Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2015 11:15

Brett Anderson: Η Britpop ήταν η τελευταία φορά που η κιθαριστική μουσική υπήρξε μεγάλη δύναμη

Written by 

Στο πλαίσιο συνέντευξής του για την ΝΜΕ με αφορμή τη βράβευση των Suede με το Godlike Genius Award 2015, ο ηγέτης  και τραγουδιστής τους Brett Anderson προέβη σε μια ενδιαφέρουσα θέση που χωράει αρκετή συζήτηση (και επέκταση, φυσικά). Είπε ότι η Britpop ήταν το τελευταίο μεγάλο μουσικό ρεύμα με πρωταγωνιστή την κιθαριστική μουσική. Δεν ήταν, βέβαια, αφοριστικός, καθώς τόνισε ότι υπήρξαν πολλές καταπληκτικές κιθαριστικές μπάντες έκτοτε, αλλά όχι ως «κίνημα».

Έχει δίκιο; Σε ένα βαθμό, σίγουρα. Η Britpop ήταν η μοναδική, ίσως, περίοδος της εναλλακτικής μουσικής σκηνής που έβγαλε τόσο επιτυχημένα, σε εμπορικό επίπεδο, συγκροτήματα. Οι Oasis, οι Blur, οι Suede, οι Pulp πούλησαν δεκάδες εκατομμύρια δίσκους σε όλο τον κόσμο και για μια πενταετία περίπου (1993-1998) κατέκτησαν τα charts. Πέρα από τους προαναφερθέντες, υπήρξε ένα τεράστιο κύμα συγκροτημάτων που, έστω και για λίγο, γνώρισαν τη δόξα. Θυμηθείτε: Ash, Boo Radleys, Elastica, Gene, Cast, Divine Comedy, Ocean Colour Scene, Supergrass, Bluetones, Dodgy, Shed Seven, Marion, My Life Story, Strangelove, Salad…

Από την άλλη μεριά η Britpop ήταν χαρακτηριστική της φράσης «ουκ εν τω πολλώ το ευ». Πέρα από μερικές εξαιρέσεις, οι συγκρίσεις με εναλλακτικές μπάντες των 80s είναι καταλυτικές. Επίσης, η υπερβολική έκθεση της μουσικής στο mainstream προσκήνιο έθισε τους καλλιτέχνες να κυνηγούν το εύκολο top 20 και το χρήμα κι όχι το καλό, ποιοτικό άλμπουμ. Ομοίως, οι δισκογραφικές «έκαψαν» τα συγκροτήματα, μην περιμένοντας αυτά να ωριμάσουν μουσικά και πιέζοντάς τα να παράγουν μισοτελειωμένες και άγουρες δουλειές. Η μέτρια ποιότητα και η υπερέκθεση εκτιμώ πως έκαναν τεράστια ζημιά στη βρετανική σκηνή που έκτοτε, με εξαίρεση μια σύντομη αναλαμπή γύρω στο 2004 με τους Arctic Monkeys, τους Bloc Party, τους Franz Ferdinand κλπ, δεν μπορεί να σηκώσει κεφάλι. Η Αμερική, η Σκανδιναβία, ακόμη και η νοτιοανατολική Ασία παράγουν πολύ πιο ενδιαφέρουσες κιθαριστικές μπάντες.

Επειδή η κουβέντα αυτή είναι μεγάλη, την κλείνω με ένα τελικό σχόλιο στη θέση του αγαπητού Brett. Πράγματι, η Britpop ήταν το τελευταίο, μεγάλο κιθαριστικό κίνημα. Ήταν όμως κι αυτό που, όταν το πυροτέχνημά του έσβησε, άφησε πίσω του αποκαΐδια και μια απέραντη μουσική έρημο (πού είναι, άραγε, σήμερα οι περισσότεροι πρωταγωνιστές της;). Και η Όαση είναι ακόμη μακριά…

Γιώργος Χριστόπουλος

 

Ο Γιώργος Χριστόπουλος γεννήθηκε πριν από πολλά πολλά χρόνια μια χιονισμένη Κυριακή του Νοέμβρη (ανήμερα της ...Οκτωβριανής Επανάστασης που με το νέο ημερολόγιο έγινε στις 7 Νοεμβρίου) στην πόλη Mönchengladbach, κοντά στα γερμανοολλανδικά σύνορα. Ωστόσο πάντα αναγνώριζε ως ...πατρίδα μια ακόμη βορειότερη ευρωπαϊκή πόλη, το μουντό, βροχερό και αραχνιασμένο Manchester, όπου πέρασε (με αχώριστη σύντροφό του τη ...Boddingtons)  κομμάτι της ανέμελης νιότης του πατώντας τα άγια χώματα που είχαν διαβεί οι Smiths, οι Joy Division και οι New Order, οι Stone Roses και οι Happy Mondays, οι Inspirals και οι Charlatans κ.λπ., κ.λπ., κ.λπ....

Όταν δεν εργάζεται αόκνως για να σώσει τους συναδέλφους του ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς από τα νύχια των εργοδοτών τους (αλήτης εργατοπατέρας γαρ...), θα τον βρείτε βουλιαγμένο σε ένα καναπέ να μελετά κοινωνιολογικές θεωρίες, να διαβάζει αστυνομικά μυθιστορήματα ή να παίζει ατέλειωτες ώρες Football Μanager στο pc. Συνήθως με μια παγωμένη pils ανά χείρας...

Media

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα