Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2015 10:59

MTV EMA ( ή αλλιώς ο μύθος του κάθε πέρυσι και καλύτερα στην μουσική βιομηχανία)

Written by 

Είχα την καρμική ατυχία να παρακολουθήσω τα MTV European Music Awards την προηγούμενη Κυριακή. Ομολογώ ότι ο μόνος λόγος για αυτό το μέγιστο ατόπημα ήταν η βράβευση των Duran Duran με ένα καινούργιο βραβείο (Video Visionary Award) που από δω και πέρα θα φέρει το όνομά τους και θα απονέμεται ως “Duran Duran Video Visionary Award”. Aναγκάστηκα λοιπόν να παρακολουθήσω δυστυχώς όλο το show, μην γνωρίζοντας πότε θα εμφανιστούν, αλλά συγχρόνως και από καθαρή περιέργεια μιας και συνήθως δεν παρακολουθώ τέτοιου είδους εκδηλώσεις τα τελευταία 10 χρόνια τουλάχιστον.

Η τελική μου αίσθηση λοιπόν ήταν αυτή ενός επιφανειακά φαντασμαγορικού αλλά βαθιά θλιβερού πανηγυριού απόλυτης μουσικής κακογουστιάς. H μουσική βιομηχανία φρόντισε για μια ακόμα φορά να βραβεύσει τα σκουπίδια που ασταμάτητα και ανηλεώς παράγει, ώστε να μας πείσει για την αξία τους και την αναγκαιότητα τους, με απώτερο σκοπό να πουλήσουν ακόμα περισσότερο. Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει δηλαδή. Και μην βιαστεί να πει κανείς ότι στα συγκεκριμένα βραβεία ψήφισε το κοινό, γιατί το κοινό ψήφισε μόνο ανάμεσα σε συγκεκριμένες υποψηφιότητες που του παρουσίασαν.

Βέβαια στην μουσική βιομηχανία αυτό ήταν πάντα το παιχνίδι από καταβολής της. Η μόνη διαφορά είναι ότι πλέον έχει αναχθεί σε επιστήμη. Ίδια ιστορία και με τα Grammys που σύντομα θα λάβουν χώρα και ένα σωρό άλλους «θεσμούς» και βραβεία που μοναδικό σκοπό έχουν να χειραγωγήσουν τις απόψεις, τις επιλογές και την αισθητική της μάζας. Θα ρωτήσει ίσως κάποιος γιατί. Γιατί αυτό φυσικά μεταφράζεται σε περισσότερο χρήμα στις τσέπες του κάθε τυχάρπαστου executive των δισκογραφικών εταιρειών (όσων πλέον έχουν απομείνει και λειτουργούν ως δικτατορικό καθεστώς στον χώρο).

Αυτό που με προβλημάτισε βαθύτατα όμως ήταν κυρίως αυτή η αίσθηση που μου έμεινε ότι πλέον η mainstream μουσική σκηνή του σήμερα είναι χειρότερη από κάθε άλλη φορά και μάλιστα με τεράστια διαφορά από κάθε άλλη δεκαετία. Αν ρωτήσεις οποιονδήποτε μουσικόφιλο με ηλικία γύρω στα 40 ή και μεγαλύτερη, φυσικά θα συμφωνήσει χωρίς δεύτερη σκέψη. Όλα πλέον πάνε κατά διαόλου στην μουσική θα σου πει. Και αμέσως μετά την θλιβερή διαπίστωση θα ακολουθήσει η εξύμνηση περασμένων δεκαετιών (συνήθως των 80s), ενδεδυμένη με την προσωπική νοσταλγία και τις αναμνήσεις του καθενός. Είναι όμως πραγματικά έτσι? Η μήπως η μνήμη παίζει τα δικά της παιχνίδια, διαλέγοντας επιλεκτικά μόνο αυτά που συντηρούν την αίσθηση του κάθε πέρυσι και καλύτερα με αποτέλεσμα μια πολύ λάθος συνολική εικόνα?

Αποφάσισα λοιπόν να μην στηριχθώ στην μνήμη μου και την έτσι κι αλλιώς δεδομένη nostalgia freak φύση μου και να αποφάσισα να κάνω μια όσο το δυνατόν πιο αντικειμενική έρευνα πάνω στο θέμα. Η διαδικασία απλή και απολύτως προστατευμένη από κάθε προδιάθεση (έστω και ασυνείδητη). Ξαναεπισκέπτηκα τα Βρετανικά charts (singles και albums) και το Billboard Τοp 100 (singles) και Billboard 200 (albums) κάθε χρονιάς ξεχωριστά της δεκαετίας του 80, δεδομένης φυσικά της αγάπης μου για αυτήν αλλά και λόγω της μεγάλης χρονικά απόστασής της από το σήμερα. Πέρα από τις επίσημες πηγές, μεγάλος αρωγός στην έρευνα στάθηκε και το You tube με τις άπειρες οπτικοποιημένες λίστες των charts των 80ς σε Αγγλία και Αμερική.

Όταν έπειτα από αρκετές ώρες ολοκλήρωσα την έρευνα βρισκόμουν σε κατάσταση απόλυτου σοκ. Αδυνατούσα να πιστεψω αυτά που είδα και άκουσα. Για αρκετή ώρα βρισκόμουν σε πλήρη σύγχυση και άρνηση ως άλλος ήρωας αρχαίας Ελληνικής τραγωδίας που οι θεοί τον περιπαίζουν. Όχι, δεν είναι αυτά τα 80s που ξέρω!! Πως είναι δυνατόν να τα έχω ωραιοποιήσει τόσο πολύ?? ΄Όχι…όχι…όχι… επαναλάμβανα στον εαυτό μου προσπαθώντας να τον πείσω ότι δεν είδε αυτά που είδε και δεν άκουσε αυτά που άκουσε. Τελικά όμως αναγκάστηκα (τελείως απρόθυμα ομολογώ) να εγκαταλείψω τον μύθο των 80s, τον οποίο το πέρασμα των χρόνων είχε συντηρήσει και χαλυβδώσει με δεκάδες ψευδείς αναμνήσεις.

Όχι δεν υπήρχαν λιγότερα μουσικά σκουπίδια τότε. Υπήρχαν στον ίδιο ακριβώς συντριπτικό βαθμό που υπάρχουν και τώρα. Ειλικρινά δεν πίστευα στα μάτια μου βλέποντας τα charts να κατακλύζονται από εμετικές αηδίες τύπου Black Lace-Agadoo (σ.σ. δείτε οπωσδήποτε το βίντεο κλιπ) και γκρουπς σημερινούς θρύλους όπως π.χ. οι Cure, οι Smiths και οι Depeche Mode να χαροπαλεύουν όπως ο Διγενής στα μαρμαρένια αλώνια, για μια θέση στο Top 40 των Singles. Θυμήθηκα επίσης πόσο επιλεκτικά φρόντισα να ξεχάσω το πόσο εξοργισμένος ήμουν κάποτε γύρω στο 1987 'οταν τα τρισάθλια κατασκευάσματα των Stock/Aitken/Waterman άρχισαν να κατακλύζουν τα πάντα και τα έβρισκες μονίμως μέσα στο Αγγλικό Τοp 10, χωρίς να αφήνουν χώρο για οτιδήποτε αξιόλογο. Ένιωθα τότε (στα 15 μου χρόνια), ότι η τόση κακογουστιά ήταν σημείο των καιρών, straight out από την Αποκάλυψη του Ιωάννη και προμήνυε το ευτυχώς οριστικό τέλος της παντελώς βλαμμένης υφηλίου. Για τέτοια φρίκη μιλάμε.

Αν δεν πατήσατε ήδη το link παραπάνω, τώρα δεν μπορείτε να ξεφύγετε...

Φυσικά, υπάρχουν και όλοι αυτοί που θα πουν ότι ακόμα και τα σκουπίδια τότε ήταν πολύ καλύτερα από αυτά που κυκλοφορούν σήμερα. Αυτό όμως δεν είναι αλήθεια. Απλά τους είναι πιο οικεία γιατί ο ήχος τους είναι κάτι που μπορούν να διαχειριστούν καλύτερα. Γιατί είναι προϊόν της συγκεκριμένης εποχής και όχι του σήμερα με το οποίο έτσι κι αλλιώς δεν διαθέτουν τους ισχυρούς συναισθηματικούς δεσμούς που μόνο η νιότη μπορεί να δημιουργήσει.

Υπάρχει βέβαια τεράστιο χάος ανάμεσα στην πραγματικά καλή μουσική των 80s (η οποία αρκετά συχνά έβρισκε τον δρόμο της και στα mainstream charts είναι η αλήθεια) και στην καλή μουσική του σήμερα. Για την ακρίβεια δεν υπάρχει καμία απολύτως σύγκριση. Ότι καλό υπάρχει σήμερα, θεωρείται καλό ακριβώς γιατί πατάει πάνω στις πλάτες αυτών των γιγάντων του τότε, των 60s, των 70s και των 80s. Ειδικά ο ήχος των 80ς σήμερα είναι σχεδόν must για κάθε upstart band κυρίως του εναλλακτικού χώρου, που μάλλον είναι και ο μόνος ενδιαφέρων χώρος αυτήν τη στιγμή.

Τόσα χρόνια μετά έχουμε την πολυτέλεια να βλέπουμε όλη την δεκαετία του 80 ως σύνολο και να επιλέγουμε αυτούς που πραγματικά άξιζαν και έγραψαν ιστορία και φυσικά ξεχνάμε όλα τα άθλια τραγούδια που έκαναν τρελή επιτυχία τότε και φυσικά ήταν ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Kαι βέβαια μην ξεχνάμε ότι πολλοί από τους σημερινούς θρύλους εκείνης της δεκαετίας κυνηγήθηκαν και λοιδορήθηκαν ανελέητα από τους δήθεν σοβαρούς μουσικοκριτικούς του τότε, τους ίδιους που τώρα τους αποθεώνουν και πίνουν νερό στο όνομα τους. (Διάβαζα πρόσφατα online ένα review του 1986, για το Please, το ντεμπούτο άλμπουμ των Pet Shop Boys και ειλικρινά δεν ήξερα αν ήταν για γέλια ή για κλάματα τα όσα άθλια και άκυρα έγραφε).

Η μουσική λοιπόν δεν γίνεται χειρότερη όσο περνάνε τα χρόνια. Απλά παραμένει το ίδιο χάλια στον κύριο όγκο της. Τα σκουπίδια μαζικής βραχύβιας κατανάλωσης πάντα βασίλευαν. Kαι τότε και τώρα. Το γιατί χρειάζεται ένα μακροσκελέστατο άρθρο από μόνο του. Αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα. Αυτό που ξεχωρίζει την κάθε εποχή μουσικά, είναι μόνο η ποιότητα και το διαμέτρημα των καλλιτεχνών που την εκφράζουν, καθώς και το κοινωνικοπολιτικό σκηνικό μέσα στο οποίο αυτή δημιουργείται και ουσιαστικά αντανακλά. Άραγε πόσοι καλλιτέχνες του σήμερα θα αποτελούν αναφορά για τους καλλιτέχνες του μέλλοντος, όπως αυτή την στιγμή αποτελούν για τους ίδιους τα μεγάλα ονόματα του παρελθόντος; (τα οποία και τελειώνουν γύρω στις αρχές των 90s).

Η προσωπική μου εκτίμηση είναι πολύ αποκαρδιωτική. Τουλάχιστον για όσους ακόμα ελπίζουν ότι η μουσική δεν θα μπει τελικά στο φέρετρο που της έχουν παραγγείλει όλοι οι Stock/Aitken/Waterman του τότε και όλοι οι Kayne West, Lady Gaga και Justin Bieber του τώρα.

 

Κωνσταντίνος Δορλής

Κωνσταντίνος Δορλής

 

Ο Κωνσταντίνος Δορλής έχει γεννηθεί στην Ελλάδα το 1973, αλλά συνήθως συστήνεται ως γέννημα θρέμμα της Γηραιάς Αλβιόνας  χωρίς κανείς να γνωρίζει τον λόγο αυτής της φαιδρής συμπεριφοράς του. Ο ίδιος όταν ερωτάται σχετικά, απαντά ασυνάρτητα απαγγέλλοντας στίχους του Percy Shelley. Δηλώνει μουσικός και στα hobbies του συγκαταλέγονται ο εκλεκτικός μισανθρωπισμός και η μακροχρόνια ανικανότητα ανεύρεσης μιας στοιχειωδώς γελοίας και ανούσιας μισθωτής εργασίας, σε μια προσπάθεια εναρμόνισής του με το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο.

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα