Σάββατο, 26 Δεκεμβρίου 2015 14:06

Οι αγαπημένοι δίσκοι των συντακτών του Soundgaze για το 2015!

Written by 

Με το 2015 να φτάνει αισίως στο τέλος του, δώσαμε την ευκαιρία στους συντάκτες μας να επιλέξουν και να παρουσιάσουν τα άλμπουμ που τους συντρόφευσαν μέσα στο έτος. Ακολουθούν οι αναλυτικές λίστες των συντακτών μας, με αλφαβητική σειρά:

Για άμεση μετάβαση στη λίστα του αγαπημένου σας συντάκτη, πατήστε ένα από τα παρακάτω ονόματα:

Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος

Παναγιώτης Γαβρίλης

Κωνσταντίνος Δορλής

Παναγιώτης Ιωαννίδης

Μιχάλης Κουρής

lemonostiftis

Παναγιώτης Μαλαφής

Γιώργος Χριστόπουλος

 

 

Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος

1. Clutch – Psychic Warfare

Μετά από 25 χρόνια και 11 δίσκους οι Clutch εξακολουθούν να μας συναρπάζουν. Φέτος μας παρέδωσαν ένα ακόμα ευθύ heavy rock άλμπουμ, με απίστευτο groove και τους πιο εμπνευσμένους στίχους που θα ακούσετε στο χώρο του stoner. Η πρωτιά στην παρούσα λίστα ήταν δεδομένη από την πρώτη κιόλας ακρόαση…

(διαβάστε την κριτική του Κωνσταντίνου Αναγνωστόπουλου για το άλμπουμ)

2. Steven Wilson  Hand.Cannot.Erase

O Steven Wilson δημιουργεί ένα prog έπος που θα δεσπόζει πάντα στην προσωπική του δισκογραφία (για αυτή των Porcupine Tree δεν χρειάζεται καν να μιλήσουμε, διαθέτει ήδη πολλά κομψοτεχνήματα…). Περιττό να αναφέρουμε ότι περιμένουμε με ανυπομονησία να τον δούμε live στο Badminton τον ερχόμενο Μάιο.

3. Foals  What Went Down

Ένα κλικ πιο κάτω από τις τρεις προηγούμενες δουλειές τους αλλά ακόμα κι έτσι, κατά την άποψη του γράφοντα, παραμένουν το πιο ενδιαφέρον alternative βρετανικό σχήμα της τελευταίας δεκαετίας.

4. Baroness  Purple

Οι Baroness αποτελούν τρανή απόδειξη της άποψης ότι μέσα από μια τραγωδία μπορεί να προκύψει κάτι σπουδαίο. Από την μάχη για τη ζωή τους μετά το δυστύχημα στην Αγγλία, στην κορυφή του metal στερεώματος. Η μόνη μπάντα που μπορεί να θεωρηθεί ότι ακολουθεί ουσιαστικά τα βήματα των Mastodon.

5. Baron – Torpor

Οι άγνωστοι στο ευρύ κοινό Baron δημιουργούν ένα θαυμάσιο ψυχεδελικό έργο το οποίο κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του ακροατή σε όλη τη διάρκεια του. Με ιδιαίτερη προσμονή θα αναμένουμε τα επόμενα βήματα των Βρετανών, η μουσική των οποίων δύσκολα κατατάσσεται σε κάποιο συγκεκριμένο μουσικό στυλ.

6. Faith No More  Sol Invictus

Μια δισκογραφική επιστροφή την οποία προσδοκούσαμε για πολύ καιρό. Μπορεί να μην φτάνει το επιπεδο των παλαιότερων κυκλοφοριών τους αλλά ακόμα κι έτσι η παρέα του Mike Patton συνεχίζει να αποτελεί μια ιδιαίτερη περίπτωση στον σκληρό ήχο που όλα αυτά τα χρόνια ποτέ δεν μας έχει απογοητευσει.

(διαβάστε την κριτική του Κωνσταντίνου Αναγνωστόπουλου για το άλμπουμ)

7. Φοίβος Δεληβοριάς  Καλλιθέα

Ο Φοίβος Δεληβοριάς είναι αναμφίβολα από τους πιο προικισμένους τραγουδοποιούς της νεότερης γενιάς, ο οποίος ξεχωρίζει από τους υπολοίπους γιατί αποφεύγει τα βαρετά κλισέ του «έντεχνου». Η Καλλιθέα αποτελεί ένα ακόμη χαρακτηριστικό παράδειγμα του ύφος και του ήθους του.

8. Refused  Freedom

17 χρόνια μετά το The Shape of Punk to Come, οι Σουηδοί επιστρέφουν με νέο υλικό και αποδεικνύουν ότι μπορούν ακόμα να «βαράνε» ουσιαστικά και όχι για εντυπωσιασμό. Στα συν το υπέροχο Useless Europeans με το οποίο κλείνουν το άλμπουμ.

9. Μοndo Drag  Mondo Drag

Οι Καλιφορνέζοι Mondo Drag έφτιαξαν τον πιο 70s δίσκο της χρονιάς. Το όργανο πρωταγωνιστεί σε όλες τις συνθέσεις και η κληρονομιά των Deep Purple διατηρείται ολοζώντανη. Ένα άλμπουμ προορισμένο να αγαπηθεί από τους stonerάδες.

10. Godspeed You! Black Emperor  Asunder, Sweet and Other Distress

Κάθε κυκλοφορία των Godspeed You! Black Emperor αποτελεί από μόνη της σημαντικό γεγονός. Έστω κι αν εδώ ουσιαστικά περιέχει δύο συνθέσεις (αλλά τι συνθέσεις…)


 

Παναγιώτης Γαβρίλης

1. Courtney Barnett – Sometimes I Sit and Think, and Sometimes I Just Sit

Το εκτυφλωτικό ταλέντο της 27χρονης αυτής από την Μελβούρνη δεν πέρασε απαρατήρητο. Στίχοι προσωπικοί, έξυπνοι, πρωτότυποι, με χιούμορ και συναίσθημα σε ίσες δόσεις, αλλά και πολύ καλές συνθέσεις, φανερώνουν μία καλλιτέχνιδα με προσωπικότητα, κάτι που δυστυχώς σπανίζει στις μέρες μας. Το πρώτο της LP της προσέφερε αναγνωρισιμότητα πιθανότατα πολύ μεγαλύτερη από όση η ίδια θα φανταζόταν. Ελπίζουμε όλο αυτό να μην την επηρεάσει αρνητικά. Όπως και να έχει, η θέση της στην παρούσα λίστα είναι απολύτως δικαιολογημένη.

(διαβάστε την αναλυτική κριτικη του Παναγιώτη Γαβρίλη για το άλμπουμ)

2. Protomartyr – Agent Intellect

Ο τρίτος δίσκος του συγκροτήματος από το Detroit σηματοδοτεί το πέρασμά του από την κατηγορία των ελπιδοφόρων σχημάτων σε αυτή των συγκροτημάτων «πρώτης γραμμής» και απολύτως δικαιολογημένα. Σκοτεινός κιθαριστικός ήχος που οφείλει πολλά στο post punk αλλά πηγαίνει πολύ παραπέρα, συναίσθημα ανακατεμένο με ένταση, μουσική ουσιαστική, χωρίς μεγαλοστομίες και περιττές φιοριτούρες, οι Protomartyr μοιάζουν να έχουν έρθει για να μείνουν.

(διαβάστε την αναλυτική κριτικη του Παναγιώτη Γαβρίλη για το άλμπουμ)

3. Viet Cong  Viet Cong

Οι Καναδοί που ήδη ανακοίνωσαν ότι θα αλλάξουν αναγκαστικά όνομα, μας έδωσαν ένα ντεμπούτο, το οποίο δημιούργησε το γνωστό ανούσιο hype του οποίου όλοι γίναμε μάρτυρες. Αν ξεπεράσουμε όμως το ενοχλητικό αυτό γεγονός, δεν μπορούμε παρά να αναγνωρίσουμε την πραγματική αξία τους, η οποία βρίσκεται στην αποφυγή των post punk κλισέ και στην τόλμη με την οποία αντιμετωπίζουν το υλικό τους, το οποίο σε κάθε νέα ακρόαση έχει κάτι επιπλέον να σου προσφέρει. Και αυτό είναι σημαντικό.

(διαβάστε την αναλυτική κριτικη του Παναγιώτη Γαβρίλη για το άλμπουμ)

4. Ought– Son Coming Down

Οι Καναδοί που αγαπούν τους Television, ηχογραφούν έναν δίσκο απρόβλεπτο, όσο και τολμηρό, από αυτούς που σου θυμίζουν ότι το εναλλακτικό rock μπορεί ακόμα να είναι πραγματικά εναλλακτικό. Ενδείκνυται για τους λάτρεις της κιθάρας, όμως και οι ερμηνεία του Darcy στα φωνητικά είναι φοβερή.

5. Paul Weller – Saturns Pattern

Χορταστική ηχογράφηση, με τον modfather να μεγαλουργεί τόσο συνθετικά όσο και μέσα στο στούντιο: εξαιρετικές, μεστές συνθέσεις που κινούνται με άνεση από την pop και την αγαπημένη του soul στο rock, στα blues αλλά και την jazz, πλούσιες, αριστοτεχνικά δομημένες ενορχηστρώσεις, με δύο λόγια ο ήχος της ωριμότητας του μεγάλου Paul κατορθώνει να γοητεύει σχεδόν όσο και τα αριστουργήματα της νιότης του.

6. The Black Ryder –The Door Behind The Door

To ντουέτο από την Αυστραλία παντρεύει για άλλη μία φορά την ψυχεδέλεια με το shoegaze, στο οποίο έχει ρίξει μεγαλύτερο βάρος, αυτή την φορά, με πανέμορφες, ατμοσφαιρικές συνθέσεις που είναι κομμένες και ραμμένες για να «ταξιδεύουν» τον ακροατή. Τι περισσότερο θα μπορούσε να ζητήσει κανείς;

7. Surf City – Jekyll Island

H Νέα Ζηλανδία και η ιδιαίτερη όσο και όμορφη pop που τόσο αγαπήσαμε ήδη από τα τέλη των 70s, εξακολουθεί να είναι εδώ. Πρεσβευτές της αυτή την φορά οι πάντα καλοί Surf City, οι οποίοι μας έρχονται με τον πληρέστερο μέχρι σήμερα δίσκο τους, γεμάτο hooks, ενδιαφέρουσες μουσικές αναφορές, πανέμορφο μέσα στην απλότητά του, ό,τι ακριβώς θα θέλαμε όσοι έχουμε αγαπήσει αυτή την μεγάλη σε αξία και ιστορία σκηνή.

8. FFSFFS

Η απολαυστική σύμπραξη των Franz Ferdinand και των Sparks μας προσέφερε ένα διασκεδαστικό μίγμα new wave, disco, electro pop θεατρικό, μελωδικό αλλά και με χιούμορ, αισθητικά όσο και μουσικά άψογο.

9. The Noise Figures  Aphelion

H εγχώρια μουσική παραγωγή μας έδωσε φέτος πολύ καλά δείγματα. To Aphelion όμως ξεχωρίζει για τις πνιγμένες στο fuzz αλλά συγχρόνως ποιοτικές και καλά δομημένες του συνθέσεις, που ξεκινάνε από το psych garage για να καταλήξουν και σε βαρύτερα μονοπάτια. Το ντουέτο από την Αθήνα έχει κάθε λόγο να είναι περήφανο.

(διαβάστε την αναλυτική κριτικη του Παναγιώτη Γαβρίλη για το άλμπουμ)

10. Girl Band  Holding Hands With Jamie

To noise/post punk (κατά τον δικό τους ορισμό) υβρίδιο των Ιρλανδών Girl Band είναι ίσως «δύσκολο» για τον μέσο ακροατή. Συγχρόνως είναι φρέσκο και περιπετειώδες, όπως δηλαδή πρέπει να είναι ο οποιοσδήποτε rock δίσκος που θέλει να ξεφύγει από τον σωρό. Το Holding Hands With Jamie το κατορθώνει με χαρακτηριστική άνεση.

(διαβάστε την αναλυτική κριτικη του Παναγιώτη Γαβρίλη για το άλμπουμ)


 

Κωνσταντίνος Δορλής

1. Duran Duran  Paper Gods 

"Συμπέρασμα: Ένα άλμπουμ πρέπει να κρίνεται για αυτό που είναι και όχι για το κατά πόσο συμβαδίζει με αυτό που θα θέλαμε να είναι. Με μοναδική ένσταση το ότι θα προτιμούσα περισσότερο οργανικά drums παρά to drum programming που κυριαρχεί, τo Paper Gods είναι ένα σχεδόν άριστο άλμπουμ και όσο και αν ελάχιστοι θα το αντιληφθούν, βαθύτατα 80s. Γιατί το πνεύμα των 80s ήταν η ρήξη με το παρελθόν και η  καινοτομία που οδηγεί σε μια νέα μουσική ταυτότητα. Και το Paper Gods τιμά αυτό το πνεύμα απόλυτα. Σχεδόν με θρησκευτική ευλάβεια.

Βαθμολογία 9/10, μόνο και μόνο γιατί 10/10 παίρνει το Rio και δυστυχώς ή ευτυχώς ποτέ τίποτα δεν θα το φτάσει."

(διαβάστε την αναλυτική κριτική του Κωνσταντίνου Δορλή για το άλμπουμ)

2. New Order  Music Complete

New Order στα καλύτερά τους. Οι παλιοί, καλοί New Order των 80ς, έστω και χωρίς τον Hook

(διαβάστε την αναλυτική κριτική του Κωνσταντίνου Δορλή για το άλμπουμ)

3. A-ha  Cast In Steel

Με ψιλοαπογοήτευσε για A-ha, αλλά εννοείται ότι είναι κλάσεις ανώτερο από την πλειονότητα των κυκλοφοριών του 2015.

(διαβάστε την αναλυτική κριτική του Κωνσταντίνου Δορλή για το άλμπουμ)

4. Jean Michel Jarre  Electronica 1: The Time Machine

Ισχύει το παρακάνω σχόλιο για τον Moroder.

5. Giorgio Moroder  Déjà vu

Παρότι οι κριτικές δεν ήταν ιδιαίτερα καλές, το μόνο που έχω να πω είναι ότι ακόμα και σόλο φλογέρα να έπαιζε αυτός ο άνθρωπος εγώ απλά θα σώπαινα και θα άκουγα με ευλάβεια.

6. David Gilmour  Rattle That Lock

Χρεiάζεται κάποιο σχόλιο δίπλα στο όνομα David Gilmour? Δεν νομίζω…

7. Dave Gahan And Soulsavers  Angels And Ghosts

Εδώ και πάρα πολλά χρόνια έχω αποφανθεί ότι οι Depeche Mode θα έπρεπε να έχουν σταματήσει την δισκογραφία τους στην κυκλοφορία του Ultra. Το Angels And Ghosts είναι απλώς ένα ακόμα επιχείρημα που στηρίζει αυτή μου την άποψη.

8. Florence And The Machine  How Big, How Blue, How Beautiful

Ίσως η αξιολογότερη indie μπάντα των τελευταίων χρόνων. Ένδειξη - αν όχι και απόδειξη - το συγκεκριμένο άλμπουμ.

9. Blur – The Magic whip

Ποτέ δεν συμπάθησα ιδιαίτερα τους Blur, αλλά το άλμπουμ είναι αξιοπρεπέστατο και ακούγεται ευχάριστα παρότι ο dated ήχος των 90s είναι διάχυτος σε όλη του την διάρκεια.

(διαβάστε την αναλυτική κριτική του Γιώργου Χριστόπουλου για το άλμπουμ)

10. Mark Ronson – Uptown Special  

‘Cause Uptown Funk gon’ give it to you

‘Cause Uptown Funk gon’ give it to you…

 

Παναγιώτης Ιωαννίδης

1. My Sleeping Karma  Moksha

Η απόλυτη δισκάρα της χρονιάς πάνω που νόμιζα ότι αρχίζω να  βαριέμαι την ευρύτερη psych, post-rock φάση. Καταιγιστικοί, μεθυστικοί με απίστευτα, αστείρευτα riffs. Ένταση, μανία, μελαγχολία. Σε λίγες νότες, εκατομμύρια λέξεις, ιστορίες και εικόνες. Ευχαριστούμε ρε παιδιά!

2. Riverside  Love, Fear and the Time Machine

Το αριστούργημα που πλέον επίσημα  μετατρέπει τους Riverside από μια καλή μπάντα του progressive rock, στους βασιλιάδες του είδους. Έτσι κι αλλιώς το είδος δεν απευθύνεται σε πολύ κόσμο, εντούτοις με αυτό το άλμπουμ σίγουρα θα περάσει η μουσική τους σε ευρύτερο κοινό.

(διαβάστε την αναλυτική κριτική του Παναγιώτη Ιωαννίδη για το άλμπουμ)

3. Nadine Shah  Fast Food

Η καταπληκτική φωνή της πακιστανονορβηγίδας Nadine, ένας δίσκος κιθαριστικός με δυναμική παραγωγή, τον λες post punk, ίσως και goth. Ανθρώπινος, λυρικός, ρομαντικός αλλά και άγριος με τύμπανα και δαιμονιώδη riff.  Δε θα μπορούσε με τίποτα να λείπει από το TOP-10.

4. Steven Wilson – Hand.Cannot.Erase

Την έκανε πάλι την progressive “μαγεία” του ο Steven. Μεγαλομανής, τελειομανής και εγωκεντρικός μέχρι εκεί που δεν πάει, αλλά μεγαλοφυής πραγματικά. Αριστουργήματα είναι σχεδόν όλοι οι δίσκοι της solo καριέρας του, με εκπληκτική πάντοτε παραγωγή. Τούτος όμως είναι νομίζω ο καλύτερος του.

5. Puscifer  Money Shot

Kαταφέρνει και ασχολείται με τρία γκρουπ, πολύ διαφορετικά μεταξύ τους και όλα επιτυχημένα στο είδος τους. Eδώ που τα λέμε, και τα τρία (Tool, A Perfect Circle, Puscifer) έχουν εκπληκτικούς μουσικούς. Πέρα όμως από τις ιδιαιτερότητες του κάθε γκρουπ (θεματολογία, ύφος μουσικό), τα πάντα στηρίζονται στην απόκοσμη φωνή του Maynard James Keenan –και τις εμπνεύσεις του φυσικά.  Μεταξύ μας, ίσως και να έπρεπε να είναι πιο ψηλά στο TOP-10...

6. The Phantom Band  Fears Trending

Το άλμπουμ που βάζεις στο repeat στο αυτοκίνητο και πας όπου σε βγάλει ο δρόμος. Το απόλυτο ανακάτεμα pop, rock, prog, electro ήχων, συνδυασμένο με εξαιρετικά «σκοτεινά» φωνητικά.

(διαβάστε την αναλυτική κριτική του Παναγιώτη Ιωαννίδη για το άλμπουμ)

7. Murder by Death  Big Dark Love 

O δίσκος είναι πολύ όμορφος, όσο πρέπει δυναμικός, όσο πρέπει folk, όσο πρέπει Americana και πάνω απ’όλα indie αισθητικής. Τα δε – έντονα  φωνητικά παραπέμπουν κατευθείαν στον Johnny Cash. Το συγκρότημα συνεχίζει την παράδοση παραγωγής δίσκων ποιότητας. 

8. Of  Monsters and Men – Beneath the Skin

Πανέμορφη δουλειά, pop-rock από το αγαπημένο μικρό νησί της Ισλανδίας με την τεράστια μουσική παράδοση. Μαγευτικά τοπία, όμορφες εικόνες και ιστορίες ξεπετάγονται μέσα από τα τραγούδια τους, όλα δοσμένα λυρικά και έντονα μέσα από τα ιδιαιτέρα φωνητικά τους. Αν ήταν λίγο περισσότερο rock θα τους είχα ακόμα πιο ψηλά στη λίστα...

(διαβάστε την αναλυτική κριτική του Παναγιώτη Ιωαννίδη για το άλμπουμ)

9. Godspeed You!  Black Emperor  Asunder,  Sweet and Other Distress 

Το θέμα με τους Καναδούς GY!BE (τους πατεράδες της post rock κατά πολλούς)  δεν είναι αν κάποια κυκλοφορία τους είναι καλή.  Είναι απλά, αν και πότε θα βγάλουν δίσκο. Δεν έχεις αμφιβολία πως αν το αποφασίσουν σε «στέλνουν»  με κάθε νότα τους…!

10. The Noise Figures  Aphelion  

Και γιατί το  TOP-10 να μην έχει μια ελληνική χροιά; Άλλωστε δεν είναι λίγα τα εγχώρια συγκροτήματα – και ειδικά κάποια αγγλόφωνα  τα οποία κάνουν εκπληκτικές δουλειές τα τελευταία χρόνια. Αυτή τη φορά οι Τhe Noise Figures με το Aphelion, πασπαλισμένοι με την σκόνη από την Αμερικάνικη επαρχία και την psych χροιά σε κάθε νότα, έδωσαν κατ’έμε τον καλύτερο δίσκο της εγχώριας σκηνής. Άριστη παραγωγή, προσεγμένο artwork. Πολλά μπράβο και εύχομαι ανάλογη συνέχεια!

(διαβάστε την αναλυτική κριτικη του Παναγιώτη Γαβρίλη για το άλμπουμ)

Καλές Γιορτές και χαρούμενη χρονιά σε όλους. Πάντα με υγεία και μουσικάρες!

 

Μιχάλης Κουρής

1. Bjork  Vulnicura

Τα ανήσυχα καλλιτεχνικά μυαλά αρέσκονται να ακολουθούν τις δημιουργικές οδούς της τέχνης τους για να ξεπεράσουν την οδύνη ενός χωρισμού. Κι όχι μόνο μπαίνουν στη διαδικασία, αλλά παρουσιάζουν κιόλας το έργο τους σε κοινή θέα, εκθέτοντας και αυτήν την πλευρά του εαυτού τους (προς απόλαυση ή προς βορά του πλήθους). Η Bjork οδύρεται μέσα από στίχους-μαχαιριές στην καρδιά και σπαρακτικές ερμηνείες (Lionsong, Notget). Οποία ειρωνεία όμως: με αυτό το στιχουργικό περιεχόμενο, η Bjork παραδίδει την πιο “προσβάσιμη” μουσικά (όμως μην το πάρετε τοις μετρητοίς...) συλλογή τραγουδιών της εδώ και χρόνια.

2. Godspeed You! Black Emperor  Asunder, Sweet And Other Distress

Αυτή τη φορά προειδοποιηθήκαμε εγκαίρως για τη νέα δισκογραφική κατάθεση της πολυμελούς κολλεκτίβας των GY!BE. Τα 40 λεπτά διάρκειας το καθιστούν το πιο συμμαζεμένο άλμπουμ τους, η διάθεσή τους όμως για δημιουργία συναισθηματικών κορυφώσεων δεν συμμαζεύεται με τίποτα.

3. Riverside  Love, Fear And The Time Machine

Οι Πολωνοί prog rockers φαίνονται να αφήνουν πίσω τους μια και καλή τις πολύ σκληρές εποχές και κυκλοφόρησαν έναν από τους καλύτερους δίσκους τους, άξια συνέχεια του υπέροχου προηγούμενου Shrine Of New Generation Slaves. Το #Addicted ήταν για τον γράφοντα ένα από τα μεγαλύτερα κομμάτια-κολλήματα του 2015.

(διαβάστε την αναλυτική κριτική του Παναγιώτη Ιωαννίδη για το άλμπουμ)

4. Baroness  Purple

Ομολογώ ενώπιόν σας πως, έχοντας ακούσει ήδη τα απίστευτα Chlorine & Wine και Shock Me που είχαν διαρρεύσει επισήμως, μου είχε ανοίξει η όρεξη και δεν υπήρχε περίπτωση να ολοκλήρωνα τη λίστα μου πριν έρθει η 18η Δεκεμβρίου και ακούσω πρώτα το νέο άλμπουμ των Baroness. Ευτυχώς οι υψηλές προσδοκίες επιβεβαιώθηκαν. Οι Baroness δεν εγκαταλείπουν το metal ή τον σκληρό ήχο, αλλά οι prog rock νύξεις τους μας αφήνουν με μεγάλη περιέργεια για το πώς θα προκύψει ο επόμενος δίσκος, όπως άλλωστε συμβαίνει με κάθε άλμπουμ μιας μπάντας που προοδεύει σε κάθε δίσκο της ένα βήμα τη φορά.

5. Chelsea Wolfe  Abyss

Αμφιβάλλω ότι ακούστηκε πιο σκοτεινός pop δίσκος τη φετινή χρονιά. Αυτό το κορίτσι φτιάχνει τραγούδια που μπορούν να παιχτούν σε mainstream μαγαζί του κέντρου αλλά και στο αγαπημένο σου goth club. Περίπου…

6. Rosemary & Garlic  The Kingfisher

Στη λίστα αυτή έχω βαλθεί να αποδείξω πως (κατά το “Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα”) μουσική δεν κυκλοφορεί μόνο στην Αγγλία και την Αμερική - εδώ π.χ. οι Ολλανδοί Rosemary & Garlic και το μελωδικό ακουστικό folk τους με την ταξιδιάρικη φωνή της Anne van den Hoogen. Μην έχοντας κάποιο σοβαρό δίαυλο επικοινωνίας πέρα από το internet, εννοείται η κυκλοφορία δεν έλαβε καμία προβολή στα σχετικά μέσα. Η αδικία ίσως μετριαστεί με την τοποθέτηση αυτού του (προσοχή) ΕΡ στη δική μου λίστα.

7. Steven Wilson  Hand.Cannot.Erase

Ο ακάματος θαυματοποιος Wilson κάνει κάτι διαφορετικό σε κάθε προσωπικό του άλμπουμ. Σε αυτό μετρίασε την prog πλευρά του και τόλμησε να φτιάξει και πάλι ποπ τραγούδια για προοδευτικούς ακροατές (όπως το πανέμορφο ομότιτλο ή το νοσταλγικό Perfect Life). Εγγύηση ποιότητας όπως πάντα.

8. Ghostpoet  Shedding Skin

Δις υποψήφιος για το Mercury Prize, ο Βρετανός Ghostpoet διατηρεί το spoken word στον τρίτο δίσκο του, αλλά φέρνει τη μουσική του πιο κοντά στην pop/rock τύπου Radiohead. Η συμμετοχή της υπέροχης Nadine Shah απλώς νοστιμίζει το ήδη επιτυχημένο μίγμα.

9. 1099  Young Pines

Οι Νορβηγοί 1099 έχουν μία σύντομη αλλά συνεπή πορεία στο χώρο του post rock. Το φετινό άλμπουμ τους είναι και το καλύτερό τους, με υπέροχες μελωδίες, απροσδόκητες επιμιξίες και συναρπαστικές αναπτύξεις.

10. Panopticon  Autumn Eternal

Το black metal άνθισε και στο mainstream μετά τη ανέλπιστα θριαμβευτική προπέρσινη πορεία των Deafheaven και την ανανγώριση από τον μουσικό Τύπο - δείχνοντας, επίσης, το δρόμο την ακμή της αμερικανικής σκηνής του είδους. Όσο καλό όμως και να ήταν - που ήταν - το φετινό τους άλμπουμ, οι δύο κυκλοφορίες που ξεχώρισαν το 2015 (πάντα κατά την άποψη του γράφοντα) από το χώρο του black metal άνηκαν στους Πολωνούς Mgla και στους Αμερικανούς Panopticon, οι τελευταίοι εκ των οποίων επιλέχτηκαν τελικά με βραχεία κεφαλή να κλείσουν την προσωπική μου λίστα. Ταξιδιάρικο black με folk αναφορές στα riffs που δεν προέρχονται από τα Νορβηγικά φιορδ αλλά από τις απέραντες πεδιάδες των βόρειων ΗΠΑ.

 

lemonostiftis

1. Pascal Comelade & Limiñanas  Traité De Guitarres Triolectiques (À L'usage Des Portugaises Ensablées)

Από τα ομορφότερά μου φετινά ακούσματα. Παρότι «καπελωμένος» ο κ. Comelade από τους επίσης αξιαγάπητους - στουντιακά τουλάχιστον – Limiñanas, αφήνει το μουσικό του στίγμα και ωθεί το άλμπουμ μακρύτερα από το χαρακτηρισμό ως ένα ακόμα Gainsbourg-ικό υποκατάστατο που θα απαιτεί να είσαι σε …παλιομοδίτικο mood για να το ευχαριστηθείς στο σύνολό του.

2. Protomartyr  The Angel Intellect

Αν είσαι σαν και εμένα και δε σε έπεισε το hype για τους Viet Cong εδώ θα βρεις την υγειά σου. Ήρθε από το πουθενά στα αυτιά μου στα τέλη της χρονιάς και συμπλήρωσε με τον καλύτερα δυνατό τρόπο το κενό του 2015 στον οργανωμένα δυνατό ήχο. Μου αφήνει την εντύπωση πως είναι ένας δίσκος απόλυτα εμπνευσμένος και όχι προϊόν αναγκαστικής σύνθεσης. 

(διαβάστε την αναλυτική κριτικη του Παναγιώτη Γαβρίλη για το άλμπουμ)

3. The Chap  The Show Must Go On

Η concept επιστροφή του βρετανο-ελληνο-γαλλο-γερμανικού κουιντέτου των Chap, τους βρίσκει στο έκτο τους ήδη άλμπουμ να εγκαταλείπουν τις εγκεφαλικές pop (;) φόρμες και να στέκονται απολαυστικά καυστικοί, είρωνες όσο ποτέ, στοχεύοντας στην καθημερινότητα που τροφοδοτεί τη “ροκ που θα σώσει τον κόσμο» καθαυτή. «Με τον ήχο της απελπισίας μπροστά στο πρόσωπό της απέραντης ηλιθιότητας».

4. BEAK > < KAEB  Split EP

Εδώ δυστυχώς δεν έχουμε να κάνουμε με ολοκληρωμένο άλμπουμ παρά με ένα (μόνο) EP των Beak (του side project του Geoff Barrow των Portishead). Τευτονικά υπνωτιστικό, σκοτεινό μέσα στις μοτορικές του μελωδίες. Αριστούργημα τριών τραγουδιών κι ενός ορχηστρικού θέματος. Και προτεινόμενο προς ακρόαση.

5. Public Service Broadcasting  The Race For Space

Μια ιδιαίτερη σειρά ambient ηχογραφήσεων, σαν κολλάζ με στίχους - ήχους από αρχειακά φιλμ προπαγάνδας  της εποχής του Ψυχρού πολέμου ντυμένα με ηλεκτρονικούς vintage ήχους από το ντουέτο των Public Service Broadcasting σε συνεργασία με το British Film Institute.

6. Jac Berrocal, David Fenech, Vincent Epplay  Antigravity

Είναι σίγουρο πως η αντιβαρύτητα που εμποδίζει τις μελωδίες του avant garde σαξοφωνίστα Jac Berrocal να ξεχειλώσουν σε ένα ακόμα τεχνικό jazz άλμπουμ πηγάζει από το (post) punk παρελθόν του και τις μέρες των Catalogue και του Khomeini Twist.

7. FFS (Franz Ferdinand and Sparks)  FFS

Παρότι μπορεί να μην είμαι αντικειμενικός (εξ απαλών ονύχων λατρεμένη μπάντα οι Sparks και από τις μεγάλες συμπάθειές μου εκείνη των Franz Ferdinand) καταγράφω  στη δεκάδα αυτή την κοινή τους δουλειά στην οποία συνυπάρχουν το new wave, η cabaret disco, to post punk, το kraut, η παλαιάς κοπής ηλεκτροπόπ με το αξεπέραστο glam φαλσέττο των αδελφών Mael.

8. Yo La Tengo  Stuff Like That There

Μπήκε στη δεκάδα γιατί απλά πρόκειται για ένα άλμπουμ των Yo La Tengo, τρυφερότατο και μακριά από εντυπωσιασμούς και φανφάρες, φρεσκότατο παρόλο που δεν περιέχει παρά αναθεωρημένες ματιές σε διασκευές και παλαιότερα τραγούδια της μπάντας. 

9. Peter Buck  Warzone Earth

Ο χαρακτηρισμός «τίμιο» θα αδικούσε το τελευταίο πόνημα του πάλαι ποτέ κιθαρίστα των R.E.M.. Ισόποσες δόσεις garage rock και νεοψυχεδέλειας με σκόρπιους φολκ λυγμούς ανάμεσά τους σε ένα θαυμάσια αναβιωτικό και «βρώμικο» άλμπουμ που θα θεωρούσα ως ένα από τα καλύτερα της δισκοθήκης μου αν είχε κυκλοφορήσει στα μέσα της δεκαετίας του 80. 

10. Benjamin Clementine  At Least for Now

Με μόνο αρνητικό την μάλλον λουστραρισμένη παραγωγή, ετούτο το άλμπουμ που σχεδόν ανήκει στην περσινή χρονιά (κυκλοφόρησε Ιανουάριο του ’15) κάλυψε με τον καλύτερο τρόπο τις φετινές μου μελοδραματικές μου ακουστικές ανάγκες χωρίς να αναγκάζομαι να ανατρέχω συνεχώς στα standards της Nina και του Antony.

 

Παναγιώτης Μαλαφής

1. Editors – In Dream

Αυτός ο δίσκος δεν είναι τυχαία στη πρώτη θέση των επιλογών μου. Φυσικά δεν είναι μια μεμονωμένη επιτυχία ενός συγκροτήματος που αύριο δεν θα το θυμάμαι. Μιλάμε για ένα από τα πιο συνεπή συγκροτήματα στην post punk revival/new wave/indie rock σκηνή  την τελευταία δεκαετία που μετράει μαζί με τον φετινό In Dream πέντε εξαιρετικούς δίσκους. Αυτό φαίνεται και από τις ζωντανές εμφανίσεις τους όπου το μίγμα των κομματιών που παρουσιάζουν λειτουργεί σαν μουσικός χάρτη της πορείας τους μέχρι και σήμερα. Το In Dream είναι ένας δίσκος με πολύ όμορφες μελωδίες, αρκετά πιο συναισθηματικό και ήρεμο από τα προηγούμενα, πάντα όμως με τη μουσική σφραγίδα των Editors και τα εξαιρετικά  φωνητικά του Tom Smith.

2. Eagles of Death Metal – Zipper Down

Σίγουρα δεν είναι ωραίο να σε μαθαίνει κάποιος και να διαφημίζεσαι γιατί ήσουν μέρος μια τραγικής στιγμής.  Οι Eagles of Death Metal δεν το έχουν ανάγκη. Πιστοί της καθαριστικής rock’n’roll/garage rock/rockabilly /punkabilly  κυκλοφόρησαν φέτος τον τέταρτο δίσκο τους Zipper Down και δείχνουν ξεκάθαρα ότι μπορεί να ξεκίνησαν ως ένα side project αλλά εξελίχθηκαν σε μόνιμο σχήμα που μας έχει χαρίσει πολύ ωραία κομμάτια μέχρι σήμερα. Η μουσική ιδιοφυία του Josh Homme και η τρέλα του Jesse Hughes δημιούργησαν ακόμα ένα δίσκο που ακούγεται στη διαπασών.

3. Thee Oh Sees –Mutilator Defeated at Last

Δίσκος Νο16 για το συγκρότημα από το San Francisco και Νο10 υπό αυτή την ονομασία. Ψυχεδελικό garage rock στα καλύτερα του που έρχεται πολύ σύντομα μετά την τελευταία τους κυκλοφορία το 2014 με το Drop. Ενώ πολλοί γράφανε ότι μετά το Drop θα προσπαθήσουν να εξερευνήσουν την πιο soft πλευρά τους, οι Thee Oh Sees ηχογράφησαν ένα δίσκο που έχει χαρακτηριστεί ήδη εξαιρετικός από όλους. 

4 The Dead Weather – Dodge and Burn

Τρίτος δίσκος για τους Dead Weather με τον εξαιρετικό Jack White εκτός από μουσική να προσφέρει και την ικανότητα του στη παραγωγή. Ακολουθώντας το Horehound και το Sea of Cowards, ο νέος δίσκος ακολουθεί την ίδια blues rock λογική με την εξαιρετική Αlison Μosshart ξανά στα φωνητικά και συνθέσεις τόσο της ίδιας όσο και των White και Fertita.

5.  Naxatras – Naxatras

Ψυχεδελική ροκ από την Ελλάδα. Το συγκρότημα υπάρχει εδώ και τρία χρόνια και φέτος ηχογράφησε και κυκλοφόρησε το πρώτο του LP. Ο δίσκος αποτελείται από οκτώ κομμάτια που όλα μαζί σχηματίζουν ένα πολύ ευχάριστο και ελπιδοφόρο νέο για την ελληνική μουσική σκηνή που δείχνει ότι βαδίζει σε καλό δρόμο. 

6. EL VY – Return to the Moon

Νέο project από τον frontman των Nationals, Matt Berninger. Εγγύηση ο βαρύτονος Αμερικανός!

7. The Arcs – Yours, Dreamily

Ντεμπούτο από το side-project του Dan Auerbach των Black Keys. Όπως φαίνεται ο Dan διακατέχεται από μουσικές ανησυχίες και αυτό μας χαροποιεί. Ο δίσκος χαρακτηρίζεται από soul και blues στοιχεία, χωρίς να αφήνει στην άκρη το rock. Το σύνολο μας δείχνει ότι μάλλον θα πρέπει να περιμένουμε αρκετά από το νέο αυτό project.

8. Tame Impala – Currents

Τρίτη προσπάθεια για τους Αυστραλούς ψυχεδελάδες που από το 2010 μας έχουν προσφέρει δύο εξαιρετικούς μεγάλους δίσκους. Αν και το Currents ακούγεται ευχάριστα και συνεχίζει στο ίδιο κλίμα, δεν φτάνει πάντως τους προκατόχους του Innerspeaker και Lonerism

9. Puscifer – Money Shot

O Maynard James Keenan δεν μας κάνει το χατίρι να μπει στο στούντιο ούτε με τους Tool ούτε με τους Α Perfect Circle, αλλά μας αποζημιώνει με το project του που ακούει στο όνομα Puscifer. Το Money Shot κυκλοφόρησε πρόσφατα και τα πρώτα ακούσματα δείχνουν ένα καλοδουλεμένο δίσκο, όπως είναι άλλωστε όλοι οι δίσκοι που συμμετέχει ο Keenan. Χαρακτηριστικά τα φωνητικά, χιουμοριστικό art work  και πολλοί μουσικοί πειραματισμοί.

10. Marilyn Manson – Τhe Pale Emperor

Μια guest εμφάνιση του Manson στη σειρά Californication ήταν αρκετή για τον δημιουργό της Tyler Bates για να του προτείνει μια μουσική συνεργασία στην παραγωγή του νέου του δίσκου. Η ηχογράφηση μπορεί να κράτησε λίγο περισσότερο από το αναμενόμενο, αλλά το αποτέλεσμα της συνεργασίας αφήνει καλές εντυπώσεις - τόσο η μουσική όσο και τα βίντεο κλιπ, μιας και μιλάμε για τον Marilyn Manson

 

Γιώργος Χριστόπουλος

1. Gwenno  Y Dydd Olaf 

Ουράνια pop από την Gwenno (πρώην τραγουδίστρια των Pipettes) τραγουδισμένη εξ ολοκλήρου στα ουαλικά. Από το krautrock και την art pop στην τυπική synth pop με ρίζες στα 80s, το άλμπουμ κινείται σε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα αισθητικής. Είναι το δικό μου νούμερο 1 για το 2015, κυρίως διότι το έχουν ανακαλύψει ελάχιστοι και αυτό αποτελεί κατάφωρη αδικία για μια τόσο ποιοτική δουλειά. Αποκάλυψη….

2. Beach House – Thank Your Lucky Stars

Οι Beach House έβγαλαν δύο δίσκους μέσα σε δύο μήνες. Κανονικά θα έπρεπε να είναι και τα δύο στο top 10 μου, αλλά το Depression Cherry (το πρώτο από τα δύο), ξεθυμαίνει επικίνδυνα προς το τέλος του. Αντιθέτως, το Thank Your Lucky Stars αποτελεί έκπληξη, καθώς, αν και πολλοί το αντιμετώπισαν ως συμπληρωματική κυκλοφορία, είναι σαφώς ανώτερο από την «κανονική». Απλούστερο, λιτό, οργανικό, αναδεικνύει ξεκάθαρα τις τεράστιες αρετές της κορυφαίας dream pop μπάντας του πλανήτη. Αγαπημένοι…

3. Blur – The Magic Whip

Σπάνια επιστροφές μετά από μακρόχρονη απουσία είναι τόσο επιτυχημένες, όσο η επάνοδος των Blur. Και, φυσικά, όσοι εξακολουθούν να τους θεωρούν απλώς ως ένα από τα συγκροτήματα της Britpop που έτυχε να κάνουν μεγάλη επιτυχία λόγω της κουκλίστικης εμφάνισης του Damon, θα πρέπει να αναθεωρήσουν. Ο Albarn είναι ένας χαρισματικός, πολυτάλαντος μουσικός και οι ιδέες του παντρεύονται ιδανικά με τη συνθετική δεινότητα του εξαίρετου κιθαρίστα Graham Coxon. Το Magic Whip απέδειξε ότι δεν ήρθαν για να βγάλουν χρήματα ποντάροντας στο όνομά τους, αλλά ότι είναι πιο ώριμοι και ενδιαφέροντες από ποτέ.

(διαβάστε την αναλυτική κριτική του Γιώργου Χριστόπουλου για το άλμπουμ)

4. New Order – Music Complete

Το καλύτερο άλμπουμ των New Order από την εποχή του Republic. Αν και η απουσία του Hook ήταν πλήγμα, οι συνθέσεις καλύπτουν όλο το φάσμα της δουλειάς τους και κομμάτια όπως το Singularity δείχνουν ότι παραμένουν με άνεση ένα από τα κορυφαία βρετανικά σχήματα όλων των εποχών.

(διαβάστε την αναλυτική κριτική του Κωνσταντίνου Δορλή για το άλμπουμ)

5. Wolf Alice – My Love is Cool 

Ένα εξαιρετικό ντεμπούτο που αποδεικνύει ότι η βρετανική κιθαριστική σκηνή δεν έχει πεθάνει (τελείως). Με επιρροές και από τις δύο άκρες του Ατλαντικού, το άλμπουμ των Wolf Alice φλερτάρει εξίσου καλά με την κλασική αγγλική indie pop όσο και με πιο σκληρές αμερικανικές φόρμες και εκπλήσσει με την ωριμότητά του.

(διαβάστε την αναλυτική κριτική του Γιώργου Χριστόπουλου για το άλμπουμ)

6. Julia Holter - Have You in My Wilderness

H πολυτάλαντη Julia Holter, γνωστή για τις πειραματικές της αναζητήσεις, επιστρέφει με τον πιο βατό δίσκο της καριέρας της. Υπέροχες, ονειρικές συνθέσεις που θυμίζουν παλιά 4AD ικανοποιούν τον απαιτητικό ακροατή. Και αυτή τη φορά ο δίσκος μπορεί να ακουστεί άνετα ακόμη και από μη εξειδικευμένο ακροατήριο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η Holter θυσίασε ποιότητα στο όνομα της (σχετικής, πάντοτε) εμπορικότητας.

7. CharlatansModern Nature 

Αντιγράφω από την κριτική που έγραψα για το δίσκο το Μάιο:

"Τα περισσότερα συγκροτήματα που μετρούν χρόνο ζωής άνω των 20 ετών συχνά δείχνουν να ξεμένουν από καύσιμα, μένοντας εγκλωβισμένα στη ρουτίνα «γράφω δίσκο, κάνω περιοδεία, ξεκουράζομαι, ξαναγράφω δίσκο κ.λπ.» που τους επιβάλλεται τόσο από τη μουσική βιομηχανία, όσο και από τη δική τους ανάγκη για επιβίωση. Οι Charlatans, παρά το γεγονός ότι έχουν 3 νούμερο 1 άλμπουμ στη Βρετανία και πολλά singles στο Top 40, δεν πιέστηκαν ποτέ και παρέμειναν πάντοτε outsiders, χωρίς να απασχολούν με σκάνδαλα, ή υπερφίαλες δηλώσεις. Έπαιξαν μουσική με την ψυχή τους, για την ψυχή τους. Και με το Modern Nature αποδεικνύουν ότι συγκαταλέγονται δίκαια ανάμεσα στις καλύτερες μπάντες της Βρετανίας."

(διαβάστε την αναλυτική κριτική του Γιώργου Χριστόπουλου για το άλμπουμ)

8. FFSFFS

Συνεργασία με άρωμα από ...Morrissey εδώ. Δύο από τις αγαπημένες μπάντες του συνεργάζονται, οι Sparks και οι Franz Ferdinand, φτιάχνοντας έναν απολαυστικό δίσκο που παντρεύει την έξυπνη κιθαριστική indie pop των Σκωτσέζων με την ιδιόρρυθμη, νευρωτική και ευφυή art/glam rock του ντουέτου από την Καλιφόρνια. Αν και πάσχει από μια σχετική ομοιομορφία, το άλμπουμ είναι γεμάτο έξυπνες ιδέες και ακούγεται πολύ ευχάριστα. Σίγουρα ο Moz θα ζήλεψε ιδιαίτερα.!

9. Grimes – Art Angels

Το Visions ήταν με διαφορά το αγαπημένο μου άλμπουμ του 2012. Το Art Angels είναι μια πιο mainstream εκδοχή του, με πολλά εξαιρετικά κομμάτια, αλλά και κάποιες συνθέσεις του συρμού της εποχής. Ωστόσο το ταλέντο της εκκεντρικής Claire Boucher από τον Καναδά είναι πληθωρικό και επισκιάζει τις όποιες αδυναμίες του δίσκου. Θα περιμένουμε να δούμε, αν θα εξελιχθεί σε cultural icon της εναλλακτικής σκηνής, ή αν επιχειρήσει να γίνει μια indie Lady Gaga. Ας ελπίσουμε να μην πάρει το στραβό το δρόμο…

10. Belle And Sebastian  Girls In Peacetime Want To Dance

Αν και ακολουθούν την πεπατημένη των τελευταίων ετών πολλών indie συγκροτημάτων που προσφεύγουν στη disco/electropop για έμπνευση, η συνθετική φλέβα τους και η ικανότητα να σκαρώνουν εξαίσιες pop μελωδίες παραμένει ευτυχώς αναλλοίωτη. Από τους λίγους δίσκους πλέον που μπορεί κανείς να τους ακούσει με άνεση από την αρχή μέχρι το τέλος.

(διαβάστε την αναλυτική κριτική του Γιώργου Χριστόπουλου για το άλμπουμ)

Soundgaze team

Fix your gaze on music!

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα