Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2016 05:34

(β' μέρος) ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΕΣ ΤΟΥ HARD ROCK: ΕΝΑ… ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ ΓΡΑΜΜΕΝΟ 40 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ!

Written by 

(συνέχεια από το 1ο μέρος)

Η ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ

Φτάνοντας σε ηλικία ωριμότητας το χαρντ ροκ αντιλήφθηκε τη φύση του που ήταν άμεσα συνδεδεμένη με τη ζωή της πόλης και συνειδητοποίησε ότι η λειτουργία του ήταν να εκτονώνει τους νέους απ' την πίεση που η ίδια η πόλη εξασκούσε πάνω τους. Από τότε εξελίχθηκε σε συνάρτηση με τον εφιάλτη της τυποποιημένης ζωής και το '73 είδε να παρουσιάζονται τρία απ' τα καλύτερα έργα του. Το '72 οι Hawkwind γράφουν το Urban Guerrilla, ένα 45αρι όλο μέταλλο και σκληράδα που προμηνούσε μιαν ολόκληρη χιονοστιβάδα που κατρακύλαγε. Ακολουθεί το αριστούργημά τους, το διπλό λάϊβ Space Ritual. Πάντα θεωρούσαν τους Hawkwind σαν επιπόλαιο συγκρότημα που περιφερόταν άσκοπα ανάμεσα στις μουσικές, ενώ ήταν και είναι ακόμα, ένα καθαρό γκρουπ βαριάς μεταλλικής μουσικής με διαστημικά καλύμματα που πολλαπλασιάζουν απλές αναφορές σε διαστημική όπερα ή ηρωϊκή φαντασία. Έτσι το Space Ritual δίνει καθαρό και σκληρό ροκ, υπερεπιτάχυνση και ασυναγώνιστα riffs και κανείς δεν θα σκεφτόταν να παρομοιάσει τα παρανοϊκά τεχνάσματα στα Born to Go, Lord of Light, Orgone Accumulator, Brainstorm και Master of the Universe με διαστημική μουσική. Ο ήχος των Hawkwind τρέφεται απ' την σκοτεινή ενέργεια της ζούγκλας της ασφάλτου, από καταρράκτες πλήξης ικανούς να βουλιάξουν τοίχους, δονήσεις που κάνουν το μπετόν να τρίζει και το ατέλειωτο κενό της παρδαλής πολεοδομίας μας.

Το Space Ritual, η σατανικά ρυθμική μηχανή LemmyKingBrock, είναι στην ουσία ο αλλοπαρμένος παλμός της πόλης, ενισχυμένος ώσπου να φτάσει στην έκρηξη. Κανένα συγκρότημα δεν κατόρθωσε να κάνει τόσα θαύματα και με τέτοια αποφασιστική μαχητικότητα απ' τους πνιχτούς υπόηχους που σέρνονται στα πόδια μας, να ενορχηστρώσει αυτόν τον αργό συνεχή κατακλυσμό. Το μπάσο και τα ντραμς υπογραμμίζουν μιαν υπνωτική λειτουργία, βάρβαρη με τα ηλεκτρονικά κόλπα και τρελλά σαξόφωνα του Nik Turner για να πνιγούν όλα κατόπιν σε απίστευτες πιέσεις. Αυτό είναι το λειτουργικό του Space Ritual: Τέσσερεις όψεις που έχουν επιταχυνθεί στο έπακρο, όπου το χαρντ ροκ γίνεται ένα πολεμικό άρμα σκεπασμένο με αστραφτερές λάμες που πετά για απίθανες διαστημικές μάχες. Οι Hawkwind παραμένουν μοναδικοί στο είδος τους.

 Το '73 ήταν η χρονιά και του καλύτερου δίσκου των Stooges, του πιο δυνατού, του πιο μαύρου, του πιο ζουμερού: Raw Power. Ο Iggy και οι μουσικοί του είχαν καθιερωθεί από το '69 σαν οι μυθικοί ιερείς του ροκ της πόλης και είχαν κάνει το Ντητρόϊτ φανταστική πόλη του σίδερου και της σύνθλιψης (κάτι που δεν είναι δα και τόσο απίθανο). Αλλά χαμένο μέσα στην ίδια του τη βία το γκρουπ ήταν σα να κουράστηκε μετά τα δύο πρώτα 33αρια του. Ο David Bowie παίρνει την κατάσταση στα χέρια του και διευθύνει το '73 την ηχογράφηση του Raw Power. Το άλμπουμ αυτό είναι η πιο όμορφη αντι-όπερα που νανούρισε ποτέ το χαρντ στην αγκαλιά της.Ο Iggy χτυπιέται προμαντεύοντας το τέλος της πόλης, αγκαλιάζεται με τα φαντάσματά του, ωρύεται «γιατί δεν υπάρχει πια καμμιά λύση σ' αυτόν τον κόσμο», όπως τούτος περιγράφεται στα Your Pretty Face Is Going to Hell και Death Trip. Σε πλήρη αρμονία με τον σεληνιασμένο αρχηγό τους οι μουσικοί παίζουν άρρωστα μουντά και φρικτά δυνατά, και παρ' ότι ο Iggy ουρλιάζει, ουρλιάζει μ' όλη του τη δύναμη, αυτοί καταφέρνουν και τον ξεπερνούν. Το Raw Power είναι το άλμπουμ όπου θα ανακαλύψουμε τον James Williamson που η κιθάρα του έχει πάρει την αξία της από το σκληρό μιξάζ του Bowie. Οι νότες είναι διαλυμένοι σκελετοί που καπνίζουν και τα σόλα μοιάζουν να είναι η αναμφισβήτητη αιτία της ζάλης μας. Ο δίσκος είναι πραγματικά κτηνώδης, μοιάζει με τους παράξενους πίνακες που εικονίζουν νεκραναστημένους, όπου βρυκόλακας είναι ο Iggy και νυχτερίδες οι μουσικοί του.

[ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ: Έχω διαβάσει πολλές κριτικές Ελληνικές και ξένες για τον δίσκο αυτό. Όμως ο χαρακτηρισμός του ως «η πιο όμορφη αντι – όπερα που νανούρισε ποτέ το χάρντ στην αγκαλιά της» (τον οποίον τον μετέφερα λέξη – προς – λέξη απ΄ το άρθρο) πιστεύω ότι δεν θα βρεί άλλον καταλληλότερο αντάξιό του για να περιγράψει τον καυτό ιδρώτα που έστυψε για τελευταία φορά ο Iggy και η μπάντα του σε δίσκο. Θα' θελα πάντως να γνώριζα και το αντίστοιχο Αγγλικό κείμενο, για να το μεταφέρω στο πρωτότυπο.]

 Το 1973 είδε και την έκρηξη των Blue Öyster Cult, με ό,τι υπάρχει και ό,τι θα μείνει απ' το καλύτερο άλμπουμ τους Tyranny and Mutation. Οι Cult δεν είναι απ' την ίδια ράτσα με τους Stooges, αν και η έμπνευση του Tyranny and Mutation, προέρχεται και αυτή από επηρεασμούς μεγαλούπολης. Οι Blue Öyster Cult είναι ένα γκρουπ από ραφιναρισμένα και μορφωμένα παιδιά που συναρπάζονται απ' την αισθητική του εφιάλτη και την αναπαράγουν με ρυθμούς, πάνω στην παγερή ποίηση της πόλης, το σκληρό περιβάλλον και την ψυχρή και χωρίς αισθήματα τεχνολογία. Οι Cult έχουν επηρεασθεί από την παγωνιά και την αναμφισβήτητη έλξη της μηχανής, απ' τις δυνάμεις που της δίνουν ζωή. Μια σκέψη ημι-φιλοσοφική οδηγεί τα ψυχρά και υπολογισμένα ξεσπάσματα της «Λατρείας του Γαλάζιου Στρειδιού». Το άλμπουμ θα παραμείνει το πιο ωραίο παράδειγμα όλων των αντανακλαστικών μηχανισμών και τα αθάνατα αριστουργήματα με το βαρύ μεταλλικό ήχο στο στυλ «και η κόλαση είναι τεχνολογία», τα: The Red & the Black, Hot Rails to Hell, 7 Screaming Diz-Busters, είναι έργα στα οποία κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί σε σημείο που αναρωτιέμαι αν έχουν φτάσει στο καυτότερο σημείο (ίσως το ψυχρότερο) μέσα σ' όλο το όραμα της ζωής της πόλης. Αντίθετα απ' τους Hawkwind σκληρούς και νεφελώδεις και τους Stooges σκληρούς και βρώμικους μα φοβισμένους, ανθρώπους δηλαδή, οι Cult σκληρές μηχανές δεν αφήνουν δυνατότητα φυγής. Αν μας πιάσουν μια φορά μόνο στο δίχτυ τους αποκλείεται να ξεφύγουμε. Το Tyranny and Mutation είναι απ' αυτήν την άποψη ο πιο αποτελεσματικός μα και ο πιο πεσιμιστικός δίσκος της τριλογίας.

[ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ: Ευστοχότατα τα σχόλια του φίλου για τους καλτ, άλλωστε αυτοί σε μια συνέντευξή τους χαρακτήρισαν την μουσική τους ως «χέβυ μέταλ», χωρίς να παίζουν κάτι τέτοιο και χωρίς να έχουν ιδέα τί θα επακολουθούσε. Αλλά και οι Steppenwolf άθελά τους γέννησαν τον όρο από τον στίχο «heavy metal thunder» στον ύμνο Born to be wild.]

 

ΔΡΟΜΟΣ ΧΩΡΙΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Ο δρόμος του χαρντ αναγκάζει απ' την φύση του τα ίδια τα συγκροτήματα να κάνουν όλο και πιο πολλά, πιο παλαβά, από φόβο μήπως φανούν διστακτικά. Βλέπουμε λοιπόν απ' το '75 τα συγκροτήματα να πηγαίνουν βαθύτερα στην ηχητική υπερ-προσφορά στο θεατρινισμό και στην επιτηδευμένη φιγούρα, κόβοντας τις γέφυρες πίσω τους που θα τους επέτρεπαν να επιστρέψουν.

Οι Kiss έφτασαν σε αυτό το σημείο το '75 με το περίφημο Kiss Alive!, το πρώτο που φέρνει τους τέσσερεις «εκδόσεως 20ου αιώνα» πιερότους, σκεπασμένους με βαρύ μεταλλικό ήχο επικεφαλής των χαρντ Αμερικάνικων συγκροτημάτων, αν όχι ως την ποιότητα ή την πρωτοτυπία της μουσικής τους, τουλάχιστον ως προς την επιτυχία. Με το Alive! οι Kiss εξάντλησαν και τις τελευταίες συνταγές του χαρντ. Θεατρικά είναι η επαυξημένη και βελτιωμένη έκδοση του Αlice Cooper, σε τέτοιο σημείο, που οι τέσσερεις μουσικοί δεν έχουν πια επάνω τους τίποτα το ανθρώπινο, εκφράζονται με τις φρικτές τους γκριμάτσες και τα θηλυπρεπέστατα κουστούμια τους. Μουσικά έσπρωξαν και εκεί τα χαρακτηριστικά του χάρντ ως την άκρη, χοντραίνοντας τα σημάδια, βαραίνοντας ως το τέλος τα riffs, κερδίζοντας ισχύ και απ' το τελευταίο watt. Πράγματι οι Kiss είχαν το μεγαλύτερο θράσος απ' όλους, έπαιξαν την μπλόφα τους χωρίς ενδοιασμούς, χωρίς τύψεις τόλμησαν τα πάντα. Και είναι αυτό το θράσος, η ρώσικη ρουλέτα τους, η πληρότητα που κάνει το Alive! να ακούγεται τόσο καλά γιατί ό,τι και να βρούμε εκεί μέσα χαρακτηρίζεται απ' το «υπεβολικό». Οι Kiss ακολούθησαν τη λογική της ενίσχυσης που εφαρμόζεται στην εξέλιξη της μουσικής και έφτασαν. Έφτασαν αμέσως ανάβοντας τις μηχανές. Τόλμησαν, εκεί είναι η δύναμή τους και η αδυναμία μας. Οι Kiss έχουν βέβαια ελαττώματα, μουσικά ο δίσκος τους είναι αφελής, αλλά βγάζει τέτοια ΖΩΝΤΑΝΙΑ, μια τέτοια άγνοια της λέξης συστολή, που κερδίζει με την πρώτη το παιχνίδι. Στον κινηματογράφο υπάρχει ο Εξορκιστής ή ο Πόλεμος των Άστρων, στο ροκ υπάρχουν οι Kiss και τα αστραφτερό Αlive!. Και τα τρία σε παρόμοιο πνεύμα.

[ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ: Ναι, οι Kiss έφτιαξαν έναν δίσκο που ακόμα και σήμερα μπαίνει στα καλύτερα 20 λάιβ άλμπουμς ever. Ναι, πρωτοτύπησαν και «τόλμησαν» βάφοντας τα μούτρα τους (χρωστάνε πολλά στον Bowie και στον Gabriel γι΄ αυτό), δημιουργώντας ένα πέπλο μυστικότητας που τρέλλαινε τ' Αμερικανάκια. Όμως η εταιρεία που τους στέγαζε (Casablanca) δεν ήταν ούτε Vertigo, ούτε Atlantic, αλλά είχε σαν κύριο μέλημά της να προωθεί ντίσκο καλλιτέχνες, με κορωνίδα όλων την Donna Summer. Μόλις δύο χρονάκια αργότερα οι Κiss ξέχασαν τελείως την «…άγνοια της λέξης συστολή» και βούτηξαν και αυτοί στην ντίσκο με το ανεκδιήγητο I was made for loving you, φουσκώνοντας τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς και μετουσιώθηκαν σε μια απλή ποπ – ροκ μπάντα χωρίς κανένα απολύτως τραγούδι σήμα κατατεθέν τους, βγάζοντας και τις μάσκες τους αργότερα, μήπως και άλλαζαν τα πράγματα. Μάταια όμως. Γι΄ αυτό και πιο κάτω ο φίλος τους κολλά το παράσημο του «…Αμερικάνου καραγκιόζη» (λες και το΄ ξερε!). Μπορείτε να βρείτε έστω κι ΕΝΑ χαρντ – ροκ γκρουπ που να το γύρισε σε ντίσκο; Όλα αυτά βέβαια δεν είχαν γίνει μέχρι τότε, γι' αυτό και δικαιολογώ τον φίλο.]

 


Οι Αerosmith έχουν την ίδια άνεση, το ίδιο θράσος και την ίδια (φυσικά) επιτυχία με τους Κiss και το Rocks που κυκλοφόρησε το '76 σημάδεψε χωρίς αμφιβολία, όσο και το Alive! τα χρονικά του χαρντ ροκ. Και όμως η προοπτική δεν είναι η ίδια. Οι Kiss προσφέρουν διασκέδαση, είναι ένα πανηγύρι, είναι ο Αμερικάνικος καραγκιόζης, η παιδική χαρά. Οι Αerosmith είναι πολύ περισσότερα. (Πρώτα – πρώτα από τα κομμάτια τους σ' όλους τους δίσκους, όπως και στο Rocks, είναι αδύνατο μουσικά να προτιμήσει κανείς το ένα ή το άλλο). Το άλμπουμ είναι ένα ατέλειωτο fuzz απ' το σκληρότερο ατσάλι – έχουν ύφος που υποστηρίζει πειστικότατα ότι το βαρύ μεταλλικό ροκ είναι μέσα στις καλές τέχνες. Μια τέχνη χωρίς τύπους, που βράζει, που αιμορραγεί, μια τέχνη συναισθηματική, καθόλου προσχεδιασμένη. Όλα τα χαρακτηριστικά των Aerosmith έχουν τελειότητα, μια τελειότητα ευλύγιστη χωρίς κώδικα. Το συγκρότημα έχει ιδιαίτερο λεξιλόγιο, μια καινούργια επικοινωνία στο χαρντ και οι συναυλίες τους δεν μπορούν να μειωθούν, να εξισωθούν με ένα κοινό κονσέρτο μουσικής. Αυτοί και οι Boston είναι κάτι άλλο. Μια πληρότητα πρόχειρη και τρελή, κεκτημένη επιτέλους, μια μαεστρία απόλυτη, που αντλείται απ' τη μουσική που ζει στο σφυγμό και όχι στις συνταγές. Οι Aerosmith κατάλαβαν την συναισθηματική φύση του σκληρού ροκ, γι' αυτό και διακρίθηκαν. Το Rocks δεν έχει το ίδιο πνεύμα. Αντί να προσφέρει υπερεπιτάχυνση στον εσωτερικό μας αναβρασμό, μας σερβίρει τον δικό του ανάλογα με την ώρα και την διάθεση. Ο καθένας βρίσκει κάτι απ' τον εαυτό του μέσ' στα χοντρά αστεία του Tyler ή στα αυθόρμητα ξεσπάσματα του Joe Perry. Το συγκρότημα έφτασε με τον τρόπο του βέβαια σε μιαν άκρη: στο ουσιώδες.

[ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ: Τους Boston τι τους θες και τους ανακατεύεις ρε φίλε; Άμα είναι αυτοί χαρντ ροκ, τότε οι Zeppelin τραγουδάνε καντάδες!! Φαίνεται στ' Αμερικανάκια δεν έφτανε να είσαι χάρντ, αλλά έπρεπε να'σαι και μελωδικός μαζί. Ακούστε πάντως αυτό το άλμπουμ απνευστί για να καταλάβετε τι έπαιζαν οι σημερινές μαριονέττες του Cryin’ και του I dont wanna miss a thing…]

Ο Ted Nugent κυκλοφορεί επίσης στο πάρτυ λόγω της υπερβολής της υπερβολικότερης υπερβολικότητας. Ο Μωχάμετ Άλι του χαρντ με το να ξεφωνίζει συνεχώς πως είναι ο καλύτερος, μας έκανε να το πιστέψουμε στο τέλος. Εξάλλου τον θεωρούσαν κάτι σαν τον Μικρό Ήρωα της κιθάρας: γενναίος, τίμιος, λίγο φιγουρατζής… και να που με το διπλό του Double Live Gonzo! φρεσκότατο ('77) μας έκανε να τον πάρουμε στα σοβαρά. Τώρα στον δίσκο δεν υπάρχει τίποτα καινούργιο και θα 'λεγε κανείς ότι υστερεί στην έμπνευση μπροστά στη δουλεία των Aerosmith ή των Αngel, αλλά, μα τους κεραυνούς του Ντητρόϊτ, τι ενέργεια!! Ο Nugent έχει πάντα αυτό τον προσωπικό του τρόπο να βουτάει με το κεφάλι μπροστά στους τοίχους, σαν μυώδης ταύρος που είναι, αλλά αυτά τα κομμάτια είναι άλλο πράγμα. Θα ανακαλύψουμε έναν κιθαρίστα ειλικρινά πολύ καλό, που έμαθε να μην κάνει φάλτσα, με χαριτωμένα και καθαρά riffs, με όμορφα ροκάκια που δροσίζουν την ψυχή. Όπως στους Kiss, το θράσος ξεπερνάει όλα τα άλλα και υπάρχει επίσης και μια αίσθηση «Nugent» αιχμηρότατη, μια ατμόσφαιρα αδιάκοπης τελειότητας, ένα πνεύμα παρέλασης και επίδειξης που είναι συγχρόνως ψυχαγωγικό και ευκαιριακό. Επιπλέον όταν ακούμε το Gonzo! διακρίνουμε με ανακούφιση έναν καθαρό ροκίστα που προσπαθεί να διατηρήσει την ατμόσφαιρα του ροκ του '70. Απ΄ αυτή την άποψη το άλμπουμ είναι ένα μικρό θαύμα στο είδος του.

[ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ: Στον Nugent αναφερθήκαμε και πιο πάνω (βλ. αντίλογο μετά τIn Rock). Εδώ απλά να προσθέσουμε ότι η ακρόαση του εν λόγω δίσκου με τα μακρόσυρτα σόλο δείχνει ότι το όργανο ναι μεν το κατέχει, αλλά ούτε κι αυτός κατάφερε ποτέ να βγάλει ένα καλό «γκρουβάτο» τραγούδι για να γελάσει τον χρόνο και να μείνει στην αιωνιότητα. Και τα «…χαριτωμένα και καθαρά riffs» που παίζει, τα ξεχνάς χωρίς δεύτερη σκέψη μόλις βγεί ο δίσκος απ΄ το πικάπ. Κάτι που δεν θα συνέβαινε π.χ. με ένα riff των Thin Lizzy ή των UFO.]

Όλοι αυτοί οι δίσκοι μας έρχονται απ' τις ΗΠΑ, ενώ η γενέτειρα του χαρντ είναι η Αγγλία. Αλλά τα Αγγλικά συγκροτήματα φθάρηκαν επαναλαμβάνοντας ακούραστα τα ίδια ξεπερασμένα κόλπα και στραγγαλίζοντας ανόητα την ουσία (το πιο καλό παράδειγμα είναι οι Ten Years After και ο Alvin Lee αναγκασμένος να ξαναρχίζει κάθε βράδυ το ίδιο μαραθώνιο σόλο του Im going home), ενώ οι Αμερικάνοι δεν παύουν να εφευρίσκουν και να ξαναδημιουργούν. Δεν υπήρχε λοιπόν τίποτε το ουσιαστικό στην Αγγλία όταν το '77 έπεσε μια μαύρη μπόμπα με το όνομα Motörhead. Οι Motörhead είναι το χαρντ που ξαναβρίσκει την αρχική του καθαρότητα. Ένα χαρντ απαλλαγμένο απ' όλες τις σοφιστικέ τάσεις του, εξαγνισμένο απ' τις υπερβολικά εντυπωσιακές συνταγές του. Το σκληρό ροκ που ξαναβρίσκει την πρώτη του αποτελεσματικότητα και αυτό χάρις σε μιαν αφέλεια που θα νομίζαμε αδύνατη για ένα γκρούπ το '77. Η ψυχή των Motörhead είναι η ίδια με αυτή του Space Ritual των Hawkwind, είναι αυτός ο δολοφόνος μπασίστας Lemmy και έτσι εξηγούνται όλα: η πρωτόγονη δύναμη και το κτηνώδες πνεύμα. Αλλά οι Motörhead δεν ενοχλήθηκαν απ' τις κοσμικές αναφορές, παίζουν χαρντ χωρίς ντεκόρ και στολιδάκια, ένα ροκ χωρίς κόμπλεξ, που δεν συναγωνίζεται τίποτα, τσουλάει μόνο μέσα στο κολασμένο τραίνο του και ζει σύμφωνα με την άγρια και ανυπόταχτη φύση του. Οι Motörhead ξαναβρήκαν τις βάσεις και στηρίχτηκαν εκεί με μια λύσσα που στα σοβαρά αιχμαλωτίζει. Με το άλμπουμ Motörhead η Αγγλία ξαναγίνεται η καμένη γη του Κυρίου της. Είναι ένα σημάδι του καιρού μας; Ραντεβού σε δέκα χρόνια, θα το μάθουμε.

(μετάφραση – προσαρμογή: Θανάσης Δρακόπουλος)

** Κατεβάστε εδώ το PDF με αποσπάσματα από το πρωτότυπο στο περιοδικό ΠΟΠ & ΡΟΚ του 1978. **

 

[ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ – ΕΠΙΛΟΓΟΣ:

1.) Πολύ σωστά πράττει ο φίλος και τελειώνει όπως άρχισε: με ένα Εγγλέζικο συγκρότημα, αλλά ΤΙ συγκρότημα… Ούτε που θα το διανοείτο ότι τριάντα οκτώ (38!) χρόνια μετά αυτό θα συνέχιζε την πορεία του, την οποία διέκοψε μονάχα ο θάνατος του χαρισματικού αρχηγού τους. Πού είναι σήμερα όλα τ΄ άλλα γκρούπ που αναφέρθηκαν πιο πάνω; Όλα χάθηκαν για διάφορους λόγους, εκτός από κάποια που συνεχίζουν να περιοδεύουν για το χρήμα και μόνο, εξαργυρώνοντας την ιστορία τους σαν μπάντες Κ.Α.Π.Η. - θλιβερές καρικατούρες του εαυτού τους (KissPurple - Aerosmith.).

2.) Βεβαίως «…η εκλογή είναι φυσικά υποκειμενική» για τους δίσκους που προηγήθηκαν και φυσικό είναι κάποια ονόματα, που σε άλλες αντίστοιχες λίστες να περιλαμβάνονταν, να μείνουν εδώ απ΄ έξω. Το να μην γράφει όμως ο φίλος ΛΕΞΗ για τους Black Sabbath που μαζί με τους Zeppelin και τους Purple, έχουν παγιωθεί και εκτός του ηλιακού μας συστήματος ως η Αγία Τριάς του χαρντ ροκ, και οι οποίοι μέχρι το 1977 είχαν βγάλει άλμπουμ – ορόσημα, τα οποία θα έπρεπε να διδάσκονται στα ωδεία και τα οποία πουλούν σαν τρελλά ακόμα και σήμερα, έχοντας οπαδούς δύο (2) τουλάχιστον γενεών πάνω τους, αποτελεί ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ και ΒΑΡΕΙΑ ΑΜΑΘΕΙΑ του αντικειμένου που λέγεται χαρντ ροκ. Βέβαια κάπου στην εισαγωγή του άρθρου ο φίλος γράφει τ' όνομά τους, καταλογίζοντάς τους «…φανταστικές επιτυχίες και χαριτωμένα νοκ άουτ». Η ασχετοσύνη όμως τούτου του ισχυρισμού, ωχριά μπροστά την σύγκριση που τολμά να τους κάνει ο φίλος στο ίδιο σημείο του άρθρου και να τους φέρει στην ίδια μοίρα με τους…Mott the Hoople, ένα γκρουπ – κομήτη χωρίς ΚΑΜΜΙΑ απολύτως σχέση με το χαρντ ροκ, αλλά με το γκλάμ, που χωρίς τον Bowie δεν θα τους ήξερε ούτε η μάνα τους, αλλά και τους Grand Funk Railroad που ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω ποιος άσχετος έκρινε ότι παίζουν χαρντ – ροκ.

3.) Με βάση την ίδια «υποκειμενική επιλογή» του φίλου αφέθηκαν απέξω βαριά ονόματα, όπως οι μοναδικοί UFO, που μεσουρανούσαν τότε και καίγανε τα σύμπαντα με την κιθάρα του Schenker, οι Thin Lizzy που είχαν μόλις βγάλει το Johnny the Fox και ήταν πιο χάρντ και πιο πάνκ από μερικούς της λίστας, αλλά και οι φοβεροί Judas Priest με το μοναδικό Sad Wings of Destiny να δείχνουν ότι υπάρχει μέλλον. Διακρίνετε κάτι κοινό στους παραπάνω; Ακριβώς: είναι ΟΛΟΙ Βρετανοί κι όχι Αμερικάνοι, και κάτι τέτοιο θα χαλούσε το «Αμερικάνικο» χρώμα του αφιερώματος, όταν μάλιστα ο φίλος πιο πάνω πιστεύει ότι «…οι Αμερικάνοι δεν παύουν να εφευρίσκουν και να ξαναδημιουργούν». Βλέπετε δεν μπορούσε να καταπιεί το αυτονόητο: Copyright στο χαρντ ροκ είχαν κατοχυρώσει πρώτοι οι Εγγλέζοι, και εάν περίμενε μερικά χρονάκια ακόμα πριν το γράψει, σίγουρα θα αναθεωρούσε πολλά ακούγοντας τους Iron Maiden, Def Leppard & Σια.]

Για την αντιγραφή (και τους αντιλόγους)

Γιώργος Δ. Δημόπουλος

Γιώργος Δ. Δημόπουλος

Ο Γιώργος Δ. Δημόπουλος μετά από 35 χρόνια οπτικοακουστικής και έντυπης ενασχόλησης με την μουσική, στούμπωσε και εξερράγη ο ροκ γραφιάς (=θάψιμο με το καντάρι) που έκρυβε μέσα του, από τότε που άκουσε Birthday Party για πρώτη φορά του κόπηκ΄ η αναπνοή και έκτοτε υποστηρίζεται μηχανικά (σαν τον Darth Vader), λατρεύει και επαινεί την Θήβα όπου ζει και εργάζεται(..) και ταυτόχρονα την μισεί και την χλευάζει ανά την γη (τέτοια μαζόχα!!), πιστεύει στον Βάζελο και στα πιτόγυρα και αρνείται να δεχτεί ότι υπάρχει μουσική από το 1993 και δώθε (ΜΗ ΒΑΡΑΤΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙΙΙΙΙ!!!!).

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα