Κυριακή, 09 Απριλίου 2017 14:30

Αφιέρωμα: The Dictators - Οι μαιευτήρες του Αμερικάνικου πάνκ… χωρίς να είναι πάνκ!

Written by 

Δημιουργήθηκαν στη Νέα Υόρκη το 1973 από τον τέως εκδότη του φάνζιν Teenage Wasteland Gazette Andy "Adny" Shernoff (μπάσο, πλήκτρα, φωνή), τον Ross "The Boss" Friedman (ή Ross Funicello) (λήντ κιθάρα), τον Scott "Top Ten" Kempner (ρυθμική κιθάρα), τον Stu Boy King (ντράμς) και τον πρώην roadie και παλαιστή(!) Handsome Dick Manitoba (φωνή) με σκοπό να συνεχίσουν στο ίδιο hard στυλ την παράδοση των δασκάλων της Ανατολικής Ακτής MC5, Stooges και ΝΥ Dolls, και καυτηρίαζαν με τα τραγούδια τους τον Αμερικάνικο τρόπο ζωής, τα τηλεοπτικά shows, αλλά από την άλλη διακήρυτταν τις δυο αγάπες τους: κορίτσια και αυτοκίνητα, κάνοντάς τα και τραγούδι στο 1ο τους άλμπουμ.

Μέχρι εκεί όμως ήταν η σχέση τους με τους θρύλους που αναφέρθηκαν. Γιατί όλοι τους (πλην ενός) ήταν μετρίων ικανοτήτων, η παραγωγή στους δίσκους τους ήταν κάκιστη, τα φωνητικά συχνά ακούγονταν σαν να βγαίνουν από το πηγάδι, και ουσιαστικά δεν έπαιζαν πάνκ, αλλά χάρντ ρόκ σε light εκδοχή, που οι εγκυκλοπαίδειες σήμερα το ονομάζουν εύστοχα…punky pop!!

Έπαιζαν όμως δυνατά, νευρικά και (μερικές φορές) γρήγορα και τούτο απελευθέρωσε τα θέλγητρα του πάνκ στους οπαδούς τους (άν υπήρξαν τότε…) και τράβηξε την προσοχή των λαγωνικών της Epic, στην οποία και υπέγραψαν. Αλλά και το λουκ τους δεν θύμιζε σε τίποτα πάνκ μπάντα, ειδικά οι αφάνες των Manitoba και του «συμβασιούχου» Mendoza θα έκαναν σίγουρα τους πάνκς να τρέχουν να κρυφτούν μόλις τους έβλεπαν ή να τους ταράζουν στην ντομάτα και στην κονσέρβα στα λάϊβ τους!!

 

Πίσω σειρά από αριστερά: Scott "Top Ten" Kempner, Handsome Dick Manitoba, Mark "The Animal" Mendoza. Μπροστά σειρά από αριστερά: Ritchie Teeter, Andy Shernoff, Ross Friedman.

Δεν έδειχνε όμως να τους νοιάζει και πολύ η επιτυχία και η καταξίωση. Και τούτο διότι ήταν πιο πολύ μια παρέα, παρά μια μπάντα και δεν είχαν καλές σχέσεις με την δημοσιότητα και την διαφήμιση, αν και άθελά τους μερικές φορές έκαναν τον τύπο να ασχοληθεί μαζί τους, ειδικά μετά από ένα μπουνίδι του Manitoba με τον (την) Wayne County των πολύ καλών Εlectric Chairs!!

Ομοιότητες όμως μπορεί να μην είχαν με τους MC5, Stooges ή ΝΥ Dolls, είχαν όμως με τους Blue Öyster Cult: πράγμα αναπόφευκτο και λογικό, καθώς και στα τρία (3) άλμπουμ που πρόλαβαν να κυκλοφορήσουν πριν τα βροντήξουν, μοιράζονταν τους ίδιους παραγωγούς με τους τελευταίους: Sandy Pearlman και Murray Krugman. Και πάλι όμως δεν κατόρθωσαν να αποκτήσουν τον θρύλο και την διάρκεια των γαλαζόστρειδων.

Τότε γιατί ασχολούμαστε μαζί τους;

Για δυο λόγους:

Ο ένας λόγος και αυτό που τους έσωσε από την λήθη και την αφάνεια ήταν οι καταπληκτικές κιθάρες του Friedman που μεταμόρφωναν τα άχρωμα στην πλειοψηφία τραγούδια τους σε πρωτόλεια πάνκ βότσαλα κάνοντάς τα να ξεχωρίζουν «σαν τη μύγα μεσ΄ το γάλα», με καλοδουλεμένα σόλα που «κεντάνε» κι ας ξεφεύγουν από τα όρια του πάνκ, σε όλα τα άλμπουμ που παίζει ο τύπος αυτός και δεν περνούν σε καμμία περίπτωση απαρατήρητα. Σίγουρα αν η υπόλοιπη παρέα είχε τις ικανότητές του ή αν τον είχαν οι Ramones ή οι Clash θα έπεφταν τα τσιμέντα! Τονίζω ότι τούτο ισχύει σε όλα τα άλμπουμ που ακολουθούν για να μην το επαναλαμβάνω και γίνομαι κουραστικός.

Τον άλλο λόγο θα τον διαβάσετε στο τέλος:

 

1.) Go Girl Crazy! (1975)

Tracklist: The Next Big Thing - I Got You Babe - Back To Africa - Master Race Rock – Teengenerate - California Sun - Two Tub Man – Weekend - (I Live For) Cars And Girls.

Epic ‎– KE 33348

Παραγωγοί: Sandy Pearlman - Murray Krugman

Ένα άθλιο ντεμπούτο που μόνο τα σόλα του Friedman το συγκρατούν από τον κάδο των σκουπιδιών. Κάκιστη ηχογράφηση, κάκιστη παραγωγή, ο ντράμερ μάλλον πριν 2-3 μέρες πρέπει να ΄πιασε για πρώτη φορά κύμβαλα στα χέρια του (τα μέτρα του είναι επιεικώς απαράδεκτα), ο δε τραγουδιστής Manitoba επιβεβαιώνει το παρελθόν του ως παλαιστής (έτσι ποζάρει και στο εξώφυλλο), γιατί ακούγεται σαν να πουλάει ντομάτες στην λαϊκή(!), αλλά δεν φαίνεται να τον νοιάζει και πολύ, κι όποιος τολμάει, ας του την πεί…

Στα τραγούδια τώρα: Εδώ δεν θα βρείτε πάνκ, ούτε στην πρωτόλεια μορφή. Θα βρείτε όμως την σπορά των Who σε όλο τον δίσκο, να πιέζει κάτι που δεν είναι πάνκ, να γίνει με το ζόρι. Και το «ζόρι» αυτό σκοτώνει το The Next Big Thing, το Back To Africa την διασκευή – αηδία στο I Got You Babe (τι τις ήθελαν τις κανονιές;) που είναι σαν να ακούς ταύρους να χτυπιούνται στο διπλανό δωμάτιο. Από την άλλη όμως έχουμε γκαράζ ριφ στο Master Race Rock, σέρφ με κλεμμένα τα ντράμς του Wipe Out των Surfaris στην άλλη διασκευή California Sun (αξιοπρόσεκτο ειδικά όταν παίζεται από Νεοϋορκέζους χιλιάδες μίλια μακριά από τις Καλιφορνέζικες ακτές), που αν  το΄λεγαν πάντως οι Barracudas ή οι Radio Birdman θα το έκαναν κούκλα, και την σφαγή των Beach Boys στο (I Live For) Cars And Girls. Απομένουν τα δυο «μπιζού» του δίσκου: Το πάνκ Two Tub Man που παλεύει να μπει στο αυλάκι των Ramones και με αναφορά στον Εric Bloom των ΒΟC στην αρχή του, ανάμεσα σε κάτι ακαταλαβίστικα (προφανώς ο Manitoba ήταν τύφλα εκείνη την ώρα) και το αλα NY Dolls Weekend που με στίχους όπως: «…Το σαββατοκύριακο στην πάμπ \ δεν έχω τίποτ΄ άλλο να κάνω από το να μεθύσω…», μας δείχνει να καταλάβουμε το αν έδιναν δεκάρα για την εξέλιξη της μπάντας και στιγματίζει το αλήτικο attitude τους, χαρίζοντάς τους (χωρίς να το γνωρίζουν) μια θέση στην ροκ ιδεολογία.

Όμως δυο κομμάτια δεν μπορούν να σώσουν έναν κακό στην πλειοψηφία του (και δυσεύρετο σήμερα) δίσκο, παρά το ότι θεωρείται από τους κριτικούς και τις ροκ εγκυκλοπαίδειες ως το σημείο εκκίνησης για το Αμερικάνικο πάνκ και ως πηγή επιρροής για τις ανά τον πλανήτη αντεργκράουντ μπάντες, προκαλώντας μου για μια στιγμή μεγάλη απορία! Αμέσως μετά όμως το βρήκα λογικό, γιατί οι Μodern Lovers και οι Voidoids αργούσαν ακόμα…

(*)

2.) Manifest Destiny (1977)

Tracklist:  Exposed – Heartache - Sleepin' With The T.V. On – Disease - Hey Boys - Steppin' Out - Science Gone Too Far! - Young, Fast, Scientific - Search & Destroy.

Asylum 7E-1109

Παραγωγοί: Sandy Pearlman - Murray Krugman

Μετά τον διωγμό τους από την Epic λόγω πενιχρών πωλήσεων διαλύθηκαν προσωρινά το 1975, αλλά στις αρχές του 1976 ξαναφτιάχτηκαν με τον (εμφανώς καλύτερο) Ritchie Teeter να αντικαθιστά τον απαράδεκτο Κing στα ντράμς, τον μπασίστα Mark "The Animal" Mendoza να αντικαθιστά αφενός τον Manitoba στην πρώτη φωνή και αφετέρου τον Shernoff που πήγε στα πλήκτρα, και κατάφεραν την Asylum να υπογράψει μαζί τους. Το «δούλεμα» που έπεφτε όμως στις συναυλίες τους ήταν το κάτι άλλο, με αποκορύφωμα το δίχτυ με πατάτες(!) που ύψωναν από πάνω τους οι roadies των Foreigner, στους οποίους έπαιζαν σαππόρτ τότε, και το άνοιγαν να πέσει πάνω τους όταν έπαιζαν(!!!) αναγκάζοντας τους οπαδούς τους να τους κολλήσουν το παρατσούκλι «The 'Taters» (potatoers = taters).

Μάλλον όμως θα επηρεάστηκαν από τους τελευταίους κι έβγαλαν ένα δίσκο που ξεφτιλίζουν τ΄ όνομά τους, γιατί αντί για δικτάτορες εδώ ακούγονται μάλλον σαν δούλους και υποτακτικούς: Τα σόλα του Friedman κόβονται, τα τραγούδια «μελώνονται» και πάμε για τοπ – 40 σίνγκλ. Τα Exposed, Heartache, όπως και η νερόβραστη μπαλλάντα Hey Boys βάζουν τα θεμέλια του FM ροκ (αυτό γιατί δεν τους το αναγνώρισαν;) θυμίζοντας εκνευριστικά Toto ή Journey. Ακόμα και τα φωνητικά των Boston και των Jefferson Airplane στρίμωξαν στο Sleepin' With The T.V. On φτιάχνοντας μια ψευτο – ψυχεδελική ατμόσφαιρα με τον τίτλο του τραγουδιού να τα λέει όλα για το άλμπουμ: το νεύρο του προηγούμενου (που τουλάχιστον εκεί υπήρχε) εδώ έχει κοπεί απ΄ τη ρίζα. Ήθελαν άραγε να κάνουν πλάκα όταν ονομάζουν τον δίσκο «The Musical!!» στο εξώφυλλο;

Αφήνουμε κατά μέρος την απαράδεκτη διασκευή στο Search & Destroy των δασκάλων Stooges και στεκόμαστε στα δυο (πάλι) αξιόλογα κομμάτια του δίσκου: Το Science Gone Too Far! μπορεί να κλέβει το ρίφφ του μπάσου από το Highway Star των Deep Purple, αλλά τουλάχιστον στέκεται άξια ως πάνκ κομμάτι και με επιτέλους ένα καλό σόλο στην κιθάρα. Στο δε Young, Fast, Scientific επιβεβαιώνουν τον τίτλο του με την λύσσα που παίζουν και τραγουδάνε, και μας κάνουν να νομίζουμε ότι στα υπόλοιπα κομμάτια του δίσκου ακούμε μια άλλη μπάντα!! Ούτε εδώ φαίνεται να προσπαθούν για κάτι καλύτερο, γιατί το συγκρότημα αργούσε ακόμα να δέσει και μάλλον έδειχνε ότι δεν θα κρατούσε για πολύ…

(*¾)

 

3.) Bloodbrothers (1978)

Tracklist: Faster & Louder - Baby, Let's Twist - No Tomorrow - Minnesota Strip - Stay With Me - I Stand Tall - Borneo Jimmy - What It Is - Slow Death.

Asylum 6E-147

Παραγωγοί: Sandy Pearlman - Murray Krugman 

Η φυγή του Mendoza το 1978 (που προτίμησε τους Twisted Sister) και η επαναφορά του Shernoff στο μπάσο και του Manitoba στην πρώτη φωνή φαίνεται να αναγέννησε την μπάντα. Εδώ η παραγωγή είναι σαφώς καλύτερη προσπαθώντας αξιοπρεπώς να διορθώσει το «βάλτωμα» των προηγούμενων άλμπουμ τους, οι κιθάρες του Friedman ανάβουν ξανά τα φυτίλια τους, το μπάσο του Shernoff είναι σκέτος οδοστρωτήρας και επιτέλους βρίσκουμε καλύτερα φωνητικά. Μην ξεγελιόμαστε όμως: καλύτερα σε σχέση με τα προηγούμενα άλμπουμ, καθώς δεν γεννήθηκαν όλοι οι τραγουδιστές με το λαρύγγι του Gillan του Οzzy ή του Dio…

Αν και κλέβουν πάλι αβέρτα το ριφ του Reverberation των Elevators στο Minnesota Strip και το μπάσο του Psycho Killer των Talking Heads στo I Stand Tall (πασπαλίζοντάς το και με λίγο Bowie), εντούτοις μας δείχνουν στο Baby, Let's Twist (που γνώρισε και λίγο παραπάνω airplay) από πού έκλεψαν οι Scorpions το βασικό ριφ του χιτ τους Rock You Like a Hurricane!

Παρά το καλό σόλο, στο No Tomorrow, που άν το΄λεγε ο Steven Tyler θα το ξέσκιζε, στο Borneo Jimmy, γίνονται οι μαϊμούδες των Νew York Dolls και στο What It Is των Blue Öyster Cult αντίστοιχα (οι παραγωγοί γαρ).

Αυτή την φορά όμως τον δίσκο τον σώζουν (πάλι;) δυο κομμάτια – δυναμίτες: Το αποτείνον τιμές στον τίτλο του Faster & Louder που σπηντάρει διαολεμένα για μόλις 2:45΄΄, που κάνει το πόδι να ακολουθεί τον ρυθμό του σε μηδενικό χρόνο και που ανάγκασε τον ανελλιπώς από τότε μέχρι σήμερα ένθερμο φαν της μπάντας (και πατριωτάκι τους) Bruce Springsteen να έρθει και να τους τιμήσει στο στούντιο μετρώντας δυνατά στην αρχή του κομματιού το 1-2-1-2-3-4!! Το άλλο είναι η διασκευή των Flamin Groovies στο closing track Slow Death σε γκαράζ πεδία με «μεταλιζέ» κιθάρες να το ομορφαίνουν ακόμα περισσότερο και προκαλώντας μας απορία γιατί δεν συνεχίζει έτσι όλος ο δίσκος. Κρίμα, γιατί εδώ φαίνονται να παίρνουν τα πράγματα στα σοβαρά (ακόμα και στο εξώφυλλο ποζάρουν σαν σκοτεινές αλήτικές ροκ φιγούρες σ΄ ένα δρομάκι), και αν συνέχιζαν έτσι (βλ. αμέσως παρακάτω το γιατί) θα έβγαζαν δισκάρες…

(**¾)

 

4.) 16 Forever (single 2007)

Tracklist: 16 Forever - Stay With Me 

Norton Records (2) ‎– 45-124

Παραγωγοί: Sandy Pearlman - Murray Krugman

Σε μεμονωμένα σίγκλς αποφεύγω να κάνω κριτική, αλλά εδώ θα παρεκκλίνω αφενός διότι η A-side δεν περιλήφθηκε ποτέ σε άλμπουμ τους, και αφετέρου διότι αυτός είναι ο δεύτερος λόγος του αφιερώματός μας στην μπάντα: τούτο το 45αρι ηχογραφημένο στα Bearville Studios του Woodstock τον Ιούλιο του 1978 (άσχετα εάν κυκλοφόρησε πολύ αργότερα) μεταμορφώνει τους φίλους μας από ένα γκρουπ της σειράς σε πάνκ πιερότους και δείχνει μια στιβαρή μπάντα με καταιγιστικά βουτηγμένα στο γκαράζ ρίφφς (ο Friedman δίνει ρέστα εδώ) και ασύλληπτα ντράμς να δαιμονίζουν τον εγκέφαλο, που κορυφώνεται σε ένα πέρα για πέρα πιασάρικο ρεφρέν με την στεντόρεια ροκ φωνή του Manitoba να υμνεί μια ατελείωτη εφηβεία: «…Μεσα απ΄ τα μάτια ενός κοριτσιού/είμαι έτοιμος να γευτώ τον κόσμο/Είναι αλήθεια το ξέρεις/Δεν μπορώ να σε παντρευτώ/Είμαι ακόμα παιδί/που έχει κάτι να κάνει/Δεν θα γίνω ποτέ άντρας/Θα γίνω αυτό που απλά είμαι/16ρης για πάντα/μην προσπαθήσεις να μπλέξεις την ζωή μου…».

Για μένα είναι ένας ροκ ΥΜΝΟΣ που συναγωνίζεται στα ίσια το Satisfaction, και το You Really Got Me και απορώ πώς έβγαλαν ένα τέτοιο αριστούργημα που πέρασε απαρατήρητο τελείως στην εποχή του από όλους. Όχι όμως και από τους Σουηδούς γκαραζιέρηδες Nomads που μερικά χρόνια αργότερα με την σαχλούτσικη διασκευή τους έκαναν παγκοσμίως γνωστό και το τραγούδι και τους δημιουργούς του.

Είναι παράξενο πώς τα υπόλοιπα τραγούδια τους δεν είχαν το ίδιο τσαγανό και επίσης άξιον απορίας πώς έβγαλαν ένα τέτοιο κομψοτέχνημα όταν το μαγαζί είχε ήδη αρχίσει να βαράει διάλυση…

(*****)

Απογοητευμένοι από τις πωλήσεις τους διέλυσαν το 1979 και αναπόφευκτα σκόρπισαν: ο Friedman ζήλεψε την δόξα του Mendoza προσχωρώντας στους Manowar και έκανε την παραγωγή στο πρώτο ντέμο των Αnthrax (φαίνεται ότι στο βάθος του μυαλού τους είχαν το μέταλ και όχι το πάνκ…), ο Μanitoba έγινε ταξιτζής και άνοιξε μπάρ, ο Shernoff δούλεψε ως μέλος των Fleshtones και των Ramones, αλλά και σαν παραγωγός, και όλοι σχεδόν κυκλοφόρησαν και προσωπικούς δίσκους ή μπλέχτηκαν με άλλες μπάντες που δεν είναι του παρόντος.

Από τότε μέχρι σήμερα και με αφορμή τις επανακυκλοφορίες των δίσκων τους μαζί με ντέμος, ακυκλοφόρητα κλπ. επανενώνονται πού και πού έως σήμερα για συναυλίες και άϊντε και για κανέναν δίσκο και βρίσκονται και τα λένε όλη η παλιοπαρέα με εξαίρεση τον Teeter που πέθανε το 2012.

Η ειρωνεία είναι ότι σήμερα οι Dictators λαμβάνουν post mortem τα «αναδρομικά» τους μετάλλια και χαρακτηρίζονται από το Entertainment Weekly ως «μια από τις πρώτες προ-πανκ μπάντες στην Αμερική», ενώ αντίθετα όταν ήταν στα πράγματα δεν αναγνωρίστηκαν, αλλά λοιδορήθηκαν όσο ποτέ από κοινό και κριτικούς. Είναι αυτό που λέμε «έφτασαν στην πηγή και νερό δεν ήπιαν». Και τούτο διότι ό,τι ήταν να πάει στραβά πήγε: Οι εταιρείες τους απέρριπταν γιατί δεν πουλούσαν, οι ραδιοφωνικοί σταθμοί της πατρίδας τους δεν τους έπαιζαν, οι κριτικοί και το κοινό δεν μπορούσαν να καταλάβουν τα θέματά τους (άραγε γιατί μπορούσαν με τα πατριωτάκια τους ΝΥ Dolls ή Ramones π.χ. που ’λεγαν τα ίδια πάνω – κάτω;) και τους αγνοούσαν και σ΄ αυτά αν προσθέσετε την αδιαφορία τους για την προβολή τους, παίρνετε τελικά μια γεύση για το που πάει το πράγμα.

Με δυο λόγια: Δεν πήραν ποτέ τον ρόλο τους στα σοβαρά κι αυτό τους στοίχισε.

Σίγουρα οι φίλοι μας όταν έβλεπαν την πορεία των Blue Öyster Cult θα έσκαγαν απ΄ τη ζήλεια τους…

 

Discography:

Go Girl Crazy! (1975)

Manifest Destiny (1977)

Bloodbrothers (1978)

Fuck 'Em If They Can't Take a Joke (ROIR, 1981) (live album)

The Dictators Live, New York, New York (ROIR, 1998) (live album)

D.F.F.D. (2001)

Viva Dictators (2005) (live album)

Every Day Is Saturday (2007) (compilation of rarities)

Faster... Louder - The Dictators' Best 1975-2001 (2014) (greatest hits)

 

Γιώργος Δ. Δημόπουλος

 

ΠΗΓΕΣ:

Wikipedia

Discogs

Allmusic

Youtube

Entertainment Weekly (22 February 1991).

Ποπ & Ροκ Τεύχος: № 2 (ΑΠΡ 1978) σελ. 46

Γιώργος Δ. Δημόπουλος

Ο Γιώργος Δ. Δημόπουλος μετά από 35 χρόνια οπτικοακουστικής και έντυπης ενασχόλησης με την μουσική, στούμπωσε και εξερράγη ο ροκ γραφιάς (=θάψιμο με το καντάρι) που έκρυβε μέσα του, από τότε που άκουσε Birthday Party για πρώτη φορά του κόπηκ΄ η αναπνοή και έκτοτε υποστηρίζεται μηχανικά (σαν τον Darth Vader), λατρεύει και επαινεί την Θήβα όπου ζει και εργάζεται(..) και ταυτόχρονα την μισεί και την χλευάζει ανά την γη (τέτοια μαζόχα!!), πιστεύει στον Βάζελο και στα πιτόγυρα και αρνείται να δεχτεί ότι υπάρχει μουσική από το 1993 και δώθε (ΜΗ ΒΑΡΑΤΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙΙΙΙΙ!!!!).

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα