Κυριακή, 21 Μαΐου 2017 10:06

Chris Cornell - A Farewell

Written by 

Δεν μπορεί να ασχοληθήκατε με τη μουσική κάπου στα ‘90ς και να μην υπήρξε τουλάχιστον ένα άτομο που να επικοινώνησε μαζί σας όταν μαθεύτηκε ο θάνατος του Chris Cornell, τραγουδιστή και βασικού στιχουργού/συνθέτη των Soundgarden. Επρόκειτο για σοκ για όλον τον μουσικό κόσμο, καθώς ο Cornell δεν είχε ακόμη κλείσει τα 52 χρόνια και ο θάνατός του αρχικά είχε χαρακτηριστεί αιφνίδιος. Το ρεπορτάζ, βέβαια, συνεχίστηκε στις επόμενες ώρες και οι πρώτες ενδείξεις ονομάτιζαν αυτοκτονία δια απαγχονισμού, μεγαλώνοντας την τραγικότητα του δράματος. Ακολούθως βέβαια η συντετριμμένη οικογένεια του Cornell αρνήθηκε να δεχτεί την αρχική γνωμάτευση και δήλωσε πως η αυτοκτονία δεν έγινε μετά από ανεπηρέαστη σκέψη και ίσως οφείλεται σε κάποιο φάρμακο (Ativan) που έπαιρνε με συνταγή γιατρού και ελήφθη σε μεγαλύτερη ποσότητα εκείνη την ημέρα - φάρμακο το οποίο ως αντενδείξεις αναφέρει παρανοϊκές ή αυτοκτονικές σκέψεις και ακατάληπτη ομιλία.

Προφανώς οι σχετικές ειδήσεις θα ρέουν ασταμάτητα τις επόμενες ημέρες, εμείς όμως μένουμε στο άδικο του χαμού ενός από τους εμβληματικότερους μουσικούς της γενιάς του Seattle grunge, ο οποίος επηρέασε κόσμο και κοσμάκη και όχι μόνο μεταγενέστερούς του (μπορούμε π.χ. να θυμηθούμε πως ακόμη και οι Metallica είχαν δηλώσει επηρεασμένοι από Soundgarden όταν έγραφαν το Load). Η συμβολή του στη σύγχρονη rock μουσική ήταν τεράστια, κατά βάση με τους Soundgarden φυσικά και δευτερευόντως με τους Temple Of The Dog και τους Audioslave, κάνοντας τεράστια επιτυχία και επιτυγχάνοντας την καθολική αναγνώριση. H σολο καριέρα που ακολούθησε παράλληλα με τις μπάντες του τον έκανε γνωστό και σε διαφορετικό κοινό, ενώ συμμετείχε και στο βασικό θέμα μίας ταινίας James Bond (Casino Royale). Η ιδιαίτερη φωνή του θεωρείται δικαίως από τις καλύτερες και εκφραστικότερες στο rock, πρακτικά αδύνατο να αντιγραφεί. Οι σχέσεις του με την Ελλάδα δεν περιορίζονταν στη μοναδική συναυλία που έδωσε ως solo καλλιτέχνης στο Rockwave του 2007, καθώς παντρεύτηκε Ελληνίδα με την οποία έκανε τρία παιδιά, ένα από τα οποία βάφτισε η Άννα Βίσση (τα ξέρετε πλέον αυτά, μετά και την εμφάνισή του πριν λίγους μήνες στο μαγαζί που εμφανίζεται η κουμπάρα και την απίστευτη δημοσιότητα που πήρε το γεγονός στα εγχώρια media).

Το Soundgaze αποχαιρετά τον Chris Cornell με κάποιες προσωπικές επιστολές από συντάκτες που ένιωσαν την ανάγκη να γράψουν μερικές λόγια μετά το χαμό του τραγουδιστή.

 

Στο άκουσμα της είδησης του θανάτου του Chris Cornell το σοκ ήταν αναπόφευκτο. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με έναν ακόμα γηραλέο rock star αλλά με ένα νέο άνθρωπο (στην εποχή μας 52 χρονών μόνο απόμαχος της ζωής δεν είσαι…), έναν άνθρωπο που μόλις ένα μήνα πριν κυκλοφορούσε στην άσχημη πόλη μας. Ειδικά για όσους από εμάς μεγάλωσαν στα 90s προσωπικότητες όπως ο Cornell, ο Cobain, o Staley (αλλά και οι επιβιώσαντες Vedder, Lanegan και Arm) φάνταζαν μυθικές, καμία σχέση με μουσικούς που περιέφεραν απλώς το ένδοξο παρελθόν τους. Ήταν οι ήρωες της εφηβείας μας και είναι δύσκολο να τους αποχαιρετάς, ειδικά όταν αυτό συμβαίνει πρόωρα και με τέτοιο τραγικό τρόπο. Επειδή σε αυτές τις περιπτώσεις τα πολλά λόγια είναι απολύτως περιττά και οι επικήδειοι περισσεύουν, το μόνο που έχω να προσθέσω είναι ότι ο θάνατος του Cornell μας υπενθύμισε ότι δεν πρέπει να θεωρούμε τίποτα δεδομένο καθώς και ότι το πιο πολύτιμο αγαθό είναι η ίδια η ζωή.
Οι μουσικές του Cornell (είτε με τους Soundgarden είτε με τους Audioslave) έχουν θέση στα ηχεία μας και στις καρδιές τώρα. Και για πάντα.
 
Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος 
 

Όσος χρόνος και αν περάσει, αυτή η γενιά του grunge θα έχει μία δική της θέση στην καρδιά μου. Θυμάμαι κάπου το 1990, πριν όλο αυτό ονομαστεί, καταχωρηθεί κα γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης (σιγά μη γλίτωνε!) ήταν που έπεσαν στα χέρια μου το Superfuzz Bigmuff και το ομώνυμο μεγάλο ντεμπούτο των πρώτων και καλύτερων με διαφορά του είδους Mudhoney και το πρώτο LP των Soundgarden που είχε κυκλοφορήσει λίγο νωρίτερα, η λιγότερη γνωστή πιθανότατα δουλειά τους, το Ultramega O.k., το οποίο σημειωτέον κυκλοφόρησε η εμβληματική SST. Η “ζημιά” που έπαθα κι εγώ όπως και κάμποσοι άλλοι τότε, ήταν δεδομένη. Στα αυτιά μου όλο αυτό ήταν στην ουσία η σκληρή πλευρά του αμερικάνικου εναλλακτικού ήχου, μία μετεξέλιξη του punk εκτροχιασμένη σε πιο βαριά μονοπάτια. Οι φωτογραφίες από απολύτως χαωτικά live που κοσμούσαν τα διάφορα εξώφυλλα και οπισθόφυλλα συνηγορούσε σε αυτό. Και, όσο και αν φαντάζει κάπως παράδοξο σήμερα, οι διαφορές στον ήχο μεταξύ των δύο αυτών συγκροτημάτων, ήταν μικρές. Οι  Soundgarden ήταν το ίδιο «βρώμικoi», απλώς κάπως πιο heavy. Όμως μέσα σε όλη αυτή την heavy βαβούρα, το άκουγες με την μία, ξεχώριζε η φωνή. O Chris Cornell είχε το ύφος του Plant και αυτό για έναν ταγμένο θιασώτη του new (τότε) rock σαν και μένα θα ήταν αρχικά αρκετό για να ρίξει μία και καλή το ανάθεμα (οι βαρετοί Pearl Jam δεν το γλίτωσαν, μεταξύ άλλων γιατί η φωνή του κλαψιάρη Vedder μου θυμίζει τον David Coverdale - όχι δεν μου έκοψαν τα χάπια απότομα). Όμως ο Cornell δεν ήταν Plant. Δεν ήταν μία ρέπλικα ενός frontman από τα 70s, αν και είχε όλα τα στοιχεία. Ο Cornell ήταν ένας ανελέητος screamer και η μπάντα του έμοιαζε να παίζει συνεχώς «στο κόκκινο». Και δεν μπορούσες παρά να τον λατρέψεις.

Η συνέχεια είναι γνωστή. Ο ήχος του γκρουπ πήρε μορφή και τα φωνητικά του Cornell που στο μεταξύ ωρίμαζε ερμηνευτικά με τρόπο εντυπωσιακό, έγιναν κάτι σαν σήμα κατατεθέν και όλο αυτό μαζί έφερε και την επιτυχία. Προφανώς ήταν άλλη εποχή, η εποχή που ακόμα και τα Grammy είχαν πλάκα, με όλους αυτούς τους παλαβούς απόκληρους που ξαφνικά είχαν γίνει αστέρες να το γιορτάζουν προκαλώντας, όχι για λίγων λεπτών δημοσιότητα, αλλά γιατί έτσι ήταν. Και η μουσική ήταν φοβερή! Και ο Cornell βρισκόταν πάντα στην πρώτη γραμμή του ενδιαφέροντος, όχι γιατί εκπροσωπούσε την μόδα, αλλά γιατί πλέον είχε γίνει κατανοητό ότι ήταν ένας frontman μεγάλης κλάσης. Αυτή είναι και η εικόνα που θα κρατήσω, τελικά. Η εικόνα του Cornell εκεί, στο πρώτο μισό των 90s, την εικόνα του νέου frontman με το φοβερό ταλέντο, που έμοιαζε έτοιμος να κατακτήσει τον κόσμο, «πουλώντας» (όπως και ο Cobain, o Lanegan, o Arm και όλοι οι άλλοι) τίποτα άλλο παρά τον εαυτό του, όπως ακριβώς ήταν, και όχι όπως κάποιοι image makers θα ονειρεύονταν.

Τα νέα του θανάτου του Cornell ήρθαν σαν ένα χαστούκι, γιατί και αυτός όπως και όλη η υπόλοιπη παρέα των misfits φίλων του, για εμάς που λόγω ηλικίας βιώσαμε όλη αυτή την εποχή τόσο έντονα και άμεσα, ήταν κάτι περισσότερο από ένας μουσικούς που μας άρεσε, ήταν ένας δικός μας άνθρωπος, ένας από εμάς. Μισώ τους επικήδειους και έδω και πάνω από ένα χρόνο έχω γράψει περισσότερο από όσους θα άντεχα. Και εντάξει, τα ξέρω όλα για το πεπρωμένο και λοιπά, αλλά, αυτός εδώ είναι ένας επικήδειος που δε θα ήθελα ποτέ να γράψω.

Παναγιώτης Γαβρίλης

18 Μαΐου. Το μυαλό μου πήγε για άλλη μια χρονιά στην αυτοκτονία του Ιan Curtis. 37 χρόνια πριν αλλά η ημερομηνία είναι πάντα σημαδιακή για εμένα. Και όμως, σήμερα, ένα τρομερά δυσάρεστο νέο, μια αδιανόητη είδηση, με πάγωσε. Ο Chris Cornell είναι νεκρός! 18 Μαΐου!

Το 2016 έφυγε και ελπίζαμε πως η κατάρα γύρω από τη μουσική θα έφευγε μαζί του. Αντίθετα, χτύπησε και πάλι, δυνατότερα από ποτέ. Η απώλεια του Chris Cornell μόλις στα 52 χρόνια του, που ακόμα δε μπορώ να χωνέψω με τίποτα, χτύπησε τη γενιά μας, τη γενιά των 35-50 ας πούμε. Αυτή που μεγάλωσε με τα τραγούδια του. Η επαφή με τον κόσμο που ο Chris δημιουργούσε με κάθε σύνθεσή του, ήταν καθημερινή και οι μελωδίες του συντρόφευαν χιλιάδες στιγμές της ζωής μας. Λύπες, αποφάσεις, έρωτες, απογοητεύσεις, άγχη, χαρές, σε όλα ήταν εκεί. Στην ουσία, στο πέρασμα των χρόνων όλοι εμείς δεν πάψαμε να τον ακούμε πότε, είτε μέσω Soundgarden, Audioslave, Temple Of The Dog ή και στις σόλο δουλειές του. Δεν είναι και πολύ παράλογο λοιπόν να σκεφτώ ότι με το θάνατο του, χάνεται και ένα κομμάτι από τη ζωή μου, κάτι από εμένα. Η μουσική του θα συνεχίσει να μας συντροφεύει αλλά… κάτι θα λείπει. Και σε μια εποχή που η πραγματική μουσική, για το μέσο άνθρωπο, σημαίνει όλο και λιγότερα πράγματα, η απώλεια του είναι μαχαιριά.

Τα τρία από τα πέντε μεγάλα συγκροτήματα που έχτισαν το grunge έχουν θρηνήσει τον τραγουδιστή τους, και θα παρακαλούσα πολύ να σταματήσει εκεί το κακό. Αρκετά! Αντίο Chris, καλή αντάμωση με τα φιλαράκια σου, τους Kurt και Layne!

Why doesn't anyone believe
In loneliness
Stand up and everyone will see
Your holiness

They say if you look hard
You'll find your way back home
Born without a friend
And bound to die alone

Ιωαννίδης Παναγιώτης

Δεν υπάρχει αρχή και τέλος σε αυτά που αισθάνθηκα όταν πληροφορήθηκα το θάνατό του Chris Cornell. Σίγουρα δεν περίμενα τέτοια εξέλιξη. Δεν θα εξετάσω πώς συνέβη, καθόλου, δεν ταιριάζει με το συναίσθημά μου. Αυτό δεν έπρεπε να συμβεί, τουλάχιστον όχι τώρα. Πολύ νωρίς. Φαινόταν δημιουργικά ακμαίος. Έστω κι αν δεν έμεινα ικανοποιημένος με τα περισσότερα μουσικά πράγματα που έκανε τα τελευταία χρόνια, οι ενδείξεις ήταν εκεί πως μπορούσε κάποια στιγμή να δώσει κι άλλα αξιομνημόνευτα πράγματα. Μοιραία οι σκέψεις πάνε και στο προσωπικό, στη σχέση που αναπτύσσει ο κάθε ένας μας με τη μουσική και τους μουσικούς. Οι πρώτες εντυπώσεις δεν μπορούν να σβηστούν έτσι εύκολα. Κάποιο ανοιξιάτικο μεσημέρι του 1994 πρέπει να ήταν όταν, λογικά σε κάποια αναμονή πριν το σχολείο, άκουσα στη Rock Hour του αλήστου μνήμης τηλεοπτικού σταθμού Seven-X (από τον οποίο η γενιά μου έμαθε μουσική και γενικότερη “μπαλίτσα”) να παίζει το αρχικό riff του Spoonman. Είχε κάτι μαγικό εκείνη η μουσική - και το βίντεο κλιπ, στο οποίο η μπάντα φαινόταν μονάχα σε φωτογραφίες και όχι σε ζωντανή δράση. Μετά και το Black Hole Sun δεν υπήρχε επιστροφή. Το CD του Superunknown μπήκε στο σπίτι της οικογένειας ως αγορά του αδερφού μου, αλλά νομίζω πως στο τέλος εγώ ήμουν αυτός που το άκουγα περισσότερο! Έκτοτε δεν υπήρχε επιστροφή. Η εικόνα του προτυποιήθηκε στο μυαλό μου με την εμφάνισή του (όπως και ολόκληρης της grunge αφρόκρεμας) στο Singles, αργότερα ήρθε σε πραγματικό χρόνο το Ζεπελινικό Down On The Upside και σε δεύτερο το Σαμπαθικό Badmotorfinger και η υπόλοιπη δισκογραφία των Soundgarden. Λάτρεψα το Euphoria Morning και τον έκραξα για το Scream (τόσο ώστε στο αλήστου μνήμης Stereoworld να ανέβει, αντί κριτικής μου, μία “επιστολή” προς τον ίδιο που θεώρησα πως με απογοήτευσε τα μάλα!). Κόλλησα άσχημα με τους Audioslave και έναν Cornell του οποίου η ερμηνεία βελτιωνόταν συνεχώς, δίσκο με το δίσκο. Στο μεσοδιάστημα είχα τη χαρά να τον συναντήσω έστω με "κουλό" τρόπο και έστω για λίγα λεπτά στο Rockwave του 2007, λεπτά που θα θυμάμαι για πάντα με γλυκύτητα και χαρά. Όλο και περισσότεροι μουσικοί εκτιμούσαν και επηρεάζονταν από το στυλ του, κανείς φυσικά δεν τόλμησε να το αντιγράψει. Πριν λίγες εβδομάδες ήμουν έτοιμος να αφήσω τα πάντα για να τον δω έστω για λίγα λεπτά στο πιο άκυρο συναυλιακό περιβάλλον που θα μπορούσε να βρεθεί - στο ξενυχτάδικο της κουμπάρας του! Μακαρίζω τους τυχερούς που ήταν εκεί και όχι μόνο εκ της τελικής δραματικής κατάληξης. Πάντα θα τον θυμάμαι ως ένα από τα σημαντικότερα ακούσματά μου και ποτέ δεν θα ξεχάσω, όχι μόνο την πρώτη εντύπωση, αλλά και την τελευταία: Το σοκ της απώλειας. Ο Bowie, ο Prince, ο Lemmy, ο Cohen, ήσαν όλοι τους σημαντικοί και αγαπημένοι, δεν άνηκαν όμως (αυστηρά) στην μουσική γενιά μου. Ίσως (τι ίσως, σιγουρα) η απώλεια του Cornell με πόνεσε περισσότερο διότι έδωσε αφορμή να αναλογιστώ και τη δική μας θνητότητα. Και ακόμη αρνούμαι να το συνειδητοποιήσω...

Μιχάλης Κουρής

Soundgaze team

Fix your gaze on music!

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα