Πέμπτη, 02 Νοεμβρίου 2017 05:25

THINK PUNK: Νόμιζες πως τά 'δες όλα; Ο(ι) Igorrr & οι μουσικές επιμειξίες

Written by 

Τώρα που κλείνει μία ακόμη ημερολογιακή χρονιά, εμείς οι “συναυλιάκηδες” βρίσκουμε την πλέον κατάλληλη ευκαιρία να κάνουμε έναν απολογισμό των συναυλιών που πήγαμε και τι αποκομίσαμε από αυτές. Από τους μουσικούς χώρους όπου οι πειραματισμοί κατά κόρον ανθίζουν - κυρίως, δηλαδή, τον σκληρό ήχο, χωρίς να περιοριζόμαστε απαραίτητα εκεί - είχαμε φέτος την ευκαιρία να ασχοληθούμε με συναυλίες που, είτε ικανοποίησαν απωθημένα ετών, είτε γιατί είχαν να κάνουν κάποια νέα πρόταση. Στην πρώτη κατηγορία οπωσδήποτε θα βάλουμε τους παλιούς της “πιάτσας”. Ο Devin Townsend έδωσε μία αξέχαστη εμφάνιση, οι Godflesh παρουσίασαν επιτέλους μπροστά μας αυτό που μετέπειτα εξελίχτηκε στο industrial metal, αντίστοιχα και οι Ministry των οποίων η συναυλία προηγήθηκε χρονικά. Στη δεύτερη κατηγορία βάζουμε άνετα τους gospel blackmetallers (!) Zeal & Ardor και θυμόμαστε το υπέροχο live τους στο Ίλιον Plus. Δυστυχώς δεν σταθήκαμε τόσο τυχεροί ώστε να δούμε τους Ex Eye, των οποίων η συναυλία ακυρώθηκε λόγω χαμηλής προπώλησης (είμαστε τόσοι λίγοι άραγε;). Κάπου εδώ θα σταματούσαν οι πιο ενδιαφέρουσες, από καθαρά μουσικής πλευράς, σκληρές συναυλίες του 2017… αν δεν είχαμε τους Igorrr. Και μιας εδώ είναι το Think Punk, οφείλω να μιλήσω εντελώς προσωπικά πως πριν την ανακοίνωση της συναυλίας τους από την 3 Shades Of Black δεν είχα καν υπόψη μου την ύπαρξή τους. Όμως όταν διάφοροι φίλοι και γνωστοί ξεκουνιούνται από τα σπίτια και τις δουλειές τους και είναι έτοιμοι - ή το έχουν κάνει ήδη - να ξοδέψουν, με περισσό ενθουσιασμό μάλιστα, τα ωραία τους χρηματάκια που με αίμα και κόπο κερδίζουν, για να δουν ζωντανά μία μάλλον άσημη μπάντα, τότε ίσως συμβαίνει κάτι που έχει μια δυναμική και αξίζει να παρακολουθηθεί στενότερα. Παράλειψη; Θα δείξει στο ζωντανό πεδίο... Στο αμιγώς ηχητικό, πάντως, έδειξε και παραέδειξε!

 

Ακολουθεί σύντομη ιστορική ανασκόπηση - όσοι έχουν γνώση, δεν θα γράψουμε κάτι νεότερο εδώ, όσοι όμως επιθυμούν να μάθουν, ας μείνουν μαζί μας. Οι Igorrr (προσοχή στα τρία “r” του ονόματος) αποτελούν το μοναχικό μουσικό όχημα ενός προφανέστατα παρανοϊκού Γάλλου - οπότε μετά το τέλος αυτής της πρότασης θα αναφερόμαστε σε αυτούς στον ενικό. Ο κατά κόσμον Gautier Serre βρίσκεται πίσω από το project, που ξεκίνησε δισκογραφικά το 2006 με μία αυτοχρηματοδοτούμενη σύντομη συλλογή οργανικών κομματιών (Poisson Soluble) και μετά από άλλο ένα demo (Moisissure) βρήκε δρόμο προς την “επίσημη” δισκογραφία μέσω της Ad Nauseam. Το Nostril του 2010, όπως και το ΕΡ της ίδιας χρονιάς με τον εύγλωττο τίτλο Baroquecore, λογικά θα είχαν σκάσει ως δυναμίτες στους ανυποψίαστους ακροατές της εποχής, έστω κι αν απευθύνονταν κυρίως στους… υποψιασμένους. Έκτοτε ο Igorrr κυκλοφορεί άλλο ένα άλμπουμ το 2012 (Hallelujah) και μόνο κάποια διάσπαρτα split. Μέχρι το 2017, οπότε μετά από χρόνια τελειοθηρίας κυκλοφορεί το ολοκληρωμένο άλμπουμ Savage Sinusoid. Η αρωγή της ιστορικής Metal Blade σημαίνει πως πλέον η μουσική του έχει τη δυνατότητα να πάει παντού και να βρει ώτα ευήκοα για να ακουστεί.

Η ομορφιά είναι πως η μουσική του Igorrr κλείνει μέσα της… όλη τη μουσική. Ο τύπος συνδυάζει το ακραίο metal - πείτε το death, black, djent, όπως θέλετε - με το baroque, την όπερα, το drum’n’bass, το hardcore, την hard techno, τη jazz και ποιος ξέρει τι άλλο θα βρει να κολλήσει κάποια στιγμή. Η αλήθεια είναι πως οι προηγούμενες δουλειές του είχαν περισσότερο τον χαρακτήρα του κολλάζ ιδεών, κάτι που γινόταν περισσότερο έντονο αφού χρησιμοποιούσε κατά κόρον samples. Όμως στο Savage Sinusoid παρουσιάζεται ωριμότερος και με μεγαλύτερη συναίσθηση της διάχυσης (blending, θα το λέγαμε) των μουσικών ειδών που συνδυάζει μεταξύ τους. Και πλέον χρησιμοποιεί (και) κανονικούς μουσικούς. Έχει επίσης σημασία να τονιστεί πως ο Serre πραγματοποιεί τις “συγκολλήσεις” με δόσεις υπόγειου χιούμορ και υποψία αυτοσαρκασμού, ποιότητες ουσιαστικά προαπαιτούμενες σε τέτοιους “πειραγμένους” εγκεφάλους. Πράγματι η εμπειρία της ακρόασης των δίσκων του κάνει όλη την υπόλοιπη δισκογραφία να φαίνεται... βαρετή - λογικό αφού από τα αυτιά μας περνάνε τόσοι πολλοί ήχοι που έχουμε συνδυάσει κατά κανόνα μόνους τους ή με διαφορετική ηχητική παρέα. Φανταστείτε αυτό το πανηγύρι να εξελίσσεται μπροστά μας ζωντανά, με μουσικούς, τραγουδιστές και DJs...

 

Η συναυλία του/των Igorrr είναι απλώς η αφορμή. Η αναζήτηση της μουσικής που ξεπερνάει όλα τα στεγανά μας ενδιαφέρει περισσότερο. Το breakcore - χοντρικό πλαίσιο στο οποίο μπορούμε να εντάξουμε τον Igorrr, εφόσον μας αρέσουν οι ταμπέλες - διαθέτει μουσικούς-παύλα-”μίκτες” που κατά κανόνα διασπούν τους υμένες που προστατεύουν τα μουσικά είδη από τις επιμειξίες - θυμάστε π.χ. τον Venetian Snares ή τον Bong-Ra (κυρίως όταν βάζει τα metal samples); Ο Igorrr το κάνει αυτό πλέον πιο συντριπτικά από κάθε άλλον γνωστό σύγχρονο μουσικό και μάλιστα με αποτέλεσμα που έχει δομή, νόημα και ακολουθία. Μας αρέσει να λέμε - και πιθανότατα δεν πέφτουμε πολύ έξω - πως στη μουσική πλέον έχουν παιχτεί τα πάντα. Ό,τι εμφανίζεται ως καινοφανές, έχει παρουσιαστεί ξανά στο παρελθόν με κάποιον τρόπο. Τύποι σαν τον Serre (ή τον Gagneux των Zeal & Ardor, που τον έχουμε και πρόσφατο) πατούν ακριβώς πάνω σε αυτή τη θεώρηση και απλώς (“απλώς”... εδώ γελάμε) συνδυάζουν με τον τρόπο του “αναλογικού”, αν θέλετε, mashup μουσικά είδη που “δεν ταιριάζουνε, σου λέω”. Είδατε όμως πώς ταιριάξαν τελικά;

 

Αυτή η συνθετική λογική απορρέει φυσικά από ένα σύγχρονο κοινωνικό φαινόμενο. Στη σημερινή εποχή, η πρόσβαση στη μουσική έχει γίνει γελοιωδώς εύκολη για όποιον διαθέτει μία απλή πρόσβαση στο Internet. Οι επιρροές, επίσης, που δεχόμαστε, λόγω του internet σήμερα, παλαιότερα της τηλεόρασης, της εν γένει παγκοσμιοποίησης της πληροφορίας, μας έχουν κάνει πιο ανοιχτούς σε ήχους που σε παλαιότερα χρόνια θα μας απέτρεπαν αν δεν άνηκαν στη “φυλή μας” (μεταλλάδες, indie kids, τζαζίστες, “καρεκλάδες”, κλασικοί...η λίστα δεν τελειώνει). Εκ των συνθηκών, δηλαδή, είμαστε πλέον πολύ πιο δεκτικοί σε συνδυασμούς (“κομπίνες” όπως λέει και η κλασική ατάκα στην ταινία Βαλκανιζατέρ) των υπάρχοντων ειδών. Ως εκ τούτου, μουσικοί όπως ο Igorrr βρίσκουν πάτημα ακόμη και για εμπορική επιτυχία. Δείτε π.χ. το συναυλιακό του πρόγραμμα για φέτος αλλά και για το 2018. Υπό αυτές τις συνθήκες, για το live του Igorrr στο Fuzz (Πέμπτη 2/11) ισχύει η φράση μιας φίλης στο chat, την οποία μεταφέρω επακριβώς και που δεν χρειάστηκε πολύ για να με πείσει να έρθω: “tha xaseis,se proeidopoio”...

Μιχάλης Κουρής

 

 

Για τον Μιχάλη Κουρή καλύτερα από οποιονδήποτε μιλάνε τα σημειώματα στο ψυγείο του: "Δεν πεινάω δεν πεινάω" "Να έρχεσαι κάθε πέντε λεπτά να με βλέπεις" "Μην πίνεις άλλο" "Δεν μπορείς να πας σε όλα τα live". Ακούει τα πάντα και δεν εννοεί "ακούω ραδιόφωνο" - στον ελεύθερό του χρόνο είναι αφουγκραστής των συμπαθών ζώων σε ζωολογικό κήπο του εξωτερικού που εύλογα επιθυμεί να παραμείνει μυστικός.

Website: www.soundgaze.gr
Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα