Τετάρτη, 04 Απριλίου 2018 21:00

Αφιέρωμα Greenslade: Unum Caesar per Claves

Written by 

Το σήμα – κατατεθέν ενός προγκ γκρουπ από το 1970 και μετά ήταν ο κημπορντίστας – απόλυτος μαέστρος που καθοδηγούσε όλους τους άλλους και χαρακτήριζε μονομιάς τον ήχο τους, καθιστώντας εαυτόν την ειδοποιό διαφορά από άλλους συναδέλφους τους εκείνης της υπέροχης εποχής. Ακόμα και σήμερα ο πληκτράς είναι αυτός που ξεχωρίζει στους γίγαντες του progressive rock και κάνει τον ήχο του κάθε γκρούπ αναγνωρίσιμο στους οπαδούς του, άσχετα εάν μετά από κάποια στιγμή «έμπαιναν» ο κιθαρίστας ή ο τραγουδιστής για να λάμψουν.

Αυτήν την πεπατημένη βάλθηκαν να ακολουθήσουν το Φθινόπωρο του 1972 στο Νοτιοανατολικό Λονδίνο δύο παλιά μέλη των Colosseum, ο Dave Greenslade (κήμπορντς) και ο Tony Reeves (μπάσο), οι οποίοι θέλησαν να φτιάξουν ένα δικό τους γκρουπ, δεν ήθελαν όμως ούτε να ακούσουν για κιθαρίστα (χρειάστηκε να περάσουν δύο δίσκοι για να τον ακούσουμε), αντίθετα όμως ένας δεύτερος πληκτράς ήταν ευπρόσδεκτος και απαραίτητος. Έτσι, μετά από παρέμβαση του Reeves που «έτρεχε» τότε την ανεξάρτητη progressive εταιρεία Greenwich Gramophone Co., στην οποία ηχογραφούσαν οι Samurai που είχαν στις τάξεις τους τον Dave Lawson (κήμπορντς, φωνή, τέως Alan Bown Set), ο τελευταίος έκανε μεταγραφή στο γκρούπ, για να προστεθεί στο τέλος και ο τέως King Crimson ντράμερ Andrew McCulloch. Παρ΄ ότι όλοι εξαίρετοι μουσικοί, λύγισαν μπροστά στην μονοκρατορία του αρχηγού – πληκτρά Dave Greenslade που επέβαλλε και να ονομαστεί η μπάντα από το επώνυμό του και φαίνεται ότι ίσως εσκεμμένα ο τύπος δεν ήθελε κιθαρίστα γιατί φοβόταν ότι θα τον επισκίαζε! Σήμερα πλέον μπορούμε με σιγουριά να πούμε ότι και κιθαρίστα να προσλάμβαναν, δεν θα άλλαζε τίποτε γιατί απλά δεν υπήρχε χώρος για κιθάρα στον μοναδικό ήχο τους, στον οποίον τα mellotrons του Greenslade κάλυπταν τα πάντα!

Από αριστερά: Andrew McCulloch, Dave Greenslade, Dave Lawson και  Tony Reeves

Παρότι Άγγλοι και οι τέσσερεις, έκαναν το ντεμπούτο τους ως μπάντα τον Νοέμβριο του 1972 στο κλάμπ Ζoom της… Φρανκφούρτης (!), μιμούμενοι τα πατριωτάκια τους από το Λίβερπουλ που μεσουρανούσαν λίγο πιο βόρεια, στο Αμβούργο, 10 χρόνια πριν… Τράβηξαν όμως αμέσως το ενδιαφέρον της Warner Bros, που έσπευσε να τους κλείσει για όλα τα άλμπουμ τους.

Και αυτό που περιείχαν όλα τα άλμπουμ τους διέφερε σημαντικά από τους υπόλοιπους proggers: Ήταν η προϋπηρεσία του Greenslade στους Colosseum που εμπλούτισε τον ήχο τους με πρωτόγονα τζάζ στοιχεία καθιστώντας τον μοναδικό, αλλά και το αχαλίνωτο παίξιμό του στα κλαβιέ και που χωρίς βέβαια να μπορεί να παρομοιαστεί με τον Hendrix, κάλλιστα θα μπορούσε να χριστεί ως «ο Santana ή ο ΜcLaughlin των πλήκτρων»! Όλοι οι κατά καιρούς μουσικοί που τον συνόδευσαν (γιατί ακόμα και το γκρούπ του σαν προσωπική προσπάθεια αποδείχτηκε) προσκύνησαν στην μαγεία των πλήκτρων του αφήνοντάς τον να μεγαλουργεί και ανοίγοντάς του δρόμο να περάσει καθόσον αυτός έγραφε τα πάντα, αφήνοντας τους ελάχιστους στίχους στην πένα του Lawson, του οποίου το παίξιμο στο hammond μπορεί να επισκίαζε προς στιγμή τον leader, τα φωνητικά του όμως δεν ήταν και τα καλύτερα, γι' αυτό και προτίμησαν τα ινστρουμένταλ κομμάτια που αποτελούν την πλειοψηφία στις ηχογραφήσεις τους και ίσως αυτό να τους κόστισε σε επιτυχία. Αλλά και τα υπόλοιπα μέλη όμως μόνο απλά συνοδευτικοί δεν ήταν: Το μπάσο - πινέλο του Reeves είναι που χρωματίζει επιδέξια τους λαρυγγισμούς του οργάνου, ενώ ο άριστος πέρα για πέρα ντράμερ – μπετονιέρα McCulloch (απολύτως εφάμιλλος των Collins και Bruford) προκαλεί δέος με τους μετρονομικούς χείμαρρούς του.

Πλήκτρα on acid έχετε ακούσει ποτέ; Ε, εδώ θα τα βρείτε! Ψάχνετε να ακούσετε πραγματική ΜΟΥΣΙΚΗ για να σας φιλτράρει τελείως τα αυτιά και το μυαλό από ότι μολυσμένο έχει κατακάτσει εκεί μέσα; Ε, οι δίσκοι που ακολουθούν θα σας αποζημιώσουν και με το παραπάνω:

 1\. Greenslade (1973)

 

Track listing: Feathered Friends - An English Western - Drowning Man - Temple Song – Mélange - What Are You Doin' to Me – Sundance.

(Warner Bros K 46207)

Παραγωγοί: Tony Reeves, Dave Greenslade, Stuart Taylor.

 

Από την πρώτη στιγμή παρατηρείς ότι το κήμπορντ είναι το αφεντικό και ελέγχει τα πάντα. Η απουσία κιθάρας δεν πειράζει, γιατί τα υπέροχα θέματα του Greenslade την αντικαθιστούν επάξια. Δεν παύει όμως να βλεφαρίζει προς την ποπ αλλά και το R’n’B (μην ξεχνάμε την θητεία του στους Colosseum), όπως τον ακούμε στο An English Western με το φαζαρισμένο όργανο παρά τους προγκ πολύχρωμους ρυθμούς του. Αυτό όμως που τους κάνει να ξεχωρίζουν λίγο από την χειμαρρώδη επέλαση των προγκ γκρουπς της εποχής στην Βρετανία, είναι ότι αυτοί δείχνουν ότι έχουν κάτι να πουν και το ψάχνουν. Και αυτό το οφείλουν στον αρχηγό που πάει να βυθιστεί όσο πατάει η γάτα στους διαστημικούς λαβύρινθους των κλαβιέ του, αλλά γρήγορα ζαλίζεται (ή φοβάται;) και γυρίζει πίσω, αλλά και στον άψογο ντράμερ που ξεχωρίζει αμέσως με το παίξιμό του. Φοβάται όμως και ο Lawson να τραγουδήσει κι όταν το κάνει άλλοτε το φάλτσο του βαράει κόκκινο (σίγουρα δεν το είχε στην αρχή γιατί μόλις έπιανε τις ψηλές “μπούκωνε”, αλλά αργότερα έστρωσε λίγο) όπως στην πιο αδύναμη στιγμή του δίσκου What Are You Doin' to Me και άλλοτε να παραπέμπει ανοιχτά στους Yes όπως στο Feathered Friends με πολλή glam χρυσόσκονη και στο Temple Song, που αν είχε την κιθάρα του Steve Howe θα ορκιζόσουν ότι είναι κομμάτι των Yes παρά το ωραίο ηλεκτρικό πιάνο. Ούτε όμως ο Reeves περνάει απαρατήρητος εδώ: το πολύχρωμο σόλο του στο 7λεπτο Mélange δείχνει το ταλέντο του κάνοντας τα κήμπορντς (που το μοτίβο τους σίγουρα το έκλεψαν αργότερα οι Manfred Mann στο Spirits in the night) να έχουν καθαρά συνοδευτικό ρόλο μαζί με μια πρέζα φωνητικά αλά CSNY.

Τα κομμάτια όμως που σε αφήνουν σύξυλο είναι το Drowning Man που είναι ένα ακόμα αποτέλεσμα πόσο (μα πόσο!) επηρέασαν οι αρμονίες των Beatles την μουσική, ειδικά όταν ανακατεύονται με το δαιμονισμένο hammond που ακούμε εδώ μαζί με τα μελωμένα εκκλησιαστικά φωνητικά, και η 8λεπτη σουϊτα Sundance όπου ο Greenslade πρέπει να παίζει σε κλαβιέ περιλουσμένα με βενζίνη και αναμμένα (όπως ο Jerry Lee Lewis 16 χρόνια πριν)! Τόση μαστοριά έχουν τα δάχτυλά του όταν γλιστρούν τόσο γρήγορα και επιδέξια στα μέλλοτρον, δίνοντας στις υπέροχες αρμονίες του και λίγες τζαζ πινελιές, και τούτο το χειμαρρώδες παίξιμό του μας φέρνει άθελα στο νού τον συνάδελφο Jon Lord των Deep Purple (ενώ ο Lord όμως έχει πένθιμη χροιά στο πάιξιμό του, ο Greenslade ξεχειλίζει από χαρά και ζωή), ειδικά όταν επιταχύνει στο τέλος για να κλείσει με το ίδιο γλυκό πιάνο όπως άρχισε…

Δεν μπορώ όμως να μην σταθώ και στο εξαιρετικό εξώφυλλο του δίσκου, φιλοτεχνημένο από τον Cezanne του προγκ Roger Dean, να απεικονίζει μια πράσινη μάγισσα με πέντε χέρια να αναδύεται μέσα από ένα πράσινο βάλτο μέσα σε μια σπηλιά με αρρωστημένες ανταύγειες ήλιου και με το λογότυπο να είναι μια αποβολή αυτού των Yes…

Ένα αξιόλογο προγκ ντεμπούτο (που είχα την μοναδική ευκαιρία να το ακούσω από βινύλιο κι ας συνοδευόταν από πάμπολλά σκράτς και η αίσθησή του ήταν μοναδική!!)  που δεν άφηνε πολλά να φανούν αλλά τα έκρυβε για μετά. Άλλα μήπως έτσι δεν ξεκίνησαν και οι Yes και οι Genesis;

(***)

2\. Bedside Manners Are Extra (1973)

 

Track listing: Bedside Manners Are Extra – Pilgrim's Progress – Time to Dream – Drum Folk – Sunkissed You're Not – Chalkhill.

(Warner Bros K 46259)

Παραγωγοί: Tony Reeves, Dave Greenslade, Dave Lawson, Andrew McCulloch.

 

Δεν έχουν περάσει έννέα μήνες από τον προηγούμενο δίσκο (το Φλεβάρη του 1973 βγήκε) και τον Νοέμβριο του 1973 οι φίλοι μας ηχογραφώντας και περιοδεύοντας ακούραστα, μας προσφέρουν ένα μνημειώδες έργο που αρκούσε για να γράψει το όνομά τους με χρυσά γράμματα στην βίβλο του prog. Παρατηρούμε αμέσως ότι γρήγορα έβαλαν σειρά και διαδαλώδη δομή στις συνθέσεις τους, ότι ξεφεύγουν τελείως από το ποπ–γκλάμ στυλ που διακατείχε το προηγούμενο άλμπουμ τους και ότι μετασχηματίζονται στην τέλεια άρτ–ροκ μπάντα! Εδώ ο Greenslade (δεν είναι τυχαίο που επέβαλλε και στην μπάντα να φέρει το όνομά του) έχει λαδώσει καλά τις μηχανές και είναι πραγματικός μάγος των πλήκτρων χωρίς έχει απολύτως τίποτα να ζηλέψει από τον Pinter ή τον Wakeman (όχι όμως και από τα φλογοβόλα Εmerson και Βanks, να εξηγούμαστε…)! Ακόμα και τα μικρής διαρκείας κομμάτια καταφέρνουν και τα κάνουν σουϊτες με τα ηχοχρώματα στα κήμπορντς να σε ταξιδεύουν βαθύτατα τόσο πολύ που δεν μπορώ να θυμηθώ άλλο γκρουπ που να παίζει τόσο “απλωμένα” όσο αυτοί, αλλά διόλου φλύαρα με τα μέλλοτρον να κεντούν υπέροχα ψυχεδελικά χρώματα, ντυμένα όμως με ροκ πέπλα. Εδώ όμως τολμά να σκάσει μύτη και το χάρντ ροκ (για μια και μοναδική φορά ευτυχώς) στο Pilgrim's Progress και στο Chalkhill όπου όταν ακούμε τον Greenslade τι κάνει εδώ, μας κάνει να αναρωτιώμαστε (και πάλι) εάν ήταν κρυφό φιλαράκι του Jon Lord σε ένα κομμάτι που μάλλον θα περίσσεψε από το προηγούμενό τους δίσκο… Η ίδια δεξιοτεχνία του στο μέλλοτρον το κάνει να ακούγεται σαν κιθάρα στο Time to Dream. Είπαμε πριν ότι ο McCulloch ήταν μάστορας στα ντράμς. Όμως το σόλο του που καταλαμβάνει τα ⅝ του Drum Folk δεν δένει με τίποτα με τα υπέροχα μέλλοτρονς που ξετυλίγονται απλόχερα μετά από ένα χτύπημα του γκονγκ, την ίδια ακριβώς εποχή που ο Paice και ο Bonham μεσουρανούσαν αλλού. Η μόδα του καιρού εκείνου βλέπετε επέβαλλε σε κάθε μουσικό και από ένα σόλο κάποια στιγμή…

Για συγκρίνετε όμως το ομώνυμο κομμάτι με τα τραγούδια του Μaxwell Demon στην ταινία “Velvet Goldmine” 25 χρόνια μετά και πείτε μου διαφορές. ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ δεν θα βρείτε και αυτό αποδεικνύει (και άλλη) μια πηγή έμπνευσης του Todd Heynes για το σάουντρακ και είναι κρίμα που δεν περιέλαβε (και) κομμάτια τους (έστω από το 1ο τους άλμπουμ). Εδώ παρατηρούμε τον Lawson να στρώνει λιγάκι τα φωνητικά του με το πιάνο με παραμόρφωση να δίνει ρέστα και με ωραίο μπάσο! “Προσπαθώ να σε φτάσω αλλά είσαι πολύ μακριά” τραγουδάνε στο Sunkissed You're Not που δίνει το νόημα του δίσκου και του αδιαφιλονίκητου πλέον αρχηγού τους και πόσο ξεχωριστός είναι, με εξαιρετικό πάλι μπάσο και τα πλήκτρα του (ειδικά όταν το ηλεκτρικό του πιάνο αρχίζει να γλείφει το ακρογιάλι της τζαζ) να χάνονται τελείως, τόσο που εδώ ζαλίστηκα!

Και για άλλη μια φορά ο Roger Dean μεγαλουργεί με την πράσινη βλοσυρή μαγισσα / Θεά Κάλι με μια μαύρη γάτα δίπλα της να ποζάρει μπροστά στο σκοτεινό βασίλειο κάτω ακριβώς από το λογότυπο της μπάντας σε ένα ακόμη εξώφυλλο – πίνακα!

Με όλες τις λέξεις εδώ ακούμε ένα άρτ – ροκ κομψοτέχνημα…

(****) 

 3\. Spyglass Guest (1974)

 

Track listing: Spirit of the Dance – Little Red Fry Up – Rainbow – Siam Seasaw – Joie De Vivre – Red Light – Melancholic Race – Theme for an Imaginary Western.

 (Warner Bros K 56055)

Παραγωγοί: Greenslade, Jeremy Ensor.

 

Η μαγεία συνεχίζεται, μόνο που εδώ ανακατεύεται ευχάριστα και η τζαζ χαρίζοντάς μας έναν μοναδικό χαρμάνι! Κατ' εξαίρεση όμως εδώ ο Greenslade έφερε τον τέως Humble Pie Clem Clempson ως γκέστ να στολίσει με την κιθάρα του για μια (και μοναδική) φορά σε δίσκο των Greenslade τα Little Red Fry Up και Siam Seasaw (με την ωραία εισαγωγή από μαντολίνο) όπου εκτός από τα τζαζ ροκ χρώματα που είπαμε, μπαίνει και λίγο στο χαρντ ροκ όταν ο Greenslade τον αφήνει ελεύθερο να λυσσάξει! Παρόλα αυτά το επιδέξιο παίξιμο του Clempson δεν υποσκιάζει την παντοκρατορία των κήμπορντς αλλά περιρίζεται να την συμπληρώνει. Το Red Light θυμίζει πρόβα των Steely Dan με ένα σόλο ηλεκτρικού πιάνου αλλά όταν ο Lawson τραγουδά: “Είδα το κόκκινο φωτάκι στο παραθύρι σου” έρχονται συνειρμικά πολλά στο μυαλό μας (…), ενώ το Melancholic Race είναι απλά η πιο αβαντ γκαρντ στιγμή τους, αλλά μέχρι εκεί μπορούσαν να φτάσουν ενώ το ίδιο κομμάτι οι Soft Machine και οι Εgg θα το τερμάτιζαν… Η αναγέννηση και το μπαρόκ, έστω και τόσα χρόνια μετά τους Procol Harum, ανακατεύονται ευχάριστα με το ροκ στο Spirit of the Dance με το πολύχρωμο σόλο του, και η ψυχεδελική ατμόσφαιρα του Rainbow με το αιθέριο πιανάκι να μαγεύει, έστω και αν σε σημεία θυμίζει το Don’t fear the reaper των BÖC (από κει το έκλεψαν άραγε;) σε ζαλίζει όταν συνοδεύεται και με τέτοιους στίχους: «…Νιώσε τα χρώματα που καταρρέουν \ είδα ένα ουράνιο τόξο μέσα σε δάκρυα \ βρήκα το μέρος που κρύβεσαι \ ανακαλύψαμε τα πάντα…», είναι όμως έτσι;

Αυτό που ξεχωρίζει όμως από τον δίσκο είναι η αριστουργηματική οκτάλεπτη σουΐτα Joie De Vivre που περιλαμβάνει και τον τίτλο του άλμπουμ στους στίχους της, με τα πλούσια αναγεννησιακά χρώματα με διονυσιακά βιολιά να πλημμυρίζουν τα ηχεία και είναι σαν να ακούς ένα πίνακα του Michelangelo να σου τραγουδάει. Κι αν κάποιοι κακεντρεχείς διακρίνουν εδώ μια αντιγραφή των Genesis, να ξέρουν ότι οι Greenslade το κάνουν περήφανα και βάζουν τις δικές τους πινελιές! Εδώ όμως (όπως και σε όλο τον δίσκο) βλέπουμε ότι τα φωνητικά έχουν «λειανθεί» και βελτιωθεί στο μέγιστο! Έπιασαν οι γαργάρες στον Lawson άραγε;

Παραβλέπουμε την ποπ αλά Elton John στο Theme for an Imaginary Western που κλείνει πανέμορφα το άλμπουμ και που θα κυριαρχήσει κατά κόρον στον επόμενο δίσκο τους (βλ. παρακάτω) και αυτό που μας δυσαρεστεί πιο πολύ είναι ότι το τραγούδι αυτό το έχει γράψει η δυάδα Jack Bruce \ Pete Brown που έβγαζε παπάδες με τους Cream.

Πιστεύουμε ότι εδώ όλα τα μέλη έβλεπαν ότι οι εποχές σιγά σιγά άλλαζαν και τίποτε πλέον δεν θα ήταν το ίδιο, γι' αυτό και έστυψαν όλο τον ιδρώτα που τους απέμεινε για τελευταία φορά. Και γι' αυτό ο δίσκος δεν πέρασε απαρατήρητος ούτε από το κοινό, που εκτιμώντας και το υπέροχο εξώφυλλο του μπρούτζινου ήλιου με έναν μαύρο πάνθηρα, το ανέβασε στο № 34 του Βρετανικού τσάρτ και ήταν η μεγαλύτερή τους επιτυχία. Και ίσως γι' αυτούς τους δύο λόγους ο παλιόφιλος Τony Reeves εγκατέλειψε τον φίλο μας και το γκρουπ λίγο μετά την ηχογράφηση του δίσκου πηγαίνοντας στους εξαίρετους Curved Air και κλείνοντας μια ολόκληρη εποχή…

(***½)

 4\. Time and Tide (1975)

 

Track listing: Animal Farm – Newsworth – Time – Tide – Catalan – The Flattery Stakes – Waltz for a Fallen Idol - The Ass's Ears – Doldrums – Gangsters.

(Warner Bros K 56126)

Παραγωγοί: Martin Briley, Dave Greenslade, Dave Lawson, Andrew McCulloch.

 

Τα προγκ αρχίζει να παραπαίει, η έμπνευση στερεύει οι πολυπράγμονες βιρτουόζοι στρέφονται προς πιο εύπεπτα μουσικά μονοπάτια και οι φίλοι μας δεν μένουν αμέτοχοι με τον Martin Briley να βρίσκεται στις χορδές του μπάσου παρουσιάζοντάς μας ένα δίσκο διαρκείας μόλις μισής ώρας όπου τα κήμπορντς – πολυβόλα σίγασαν και κρατούν απλά έναν συνοδευτικό ρόλο και είναι κρίμα να ακούς τα ίδια δάχτυλα που κεντούσαν στο Bedside Manners… εδώ να είναι τόσο δυσκίνητα, σαν να είναι καλυμμένα με γύψο! Εδώ δεν είναι πια ένα προγκ γκρουπ, αλλά κάτι άλλο και ανακατεύονται με ρυθμούς που τους εξερευνούν χωρίς να τους ξέρουν και την πατάνε! Πού είναι τα πανέμορφα σόλα που οδηγούσαν το αυτί σε υπερκόσμιες διαστάσεις και τοπία; Παραδόξως εδώ ακούμε τα πιο ξελαρυγγιασμένα φωνητικά που όταν δεν θυμίζουν Leo Sayer δείχνουν ότι ο Lawson έβλεπε μάλλον ότι τα μαγαζί βαράει διάλυση, γι' αυτό και έσπευσε να τα δώσει όλα!

Τι να ξεχωρίσουμε εδώ; Την σλόου ποπ αηδία Waltz for a Fallen Idol που είναι για πάρτυ φιλανθρωπικής ένωσης; Την R’n’B απομίμηση του Rod Stewart The Flattery Stakes; Την γκλαμ σούπα Animal Farm που ο Μark Bolan θα την τραγουδούσε στην τουαλέτα του; Την ξινή απομίμηση του Elton John στο Newsworth; Ή το κουραστικό εμβατηριακό ρυθμό του Catalan που για ένα ολόκληρο πεντάλεπτο επαναλαμβάνεται συνέχεια και μάλιστα κόπηκε και σε σίνγκλ; Μένουν το Time με τους χορωδιακούς ρυθμούς του να ταιριάζουν σε ένα μπαρόκ άλμπουμ και όχι εδώ, το Tide σε μουντό μπλουζ κλίμα, το The Ass's Ears (τι τίτλος όμως ε;) και το βαλσάκι Gangsters (που χρησιμοποιήθηκε και για την ομότιτλη σειρά του ΒΒC) να αφήνουν λίγο τα κήμπορντς να παίρνουν φωτιά και να μας θυμίζουν τι μπαντάρα υπήρξαν!

Και είναι κρίμα αυτό το γκλαμ κλούβιο αυγό να το στολίζει αυτό το υπέροχο εξώφυλλο του Patrick Woodroffe με την πράσινη μάγισσα να αγγίζει ένα πλήκτρο πιάνου κρατώντας με τα άλλα χέρια της δύο μάσκες! Την επόμενη χρονιά διέλυσαν από προβλήματα με το μάνατζμεντ, όπως λένε. Μα ήταν δυνατό να σταθεί μια μπάντα έτσι; Ακόμα και οι Genesis τα κατάφεραν καλύτερα γιατί δεν έγραφαν τέτοιες αηδίες…

(*¾)

 

Ο αρχηγός τους προσπάθησε το 1977 να τους ξαναστήσει με τον παλιό φρόντμαν των Manfred Mann Mick Rogers στην κιθάρα και τον παλιόφιλο Tony Reeves μαζί με τον τέως Colosseum John Hiseman, αλλά γρήγορα μετά από ένα τουρ τα παράτησαν. Ο Lawson έπαιξε μεταξύ άλλων με τον Roy Harper και μέχρι σήμερα γράφει για τηλεοπτικές διαφημίσεις και κάποιες ταινίες, ο Briley χτύπησε φλέβα χρυσού γράφοντας τραγούδια για την Celine Dion και τους N'Sync, ενώ ο McCulloch παράτησε τα πάντα κι έγινε καπετάνιος. Και όλα αυτά μέχρι οι Reeves και Greenslade να ξαναστήσουν την μπάντα το… 2000 με άλλα μέλη, βγάζοντας και κάποια άλμπουμς μέχρι σήμερα, τα οποία δεν έχουν τίποτα απολύτως να παρουσιάσουν γι' αυτό και δεν αναλύονται εδώ.

Η ατυχία τους συνίσταται: α) Στο ότι τα μέλη άφησαν τον Greenslade να είναι το απόλυτο αφεντικό (και ο Hamill το ίδιο έκανε στους VdGG, αλλά τα έργα του παραμένουν μνημειώδη και μόνο δύο δεν είναι, όπως εδώ), χωρίς να δώσει βήμα και στους άλλους να συμβάλλουν με συνθέσεις τους γιατί «το είχαν» και μπορούσαν να οδηγήσουν την μπάντα σε επιτυχία, β) στο ότι μπάντα χωρίς ικανό τραγουδιστή δεν στεριώνει για πολύ και γ) στο ότι η έμπνευσή τους στέρεψε γρήγορα σε μια εποχή που οι συνάδελφοί τους έβγαζαν αδιάκοπα το ένα αριστούργημα μετά το άλλο όλοι μαζί και την ίδια χρονιά (ανατρέξτε π.χ. το 1973 για να δείτε τι ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΑ έβγαλε η Βρετανική prog σκηνή). Και όταν ταυτόχρονα με αυτούς υπήρχαν και μεσουρανούσαν ογκόλιθοι σαν τους Yes π.χ., ποιος θα γύριζε να κοιτάξει τους Greenslade;

Ο αρχηγός τους όμως Dave Greenslade δεν παρέμεινε στάσιμος μετά την διάλυσή τους και η σόλο καριέρα του μας έκανε να σκύψουμε πάνω από τον θαυμάσιο αυτόν μουσικό και να υποκλιθούμε σε ένα μέρος της:

 

Dave Greenslade (solo):

 

1\. Cactus Choir (1976)

 

Track listing: Pedro's Party – Gettysburg - Swings and Roundabouts - Time Takes My Time - Forever and Ever - Cactus Choir - Country Dance – Finale.

(Warner Bros K 56306)

Παραγωγοί: Gregg Jackman, Dave Greenslade, Rupert Hine.

 

Με θεματολογία τον Αμερικάνικο εποικισμό της δύσης και με ένα εξώφυλλο - κόσμημα για άλλη μια φορά του Roger Dean όπου προσθέτει στο λογότυπο της μπάντας το μικρό όνομα του αρχηγού και τοποθετεί ένα νεραϊδόσπιτο στην μέση του ωκεανού, εδώ ο φίλος μας απελευθερωμένος πλέον αφήνει να στάξει το δηλητήριο που κρατούσε φιμωμένο στο κεντρί του τόσα χρόνια και η πολυφωνία της μπάντας δεν το άφηνε να βγεί. Με εξαιρετικούς μουσικούς να τον πλαισιώνουν και με τον παλιόφιλο Tony Reeves να κρατά το μπάσο σε τέσσερα κομμάτια, μας παρουσιάζει σε χαλεπούς καιρούς όπου το προγκ αρχίζει και σκωροφαγώνεται από το πανκ έναν δίσκο που σέβεται ευλαβικά το παρελθόν του, δείχνει ότι ο τύπος δεν ξόφλησε και αποδεικνύει ότι για να παίξεις πραγματική μουσική δεν αρκούν τα δύο – τρία ακόρντα, αλλά κάτι περισσότερο… Γιατί οι δεινόσαυροι του τεχνο–ροκ υπήρξαν και ευχάριστοι. όπως ακούμε στο Swings and Roundabouts και γράφουν ωραίες μπαλάντες όπως το Forever and Ever (προς στιγμήν φοβήθηκα με τον τίτλο…) ή ακόμα προσθέτουν και φάνκυ πινελιές όπως στο Country Dance με τζαζ-ροκ στοιχεία (ως συνήθως άλλωστε) που όμως θα μπορούσε να παραλείψει τις κραυγές «ουουου» και «ααα» ανάμεσα στα διάκενα.

Το Bedtime… όμως είχε ακόμα «απόνερα». Τέτοια ακούμε στο ομώνυμο κομμάτι με τα δάχτυλα στο μέλλοτρον να γκαζώνουν (έτσι θα έπαιζαν οι Μoody Blues εάν βουτούσαν λίγο βαθύτερα στο προγκ), στο Gettysburg με τα ωραία φωνητικά που ακούμε τους στίχους «Η γη είχε σταθεί, η μέρα είχε σχεδόν φύγει κι άρχισα ν΄ αναρωτιέμαι ότι η ζωή είναι σχεδόν ωραία» που σίγουρα θα φαντάζουν «κινέζικα» στα σημερινά παιδιά ή στο 8λεπτο Finale που μαζί με τον δίσκο αποχαιρετά μια ολόκληρη εποχή στην Βρετανία με το μέλλοτρον να είναι έτοιμο να δακρύσει και να σβήσει σιγά – σιγά μέσα στο συμφωνικό παράπονο των βιολιών…

Ο Dave Greenslade φαίνεται ότι κράτησε τα καλά του τραγούδια αποκλειστικά «για προσωπική του χρήση» και έβγαλε το δικό του σόλο (γιατί οι προγκ μουσικοί δεν είχαν την ίδια τύχη και το ίδιο ύφος στις σόλο προσπάθειές τους, και αυτό θα επιβεβαιωθεί με τον επόμενο δίσκο του) αριστούργημα εφάμιλλο των Voyage of the Acolyte (Steve Hackett) και Τhe Steve Howe album

(***)

2\. The Pentateuch of the Cosmogony (1979)

 

Track listing: Introit – Moondance – Beltempest – Glass – Three Brides - Birds & Bats & Dragonflies – Nursery Hymn – The Minstrel – Fresco/Kashrinn – Barcarole – Dry Land – Forest Kingdom – Vivat Regina – Scream but Not Heard – Mischief – War – Lament for the Sea – Miasma Generator – Exile – Jubilate – The Tiger and the Dove.

 (ΕΜΙ EMSP 332)

Παραγωγοί: Robin Lumley, Patrick Woodroffe.

 

Τα χρόνια (έστω και λίγα) έχουν περάσει, το προγκ πλέον έχει θαφτεί κάτω από τόνους παραμάνων και στριγκιών υπάρχοντας μόνο σαν βαρύγδουπο κόσμημα στην μπιζουτιέρα της γιαγιάς και ο φίλος μας εδώ ξεφεύγει ριζικά από αυτά που έπαιζε με την παλιά του μπάντα: ανακαλύπτει πλέον την μαγεία του συνθεσάιζερ και αρχίζει να παίζει μαζί του και τούτο κρατάει όσο ένα διπλό άλμπουμ! Το να αποπειράσαι όμως να γράψεις μόνο σου ένα συμφωνικό έργο χωρίς άλλα όργανα ούτε φωνή, παρά μόνο κρουστά, δεν καταλήγει πάντα σε επιτυχία, αλλά τις περισσότερες φορές (δυστυχώς και εδώ) σε ένα αμφίβολο, κουραστικό φλύαρο και ανούσιο αποτέλεσμα που μόνο για δουλειά του Vangelis θα προοριζόταν καλύτερα ή σαν σάουντρακ ενός φιλμ που δεν γυρίστηκε ποτέ… Αν συμβουλευόταν λίγο τον Εno ή τους Kraftwerk στην χρήση των σύνθι τα πράγματα θα ήταν καλύτερα…

Και είναι κρίμα γιατί η «Πεντάτευχος της Κοσμογονίας», εκτός από το εκπληκτικό εξώφυλλο του συν-παραγωγού εδώ Patrick Woodroffe με την σκελετωμένη σαύρα να ατενίζει το ηλιοβασίλεμα στην έρημο μπροστά από κυκλώπεια τείχη, συνοδευόταν και από ένα σκληρόδετο βιβλίο φιλοτεχνημένο από τον ίδιο τον Woodroffe με θέμα (όπως και το άλμπουμ) το ιδεόγραμμα του πάπυρου της κοσμογονίας με Αιγυπτιακά και Βαβυλωνιακά στοιχεία που ανακαλύπτεται από εξερευνητές του διαστήματος σε ένα εγκαταλελειμένο διαστημόπλοιο στον πλανήτη Δία και την αποκρυπτογράφησή του.

Τούτο όμως το sci-fi θέμα δεν είχε την ίδια τύχη και με το άλμπουμ, παρόλη την βοήθεια του Phil Collins να αναγνωρίσει την αξία του Greenslade και να παίξει ντράμς στο δίσκο, τον οποίον τα μόνα κομμάτια που τον «σώζουν» είναι το Nursery Hymn (πού να παραπέμπει ο τίτλος άραγε;) που εδώ ακούμε την μόλις δύο ετών κόρη του Greenslade Kate, το The Minstrel με το «πειραγμένο» μπαρόκ μαντολίνο, το Mischief που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι το μουσικό θέμα των δικών μας «Ρεπόρτερς» (τους θυμάστε;) και τα Miasma Generator και Jubilate που αναβιώνουν έστω και για λίγο οι παλιοί Greenslade.

Για τα υπόλοιπα ας πούμε ενδεικτικά ότι στο The Tiger and the Dove ακούμε μια κακή απομίμηση των Tangerine Dream, το φάνκυ του Forest Kingdom προκαλεί εμετό και το παράξενο Vivat Regina απλά δεν χωράει μέσα εκεί…

Ένα διπλό άλμπουμ όμως δεν σώζεται από 3 - 4 κομμάτια και θα έπρεπε να το σκεφτεί λίγο πριν δώσει αυτόν τον «επικό» τίτλο στον δίσκο, γι΄ αυτό και έκανε κοντά 20 χρόνια να βγάλει άλλον!

Ώδινεν η Κοσμογονία και έτεκεν μυν…  

(*)

 

Και κάπου εδώ τελειώνει η αναφορά μας σε ένα γκρουπ που παρέμεινε προσηλωμένο μέχρι το τέλος του στις έντεχνες περιπλανήσεις, αλλά δεν παύει να είναι συνυφασμένο και κολλημένο με μπετόστοκο με την εποχή του και δεν πρόκειται να συγκινήσει κανέναν σήμερα και αξίζει να τους θυμόμαστε επειδή προτίμησαν να διαλύσουν παρά να ξεπουληθούν, όπως οι Genesis, ο Gabriel, οι Yes και οι άλλοι. Είναι κρίμα όμως γιατί το αφεντικό τους αφήνει τον ακροατή πραγματικά αποσβωλομένο από την δεξιοτεχνία του και τον κάνει να απορεί που δεν κατέστη ισάξιος με τους υπόλοιπους βιρτουόζους των πλήκτρων!

Γιατί πράγματι ο Dave Greenslade υπήρξε ένας Καίσαρας των πλήκτρων (Unum Caesar per Claves)…

 

Discography

Greenslade (1973)

Bedside Manners Are Extra (1973)

Spyglass Guest (1974)

Time and Tide (1975)

Large Afternoon (2000)

 

Γιώργος Δ. Δημόπουλος

 

Πηγές:

Wikipedia

YouTube

Discogs

Ποπ και Ροκ τεύχη: Νο: 29 (ΙΟΥΛ 1980) σελ. 28, 49 (ΜΑΡ 1982) σελ. 64, 216 (ΦΕΒ 1997) σελ. 78

Γιώργος Δ. Δημόπουλος

Ο Γιώργος Δ. Δημόπουλος μετά από 35 χρόνια οπτικοακουστικής και έντυπης ενασχόλησης με την μουσική, στούμπωσε και εξερράγη ο ροκ γραφιάς (=θάψιμο με το καντάρι) που έκρυβε μέσα του, από τότε που άκουσε Birthday Party για πρώτη φορά του κόπηκ΄ η αναπνοή και έκτοτε υποστηρίζεται μηχανικά (σαν τον Darth Vader), λατρεύει και επαινεί την Θήβα όπου ζει και εργάζεται(..) και ταυτόχρονα την μισεί και την χλευάζει ανά την γη (τέτοια μαζόχα!!), πιστεύει στον Βάζελο και στα πιτόγυρα και αρνείται να δεχτεί ότι υπάρχει μουσική από το 1993 και δώθε (ΜΗ ΒΑΡΑΤΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙΙΙΙΙ!!!!).

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα