Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018 21:00

Αφιέρωμα: True West \ 28th Day: Τριαντάφυλλα μεσκαλίνης και acid ροδόσταμα

Written by 

Η μόδα της «ψυχεδελικής αναβίωσης», που ξεκίνησε σε Αγγλία και (κυρίως) Αμερική το 1979 και που (κατ΄ εμέ) έσβησε το 1987, αμέσως έσπευσε να βαπτισθεί από τους μουσικογραφιάδες με τον -εύστοχο είν΄ η αλήθεια- τίτλο «Paisley Underground» και γεννούσε συγκροτήματα με ταχύτητα σφαίρας που όλα έσπευδαν (άλλα νηφάλιοι και άλλα όχι και τόσο…) να γράψουν τραγούδια στην ατμόσφαιρα της Καλιφόρνια ή του Swinging London του 1966 – 1967. Από αυτή την έκρηξη στις αρχές των 80’s βγήκαν τόσα πολλά γκρούπς με βάση (όπως πρέπει να γίνεται πάντα) την παρέα και μάλιστα αρκετοί από τους μουσικούς ήταν τόσο πολυγραφότατοι, που πέραν της δικής τους μπάντας έπαιζαν και ως γκεστ σε δίσκους άλλων ομοειδών καλλιτεχνών \ φίλων τους και άλλοι πιο τολμηροί είχαν και δικά τους προσωπικά side projects. Οι πιο πολλοί όμως μοιραία, μετά από δύο – τρία σίνγκλ ή και ένα άλμπουμ στην χειρότερη περίπτωση, είτε διαλύθηκαν είτε υποδουλώθηκαν στο παμφάγο Μtv, γιατί κατάλαβαν ότι τα καφτάνια, τα λαχούρια και οι day-glo πουκαμίσες δεν τους πήγαιναν τελικά, αλλά το κυριότερο βαρέθηκαν να κοπανιούνται συνέχεια με τους Seeds ή τους Shadows of Knight στην προσπάθειά τους να βρούν το δικό τους riff αλλά και την έμπνευση να γράψουν πλέον δικά τους αυτόνομα προσωπικά τραγούδια. Λίγοι ήταν αυτοί που ξεχώρισαν. Και ακόμα λιγότερα ήταν τα πραγματικά διαμάντια της σκηνής αυτής, δύο από τα οποία θα μας απασχολήσουν σήμερα.

(Από αριστερά:  Richard McGrath, Kevin Staydohar, Gavin Blair, Jozef Becker και Russ Tolman)

Οι Gavin Blair (φωνή), Russ Tolman (κιθάρα), Richard McGrath (κιθάρα), ο αριστερόχειρας Kevin Staydohar (μπάσο) και Jozef Becker (ντράμς) φίλοι όλοι τους από παλιά δημιούργησαν τους True West το 1981 από τις στάχτες των Meantime και των Suspects, στο Davis της California και ήταν φίλοι με τους Green on Red, Rain Parade, Thin White Rope και Long Ryders, η γνωστή παρέα δηλαδή (μερικοί απ΄ αυτούς θα τους βοηθούσαν αργότερα – βλ. παρακάτω), μάλιστα στους Suspects ο Tolman έπαιζε μαζί με τους άγνωστους τότε ακόμα Steve Wynn και Kendra Smith.

Να το πούμε απλά εξαρχής: το Paisley Underground είχε σήμα κατατεθέν αυτή την μπάντα, γεννήθηκε και πέθανε μαζί της.

Κι αυτό διότι σε αντίθεση με το καθιερωμένη διαδοχή ρυθμικής \ ληντ κιθάρας που ακολουθούσαν όλα τα άλλα γκρουπς, οι Tolman και McGrath επέβαλλαν δύο αυτόνομες λήντ κιθάρες και που για να τις πετύχουν ζύμωσαν τα σόλο του Cippolina, την πειραγμένη σκουριά του Neil Young, τους κάντρυ κιθαρίστες, την τζαζ μελαγχολία του Μiles Davis, την πίκρα της φόλκ και την αύρα της ερήμου με την αλμύρα του Ειρηνικού ωκεανού και μας έδωσαν στο παίξιμό τους ένα ανεπανάληπτο χαρμάνι από μεστά, καλοδουλεμένα σόλο γεμάτα χρώματα, που μπορεί τις περισσότερες φορές να τα χαρακτηρίζει μια βαριά θλίψη, δίνουν όμως ένα φανταστικό groove, χωρίς να διαρκούν δεκάλεπτα και εικοσάλεπτα τζαμαρίσματα! Κανένας άλλος κιθαρίστας δεν με συνεπήρε τόσο πολύ με το παίξιμό του στα 80’s!

Παρ΄ότι όμως βασίστηκαν όπως όλοι οι άλλοι στο στο γκαράζ, δεν δίστασαν να αποκοπούν γενναία απ΄ αυτό και εντρυφώντας βαθιά στην Αμερικάνικη Δυτική παράδοση με σεβασμό, νεύρο, πίστη και ιδρώτα πέτυχαν να βγάλουν την δική τους μουσική (ονομάστε την είτε γκαράζ, είτε πειραγμένη κάντρυ, είτε άσιντ ροκ), η οποία δεν υπήρξε ΠΟΤΕ μέτρια, ούτε καν τολμάμε να πουμε ότι στάθηκαν αξιοπρεπώς γιατί ό,τι έβγαλαν στην μικρή πορεία τους δεν ήταν παρά απλά ΥΠΕΡΟΧΟ και ΣΑΓΗΝΕΥΤΙΚΟ. Γι΄ αυτό και ξεχώρισαν αμέσως από τους ομοϊδεάτες τους και ανάγκασαν το περιοδικό Rolling Stone να τους συμπεριλάβει στις δέκα πιο ελπιδοφόρες μπάντες για το μέλλον το 1984. Γι΄ αυτό και αμέσως τους πήρε χαμπάρι ο Steve Wynn (φίλος τους κι αυτός) που έκανε την παραγωγή στο πρώτο τους ΕΡ και ο Τom Verlaine των Τelevision (τους οποίους ο Tolman κυριολεκτικά λάτρευε και τούτο φαίνεται στο παίξιμό του) που τους έκλεισε συμβόλαιο με εταιρεία και τους οδήγησε στα Bearsville Studios της Νέας Υόρκης για να γράψουν κανονικό άλμπουμ.

Παρότι Αμερικάνοι, τους γοήτευαν οι Εγγλέζικες μπάντες: το πρώτο τους σίνγκλ δεν ήταν παρά μια διασκευή του κλασσικού στάνταρντ του Syd Barrett «Lucifer Sam», και που με περισσή δόση χιούμορ στην β΄ πλευρά του μας το έδιναν…ανάποδα με τον τίτλο – αναγραμματισμό…«Μas Reficul»(!), λάτρευαν όμως και τους Yardbirds και για τούτο συμπεριέλαβαν και κομμάτι τους στο ρεπερτόριό τους.

Ήταν τέτοια η επιρροή τους και πέραν της πατρίδας τους και είχαν καταφέρει να κάνουν τέτοιο «ντόρο» στα λάϊβ τους, ώστε τον Απρίλιο του 1985 που κατέφθασαν στο Λονδίνο για μια τουρνέ, σύσσωμος ο Εγγλέζικος μουσικός τύπος (NME, Melody Maker, Sounds) τους αφιέρωνε πρωτοσέλιδα και τους κατονόμαζε ως "The American Invasion"!! Και ήταν ένα γραφειοκρατικό πρόβλημα με την άδεια εργασίας τους αυτό που τους έστειλε πίσω πριν προλάβουν να εμφανιστούν στο "The Old Grey Whistle Test" και σε άλλα μουσικά shows της Βρετανικής τηλεόρασης και τώρα θα μιλάγαμε αλλιώς γι΄ αυτούς!! Μέχρι και ο (τεράστιος τότε) Prince εντυπωσιάστηκε από τους τύπους μετά από μια συναυλία τους στην Μιννεάπολη και ο «πολύς» Steve Lillywhite ενδιαφέρθηκε να τους κάνει παραγωγή!

Αυτοί όμως που ενδιαφέρθηκαν πραγματικά για τους φίλους μας ήταν οι RΕΜ που το 1985 τους πήραν μαζί τους σε τουρνέ σε Αμερική και Καναδά και εμφανίστηκαν σε μέρη όπως τα Paramount Theatre του Seattle, Greek Theatre του L.A. και Irvine Meadows εκτοξεύοντας την δημοτικότητά τους στα ύψη με τις ασύλληπτες σε ενέργεια εμφανίσεις τους. Ψάξτε λάϊβ φιλμάκια τους και θα καταλάβετε τι εννοώ…

Και προτού ξεκινήσουμε το ταξίδι μας στην μικρή τους δυστυχώς δισκογραφία να πούμε ότι όλα τα παραπάνω δεν θα είχαν επιτευχθεί χωρίς την υπέροχη φωνή του Blair που ώρες – ώρες φέρνει σε ψάλτη ή ιμάμη και έντυνε με φράκο τις ψυχεδελικές κιθάρες του Tolman που στριγγλίζουν μέσα στην άγρια δύση αφήνοντας μόνο ένα τριαντάφυλλο γεμάτο μεσκαλίνη να ανθίζει:

1. Hollywood Holiday (1983)

 

Tracklist: Steps To The Door - I'm Not There - Hollywood Holiday - Lucifer Sam - It's About Time - Throw Away The Key – You.

(New Rose 23

Παραγωγή: Russ TolmanRuss Tolman – Steve Wynn)

Δεν είναι παρά μια επανέκδοση ενός πρώϊμου ΕΡ τους ως mini – Lp με την προσθήκη δύο κομματιών και με εξώφυλλο παρμένο από το πολεμικό φίλμ του 1942 «Captains of the Clouds». Τιμούν την ψυχεδέλεια και την 60’s Εγγλέζικη σκηνή σαν την βασική τους επιρροή, αλλά εκεί που άλλοι χρειάζονταν 15λεπτα σολαρίσματα για να σε στείλουν, οι Τrue West το κάνουν το ίδιο σε 3 μολις λεπτά! ΤΙ ΚΙΘΑΡΕΣ όμως!!! Οι Tolman (ειδικά αυτός) και McGrath όταν σολάρουν μαζί ξυρίζουν και είναι μάστορες στο να αλληλοσυμπληρώνουν ο ένας τον άλλο! Η φωνή του Blair σαν γλυκό χάδι δεν τσιρίζει ποτέ (δεν χρειάστηκε άλλωστε γιατί αναπόφευκτα ούτε αυτή η φωνή, ούτε κι αυτή η μπάντα έκανε για πάνκ…) αλλά ακούγεται ήρεμη, μεστή, γεμάτη, σίγουρη, χρωματιστή, και παρότι είναι ακόμα λυπημένη και «σφιχτή» δεν έχει «λυθεί» ακόμα, υποκλίνεσαι αμέσως!

Στο Steps To The Door έχουμε γκαράζ και την φωνή σε παραμόρφωση, οι κιθάρες οργιάζουν με την μια να παίζει συνέχεια μια νότα και την άλλη ή να είναι ανάποδα ηχογραφημένη ή να έχει τόσο πολύ feedback(;). Μας εκπλήσσουν όταν γλείφουν την παραλία του Industrial στο I'm Not There ένα κομμάτι με ντραμ – μασίν (όπως το ακούω εγώ τουλάχιστον), που δεν ταιριάζει με την συνολική μουσική τους και σίγουρα η πιο αδύναμη στιγμή του δίσκου. Η δε διασκευή του Lucifer Sam αποδεικνύει για πολλοστή φορά ότι δεν είναι εύκολο να επαναλάβεις την παράνοια του Barrett, αλλά οι τύποι εδώ κρατούν σε αντίγραφο τον βασικό κορμό και περνούν σε ένα κιθαριστικό ντελίριο που κάνει το κομμάτι να διαφέρει!

Και περνάμε στις καλύτερες στιγμές του δίσκου όλες (για να μην το επαναλαμβάνουμε) με ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΕΣ ΚΙΘΑΡΕΣ:

Στο ομώνυμο θυμίζουν πολύ τον Springsteen και η φωνάρα του Blair αρχίζει να αναδύεται, το It's About Time παρά την παραμορφωμένη φωνή άμα το έλεγε ο Roky Erickson θα ήταν ύμνος της ψυχεδέλειας και στο Throw Away The Key ο Blair δίνει το στίγμα της ροκ παρέας που βαδίζει μόνη της και τραγουδά: «…Κανένας δεν πρόκειται να έρθει / αλλά έτσι έμαθε να ζει / κλείσε την πόρτα / και πέτα μακρυά το κλειδί…» με ανείπωτο πόνο….

Είναι ένα ντεμπούτο που δεν γινόταν να μην ανταποκριθεί στο μέλλον και να αφήσει την χαρακιά του και ακόμα και σήμερα 35 χρόνια μετά την κυκλοφορία του σε αφήνει με το στόμα ανοικτό (σκέψου τότε…).

(****)

 

2. Drifters (1984)

 

Tracklist: Look Around - At Night They Speak - Speak Easy - Shot You Down - What About You - Hold On - And Then The Rain - Backroad Bridge Song (What Could I Say) - Ain't No Hangman - Morning Light.

 (PVC 8921)

Παραγωγή: Paul Mandl - Russ Tolman

Να γράψω τι γι΄ αυτόν τον δίσκο;

Αν γράψω Lucy in the Sky with every jewllery on earth, σας λέει τίποτε; Εμένα λέει τα πάντα.

Τι να γράψω για έναν δίσκο που τον ακούω με την ίδια όρεξη και φρεσκάδα από την εποχή που βγήκε 34 χρόνια πριν;

Τι να γράψω για τις εικόνες που άρχισαν να περνούν απ΄ τα μάτια μου σαν ταινία μόλις μπήκε ο δίσκος στο πικάπ; Ναι, ήταν βινύλιο, έστω και αν τον αγόρασα εκείνο το μαγικό καλοκαίρι του 1985 στην ΠΑΝΑΘΛΙΑ στραβοτυπωμένη έκδοση της ανεκδιήγητης Music-Box που ήταν μόνο για να κυκλοφορεί δίσκους των ΑΒΒΑ και του Τέρη Χρυσού με τόσο στραβή χάραξη που χάλασα δύο βελόνες; – ευτυχώς υπάρχει το cd και το internet για να το φχαριστιέμαι!

Ας προσπαθήσω να αποτιμήσω τούτο δώ το ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ με τις πέντε φιγούρες ντυμένες σε λαμπυρίζον ασημί να σε κοιτούν χωρίς μάτια στο εξώφυλλο μέσα σε κόκκινο και καφέ φόντο στα χρώματα της άμμου (της παραλίας ή της ερήμου;) και που δικαίως ο David Fricke στην κριτική του στο περιοδικό Rolling Stone το χαρακτήριζε ως "guitar poetry":

Και να αρχίσω από την τελευταία φράση, διότι δίσκοι σαν κι αυτόν δίνουν πραγματικά ποιητική και υπερκόσμια χροιά στο παίξιμο της κιθάρας, που συνοψίζει την ψυχεδέλεια, τον άκρατο λυρισμό με την δημιουργία όχι αναβίωσης, αλλά σύγχρονης Αμερικάνικης Μουσικής. Πραγματικά εδώ οι Tolman και McGrath δεν παίζουν, αλλά ίπτανται ζωγραφίζοντας την αληθινή δύση πνιγμένη μέσα σε τόνους κιθαριστικών ριφ, ερήμου, ηλιοβασιλεμάτων στον Ειρηνικό και δεν ξέρω τι άλλο πια… Ναι, μιλάμε για ένα κομψοτέχνημα που οι δημιουργοί του «κάηκαν» και δεν μπόρεσαν ποτέ να επανέλθουν (μήπως έμειναν εκεί συνέχεια;), ούτε να το ξεπεράσουν, ούτε να το επαναλάβουν και καλά έπραξαν γιατί ο επόμενος δίσκος «τους πάει αλλού» (βλ. παρακάτω).

Η φωνή του Blair η πιο χρωματιστή σε ΟΛΗ την Αμερικάνικη σκηνή των 80΄s εδώ «λύνεται» και στριμώχνεται μαζί με όλα τα άλλα όργανα μα και πάλι ξεχωρίζει: Αν ο Lou Reed έπιανε κι άλλες οκτάβες, έτσι θα τραγουδούσε!

Να ξεχωρίσω καλύτερο κομμάτι; ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ!! Στο Hold On ακούμε ένα κιθαριστικό σόλο που μάλλον ο Cippolina θα ζήλευε, το Backroad Bridge Song (What Could I Say) είναι απλά ένα desert διαμάντι που οι Los Lobos και οι Calexico πρέπει να το είχαν ευαγγέλιο (θα του πήγαινε και λίγη τρομπέτα μάλλον…), η μπαλάντα Ain't No Hangman με μπόλικη slide δείχνει ότι και σαν μπλούζ μπάντα θα τα κατάφερναν περίφημα (και ποιος δεν άκουγε άλλωστε μπλουζ;) αλλά και με περίσσιο attitude στους στίχους του: «…κανένας δήμιος δεν βρέθηκε να μου περάσει σκοινί…»! Στο Shot You Down ακούμε επιτέλους την φράση «…and it feels so good to be alive…» ένας ύμνος στην ζωή με κιθάρες βουτηγμένες στο acid, όπως και το What About You που εδώ οι κιθάρες είναι σίγουρα παιγμένες στα δάχτυλα και γιομάτες χιλιοταξιδεμένα αρώματα. Το And Then The Rain ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ να μην το ξέρετε, σήμα κατατεθέν της μπάντας και έκτοτε συναυλιακό highlight της (βλ. πιο κάτω) ever after με εκπληκτική κορύφωση «…και μετά η βροχή έπεφτε \ και θυμάμαι αυτό που είπες…» και κιθάρα – άστα! Ενώ το υπέροχο φινάλε Morning Light έχει ΟΛΑ τα παραπάνω μαζί και με τους υπέροχους στίχους «…Έχεις τις ερωτήσεις σου \ Έχω κι εγώ τις δικές μου \ γυρεύεις απαντήσεις \ κανένας δεν θα στις δώσει \ ο καθένας έχει την ιστορία του \ γεμάτη με χαρά ή θλίψη \ βάλτες παράμερα κι άστες να περιμένουν ως αύριο \ κι εμείς τραγουδούσαμε λα λα λα μέχρι το ξημέρωμα…» μας αποχαιρετά με μια κορύφωση που στ΄ αλήθεια δύσκολα ξεχνιέται!!

Με δυο λόγια: Εάν ένας εξωγήϊνος σε ρωτήσει κάποτε: «τι είναι το Paisley Underground;», βάλ΄ του να ακούσει το Drifters  και πές του: «αυτό»!

Εχουν περάσει 34 χρόνια κι όμοιός του δεν ξαναβγήκε ποτέ, γι΄ αυτό και οι αναβιωτές άρχισαν έκτοτε να αραιώνουν (ποτέ δεν κράτησαν πολύ άλλωστε…) για να τους καταπιεί το grunge μερικά χρόνια μετά και γι΄ αυτό και ο Τolman θεώρησε ότι εδώ τα έδωσε όλα και παράτησε τους φίλους του το 1985, για να τον μιμηθεί και ο Becker λίγο αργότερα που προτίμησε το drum kit των Thin White Rope (καθόλου παράξενο…).

Ένας δίσκος ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ που σε κλωτσάει να αρχίσεις  να ζεις και που θα τολμήσω να τον χρίσω ως τον καλύτερο δίσκο λευκής Αμερικάνικης μουσικής για τα 80’s!!

(*****)

 

3. Hand Of Fate (1986)

Tracklist: Falling Away - The Gunner - Just One Chance - Mark Time - Trim The Fat - Hand Of Fate - Waved Me By - Lost At Daybreak - Happenings Ten Years` Time Ago - No Comebacks - Riches still may fly.

(CD Presents CD041)

Παραγωγή: Gary Hobish

Με ντράμερ τον Trey Sabatelli και κιθαρίστα τον Steve Packenham στη θέση των Becker και Tolman αντίστοιχα, ηχογράφησαν τούτο το άλμπουμ σε μια εποχή που η «μόδα» της ψυχεδελικής αναβίωσης άρχισε πια να ξεφτίζει και όλα τα αντίστοιχα γκρούπς ή έβαζαν λουκέτο ή στρέφονταν σε πιο «εύπεπτες» κατευθύνσεις. Γι΄ αυτό και δεν είναι τυχαίο που εδώ τους βοηθούν ως γκέστ οι φίλοι τους Μatt Piucci (Rain Parade) και Chuck Ρrophet (Green on Red) των οποίων οι μπάντες ήδη τότε είχαν αποστασιοποιηθεί εντελώς από τις πρώτες τους ψυχεδελικές ηχογραφήσεις.

Και αυτή η μεταβολή στην μπάντα σε συνδυασμό και με την απουσία του Tolman (που οι όξινες συγχορδίες του έκαναν την τρίχα να σηκώνεται) είναι που περιορίζει εδώ την ψυχεδέλεια στα πολύ βασικά και ακούμε ροκ, αλλά ΚΑΛΟ ροκ σε κρυστάλλινη ηχογράφηση και παραγωγή. Και είναι και η κάντρυ που χρησιμοποιούν εδώ ως καταλύτη, αλλά την βράζουν, την κοσκινίζουν και μαζεύουν με το χέρι από τον πυθμένα του καζανιού τα ζεστά μαργαριτάρια της για να στολίσουν τα τραγούδια τους. Ο Packenham μπορεί να πατάει κάπου στις κιθαριές του Tolman, αλλά το παίξιμό του είναι εξαιρετικό! Ήταν βλέπετε η εποχή που οι κιθάρες νικούσαν ακόμα στο πεδίο της μάχης… Τα κομμάτια εδώ πλατιάζουν λιγάκι ξεπερνώντας και τα 4 λεπτά πολλές φορές, αλλά οι κιθαρίστες τα κάνουν να ρουφιούνται μονορούφι!!

Όσο για τον Blair; Εδώ πια η φωνή του θυμίζει όχι απλά τραγουδιστή, αλλά crooner κάνοντας την καλύτερη ερμηνεία του σε δίσκο τους.

Απόνερα του Drifters όμως υπάρχουν κι εδώ: το ομώνυμο που ο Packenham σε ένα σόλο 2½ λεπτών δείχνει ότι η επιλογή του μόνο τυχαία δεν ήταν, το Waved Me By, και το ψυχεδελικό Mark Time με τις κάντρυ πινελιές του. Ο Chuck Ρrophet παίζει κιθάρα μόνο στο Trim The Fat, αλλά δείχνει ποσό πολύ αγαπάει τους Yardbirds και για να τιμήσουν οι φίλοι μας αυτήν την καταπληκτική μπάντα που τοσό, μά τόσο πολύ τους επηρέασε, διασκευάζουν το Happenings Ten Years Time Ago των τελευταίων (το οποίο και έπαιζαν συνέχεια στις συναυλίες τους - βλ. παρακάτω), με τον Μatt Piucci στην κιθάρα. Ο ίδιος συμμετέχει στο Just One Chance με την μυρωδιά του κάκτου διάχυτη (ένα κομμάτι που οι Thin White Rope θα το διέλυαν…) και στο Lost At Daybreak με κιθάρες – εργόχειρα (και μοιράζεται τα φωνητικά με τον Chuck Ρrophet). Αφησα τελευταίο το The Gunner που δείχνει πώς θα ακούγονταν οι Beatles του Revolver αν είχαν drop out… Και δεν μπορώ παρά να αποχαιρετήσω αυτήν την υπέροχη μπάντα με το Riches still may fly, όπου ο αθεράπευτα ρομαντικός Blair τραγουδά: «…έβλεπα τον ουρανό κι αναρωτιόμουν πώς άρχισαν όλα…» μας δίνει να καταλάβουμε ότι μιλά για την μπάντα που τελειώνει και ότι σε αυτήν την γλυκιά μπαλλάντα πασχίζει να κρύψει ότι θέλει να κλάψει και τα καταφέρνει…

Με τούτο τον δίσκο ντυμένο σε ένα εξώφυλλο πραγματική απόλαυση με ένα iguana στο χείλος ενός πολύχρωμου γκρεμού και ένα κρανίο ζώου δίπλα της να ατενίζει φωσφορίζουσες οροσειρές σε μια βραδυά με γαλάζιες αντάυγειες στον ουρανό, μας αποχαιρέτησαν για πάντα το 1987. Μαζί και ο Staydohar που ακολούθησε τον Becker στους Thin White Rope και πέθανε την ίδια χρονιά από καρδιακή προσβολή.

(****)

 

Ας δούμε όμως και τρία Live Bootlegs τους που κυκλοφόρησαν post mortem και είχα την ευκαιρία να ακούσω:

1. Live at the CBGB (1983)

Tracklist: 20 years of road - And Then The Rain - Just One Chance - Happenings Ten Years Time Ago - Hollywood Holiday - Look Around - Lucifer Sam - Steps To The Door - Throw Away The Key – You.

(PVC 8921)

(Νο label – No producer)

 

2. Dreams forever (1987)

(Live at the Milestone Charlotte NC 22 \ 11 \ 2984)

Tracklist: Backroad Bridge Song (What Could I Say) – It’s Gone - Throw Away The Key - Happenings Ten Years` Time Ago - And Then The Rain - Hollywood Holiday - Look Around – You – Over and Over - Lucifer Sam 

(Clean Sound CS 1013)

(No producer)

 

3. Best Western (1990)

(Live / Rarities 1983)

Tracklist: And Then The Rain - Shot You Down – I put a spell on you – Suspicious Minds - Speak Easy – Down to size – As the world turns – 20th room - Morning Light – Burn the roses - Look Around - Throw Away The Key.

(Skylab SKIN 62)

(Παραγωγή: Τom Verlaine \ Σημειώσεις: David Fricke)

 

Πολύ δύναμη είχε τουτ΄ η μπάντα στην σκηνή αγαπητοί αναγνώστες, παίζοντας τόσο τέλεια τα τραγούδια, σε σημείο που να αναρρωτιέσαι εάν στο στούντιο τα έγραφαν μια κι έξω! Ακόμα και στις διασκευές που περιλάμβαναν πάντοτε Yardbirds και Pink Floyd, αλλά και στα I put a spell on you (Screaming Jay Hawkins) και του…Suspicious Minds (Elvis Presley…), φαίνεται περίτρανα ότι το «έχουν». Ολες οι ηχογραφήσεις έχουν γίνει από κασσετόφωνα της εποχής μπροστά στην σκηνή ή από την κονσόλα του ηχολήπτη, αλλά δεν πειράζει γιατί αυτό που δείχνει εδώ είναι αμέσως το νεύρο αυτής της μπάντας και το τέλειο μέτρο του Becker. Διαστημικές οι κιθάρες και η φωνή του Blair λάμπει! Τα rarities δεν προσθέτουν πάντως τίποτε περισσότερο και ορθώς έμειναν απέξω από τα κανονικά άλμπουμ. Κρίμα που διέλυσαν…

(***)

(και για τους τρεις δίσκους)

 

Μετά την διάλυσή τους το 1986 ο McGrath πήγε στους Wall of Voodoo και επανενώθηκε σε τον Blair κάτω από το όνομα The Fool Killers βγάζοντας δυο άλμπουμ το 1989. Οι Tolman, McGrath και Blair ξανάσμιξαν ως True West το 2006 για συναυλίες και έκτοτε περιοδεύουν περιστασιακά βγάζοντας επετειακά cd και live dvd.

Η μουσική των True West ήταν μπροστά από την εποχή της. Γι΄ αυτό και στο I'm Not There τραγουδούσαν «…δεν είμαι εδώ και δεν με νοιάζει…» και σίγουρα αυτό είναι που την σταμπάρει ανεξίτηλα ως μοναδική, παιγμένη από τύπους που βασίστηκαν σε ήχους άλλης εποχής, τους πήραν και τους αναπαρήγαγαν μέσα από τα δικά τους φίλτρα σε μιαν άλλη εποχή και που αναγνωρίζονται πολύ αργότερα σε μιαν άλλη εποχή!

Discography (Albums):

Hollywood Holiday

Drifters

Hand Of Fate

 

Ο Russ Tolman όμως μετά την αυτονόμησή του από την μπάντα έβγαλε αρκετά σόλο άλμπουμ που αποτραβήχτηκαν λίγο από αυτά που έπαιζε μαζί τους (μεταξύ μας δεν γινόταν να τα επαναλάβει), αλλά έκανε και πολλές παραγωγές σε δίσκους άλλων, μια δε από αυτές ήταν και το μοναδικό θεσπέσιο άλμπουμ των…

28th Day «28th Day» (1985)

Tracklist: 25 Pills - Where The Bears Sing - This Train - I'm Only Asking – Dead Sinner – Holiday - Pages Turn – Stones of Judgement - Lost – Burnsite. (Bonus Tracks στην επανέκδοση: Instrumental - Pages Turn (alt) – My life story).

( Enigma 72047-1)

Παραγωγή: Russ Tolman.

 

Ένα γκρουπ που φτιάχτηκε στην πανεπιστημιούπολη Chico του San Francisco το 1985 από τους Cole Marquis (κιθάρα/φωνή), Barbara Μanning (μπάσο/φωνή) και Michael Cloward (ντράμς). Το μόνο που άφησαν είναι τούτος δω ο δίσκος, καθώς διαλύθηκαν λίγο αργότερα. Με υλικό γραμμένο σχεδόν όλο από τον Marquis, που μπορεί να μην τα πήγαινε καλά στα φωνητικά, οι φανταστικές κιθάρες του όμως που ακούγονται εδώ έγλειψαν τα μακρόσυρτα σόλο των Quicksilver και των Grateful Dead, πρόσθεσαν τον φολκ λυρισμό και μια acid θλίψη και αφού κατάφεραν να αφαιρέσουν την φλυαρία και να μας ταξιδέψουν με σόλα του λεπτού, βγήκαν σε μια ψυχεδελική έκδοση τσέπης μα συνάμα τόσο αιθέριες, που νιώθεις ότι ο τύπος παίζει σε συνθήκες έλλειψης βαρύτητας! (ο Tolman μάλλον τον έβαλε να ακούει συνέχεια την μπάντα του…). Ο Cloward χάνει λίγο το μέτρο του και το βροντερό του τύμπανό (σαν δίσκος των Τoto ακούγεται) δεν κολλάει, αλλά δεν πειράζει. Ντεμπούτο είναι και κάτι τέτοια λάθη συγχωρούνται…

Όσο για την Μanning, τι να πούμε; Θεωρώ (και μιλώ άκρως προσωπικά) ότι είναι η καλύτερη λευκή ψυχεδελική φωνή γυναίκας που ακούστηκε ποτέ στην δεκαετία του 80, κάνοντας ακόμα και την Hope Sandoval να ηχεί λίγη μπροστά της. Πάρα πολύ λίγη…

Τα ουράνια φωνητικά της μόνο με αυτά της Grace Slick μπορούν να συγκριθούν και στολίζουν μοναδικά αυτόν τον υπέροχο δίσκο, μετατρέποντας κάθε κομμάτι που τραγουδάει σε χειροποίητο σκάλισμα, παρ΄ ότι σαν μπασίστρια δεν έλεγε και πολλά (αλλά τι μας νοιάζει ρε γαμώτο;).

Ένας δίσκος που όταν τον ανακάλυψα (αρχικά από κασέτα με το Keep your cool and read the rules των Plan 9 στην β΄ πλευρά, καθότι το φοιτητικό μου βαλάντιο εκείνο το μαγικό καλοκαίρι του 1985 δεν μου επέτρεπε την αγορά του σε βινύλιο, και την οποία κασέτα έχω κυριολεκτικά λιώσει) με εκείνο το ευρηματικό εξώφυλλο με τα παπιά σε νέον αποχρώσεις που με «έστειλε τελείως», που δεν χρειάστηκε να τον ξανακούσω πολλές φορές για να σας μεταφέρω αυτά που διαβάζετε, και που ακόμα και σήμερα 35 ολόκληρα χρόνια μετά αποτελεί αναπόσπαστο σημάδι της νιότης μου. Απλά είναι ένα μνημειώδες άλμπουμ του Paisley Underground (και όχι της …Jangle Pop όπως ακαταλαβίστικα το ταξινομούν οι ανά τον ιστό εγκυκλοπαίδειες) διότι τούτη η αλητοπαρέα πήρε το αγκάθι του πάνκ, το βούτηξε στο φίλτρο της ψυχεδέλειας μέχρι να μαλακώσει και να μελώσει τόσο, όσο έπρεπε να μετατραπεί σε ένα γλυκύτατο acid ροδόσταμο. Και αν τους ρώταγες τι «έβαζαν» στα τραγούδια τους, δεν υπάρχει καλύτερη απάντηση, από τους πρώτους στίχους του 25 Pills: «…You can call it madness but it’s just a curse \ you can call it sadness but it never hurts…», όπου τραγουδάει ο Marquis.

Ο τελευταίος τραγουδάει επίσης στο Dead Sinner που μάλλον περίσσεψε από τους Strawberry Alarm Clock ή τους Blues Magoos με πολύ echo στα ντράμς, τα οποία από σφάλμα της παραγωγής έχουν βγει πολύ μπροστά και νομίζεις ότι τα ηχεία θα εκραγούν σε κάποια στιγμή, και στις αποβολές των Byrds Where The Bears Sing τραγουδώντας «…ξύπνησα νωρίς σήμερα το πρωί μόνο και μόνο για να ακούσω τις αρκούδες να τραγουδάνε…»(!!) και Stones of judgement όπου ανακατεύονται τα γυναικεία φωνητικά των Crystals και βγαίνει ένα χαρμάνι αριστούργημα τυλιγμένο από πανέμορφες ψυχεδελικές κιθάρες. Μάλλον εδώ παίζει κάπου ο Tolman, δεν εξηγείται τόσος λυρισμός…

Η πιο αδύναμη στιγμή του δίσκου και απομεινάρι των πάνκ καταβολών τους είναι το Holiday, το οποίο, όπως και το Lost («…σε ένα δάσος του μυαλού σου θα χαθώ για πάντα…») φιλοξενεί την φωνή του Marquis, αλλά το ρεφρέν της σεληνιασμένης μούσας Μanning στοιχειώνει το κομμάτι.

Η τελευταία όμως τυχαίνει να τραγουδά στα απόλυτα highlights του δίσκου:

Στο This Train, ένα παραδοσιακό gospel του 1922 που πρωτοείπε η Sister Rosetta Tharpe στην δεκαετία του 30 (ακούστε το και θα εκπλαγείτε με τον τρόπο που το λέει αυτό το ασύλληπτο μαύρο λαρύγγι…), που διασκευάστηκε πολλαπλώς (ενδεικτικά από Pete Seeger, Louis Armstrong, Big Bill Broonzy, Sandy Denny, Johnny Cash, Bob Marley, Alarm κλπ.) η ζαχαρωμένη της φωνή αφαιρεί τελείως την μαύρη χροιά του μεταλλάσσοντάς το σε ένα acid μέχρι τα μπούνια ψυχεδελικό κομμάτι με κιθάρες όνειρο, που όμως το λερώνει το κάκιστο παίξιμο του ντράμερ. Στο δε Pages turn που θυμίζει πολύ Neil Young όταν την ακούς να λέει «…τραγουδάς ένα ερωτικό τραγούδι και σταυρώνεις όλα τα λόγια… αναρωτιέμαι αν είσαι στ΄ αλήθεια εσύ ή μια νέα έκδοση του βιβλίου σου…» καταλαβαίνεις ότι η τύπισσα έμελλε να κάνει πολλά ακόμα. Υπάρχει και β΄ εναλλακτική εκτέλεση στα bonus του δίσκου, λίγο πιο αργή, αλλά το ίδιο μαγευτική με περισσότερο «γρέζι» στην κιθάρα.

Και μια και το΄ φερε η κουβέντα για τα extras, το Μy life story πρέπει να είναι από τις πρώτες μέρες τους που η Manning γεμάτη ρομαντισμό είχε βαλθεί να γράψει ένα ποπ τραγούδι που, παρά τα ωραία φωνητικά, ορθώς έμεινε έξω από τον δίσκο, όπως και το instrumental με μπόλικο slide που θυμίζει πολύ Cure.

Το καλύτερο κομμάτι όμως του δίσκου και το σήμα κατατεθέν της μπάντας που το πρωτάκουσα (ήταν η πρώτη μου επαφή με την μπάντα) στην εκπομπή του Αντώνη Κόκκινου – Νίκου Γραμματικού «Οπωσδήποτε την Τρίτη» στο Β΄ πρόγραμμα και το έγραψα σε κασέτα και αμέσως άρχισα να αναζητώ μανιασμένα τον δίσκο τους δεν ήταν άλλο από το I'm Only Asking: Ένα ψυχεδελικό διαμάντι ανείπωτου πόνου με καμπανιστές κιθάρες – εργόχειρο που στάζουν acid, που θα μπορούσαν να το είχαν πει οι Jefferson Airplane αλλά δεν τους έκοψε να το γράψουν στην εποχή τους(…) και που η κρυστάλλινη φωνή της σειρήνας Μanning μπήγει δαγκάνες βαθιά στα μηνίγγια και σβήνει γεμάτο παράπονο…. Διαρκεί 4,5 λεπτά αλλά και όλη την πλευρά του δίσκου να καταλάμβανε στο ίδιο μοτίβο και πάλι θα ζητούσα κι άλλο!

Ο ΥΜΝΟΣ του δίσκου Burnsite είναι μια ιστορία τρόμου μελοποιημένη που ζεματάει και προκαλεί σοβαρότατο έγκαυμα στον εγκέφαλο, όπως και ο τίτλος του. Ανοίγει σιγά με το μαλακό μπάσο της Manning και μπαίνουν οι ξυραφιασμένες κιθάρες: εδώ ο Barrett, ο Spence, Ο Leary, Ο Εrikson σε περικυκλώνουν και σε καλούν σε ένα φλεγόμενο ατέλειώτο ψυχεδελικό πανηγύρι. Οι κιθάρες και οι στίχοι στάζουν βιτριόλι («…έβαλε τα χέρια της στο έγκαυμα, ήξερε τι γύρευε…») σιγά - σιγά σβήνει αλλά ξαναπαίρνει φωτιά το στουπί, αρπάζει ξανά για τελευταία φορά και καταλήγει με ένα τελείως στοιχειωμένο, αφηνιασμένο, λυσσασμένο και ανατριχιαστικό ουρλιαχτό που σου παγώνει μονομιάς το αίμα και σε κάνει να αισθανθείς δέος για αυτήν την μοναδική φωνή που χάθηκε στον ψυχεδελικό λαβύρινθο των 80’s. Λυπάμαι, αλλά είναι αδύνατο να περιγράψω άλλο τι νιώθω κάθε φορά που ακούω αυτό το κομμάτι…

Η Manning μετά αναδείχτηκε σε cult persona της γυναικείας underground σκηνής της Δυτικής Ακτής (κάτι ανάλογο π.χ. με την Τοyah στην Αγγλία, χωρίς να καταφέρει να γίνει ποτέ όμως PJ Harvey) σαν μέλος των world of pooh, Sf Seals και Go Luckys και σε προσωπικούς δίσκους, ενώ ο Marquis φόρμαρε τους Downsiders, άνευ άλλου ενδιαφέροντος.

Ποτέ δεν κατάφεραν όμως να φτιάξουν έναν δίσκο σαν κι αυτόν και καλά έπραξαν που διαλύθηκαν. Απλά δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι περισσότερο γιατί εδώ τα έδωσαν όλα…

(*****)

 

Η paisley underground δεν ήταν παρά μια μόδα όπως είπαμε στην αρχή. Και τούτο διότι οι υπηρετούντες αυτήν μπάντες, σε μια εποχή που το ροκ εν ρολ μετρούσε ήδη 25 χρόνια στην πλάτη του, δηλ. είχε ωριμάσει και το σοβαρότερο, είχε ενηλικιωθεί, δεν έκαναν τίποτε άλλο παρά να προσπαθούν να ξαναζήσουν μέσα από την μουσική τους το πνεύμα του 1967, μια και δεν ήταν εκεί, μέσω της ψυχεδέλειας, διότι ας το παραδεχτούμε επιτέλους: αυτή ήταν που έσπρωξε το ροκ χιλιάδες χρόνια μπροστά από την εποχή του, τόσο μπροστά που ακόμα και σήμερα κάποια πονήματά της αδυνατούμε ακόμα να τα κατανοήσουμε.

Η ψυχεδέλεια όμως των 60’s ήταν λογικό επακόλουθο της κοινωνικοπολιτικής κατάστασης και της ορμής των νέων της εποχής και αποτελούσε αναπόσπαστο τμήμα αυτής.

Μπορούσαν όμως οι νέοι του 1980 να αντέξουν ακόμα μια 60’s επανάσταση; Νέα Βιετνάμ εμφανίστηκαν πολλά (αυτά ποτέ δεν τελείωσαν…), αλλά βγήκε ένας νέος Timothy Leary, ή ένας νέος Μάης με τους σιτσουανιστές του;

Όχι είναι η απάντηση και γι΄ αυτό η «μόδα» αυτή μετά από κάποια γοητευτικά χρονάκια ρόζιασε, σκέβρωσε και δεν απέμεινε παρά να της τραβήξουν το βύσμα από την πρίζα. Κι από τον σωρό αυτόν απέμειναν μόνο όσοι αποκολλήθηκαν τελείως από την 60’s παράδοση και έλαμψαν τα εσώψυχά τους σαν κατακόκκινα φλογερά ρουμπίνια.

Δύο από αυτούς είναι οι True West και οι 28th Day…

 

Γιώργος Δ. Δημόπουλος

 

ΠΗΓΕΣ:

Youtube

Wikipedia

Allmusic

Discogs

ΠΟΠ & ΡΟΚ №: 47 (Ιαν. 1982) σελ. 76, Ειδ. Έκδ. 1984 σελ. 63 και σελ. 104

Rolling Stone magazine 29\4\1984 άρθρο «Rock & Roll Rookies: Ten Bands You'll Be Hearing From Soon».

Γιώργος Δ. Δημόπουλος

Ο Γιώργος Δ. Δημόπουλος μετά από 35 χρόνια οπτικοακουστικής και έντυπης ενασχόλησης με την μουσική, στούμπωσε και εξερράγη ο ροκ γραφιάς (=θάψιμο με το καντάρι) που έκρυβε μέσα του, από τότε που άκουσε Birthday Party για πρώτη φορά του κόπηκ΄ η αναπνοή και έκτοτε υποστηρίζεται μηχανικά (σαν τον Darth Vader), λατρεύει και επαινεί την Θήβα όπου ζει και εργάζεται(..) και ταυτόχρονα την μισεί και την χλευάζει ανά την γη (τέτοια μαζόχα!!), πιστεύει στον Βάζελο και στα πιτόγυρα και αρνείται να δεχτεί ότι υπάρχει μουσική από το 1993 και δώθε (ΜΗ ΒΑΡΑΤΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙΙΙΙΙ!!!!).

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα