Τρίτη, 10 Ιουλίου 2018 15:26

Αφιέρωμα Υο: Αν ο Tim Buckley ήταν σε μια πανκ μπάντα…

Written by 

Ο Bruce Rayburn (κιθάρα, φωνητικά) μέχρι τα 20 δεν ήταν παρά ένας ένθερμος φαν των Cheap Trick (…!!!) χωρίς να έχει πιάσει ούτε καν κιθάρα στα χέρια του…!! Περνούσε τον καιρό του στο Berekley της California όπου τη μέρα δούλευε εργάτης σε κατασκευαστική εταιρεία και την νύχτα ζωγράφιζε. Αλλά ας αφήσουμε καλύτερα τον ίδιο να μας πει πώς ξεκίνησαν όλα, έτσι όπως τα αφηγήθηκε (σε απόδοση του γράφοντα) σε συνέντευξή του στους Los Angeles Times το 1985: «…Ανακάλυψα ότι έκανα περισσότερη ώρα για να βρω τίτλους για τους πίνακές μου, παρά για να ζωγραφίζω. Είχα 10 τίτλους για τον κάθε πίνακα. Μετά από λίγο άρχισα να μετατρέπω αυτούς τους τίτλους σε μικρές ιστορίες, και ύστερα από λίγο καιρό ένας ξάδελφος μου έδειξε δυο – τρία ακόρντα στην κιθάρα κι έτσι άρχισα να κάνω τους πίνακές μου μουσική…».

Κι όταν ένας ζωγράφος κατορθώνει να κάνει τους πίνακές του τραγούδια, κι όταν κατέχει μια πέρα για πέρα γλυκύτατη φωνή που φέρνει λίγο στον Stan Ridgeway των Wall of Voodoo αλλά στοιχειώνεται κολασμένα και από τον Tim Buckley ισορροπώντας πανάξια πάνω σε πανκ ακκόρντα, αντιλαμβανόμαστε ότι τούτη η «μουσική» μόνο αδιάφορη δεν είναι και δεν περνάει διόλου απαρατήρητη!! Γιατί μετά από τόσα χρόνια και τόσες ακροάσεις εντυπωσιασμένος πια ομολογώ ανερυθρίαστα ότι δεν έχει ξανακουστεί τέτοια φωνή σε όλο το πανκ πάνθεον!

Ο φίλος μας έπαιξε για τρία χρόνια στους Xmas Eve από το San Francisco και θέλοντας πλέον να γράψει και να παίξει τα δικά του τραγούδια, έφτιαξε δική του εταιρεία (Deadbeat), πήρε τον ντράμερ Greg Baker (Ντράμερ ήταν και ο Ginger. Λετε να το έχει το επώνυμο;) από τους Β - Team και άφησε το μπάσο στα χέρια της φιλεναδίτσας του Sally Engelfried, μιας πανύψηλης γυναικάρας με κάτι πόδια ατέλειωτα που πρέπει να του «έριχνε» στο ύψος τουλάχιστον ένα κεφάλι, που και αυτή τότε δεν ήξερε καλά – καλά να παίζει.

 

 «Οι Υο με τον Bruce Rayburn (δεξιά)») 

 

Όλα αυτά έγιναν το 1983 και ονόμασαν το γκρουπ Υο, κάνοντας πολλές φορές τους οπαδούς τους να τους μπερδεύουν με τους Νεοϋορκέζους συνάδελφους Yo La Tengo. Το πανκ των Υο όμως διαφέρει: εκτός από τα μοναδικά ηγεμονικά φωνητικά του Rayburn που πολλές φορές δεν δίσταζαν να δεσπόσουν acapella πάνω από ντράμς – σωστούς σίφουνες (εξαιρετική εδώ η κατάρτιση και το παίξιμο του Baker), είναι και το ότι η γλυκύτητα δεν περιορίζεται μόνο στην φωνή του, αλλά χρωματίζει χαριτωμένα και τις κιθάρες του φτιάχνοντας ένα αξεπέραστο χαρμάνι - Σήμα Κατατεθέν της μπάντας! Άλλωστε τούτο το ομολογούσε και ο ίδιος στην ίδια συνέντευξή του το 1985: «…πολλές από αυτές τις μπάντες (εννοεί της αναβίωσης της εποχής) έχουν έναν αληθινά αφηρημένο ήχο που είναι δύσκολο να τον καταλάβεις. Ίσως κάνουμε πάρα πολύ ντόρο. Είμαστε λίγο περισσότερο ντόμπροι. Ο ήχος μας είναι πιο σαφής. Όλες αυτές οι μπάντες όπως οι Minutemen ή οι Hüsker Dü που ξεκίνησαν με σκληρό ήχο τώρα τον γλυκαίνουν λίγο και έρχονται πιο κοντά σε αυτό που παίζουμε εμείς. Ο κόσμος ζητά περισσότερη ουσία, κάτι παραπάνω από μια ιστορία…».  

Οι ιστορίες όμως που ακούμε στα τραγούδια τους είναι «Σπαρτιάτικες»: λένε λίγα –πολύ λίγα- αλλά αφήνουν να εννοηθούν πολλά, για τούτο και μην περιμένετε να ακούσετε κομμάτι πάνω από 3 – 3,5 λεπτά, γιατί ό,τι είχαν να πουν το λέγανε γρήγορα. ΠΟΛΥ γρήγορα! Αυτό που μένει από τα τραγούδια τους είναι ένα συνεχές λαχάνιασμα και μια αίσθηση ημι-πληρότητας που όταν τελειώνει το κάθε κομμάτι, καταφέρνει και σε αφήνει με την λαχτάρα να ζητάς κι άλλο.

Και αυτό είναι που κάνει ένα πανκ γκρούπ μοναδικό…

Και γι΄ αυτό οι Fall, οι Guandacanal Diary και οι Replacements αναγνώρισαν το ταλέντο τους και τους ζήτησαν να παίξουν support στις συναυλίες τους!!

Οι bloggers Curt Gray και Julia Williams προσπαθώντας να προσεγγίσουν την μουσική τους λένε (και πάλι σε απόδοση του γράφοντα) : «…Οι Υο ήταν μια μεγάλη μπάντα με έναν τρομερό τραγουδιστή, παρόλα αυτά η φωνή του ενοχλούσε τόσους πολλούς ανθρώπους. Και η δημοσιότητά τους φαίνεται να ενοχλούσε όλους τους άλλους, παρόλο που εννοούσε αυτά που έλεγε. Κατέκτησαν την δημοσιότητα ως δευτεροετείς στο πανεπιστήμιο στα κολεγιακά ραδιόφωνα με το Charmed World το καλύτερό τους άλμπουμ. (Εδώ βέβαια διαφωνώ καθέτως – βλ. παρακάτω – αλλά δεν θα τα χαλάσουμε…). Βασισμένοι σε βιώματά τους της East Bay με σκληρή δουλειά και ένταση έβγαλαν σε δική τους παραγωγή τρία άλμπουμ σε τρία χρόνια. Ένας κυνισμός για την κατάσταση του ανθρώπου σε συνδυασμό με έναν μουσικό πλουραλισμό με πίπιζες και ψαράδικα τραγούδια των ναυτικών τράβηξε την προσοχή του κόσμου πάνω τους. Είναι η μοναδική μπάντα που μπορεί να κάνει πρόβα στο υπνοδωμάτιο στην σοφίτα και οι γείτονες να μην νοιάζονται…».

Και σε αυτό το τελευταίο που αντικατοπτρίζει πλήρως κατ΄ εμέ την μουσική τους, προσθέτω ότι είναι και η μοναδική πανκ μπάντα που θα την άκουγες στο αυτοκίνητο και δεν θα βαριόσουν ποτέ! Και όλα αυτά διήρκεσαν μόλις για 3 (+ 1) άλμπουμ:

 

1. Good Tidings (1984)

Tracklist: Train Of No Return - Pot O' Gold - White Eyes – Buildings - The Plough – Something - Black Forest - Living Lie - Good Tidings – Knives.

(Deadbeat Records 1763)

Παραγωγός: Matt Wallace

 

Στο εναρκτήριο κομμάτι Train Of No Return μας λένε ότι καβαλάνε το τραίνο χωρίς γυρισμό. Κι αυτό το κάνουν πολύ γρήγορα αφού κανένα κομμάτι του δίσκου δεν ξεπερνά τα 3 λεπτά! Έτσι τρέχει και το υπόλοιπο ντεμπούτο τους το οποίο αποκαλύπτει μια καλοδεμένη μπάντα και το άψογο παίξιμο του ντράμερ. Η φωνή του Rayburn όμως είναι αυτή που ξεχωρίζει αμέσως και θαρρείς ότι ίπταται πάνω από τα υπόλοιπα όργανα. Αλλά και τα riffs του πότε κοφτά και ξερά (ώρες – ώρες είναι σαν τους Who να παίζουν γρήγορα), και πότε γλυκά και μελωδικά, κάνουν έναν ήχο που τέτοιο συνδυασμό μόνο στους Wipers ή στους Hüsker Dü θα συναντήσουμε!

Έχουν δύναμη και είναι αγανακτισμένοι, όπως στο Something που η πολύ θυμωμένη φωνή περιπολεί αγέρωχα πάνω από τα τείχη της κιθάρας, και χωρίς να είναι ούτε Ramones ούτε Hüsker Dü έχουν απλά πολλά μαζεμένα να πουν, χρησιμοποιώντας αγνό πανκ με κοφτές επαναλαμβανόμενες φράσεις γιατί αυτά μόνο έχουν να πουν και πιστεύουν ότι αρκούν για να τα πουν όλα – και έχουν δίκιο!

Στο The Plough όμως ακούμε έναν ψαλμό μέσα σε πανκ κομμάτι! Δεν το έχω ξανακούσει πουθενά αυτό! Η κιθάρα με τα γλυκά της riffs θαρρείς ότι προσκυνά αυτήν τη φωνή που πιο πολύ αγορεύει, παρά τραγουδάει! Στο δε Living Lie μπορεί μεν να τραγουδούν «…είμαι ένα ζωντανό ψέμα…» αλλά λένε ψέματα! Είναι ΚΑΙ ζωντανοί ΚΑΙ αυθεντικοί ΠΑΝΚΣ και σπηντάρουν τόσο πολύ που κατορθώνουν να λεν τα πάντα μέσα σε μόλις 1:48΄΄!!

Με καμπανιστές ακουστικές κιθάρες καταφέρνουν να βγάλουν πανκ τραγούδι, που είναι και το καλύτερο του δίσκου (Knives), και μόνο ο Greg Sage κατάφερε κάτι παρόμοιο με το Straight Ahead. Και οι στίχοι δεν είναι άλλοι από τον τίτλο του κομματιού επαναλαμβανόμενο για 2 ολόκληρα λεπτά.

Αλλά γιατί ούτε μια φορά δεν τραγουδάει η μπασίστρια; Από την φυσιογνωμία της στο ασπρόμαυρο  εξώφυλλο παρέα με την υπόλοιπη μπάντα έξω από μια εγκαταλειμμένη βίλα και δίπλα σε μια…μουχλιασμένη και βρώμικη πισίνα(!) βλέπω ότι δεν σηκώνει και πολλά - πολλά, αλλά φαίνεται ότι εδώ ο Rayburn ήταν πραγματικός αρχηγός και δεν σήκωνε μύγα στο σπαθί του…

(✶✶✶)

 

2. Charm World (1985)

Tracklist: Heard It All Before - I See Beyond - House Of Sorrow - Deadbeat Sea - Way Down - Bowl Of Cherries - Charm World - Fire In The Sky - Close The Curtain - Armed & Willing Soldier - Prepare To Rule A Nation - Isn't It Lovely - Long Gone Gone – Merrily -  Devil In The Deep Blue Sea - Wicked Way - On The Seventh Day.

(Deadbeat Records 31485)

Παραγωγός: Matt Wallace

 

Η μοναδική (επαν)ακρόασή τούτου του δίσκου από βινύλιο μου έδωσε να καταλάβω ένα πράγμα: Εδώ αρχίζουν και αλλάζουν, νερώνουν το πανκ ύφος τους σε μικρής διαρκείας πάλι κομμάτια (σπάνια ξεπερνούν τα 2,5 λεπτά) με την βοήθεια όμως της 2ης κιθάρας, του μαντολίνου και του μπάντζου και των Κέλτικων γκάϊντων των γκέστ Tom Blaylock και Danny Moshley αντίστοιχα που στριμώχνουν μέσα προσθέτουν και μια πρέζα από χρώμα αλλά στην σωστή δόση, θυμίζοντας εντονότατα (πάλι) τους  Hüsker Dü και τους Wipers και βγάζουν έναν επίσης πολύ καλό δίσκο που ήταν και αυτός που τους γνώρισε σε ευρύτερα ακροατήρια (αλλά ΟΧΙ ο καλύτερός τους).

Εδώ η πόρσε - πύραυλος του προηγούμενου άλμπουμ αρχίζει και φρενάρει λίγο, όπως στο House Of Sorrow  που ξαναγυρίζουν στα βασικά του ροκ και παρόλο που η κιθάρα περιορίζεται λίγο, τα ντράμς όμως και η φωνή του Rayburn εξακολουθούν να παραμένουν αφηνιασμένα και να μην γίνονται καλά με τίποτα!! Βγάζουν κι άλλο πόνο, κι άλλο συναίσθημα, κι άλλη αγανάκτηση, σε υπερβολική μερικές φορές δοσολογία που κουράζει λίγο, αλλά όλα αυτά θα δομηθούν θαυμάσια στον επόμενο δίσκο τους. Εκεί θα σκάσουν οι οβίδες…

Στο I See Beyond η κιθάρα γλυκαίνει λίγο και οι στίχοι: «…βλέπω πέρα απ΄ το σήμερα \ μπελάδες είναι ξωπίσω μου…» τραγουδιούνται με τόση σιγουριά που δεν έχουμε να κάνουμε τίποτ΄ άλλο παρά να τους πιστέψουμε.

Εκεί όμως που ακούμε τους γνώριμους σπηνταριστούς Υο είναι τα Close The Curtain («…Κλείσε την κουρτίνα κι εμείς θα φύγουμε σιγά – σιγά για να γίνουμε οι άνθρωποι χωρίς όνομα…») όπου εδώ για πρώτη φορά το μπάσο καταπίνει την κιθάρα, το φλεγόμενο Prepare To Rule A Nation από τα λίγα κομμάτια τους που καταφέρνουν και με ξεσηκώνουν ακόμα και σήμερα και το Wicked Way με το πολύ όμορφο ρεφρέν και ανεπανάληπτη φωνή! Μάλιστα εδώ η κορώνα του Rayburn πάνω στην γέφυρα δείχνει πόσο καλή φωνή έχει και ίσως και να μπορούσε να πάει παραπέρα από την ασυναγώνιστη αυτή πανκ μπάντα… Βάλ΄ τε το στο αυτοκίνητο και θα φχαριστηθείτε διαδρομή!!

Αφήνουμε την μάπα που λέγεται Long Gone Gone (βαριόντουσαν που ζούσαν όταν το έγραψαν και το έπαιζαν;) γιατί ακόμα και σε έναν καλό δίσκο δεν αποφεύγονται οι κακοτοπιές για να πάμε στις «αλλαγές» που λέγαμε:

Στο Deadbeat Sea (μήπως από εκεί ονόμασαν το label τους;) ακούμε έκπληκτοι ανατολίτικη πίπιζα με Κέλτικες αρμονίες που όμως τα καταφέρνουν και την μοντάρουν περίφημα μέσα σε ένα πάνκ κομμάτι (άλλωστε και οι AC\DC δεν κατάφεραν το ίδιο στο «It’s a long way to…»;) και αν οι Big Country δεν σπατουλάριζαν εντελώς το πανκ παρελθόν του leader τους θα έβγαζαν διαμάντια σαν κι αυτό! Big Country όμως θυμίζει εκνευριστικά και το Merrily με την acapella φωνή πάνω απ΄ τα ντραμς – τραίνο. Το δε Devil In The Deep Blue Sea διηγείται σε αργό ρυθμό έναν ναυτικό θρύλο με πίπιζες και φλογέρες που χρωστά πολλά στην Κέλτικη παράδοση και σπρώχνει τους Waterboys δεύτερους και λαχανιασμένους με το Fisherman’s Blues που θα ακολουθούσε δύο χρόνια μετά και στο ομώνυμο αναρωτιούνται δυνατά «…μαγεμένε κόσμε μήπως χάθηκες;…» με την συνοδεία όμορφου μαντολίνου.

Υπάρχουν όμως και άλλα να προσέξουμε εδώ: Στο Bowl Of Cherries η μονοτονία στην φωνή του Rayburn και τα ξερά ριφ από κάτω δείχνουν πόσο πολύ αγαπάει τους Fall, το Armed & Willing Soldier αρχίζει με ριπές και πιστολίδια και ανάμεσά σε ρίψεις βόμβας όταν τον ακούμε να τραγουδά «…είμαι ο οπλισμένος και πρόθυμος στρατιώτης πρόθυμος να πεθάνω με τιμή, να με θυμάστε…» το λέει τόσο ειλικρινά και πειστικά ο μπαγάσας (γιατί μπορεί το Βιετνάμ να σταμάτησε, αλλά βγήκαν άλλα στην πορεία…), που δεν ξέρουμε αν τα εννοεί ή μας κοροϊδεύει! Και για άλλη μια φορά το μπάσο δίνει ρέστα και είναι αυτό που οδηγεί το κομμάτι και όχι η κιθάρα. Αλλά στρατιωτικό ρυθμό ακούμε και στο Isn't It Lovely.

Μας εκπλήσσουν ευχάριστα στο φινάλε On The Seventh Day (όπως ο δημιουργός που την 7η μέρα ξεκουράστηκε…) όπου ο τοίχος από κιθάρες και κύματα θάλασσας ανακατεύεται με απαλά κήμπορντς και φέρνει λίγο σε Simple Minds. Παράξενο κομμάτι και αινιγματικό. Αλλά αυτά δεν είναι που κάνουν έναν δίσκο να ξεχωρίζει;

Την πανκ ραψωδία του προηγούμενου δίσκου διαδέχεται μια πανκ ελεγεία με χρώματα, ένας πολύ καλός δίσκος με ένα κάπως άχαρο εξώφυλλο παρμένο θαρρείς από παιδικό τετράδιο με κόκκινα γεωμετρικά σχήματα σε μπλε φόντο, ενώ στο οπισθόφυλλο οι φίλοι μας ποζάρουν άνετα στον κήπο μιας παιδικής χαράς καθισμένοι κάτω από μια πελώρια… ποντικίνα(!), χαρακτηρίζοντας ανεξίτηλα την χρυσή εποχή του κολεγιακού ραδιοφώνου από μια μπάντα με περίσσιο ταλέντο. Αλλά δεν ήταν αυτό το magnum opus τους…

(✶✶✶)

 

 

3. Once In A Blue Moon (1986)

Tracklist:Hard Headed Woman - House With No One - Sun And Moon - Wish Away - Castles By The Sea - On The Road - The Happy Song - I Meant To Tell You - Black Rose - Blue Moon - In Another World - One Outta Nine - Broken Mirror - The Hunt.

(Restless Records 72144-1)

Παραγωγός: Matt Wallace, Υο

 

Με τους Paul Bayman (σαξόφωνο, κλαρινέτο), Tom Blaylock (κιθάρα, μαντολίνο, μπάντζο), Jonathan Segel (βιολί) το παίξιμο του οποίου χαρακτηρίζει ανεξίτηλα τον δίσκο και Keith Evans (Steel Guitar) να τους βοηθούν και με την συμμετοχή στα φωνητικά του μηχανικού και συμπαραγωγού τους Matt Wallace, βγάζουν μακράν το καλύτερό τους άλμπουμ. Το άκουσα και το έγραψα όλο σε κασέτα την εποχή που βγήκε από την θρυλική εκπομπή του Χρήστου Δασκαλόπουλου στο Γ΄ Πρόγραμμα (μόνο σε αυτούς και στους Wipers ο τύπος έπαιζε ΟΛΟ τον δίσκο στον αέρα) και φυσικά μαγεύτηκα! Η παραγωγή είναι πολύ καλύτερη και δίνει λίγη στιλπνότητα στον ήχο τους, αλλά δεν πειράζει! Γιατί εδώ αποκηρύσσουν δια παντός το σπηντ και κρατάν μόνο τον πανκ πυρήνα του! Και όταν αυτόν τον γεμάτο πανκ γαϊδουράγκαθα πυρήνα τον ανακατεύουν γλυκά με μαγικά βιολιά και μαντολίνα και με τη φωνή του Rayburn καλύτερη από ποτέ, το αποτέλεσμα είναι σκέτη απόλαυση! Α, να μην ξεχάσουμε να τονίσουμε και το μπάσο της Engelfried που εδώ κεντάει (τι έγινε; παρακολούθησε μαθήματα;).

Είπαμε πριν ότι το βιολί του Segel κυριαρχεί παντελώς και απειλεί κάποιες φορές να εκθρονίσει τις θαυμάσιες για άλλη μια φορά κιθάρες! Και αυτό είναι το χαρακτηριστικό γνώρισμα στα House With No One και Black Rose όπου ακούμε με κομμένη την ανάσα έναν πανάρχαιο Ευρωπαϊκό Μεσαιωνικό θρύλο με το μπάντζο του Blaylock να οδηγεί και όλα αυτά από Καλιφορνέζους! Το ίδιο ισχύει και στο In Another World σε αργό ρυθμό με ένα βιολί σκέτο φαρμάκι, αλλά όταν ξεπορτίζει για να μπεί η κιθάρα που το ξερό ριφ της χρωστά πολλά στους Hüsker Dü (πάλι) οι far out στίχοι «…σε κάποιο άλλο μέρος θα βρούμε μια ανθρώπινη φυλή να ονειρεύεται κάτι καλύτερο από εδώ…» μας κάνουν να αναρωτιόμαστε τι σόϊ πίνακες ζωγράφιζε τούτος ο τύπος πριν φορμάρει τους Υο, και στο One Outta Nine που κι εδώ κυριαρχεί το βιολί και θυμίζει ανατριχιαστικά έναν μανιασμένο Τim Buckley ξανά…

Πολύ καλά επίσης και τα I Meant To Tell You, Blue Moon που ο πρώτος στίχος του έδωσε και τον τίτλο στον δίσκο και Sun And Moon όπου τον ακούμε να λέει acapella σχεδόν κλαίγοντας «…ήλιος και φεγγάρι δεν θα λάμψουν για μένα όταν θα είσαι δικιά μου μέχρι το τέλος του κόσμου…» πριν πλακώσει ο οδοστρωτήρας από κιθάρες. Εδώ κάπου μου πέρασε και μια αύρα από Siouxsie and the Banshees…

Εκεί όμως που «λένε» πραγματικά είναι το εναρκτήριο κομμάτι του δίσκου, η διασκευή τους στο Hard Headed Woman του Cat Stevens με μπάσο - φωτιά που είναι για έτη φωτός η ΚΑΛΥΤΕΡΗ διασκευή που έχω ακούσει σε κομμάτι του, όταν μάλιστα τα κομμάτια του εξαιρετικού αυτού συνθέτη έχουν διασκευαστεί από δεκάδες (για γκουγκλάρετε λίγο τα covers του). Αλλά εδώ είναι η πρωτοτυπία τους: Ξέρετε πολλούς πάνκς που να έχουν διασκευάσει Cat Stevens; Κι από την παθιασμένη ερμηνεία του εδώ ο Rayburn μας αποκαλύπτει επιτέλους πόσο πολύ λατρεύει την μελωδία στα τραγούδια του και γιατί δεν αρκέστηκε στις DIY πανκ κλαγγές.

Ένα άλμπουμ – κερήθρα μελιού κρυμμένη σε κορμό δέντρου που το προσεγμένο του εξώφυλλο με το σκίτσο του κοριτσιού μπροστά από έναν μιναρέ σε γαλάζιο χρώμα δείχνει πόσο αυτή η μπάντα λεπτοδούλευε τα έργα της πριν τα παραδώσει στον ακροατή, κάτι που μόνο στις δουλειές της 4AD συναντάμε. Και κάπου εδώ δυστυχώς δεν τα βρήκανε και μετά από τούτη την κορύφωση διέλυσαν γιατί τα έδωσαν και τα είπαν όλα!

Βαρέθηκα να λέω «κρίμα» πια…

(✶✶✶✶)

 

4. Small Piece Of Gold (EP 1989)

 

Tracklist: Small Piece Of Gold - You'd Go Anywhere - Trouble Out My Window – Wasted.

 (Lazy Dog Records LZD 003)

Παραγωγός: Υο

 

Ήταν τόση η αγάπη του Ελληνικού κοινού για τους φίλους μας, παρόλο που δεν τους έβγαλε ποτέ ο δρόμος προς τα δω, που το αλήστου μνήμης Θεσσαλονικιώτικο fanzine Rolling Under μαζί με το τεύχος №: 18 κυκλοφόρησε δωρεάν τούτο το 7" ΕΡ με 4 κομμάτια προσφορά στους αναγνώστες του που περιέχει μάλλον rarities από τα δύο προηγούμενα άλμπουμ, τα οποία άλλα έμειναν ορθώς έξω κι άλλα όχι, αλλά παρόλα αυτά ο δίσκος δεν είναι και για πέταμα! Πολύ άσχημη παραγωγή όμως και ίσως γι΄ αυτό δεν ευτύχησαν να βγουν σε δίσκο… και εδώ η διάρκειά τους ξεπερνά τα 4 λεπτά κάτι που οι φίλοι μας δεν μας είχαν συνηθίσει ποτέ!

Το You'd Go Anywhere με συνοδεία βιολιού οι στίχοι «…πας οπουδήποτε κάνεις οτιδήποτε τώρα για να γίνουν όπως τα θέλεις, υπόσχεσαι οτιδήποτε, λες οτιδήποτε για να τα έχεις σήμερα…» είναι όλοι κι όλοι ο στίχος σε ένα κομμάτι που θυμίζει διαβολεμένα Hüsker Dü (πάλι; μήπως οι τύποι θα έπρεπε να συναντηθούν κάποια φορά);

Το Trouble Out My Window είναι αδιάφορο και κοινότοπο και μπλέκει τα μπούτια του με το χέβυ μέταλ γι΄ αυτό το προσπερνάμε και το Wasted με βιολί πάλι θυμίζει και αυτό την αλλήθωρη κούκλα Siouxsie και τους Banshees όπου με παραπονιάρικη φωνή ακούμε τον λήντερ τους να ουρλιάζει σχεδόν ότι σπατάλησε όλη την ζωή του. Γιατί ρε Βruce; Τουλάχιστον με τους Υο δεν πρέπει να τα λες αυτά…

Στο ομώνυμο όμως τραγούδι και καλύτερο του δίσκου ακούμε τον πραγματικό λόγο γιατί διέλυσαν «…something wentwrong \ trying to be right...» σε θεϊκές κιθάρες. Ποτέ όμως δεν θα μάθουμε τι πήγε στραβά…

Μπορείτε άραγε να μου βρείτε έστω και ΕΝΑ γκρουπάκι σήμερα που να παίζει σαν αυτούς; ΈΝΑ!

Μην ψάχνετε. Δεν υπάρχει…

Γι΄ αυτό πιστεύω ότι αξίζουν να τους δώσετε μια δεύτερη ευκαιρία ακόμα και σήμερα και να τους ανακαλύψετε.

Και για το τέλος αναρωτιέμαι στ΄ αλήθεια τι θα έλεγε ο Tim Buckley εάν τους άκουγε. Έλα όμως που τούτον τον πήρε μακριά το βελόνι οκτώ χρόνια πριν ξεκινήσουν οι Υο...

(✶✶✶)

 

Γιώργος Δ. Δημόπουλος

 

Πηγές:

Discogs

YouTube

Mutant-sounds-blogspot.Gr

Wilfullyobscure.blogspot.gr

Los Angeles Τimes December 21 1985.

Γιώργος Δ. Δημόπουλος

Ο Γιώργος Δ. Δημόπουλος μετά από 35 χρόνια οπτικοακουστικής και έντυπης ενασχόλησης με την μουσική, στούμπωσε και εξερράγη ο ροκ γραφιάς (=θάψιμο με το καντάρι) που έκρυβε μέσα του, από τότε που άκουσε Birthday Party για πρώτη φορά του κόπηκ΄ η αναπνοή και έκτοτε υποστηρίζεται μηχανικά (σαν τον Darth Vader), λατρεύει και επαινεί την Θήβα όπου ζει και εργάζεται(..) και ταυτόχρονα την μισεί και την χλευάζει ανά την γη (τέτοια μαζόχα!!), πιστεύει στον Βάζελο και στα πιτόγυρα και αρνείται να δεχτεί ότι υπάρχει μουσική από το 1993 και δώθε (ΜΗ ΒΑΡΑΤΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙΙΙΙΙ!!!!).

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα