Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2019 15:14

Αφιέρωμα: Doll by Doll - Έπαιζαν ξύλο. Όχι ροκ.

Written by 

Όταν ένας μισότρελος τύπος ονόματι Jackie Leven (vocals and guitar) έντονα επηρεασμένος από το θέατρο του παραλόγου του μεσοπολέμου του Αntonin Artaud και από τον επαναστάτη ψυχίατρο RD Laing έφτιαξε στο Λονδίνο το 1977 τους Doll by Doll με τους Jo Shaw (vocals and guitar), Robin Spreafico (vocals and bass), και David Macintosh (vocals and percussion) θέλοντας να δώσει πνοή στα τραγούδια του και επιδιώκοντας να μεταδώσει αυτή την σχιζοφρενική ατμόσφαιρα και στα λάιβ τους, σίγουρα με τούτο το ευφάνταστο όνομα που διάλεξε για τους βαφτίσει, κοινό και κριτικοί θα περίμεναν πρωτοποριακά πράγματα από αυτούς.

Έγινε όμως έτσι;

Σε αυτό απαντάει ο ίδιος ο Leven από μια συνέντευξη: «…Στ΄ αλήθεια είχαμε τους δαίμονές μας, αλλά είχαμε κι ένα κοινό - ελάχιστα άτομα, αλλά φανατικά - που μας αποδεχόταν. Αλλά την ίδια στιγμή υπήρχαν άτομα που όταν μας έβλεπαν έλεγαν μέσα τους αν δεν φύγω τώρα, θα καταλήξω στο τρελάδικο…». Και τούτο μας κάνει ν΄ αναρωτιόμαστε τι έπαιζαν τέλος πάντων αυτοί οι τύποι;

Μην ανησυχείτε. Ήσυχα και αδιάφορα πράγματα.

(Από αριστερά Jackie Leven, Jo Shaw, Robin Spreafico)

Ανακατεύτηκαν (όπως κάθε Εγγλέζικη μπάντα της εποχής) με το νιου γουεηβ ρεύμα, αλλά δεν ήταν παρά μια ακόμα παμπ ροκ μπάντα. Ενώ όμως οι άλλες πάμπ ροκ μπάντες ίδρωναν κάθε βράδυ μέσα από τόνους μπύρας και έσπερναν την ευφορία στην μπαρουτοκαπνισμένη εργατιά της Βρετανίας, καταφέρνοντας να «σκάσουν μύτη» έστω κι ένα χιτάκι, τούτοι εδώ προσπαθούσαν, κουράζονταν, λαχάνιαζαν κι αγκομαχούσαν, αλλά άμα σου λείπει το ταλέντο, τζάμπα ο κόπος. Γιατί πιστέψτε με, κουράστηκα αφάνταστα με τις απανωτές ακροάσεις των δίσκων τους και δεν κατάφερα να βρώ έστω ένα κρυμμένο διαμαντάκι, ΟΥΤΕ ΕΝΑ πιασάρικο κομμάτι, κάτι τέλος πάντων να τους θυμόμαστε. Και είναι κρίμα, γιατί κάθε άλλο παρά τεμπέληδες ήταν οι άτιμοι, παρά μόνον αντέγραφαν από παντού, γιατί αν έκλεβαν από παντού δεν θα μιλάγαμε έτσι γι΄ αυτούς!

Γιατί λοιπόν να τους θυμηθούμε;

Για δύο λόγους: Ο ένας είναι μόνο και μόνο για την προσπάθειά τους να κολυμπήσουν στην θάλασσα του νιου γουέηβ και μάλιστα με δικά τους κομμάτια, ίσως βέβαια θα ήταν καλύτερα να έπαιζαν διασκευές ή τραγούδια άλλων, αλλά μια φορά προσπάθησαν να κοπιάρουν τους Rolling Stones και δεν έπιασαν ούτε την βάση….

Είπαμε πριν ότι ο αρχηγός Jackie Leven δεν έστεκε και πολύ καλά στα μυαλά του. Μην νομίζετε όμως ότι και οι άλλοι πήγαιναν πίσω… Και για μια μπάντα παλαβών τίποτε δεν θα ήταν πιο εύκολο από το να μπλέκει σε καυγάδες –ειδικά εκείνη την εποχή που οι χλέπες έπεφταν σύννεφο πάνω στην σκηνή!! Αυτός είναι και ο δεύτερος λόγος που ασχολούμαστε με την πάρτη τους διότι ήταν «σεσημασμένοι» για τα επεισόδια στα λάιβ τους εντός και εκτός σκηνής, ίσως και να το προκαλούσαν επίτηδες οι αλητάμπουρες για να προκαλέσουν «ντόρο» και να αντισταθμίσουν έτσι την μετριότητα των τραγουδιών τους.

Τα ίδια βέβαια γίνονταν και στα λάιβ των Clash, των Ramones ή των Dead Kennedys. Ναι. Αλλά άκουγες ύμνους στις συναυλίες τους!! Εν πάση περιπτώση, για να ξαναγυρίσουμε στους φίλους μας αυτό που κατόρθωσαν ήταν να έχουν μια ασυναγώνιστη πανκ attitude, χωρίς να είναι πάνκ!!

Τούτο το προσυπογράφει και πάλι ο Leven από την ίδια συνέντευξη: «…δεν ήμασταν σαν τους άλλους, δεν πηγαίναμε να προσβάλλουμε κανέναν, αλλά αυτό που κάναμε κατέληγε να είναι προσβλητικό. Τα παιδιά πάντα έμπλεκαν σε καυγάδες από τον τσαμπουκά τους…». Κοινώς δεν τα είχαν καλά με κανέναν, ούτε και με τους ομοϊδεάτες τους, με αποτέλεσμα καμμία μπάντα να μην δέχεται να παίξει μαζί τους και να διώχνονται κλοτσηδόν από όλα τα μαγαζιά. Οι μόνοι που δέχτηκαν να τους πάρουν σαν support σε περιοδεία ήταν οι (τεράστιοι τότε) Devo και οι Hawkwind, αλλά στα μισά και οι δύο τους έδιωξαν κακήν κακώς επειδή πλακώνονταν στο ξύλο συνέχεια με τους ίδιους και με τους roadies τους. Κι έτσι κατέληγαν να πνίγονται σε μικρά κλαμπάκια για χάριν των λίγων και φανατικών (και θεοπάλαβων) που τολμούσαν να πουν ότι τους άρεσε η μουσική τους χωρίς να φοβούνται το ξύλο και την χλεύη!!

 

(Φυλλάδιο συναυλίας των Doll by Doll από το 1981. Προσέξτε τα ονόματα που τους συνόδευαν…)

Ε, μετά απ΄ όλ΄ αυτά και με την εμφάνισή τους (βλ. φωτογραφίες) περίμεναν να γνωρίσουν επιτυχία; Κάθε άλλο! Φυσιολογικό ήταν να αγνοηθούν παντελώς από τύπο και κοινό γιατί απλούστατα άλλοι το έκαναν καλύτερα. Εγώ προσωπικά απορώ πώς άντεξαν κι έβγαλαν τους τέσσερις (4) δίσκους που ακολουθούν. Πάντως η θυγατρική της Warner Automatic που δέχτηκε να τους στεγάσει για τους δύο πρώτους θα πρέπει να κλαίει τα λεφτά της:

 

1.\ Remember (1979)

Tracklist : Butcher Boy – Chances - Sleeping Partners - More Than Human - Lose Myself – Janice - The Palace Of Love.

(Automatic K 56618)

Παραγωγός: Bill Price, Doll by Doll

Όταν βλέπεις στην κονσόλα του παραγωγού τον Bill Price που είχε κάνει παραγωγή στο Anarchy in the UK των Sex Pistols, σίγουρα περιμένεις μεγαλεπήβολα πράγματα σε τούτο το ντεμπούτο.

Και διαψεύδεσαι: Γιατί δεν ακούς παρά στείρες συνθέσεις που δεν καταφέρνουν να διασχίσουν την μετριότητα. Απλά είναι Εγγλέζοι που προσπαθούν να παίξουν Αμερικάνικα, αλλά θέλει ταλέντο για να το κάνεις αυτό. Κι από πάνω η μεγάλη διάρκεια των κομματιών (τουλάχιστον 5,5 λεπτά το κάθε κομμάτι) κουράζει και καταστρέφει το δίσκο. Όλα τα κομμάτια ΚΟΥΡΑΣΑΝ τ΄ αυτιά μου από το πρώτο έως το τελευταίο άκουσμα σε πολλές επανακροάσεις, παρά την μεγάλη προσπάθεια που κατέβαλλα για να μην βαρεθώ. Κι αυτό γιατί τόσο οι συνθέσεις, όσο και όλοι οι μουσικοί θέλαν και άλλο δούλεμα πριν βγει τούτος ο δίσκος, πλην του κιθαρίστα Shaw που εκπλήσσει με το παίξιμό του και δείχνει να είναι έτοιμος για πολλά!! Και είναι κρίμα γιατί οι τύποι τιμούν τις μπλουζ επιρροές τους και αρνούνται να υποταχθούν στην κυριαρχία του πανκ εκείνης της εποχής, φτιάχνοντας ένα νοσταλγικό παμπ ροκ άλμπουμ με ένα υπέροχο εξώφυλλο του Mikki Rain με μια φιγούρα να μοιρολογάει σε ημίφωτες μπλε και μαύρες ανταύγειες (μήπως ο Lou Reed το αντέγραψε στο Βlue Mask;) και με καθόλου άσχημα φωνητικά που κάπου ψιλοφέρνουν σε Ian Dury ή Graham Parker, αλλά αυτοί ήταν μάστορες. Οι φίλοι μας όχι.

 

(Από αριστερά Jackie Leven, Robin Spreafico, Jo Shaw και David Macintosh)

Και τούτο φαίνεται ολοκάθαρα στο Chances, όπου σε 50’s κλίμα με doo-wop φωνητικά ο Leven προσπαθεί να το παίξει Elvis – my ass με τους νερόβραστους στίχους «είναι η ευκαιρία σου να γνωρίσεις κάποιον που πραγματικά σε αγαπά» (τι μας λές ρε φίλε!!!) και το αποτελειώνει με μια στριγγιά νότα στην κιθάρα γεμάτη παραμόρφωση. Δεν διαφέρουν όμως και τα Janice, Lose Myself και Sleeping Partners γιατί σε όλα ο Costello είναι υπέρ αρκετός παρά τις καλές κιθάρες: Στα μεν 1ο και 2ο ο Leven μια γκαρίζει και μια φαλτσάρει (ο Springsteen θα μεταμόρφωνε τούτες τις αηδίες σε κοσμήματα), στο δε 3ο πλατειάζει ανούσια μέσα σε αδόμητα μέρη, η a capella απαγγελία του όμως στην coda του δείχνει τι καλή φωνή είχε ο μάγκας μας…

Θα μπορούσαν να παίξουν γρήγορα και να μεγαλουργήσουν και ως μπλουζ- πανκ μπάντα αλλά δεν το κάνουν. Και τούτο γιατί στο The Palace Of Love ψιλολυσσάνε στο ρεφρέν με τις κιθάρες να φέρνουν λίγο στον Link Wray και πρόσεξαν τόσο πολύ αυτήν την σύνθεση και τα φωνητικά τους εκπλήσσοντάς μας ευχάριστα, ενώ σε άλλα τραγούδια φαίνεται να «τα γράφουν κανονικά». Αλλά και εδώ η γεμάτη από κιθαριστικούς λαρυγγισμούς μεγάλη διάρκειά του τα ανατρέπει όλα. Κι όσο κι αν μας τραγουδάν «Ο Ρωμαίος είπε στην Ιουλιέτα κάτι πρέπει να πάει στραβά \ νόμιζα ότι η αγάπη μας ήταν δυνατή \ κατεβαίνουμε στο παλάτι του έρωτα», αμ΄ δεν πάει στραβά η αγάπη, τα τραγούδια σας πάνε στραβά!!

Κακώς πάντως που δεν υπάρχουν πνευστά, γιατί θα πήγαιναν με το όλο κλίμα και θα σπεκουλάριζαν τις ατέλειες των κομματιών, όπως στο Butcher Boy με τις μπλουζ σκιές του και τον καταιγισμό από γκαράζ καμπανιστές κιθάρες στην εισαγωγή. Το μοναδικό κομμάτι που ξεχωρίζει εδώ δεν είναι άλλο από το αργό μπλουζ - ροκ More Than Human με τα καλύτερα φωνητικά του δίσκου και θα μπορούσε να γίνει και επιτυχία. Αλλά οι Foreighner ή οι Bad Co. θα τα κατάφερναν καλύτερα.

Δεν θα μου έκανε εντύπωση εάν ο δίσκος έβγαινε στην Stiff Records. Τέτοια τραγούδια ήταν το ρεπερτόριό της. «Ξερός και Σπαρτιάτικος» δίσκος χωρίς πολλά φτιασίδια, σαν να τον ηχογράφησαν στο υπνοδωμάτιο. Θα μπορούσε βέβαια με λίγη δουλειά παραπάνω να ξεχωρίσει, αλλά είχε την ατυχία να βγεί την ίδια εποχή που μεσουρανούσαν ομοειδείς μπάντες - δυναμίτες όπως οι Dr. Feelgood, οι Blues Band και οι Nine Below Zero…

(**)

 

2.\ Gypsy Blood (1979)

 Tracklist : Teenage Lightning - Gypsy Blood – Stripshow - Human Face - Hey Sweetheart - Binary Fiction - Hell Games - Forbidden Worlds - Highland Rain – Endgame - When A Man Dies.

(Automatic K 56755)

Παραγωγός: John Sinclair

Δεν μας έφτανε η πικρίλα του 1ου άλμπουμ, μας έφεραν και δεύτερη κιόλας και μάλιστα κυκλοφορημένη λίγους μόλις μήνες μετά και την ίδια χρονιά; Γιατί;

Αποκηρύσσουν τελείως το ροκ\μπλουζ κλίμα του προηγούμενου δίσκου και σε αυτό φαίνεται συντέλεσε η φυγή του Spreafico και η αντικατάστασή του από τον Tony Waite και η προσθήκη πίσω φωνητικών από τις επονομαζόμενες The Haunted Valley Singers (μωρέ μπράβο όνομα που βρήκαν…), καθώς και βιολιών και κήμπορντς από τον Graham Preskett. Πιο προσεγμένη σίγουρα παραγωγή πιο «χορευτικό» και γλεντζέδικο κλίμα, έχει φύγει η «μπλουζίλα» του προηγούμενου δίσκου και οι κιθάρες πλέον έχουν κλειστεί στο κλουβί προς χάριν των κήμπορντς, αλλά και πάλι έφαγαν τα μούτρα τους!!

Και εδώ εξακολουθεί να λείπει η έμπνευση στις συνθέσεις τους και να τους στιγματίζει (λιγότερο όμως) ο Costello και ο Graham Parker. Και πάλι δεν βγαίνει το δικό τους χρώμα και είναι αυτό που (και πάλι) δυσκολεύει αφάνταστα την επανακρόαση του δίσκου… Πάντως ο αρχηγός Leven που ποζάρει μισοφωτισμένος στο εξώφυλλο δείχνει να προσέχει περισσότερο τα φωνητικά του, αλλά καλά θα έκανε να αποφύγει τα falsetto, όπως στο Human Face που τα κάνει μαντάρα, ή στα αδιάφορα και βαρετά Endgame και Hell Games. Κι όσο και αν προσπαθούν να ψαρέψουν σίνγκλ αντιγράφοντας σχεδόν όλο το ΜΟΝΥ ΜΟΝΥ στο Teenage Lightning με τους αλήτικους στίχους «αν βγεις έξω στους δρόμους απόψε\πρόσεξε τι λένε οι πιτσιρικάδες\αν πάς στα προάστεια\φρόντισε τα κορίτσια να είναι κλειδωμένα μέσα» και πάλι έρχονται τελευταίοι και καταϊδρωμένοι… Ούτε κούμπωσαν καλά τον ορυμαγδό από φαζαρισμένες κιθάρες σε ένα γλυκανάλατο μελό κομμάτι σαν το Hey Sweetheart. Και δεν τους παίρνει να τραγουδούν «Γλυκιά μου όταν περπατώ μαζί σου δεν υπάρχει τίποτε που δεν θα το έκανα/ με το ερωτικό της φίλτρο μου κόβει την ανάσα» όταν την ίδια εποχή έχουν βγει οι PiL…

Στο δε φάνκυ της συμφοράς Binary Fiction η καλή κιθάρα που αφηνιάζει λίγο, κόβεται τόσο απότομα στο τέλος που μας τη δίνει. Και στα μόλις σαράντα(!) δευτερόλεπτα που διαρκεί το When A Man Dies, θα έπρεπε να λέγεται «όταν πεθαίνει η έμπνευση». Τα μόνα κομμάτια που σώζουν κάπως την κατάσταση είναι η μπαλάντα Stripshow που θα έπρεπε να της αφαιρούσαν τα κρουστά και να την άφηναν μόνο με τις γλυκές κιθάρες και τα κήμπορντς, αλλά και πάλι τότε θυμίζει εκνευριστικά Dire Straits και το Highland Rain που σίγουρα ο Costello θα το είχε μεταμορφώσει σε ένα από τα διαμαντάκια του…

Σίγουρα τούτος ο δίσκος είναι χειρότερος από τον προηγούμενο!! Αλλά όταν ηχογραφείς ό,τι αηδία σου΄ ρχεται στο μυαλό, αυτούς τους πουρέδες βγάζεις. Καλά ο παραγωγός δεν τους έλεγε τίποτα, ή ήταν τα ίδια σκ… με αυτούς; Η πλάκα είναι πως ο διεθνής ιντερνετικός τύπος χαρακτηρίζει τον δίσκο αυτό ως το αριστούργημα τους.

Εγώ όμως όχι.

(*)

 

3.\ Doll By Doll (1981)

Tracklist : Figure It Out – Caritas - Soon New Life - Main Travelled Roads - Those In Peril - I Never Saw The Movie - The Perfect Romance - Fantastic Sensation - The Street I Love - Be My Friend – Up - A Bright Green Field.

(Magnet MAGL 5039)

Παραγωγός: Tom Newman, Jackie Leven.

Αφού η Automatic που κυκλοφόρησε τους δύο πρώτους δίσκους τους και έκλαψε όπως είπαμε τα λεφτά της κι είδε κι απόειδε, δεν είχε άλλη επιλογή από να τους εκδιώξει κακήν κακώς. Για καλή τους τύχη πάντως ο Michael Levy ιδιοκτήτης της Magnet που τότε φιλοξενούσε τους «ομοϊδεάτες» τους Darts και τον Alvin Stardust, είπε να τους δώσει μια ακόμα ευκαιρία και τους «έκλεισε». Αλλά αντί για ευχαριστώ ο αλητάμπουρας Leven είχε και γι΄ αυτόν να στάξει περίσσια χολή: «…Συνάντησα πολλούς μπάσταρδους στην ζωή μου, αλλά τούτος ηδονίζεται να πληγώνει τον κόσμο. Μας έκανε σχεδόν να σκοτώσουμε ο ένας τον άλλο…», δείχνοντας ότι τον έγραφε στα παλαιότερα των υποδημάτων του και ότι δεν έδινε πένα τσακιστή εάν και αυτός θα έπρεπε να κλαίει τα λεφτά που επένδυσε για την μπάντα…

Όμως παραδόξως εδώ φαίνεται να βρίσκουν τα πατήματά τους για να μεγαλουργήσουν ως ποπ μπάντα και πραγματικά βγάζουν την καλύτερη δουλειά τους, που κυκλοφόρησε τότε και στην Ελλάδα και έτυχε και καλής κριτικής από το περιοδικό Ποπ και Ροκ (νομίζω την υπέγραφε ο Γιάννης Μαλαθρώνας) με τις αραχτές αφεντομουτσουνάρες τους σε μια παραλία σε κιτρινόμαυρο φόντο με μοβ κουκκίδες στο εξώφυλλο. ΚΑΙ εδώ ο Costello σκάει μύτη ώρες – ώρες ειδικά στο I Never Saw The Movie. Μα γιατί δεν τους έπαιρνε ως μπάκ απ μπάντα; Πιστεύω ότι θα έσκιζαν! Σίγουρα αυτό είναι το άλμπουμ που βρωμοκοπάει εητίλα και με προσεγμένα φωνητικά, αλλά οι κιθάρες θάβονται άγρια. Έχει μπει παντού λούστρο, αλλά μόνο λούστρο. Η έμπνευση και σαν ηλιόλουστη ποπ μπάντα και πάλι στερεύει… ΚΑΜΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ σχέση όμως με τους προηγούμενους δίσκους, να εξηγούμαστε! Ειδικά το σαχλούτσικο ποπάκι αλλά με περίεργη ενορχήστρωση Figure It Out θα έκανε τους οπαδούς τους (…) να αφηνιάσουν, αλλά αυτοί σιγά μην φοβηθούν! Ζήλεψαν φαίνεται την δόξα των Ultravox και των Simple Minds βάζοντας όμως ωραία φωνητικά και γλυκό μαντολίνο σε ένα ψευτο – σκα ρεφρέν στο Soon New Life και στο A Bright Green Field, όπου ξανακούμε το πολύ λουστραρισμένο πλέον falsetto του Leven που εδώ φαίνεται να βγάζει το λαρύγγι του (τρόπος του λέγειν…).

Να και τα ντισκάκια στο Caritas! Η καλύτερη στιγμή του άλμπουμ και ίσως και όλης της πορείας τους που δεν έχει απολύτως καμία σχέση με ό,τι έχουν βγάλει! Καλώς κυκλοφόρησε και σαν σίνγκλ και θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν χορευτική επιτυχία, αλλά δεν έτυχε airplay φαίνεται… Εμένα πάντως μου αρέσει! Και τι όμορφο Ιρλανδόφερτο κομματάκι είναι το Main Travelled Roads με γλυκό ακορντεόν και καμπανιστές κιθάρες; Πώς έμπλεξε εδώ μέσα;  

Η φωτογραφία του εξωφύλλου δείχνει καθαρά την καλοκαιριάτικη, γλεντζέδικη και ηλιόλουστη διάθεσή τους χαρακτηρίζοντας ανεξίτηλα τον δίσκο που είναι και ο μόνος που αξίζει να αναζητήσετε από την εν λόγω μπάντα. Δεν τα πήγαν και άσχημα εδώ οι μπαγάσες. Και κρίμα που μετά από αυτό διέλυσαν γιατί εδώ ο Leven δείχνει τα καλύτερα φωνητικά που έκανε ποτέ σε δίσκο τους και γιατί παίζουν σαν Εγγλέζοι και ξεχνoύν τις Aμερικανιές των προηγούμενων δίσκων και γιατί σου δίνουν (επιτέλους) την επιθυμία να ξανακούσεις τον δίσκο σε αντίθεση με τους δύο προηγούμενους…

Κρίμα είπα; Λάθος. Καλώς έπραξαν. Να ησυχάσουν και αυτοί από τα μπουνίδια που έπεφταν σαν βροχή, να ησυχάσουμε κι εμείς. Γιατί όταν την ίδια εποχή έβγαζαν δισκάρες με παρόμοιο στύλ οι Fisher Z ή οι Police, ποιος θα γύριζε να τους κοιτάξει;

(***) – λίαν χατηρικά!!

 

4.\ Grand Passion (1982)

Tracklist : Strong Hands - Under My Thumb - Dancing Shoes - Cool Skies – Eternal - Lonely Kind Of Show – Natural - Grand Passion - City Of Light - Dawn Of The Rain Girls - Boxers Hit Harder When Women Are Around - So Long Kid.

 (Magnet MAGL 5047)

Παραγωγός: Tom Newman, Jackie Leven.

Βιάστηκα φαίνεται να χαρώ που διέλυσαν. Ο Leven δεν τα παράτησε έτσι αγροίκος που ήταν και ξανάφτιαξε την μπάντα (τι την ήθελε;) με session μουσικούς βάζοντας την Helen Turner (vocals and keyboards) να τον συνοδεύει στα φωνητικά και που και που να βγαίνει μπροστά σε πολλά τραγούδια και τον Tom Norden (vocals, guitar and bass) και έβγαλε έναν δίσκο με έναν πίνακα του Gustav Klimt στο εξώφυλλο, που το internet γράφει ότι ξεχωρίζει η συμμετοχή του David Gilmour (εεε;;).  Εγώ δεν κατάφερα να την βρώ πάντως…  Ο παραγωγός Tom Newman με τις ηλεκτρονικές παρεμβολές που τους επέβαλλε πάει να τους μετατρέψει σε συνθ ποπ μπάντα κάτι που θα έπρεπε μάλλον να τον κάνουν από τον δεύτερό τους δίσκο και μετά και σίγουρα θα είχαν άλλη αντιμετώπιση. Και εδώ όμως δεν βγάζουν παρά ένα αδιάφορο και βαρετό δίσκο γιατί απλά δεν τους πήγαιναν τελικά τα 80’s και κάπου σκόνταψαν στο δρόμο. Προσπερνάς χωρίς δεύτερη σκέψη τις χαμένες μέσα στα μπλιμπλίκια βαρετές αηδίες Dancing Shoes, Eternal και Dawn Of The Rain Girls. Όσο για το την διασκευή τους στον ύμνο των Jagger \ Richards Under My Thumb, κάποιος θα έπρεπε να τους δώσει να καταλάβουν ότι δεν παίζουνε με τέτοια κομμάτια και για να τα διασκευάσεις πρέπει να είσαι μάστορας και οι φίλοι μας δεν είναι και για την μια και μοναδική φορά που τολμούν να διασκευάσουν Stones και πάλι την πατάνε γιατί την κάνουν λαμέ. Και τόσο ερωτευμένος ήταν ο Leven με την κημπορντού όταν γράφει μπούρδες στίχους όπως «δροσεροί ουρανοί ψάχνουν για ένα ουράνιο τόξο» στην κακή απομίμηση του Costello μελό μπαλάντα Cool Skies που την έχουμε ακούσει χιλιάδες φορές; Επιτέλους το αστείο πρέπει κάποτε να σταματήσει! Για το Παρίσι μάλλον μιλούν στο City Of Light έχοντας ανακατέψει το άταστο μπάσο των Kajagoogoo με ωραίες κιθάρες.

Κι εδώ όμως στην τελευταία τους δουλειά δεν μας απογοητεύουν τελείως. Οι ωραίες «ντισκιές» Natural, Grand Passion και Strong Hands με τον Leven σε ντουέτο με την Turner προσπαθούν μάταια να μιμηθούν τους τεράστιους τότε ΑBC, αλλά και τους Duran Duran. Και με το Boxers Hit Harder When Women Are Around, ε, τουλάχιστον πρωτοτυπούν σαν τίτλο κομματιού φιλοδωρώντας μας με ένα αργό τζαζέ με ωραία φωνητικά και ευχάριστες πινελιές στο σαξόφωνο. «Αν έχασες την περηφάνια σου \ αντίο μικρέ είμαι με το μέρος σου» τραγουδά με θαυμάσια λήντ φωνητικά η Turner (σίγουρα δικό της θα ήταν το κομμάτι) με ένα γλυκό πιάνο και έξω από το κλίμα του όλου άλμπουμ στο So Long Kid και σίγουρα την ΚΑΛΥΤΕΡΗ στιγμή του δίσκου που όμως ήταν της μοίρας να είναι και το τελευταίο που ακούσαμε ποτέ γι΄ αυτούς και να μας αποχαιρετάει…  

Ήταν ο επιθανάτιος ρόγχος για τους Doll By Doll. Όλα τέλειωσαν το 1983 για τον Leven όταν σε μια επίθεση με μαχαίρι στο λαιμό κόντεψε να του κοπεί το λαρύγγι (τι καλό παιδί ήταν κι αυτός…) και ρίχτηκε με τα μούτρα στην πρέζα. Έκτοτε θα ακολουθήσει μια αδιάφορη φόλκ σόλο καριέρα με το ψευδώνυμο Sir Vincent Lone, έως τον θάνατό του από καρκίνο το 2011.

Εν κατακλείδει οι Doll by Doll  ήταν μια μπάντα που δεν έδινε δεκάρα για το λουκ τους, αλλά πόζαραν συνέχεια σαν μια συμμορία ρέμπελων κωλόπαιδων που έσφιγγαν συνέχεια το ζωνάρι τους για καυγά. Γιατί ήταν τρελάρες που έπαιζαν πιο πολύ ξύλο παρά rock’n’roll…

(**)

Γιώργος Δ. Δημόπουλος

 

Πηγές:

1.\ Wikipedia

2.\ YouTube

3.\ Discogs

4.\ nostalgiacentral.com

5.\ Ποπ και Ροκ τεύχος №: 48 (Φεβρουάριος 1982) σελ. 90.

Γιώργος Δ. Δημόπουλος

Ο Γιώργος Δ. Δημόπουλος μετά από 35 χρόνια οπτικοακουστικής και έντυπης ενασχόλησης με την μουσική, στούμπωσε και εξερράγη ο ροκ γραφιάς (=θάψιμο με το καντάρι) που έκρυβε μέσα του, από τότε που άκουσε Birthday Party για πρώτη φορά του κόπηκ΄ η αναπνοή και έκτοτε υποστηρίζεται μηχανικά (σαν τον Darth Vader), λατρεύει και επαινεί την Θήβα όπου ζει και εργάζεται(..) και ταυτόχρονα την μισεί και την χλευάζει ανά την γη (τέτοια μαζόχα!!), πιστεύει στον Βάζελο και στα πιτόγυρα και αρνείται να δεχτεί ότι υπάρχει μουσική από το 1993 και δώθε (ΜΗ ΒΑΡΑΤΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙΙΙΙΙ!!!!).

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα