Τρίτη, 03 Μαρτίου 2020 17:50

Memories in my Head: 2+1 live των Riverside που θα θυμόμαστε

Written by 

Οι Πολωνοί progsters Riverside έχουν διανύσει μία εξαιρετική ανοδική πορεία από την αρχή της καριέρας τους ως τώρα, θεωρούμενοι πλέον ένα από τα σημαντικότερα σύγχρονα συγκροτήματα του ήχου τους. Οι επερχόμενες συναυλίες τους σε Θεσσαλονίκη (7/3, Principal) και Αθήνα (8/3, Gagarin 205) αναμένονται με πολύ μεγάλη προσμονή από τους φανς, καθώς έχουν περάσει ήδη επτά χρόνια από την τελευταία φορά που τους είδαμε σε ελληνικό έδαφος. Με αφορμή αυτές τις εμφανίσεις το Soundgaze θυμάται τις προηγούμενες επισκέψεις τους στη χώρα, αλλά και την περσινή τους στη Ρώμη στην οποία είχαμε την χαρά να παρευρεθούμε.

 

Rodeo, 07/05/2010

Η παρουσίαση της πρώτης αθηναϊκής συναυλίας των Riverside πρέπει αναγκαστικά να ξεκινήσει από τον χώρο διεξαγωγής. Οι τοίχοι του Rodeo εμπεριείχαν μεν μια μεγάλη ιστορία, αλλά ως χώρος ορθίων για συναυλίες άνω των 50 ατόμων δεν ήταν κατάλληλος εξαιτίας της διαρρύθμισής του. Εκείνη την Παρασκευή, ενώ ο κόσμος δεν είχε γεμίσει ασφυκτικά τον χώρο, όποιος δεν ήταν μπροστά μπορούσε να δει ελάχιστα από τα τεκταινόμενα στη χαμηλή σκηνή, στην καλύτερη περίπτωση, τα κεφάλια των μουσικών.

Μουσικά οι Πολωνοί δεν δυσαρέστησαν το κοινό που προτίμησε αυτούς έναντι του ημιτελικού -τότε - της μπασκετικής Euroleague. Με σύμμαχο τον πολύ καθαρό ήχο, ο οποίος συνέβαλε ώστε να ακούγεται και το παραμικρό πάτημα της χορδής του κιθαρίστα Piotr Grudzinski, και παρά τη ζέστη που επικρατούσε κάτω από τα φώτα της χαμηλοτάβανης σκηνής του Rodeo (τόσο χαμηλοτάβανης που ο Mariusz Duda χτυπούσε πολλές φορές και επιδεικτικά το χέρι του στην οροφή!), έδωσαν τον καλύτερό εαυτό τους τιμώντας τους θεατές που παρακολουθούσαν με κατάνυξη σχεδόν και χωρίς πολλές εξάρσεις την εμφάνισή τους. Η μίξη Porcupine Tree, Tool και progressive metal μείον τον άκρατο τεχνοκρατισμό των συνθέσεων αποδόθηκε με ένταση και προσοχή στη λεπτομέρεια. Το theremin που είχε φέρει μαζί του ο keyboardίστας Michał Łapaj χρησιμοποιήθηκε μεν ελάχιστα, κατάφερε δε να συγκεντρώσει την περιέργεια των πίσω θεατών που δεν έβλεπαν από πού προέρχονταν οι παρανοϊκοί εκείνοι ήχοι. Ο πολυπράγμων τραγουδιστής και μπασίστας Mariusz Duda, κράτησε το βάρος της επικοινωνίας με το κοινό και βγήκε νικητής καθώς φαινόταν πρόσχαρός και πολύ συμπαθής. Παρότι η τεχνική κατάρτιση των μελών είναι υψηλή (σε κάποιες στιγμές μου θύμισε τηρουμένων των αναλογιών την χειρουργική εμφάνιση των Sieges Even στην Αθήνα πριν από λίγα χρόνια), ποτέ δεν επιδόθηκαν σε ανούσια σόλο και ατέρμονες ακροβασίες, εξαλείφοντας τη βαρεμάρα. Από άποψη σετλίστ, παρουσίασαν εξ ολοκλήρου το τότε πρόσφατο τους album (Anno Domini High Definition), μεγάλο μέρος από το προηγούμενο συν νύξεις από τα παλαιότερα, με τις λίγες στιγμές του Second Life Syndrome να αποσπούν τις πιο έντονες αντιδράσεις. Το Volte Face ζητήθηκε αλλά δεν ακούστηκε. Κρίμα που μία τόσο καλή εμφάνιση αδικήθηκε από τις συνθήκες διεξαγωγής, που απαγόρευσαν από περισσότερο κόσμο να έρθει σε επαφή με την πιο γνωστή μπάντα μη ακραίου metal της Πολωνίας.

Setlist

 

Gagarin 205, 2/6/2013

Η ανακοίνωση της επιστροφής των Riverside αυτή τη φορά σε ένα χώρο αντάξιο του ονόματος τους μας χαροποίησε πραγματικά! Θα είχαμε την ευκαιρία να τους δούμε υπό τις καλύτερες δυνατές συνθήκες και μάλιστα με ένα εξαιρετικό δίσκο στις αποσκευές τους (το Shrine of New Generation Slaves είχε κυκλοφορήσει μερικούς μήνες νωρίτερα).

Μπαίνοντας στο Gagarin και όση ώρα έπαιζαν οι αξιόλογοι Playgrounded (το support εκείνης της εμφάνισης) προσπαθούσαμε να συνηθίσουμε στην εικόνα του χώρου, όπως αυτός είχε διαμορφωθεί ειδικά για την περίσταση, με την κονσόλα του ηχολήπτη να έχει κατέβει στο μέσο της πλατείας από τον εξώστη που βρίσκεται μόνιμα, ενώ και στη σκηνή εντυπωσίαζε ο όγκος του εξοπλισμού και ιδιαίτερα στο κομμάτι των φωτισμών.

Αυτό που έμελλε να ακολουθήσει από τη στιγμή που οι τέσσερις Πολωνοί μουσικοί ανέβηκαν στη σκηνή ξεπέρασε κάθε προσδοκία! Οι Riverside πραγματοποίησαν ένα live που μόνο ως μυθικό μπορεί να χαρακτηριστεί. Ξεκινώντας από το τεχνικό κομμάτι, ο ήχος που έφτανε στα αυτιά μας ήταν αδιανόητος ενώ τα φώτα που τους συνόδευαν ήταν πραγματικά εκπληκτικά. Όσο για την απόδοση της μπάντας, δυσκολεύεσαι να βρεις λόγια. Το κουαρτέτο βρισκόταν σε δαιμονιώδη φόρμα εκτελώντας τις συνθέσεις του με ασύλληπτη ακρίβεια. Ο μακαρίτης πια Piotr Grudziński έκανε τρομερή δουλειά στην κιθάρα χωρίς ποτέ να καταφεύγει στις συνήθεις κινήσεις εντυπωσιασμού που χαρακτηρίζουν τους συναδέλφους του σε αντίστοιχα prog σχήματα, ενώ ο θηριώδης Piotr Kozieradzki ήταν ένας οδοστρωτήρας πίσω από το drum kit. Ο Michał Łapaj θα μπορούσε να θεωρηθεί ο άτυχος της βραδιάς μιας και εμφανίστηκε με σπασμένο πόδι, όμως παρότι καθήμενος δεν δυσκολεύτηκε να κάνει τα μαγικά του στα πλήκτρα και να επιδοθεί συχνά σε α λα Jon Lord solo (καθόλου τυχαία οι Deep Purple μνημονεύτηκαν εκείνη τη βραδιά). Τελευταίο αφήσαμε φυσικά τον σπουδαίο Mariusz Duda (επίσης Lunatic Soul) ο οποίος εκτός από ικανότατος μπασίστας είναι ένας πραγματικά χαρισματικός frontman. Άκρως επικοινωνιακός και χιουμορίστας (σπαρταριστές οι στιγμές που προσπαθούσε να μιλήσει Ελληνικά με υπερπροσπάθεια και λίγη βοήθεια από το σκονάκι που είχε στην τσέπη), γέμισε τα μικρά κενά μεταξύ των κομματιών με έξυπνες ατάκες. Όσο για το setlist, αυτό -όπως ήταν λογικό- βασίστηκε στο υλικό του Shrine of New Generation Slaves (δίσκο που προσωπικά εκτιμώ ιδιαιτέρως) συν μερικές επιλογές από παλαιότερες κυκλοφορίες.

Φεύγοντας από το Gagarin δεν υπήρχε η παραμικρή αμφιβολία ότι είχαμε παρακολουθήσει μια ιστορική συναυλία. Είχαμε δει ενώπιον μας ένα πραγματικά σπουδαίο γκρουπ στο αποκορύφωμα της καριέρας του (που να ξέραμε ότι λίγα χρόνια αργότερα η μοίρα θα το χτυπούσε αλύπητα...). Παράλληλα, εκείνη τη στιγμή συνειδητοποιούσαμε πως με τους Porcupine Tree να έχουν περιπέσει σε χειμερία νάρκη, οι Riverside ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να τους αντικαταστήσει στη σκηνή (έστω και εν μέρει). Ακόμα και σήμερα όταν ανακαλούμε στη μνήμη το συγκεκριμένο live μας προκαλούνται ευφορικά συναισθήματα.

Setlist

 

Largo Venue, Roma 16/3/2019

Στο περσινό τμήμα της περιοδείας τους για το Wasteland, είχα προσωπικά την κρυφή ελπίδα πως κάποιος καλός διοργανωτής θα τους έφερνε στην Ελλάδα μετά από τόσα χρόνια συναυλιακής απουσίας. Το όνομά τους έχει μεγαλώσει πολύ μεταξύ των fans και εκείνοι εμφανίζονταν πολυ δυνατοί, παρά τη σημαντική απώλεια του κιθαρίστα Piotr Grudziński. Μιας και αυτό το βήμα δεν φαινόταν να γίνεται τότε, πήρα την απόφαση να τους ακολουθήσω εκτός Ελλάδας, συγκεκριμένα στη συναυλία τους στο Largo Venue στη Ρώμη. Ταξίδι-αστραπή το συγκεκριμένο, αλλά δεν γινόταν αλλιώς οπότε ο χρόνος για sightseeing και φαγητό (και gelato βεβαίως) στην Αιώνια Πόλη ήταν ελάχιστος και η εκμετάλλευσή του έγινε στο έπακρο. Για την ιστορία, support ήταν οι εξαίρετοι Ολλανδοί Lesoir. Ο πάγκος με το πλούσιο merch γέμισε από νωρίς με κόσμο και οι συνεννοήσεις με την Αθήνα για παραγγελίες έδιναν κι έπαιρναν. Το venue που φιλοξένησε τους Riverside ήταν, φαινομενικά, ένα παραλληλεπίπεδο “κουτί” που θεωρητικά δεν θα μπορούσε να αξιώσει τον άψογο ήχο που ακούσαμε από τους Riverside στο Gagarin 205 το 2013 - χρειάζεται να αναφέρω ξανά πως δύσκολα θυμάμαι ποιοτικότερο ήχο σε κλειστό ελληνικό venue από εκείνη τη συναυλία; Πράγματι, στους Lesoir τα πράγματα ηχητικά δεν ήταν ιδανικά, χωρίς βέβαια να θεωρούνται και κακά. Όλα αυτά άλλαξαν άρδην όταν οι Riverside ανέβηκαν στη σκηνή. Με ήχο-κρύσταλλο, που θα ακουγόταν αδιανόητος αν δεν τον είχαμε ξαναζήσει από τους ίδιους, αυτό που αρκεί για να περάσεις καλά σε μία συναυλία είναι μία μπάντα παιχταράδων συνδεδεμένων σαν μία γροθιά, τραγούδια από σχεδόν όλα τα άλμπουμ τους με βάση φυσικά στο πρόσφατο ακόμη Wasteland και ένας τραγουδιστής μπροστάρης που έχει επίγνωση πώς να κάνει το κοινό να παρακολουθεί με αμείωτο ενδιαφέρον δημιουργώντας φιλικό κλίμα. Στα παραπάνω πρέπει να προσθέσουμε και τον εκπληκτικό φωτισμό τον οποίον έφερναν μαζί τους σε κάθε στάση της περιοδείας.

Ένα μάλλον σκοτεινό για τα δεδομένα τους άλμπουμ αποδόθηκε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Μεγάλη διαφορά φυσικά σε σχέση με τις προηγούμενες συναυλίες που τους είχα δει ήταν η απουσία του αποθανόντος Grudziński και η αντικατάστασή του στο live με τον τωρινό πλέον μόνιμο κιθαρίστα της μπάντας Maciej Meller. Μιας και το leg της περιοδείας κατά τη διάρκεια της οποίας θα έρθουν και στην Ελλάδα αναφέρεται ουσιαστικά ξανά στο Wasteland, δεν θα μπούμε σε πολλές πληροφορίες για setlist και τα λοιπά (τα οποία παρατίθενται παρακάτω), αλλά θα πρέπει να αναφέρουμε ότι η εκτέλεση του River Down Below που μας επιφύλαξαν για το τέλος ήταν απόλυτα συγκινητική και οπωσδήποτε μία στιγμή που θα θυμάμαι για πάντα από τη συγκεκριμένη συναυλία.

Setlist

Κείμενα / Αναμνήσεις / Φωτογραφικό αρχείο: Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος, Μιχάλης Κουρής

Soundgaze team

Fix your gaze on music!

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα