Τετάρτη, 11 Μαρτίου 2020 15:46

Αφιέρωμα Barclay James Harvest – ΜΕΡΟΣ 2ο

Written by 

 Barclay James Harvest - ΜΕΡΟΣ 2ο

Στο προηγούμενο μέρος αφήσαμε πίσω τα 5 πρώτα τους άλμπουμ που δεν είχαν να μας παρουσιάσουν και πολλά. Η δεκαετία του ΄70 έχει καταναλωθεί κατά το ήμισυ, οι «έντεχνοι» αρχίζουν και στερεύουν από έμπνευση και βαράνε διάλυση, τα πρώτα σπάργανα της ντίσκο και του πανκ αρχίζουν να ταρακουνούν το έδαφος… Πώς να αντέδρασαν άραγε οι φίλοι μας σε όλα αυτά;

 

6.) Time Honoured Ghosts (1975)

Track listing: In My Life - Sweet Jesus – Titles – Jonathan - Beyond The Grave - Song For You - Hymn For The Children – Moongirl - One Night.

(Polydor 2383 361)

Παραγωγή: Elliot Mazer

 

«…The long and winding road that leads to your door / Here comes the sun it's alright people shout for more / But were you trying to deceive telling me / All you need is love to succeed / Lady Madonna let it be / Something in the way you moved me yesterday / All you need is love so they say / Across the universe one after nine 'o' nine / I got a feeling for you blue and I feel fine / I tried so hard to make believe that I'd see / All you need is love to succeed / Lady Madonna let it be / Something in the way you moved me yesterday / All you need is love so they say…». Συρραφή τόσων πολλών τίτλων των Beatles δεν πρέπει να έχει ξαναγίνει σε κομμάτι. Ορθώς λοιπόν το ονόμασαν Titles ντύνοντάς το με μια παραδοσιακή φολκ χροιά και μέχρι σήμερα το καμαρώνουν ως μια από τις πρώτες επιτυχίες τους και περιλαμβανόμενο σε πολλές σοφτ ροκ συλλογές. Ηχογραφήθηκε (όπως κι όλος ο δίσκος) στο His Masters Wheels studio του San Francisco κι επιτέλους «εδέησε» να μπεί στα τσαρτς της Μ. Βρετανίας (Νο 32). Ο καινούργιος παραγωγός Elliot Mazer βελτίωσε σε υπερθετικό βαθμό τις μελωδίες τους βασιζόμενος πιο πολύ στα κήμπορντς – υφαντά σε βάρος των κιθάρων αλλά αυτό δεν έχει καμμία σημασία. Εάν θέλετε «μελωδικά τραγούδια» για να σας συνεπάρουν ο δίσκος αυτός είναι ότι πρέπει. Εδώ γίνονται οι BJH που ξέρουμε όλοι ειδικά εδώ στην Ελλάδα. Δυο μόνο μετριότητες στριμώχνουν εδώ: το ανούσιο Jonathan εμπνευσμένο από το βιβλίο του Richard Bach «Jonathan Livingston Seagull» και το One Night. Κατά τα λοιπά το Song For You παει να στροβιλιστεί λίγο σε prog πεδία φέρνοντας στους Yes αλλά οι αρμονίες και τα φωνητικά του είναι τόσο καλά που του δίνουν «συγχωροχάρτι» (το Αμερικάνικο στούντιο και ο παραγωγός βλέπετε…) και η Χριστιανική ωδή Sweet Jesus μας τα χαλάει μόνο όταν πάει ο Lees να κάνει ψηλές νότες (είναι σα ν΄ ακούς δεκάχρονο).

Οι τρεις κορυφώσεις του δίσκου ξετυλίγουν απλόχερα το ταλέντο τους και μαρτυρούν το «δέσιμό» τους ως μπάντα: Το In My Life με τις δισολιές στις κιθάρες, το Hymn For The Children ένα υπέροχο κομμάτι με αρμονίες που θα ζήλευαν που δεν έγραψαν οι Moody Blues (που εδώ τους ξεπερνούν κατά πολύ), αλλά εκείνο τον καιρό είχαν «αναστείλει δραστηριότητες» και το Moongirl με αρμονίες γεμάτες πίκρα μεγάλη όπως και η χροιά του Lees. Η κιθάρα κλαίει αργά και βασανιστικά τα κημπορντς ακολουθούν πενθώντας και το κομμάτι κολλάει σαν χαλκομανία στο αυτί σου! (Τόσο πολύ τον μάγεψε το φεγγαροκόριτσο; Ή ΚΙ΄ ΑΛΛΗ ΧΥΛΟΠΙΤΤΑ;;;).

Η μουσική τους από δω και μπρός θα χρωματίζεται ανεξίτηλα σαν τις φτερούγες της πεταλούδας (που εδώ για πρώτη φορά καθιερώνεται σαν «μασκότ» τους στα εξώφυλλα, συναυλίες κλπ.), την οποία θαυμάζουμε στην υπέροχη ζωγραφιά του εξωφύλλου με έναν θεριστή να την κοιτά παραξενεμένος σε ένα πορτοκαλί σούρουπο. Δεν ξέρω τι θέλουν να πουν με τον αινιγματικό τίτλο του δίσκου, που λέγεται ότι τον έδωσε η σύζυγος του μάνατζέρ τους Harvey Lisberg, αλλά δε με νοιάζει, αφού απολαμβάνουμε το πρώτο τους αριστούργημα…

(****)

 

 7.) Octoberon (1976)

 

Track listing: The World Goes On - May Day – Ra - Rock 'n' Roll Star - Polk Street Rag - Believe in Me - Suicide?

 (Polydor 2442 144)

Παραγωγή: Barclay James Harvest

 

Από τον τίτλο του δίσκου θαυμάζουμε την ευρηματικότητά τους: λέξη Octoberon δεν υπάρχει, αλλά είναι δικής τους δημιουργίας και προέρχεται από τον μυθικό βασιλιά των νεράιδων, τον Oberon και το μήνα October που κυκλοφόρησε ο δίσκος! (Νο 19 Μ. Βρετανία, Νο 175 Αμερική).

Δεν διδάχτηκαν από το παρελθόν και ξαναπαίρνουν την παραγωγή στα χέρια τους και κάνουν πάλι το ολέθριο λάθος να πλατειάζουν την διάρκεια των κομματιών τους ενώ δεν χρειάζεται. Δεν απομακρύνονται και πολύ από την πεπατημένη του προηγούμενου. Ενώ όμως έδειχναν ότι «πήραν μπροστά» εδώ πατάνε ξανά φρένο. Ευτυχώς όλα διορθώθηκαν στο επόμενο άλμπουμ τους…

Παρ΄ όλα αυτά οι διθύραμβοι ήρθαν: Το Sounds έγραψε ότι «there are some fine, imaginative moments which point Once Again to the never-fulfilled potential» (χωρίς μετάφραση), το Billboard το χαρακτήρισε «ένα πλήρως αποδεκτό διαστημικό αλλά λυρικό LP στο στυλ των Pink Floyd και των Yes». Αυτά τα στοιχεία συνυπάρχουν στο Ra ένα Space Rock κομμάτι που δανείζεται πολλά από τους Floyd περιόδου προ του Dark Side of the Moon (τι διάολο δεν τους επηρέασε αυτός ο δίσκος;) και ενώ αρχίζει πομπώδη και συμφωνικά μετά χαμηλώνει και ο Lees σιγοψιθυρίζει με ένα αρμονιάκι από πίσω του για να τελειώσει πάλι όπως άρχισε πράγμα που εκνευρίζει, παρά τις ωραίες κιθάρες. Οι Έλληνες ψυχεδελο - ροκερς της εποχής θα τα κατάφερναν απείρως καλύτερα από το Believe in Me και προβληματιζόμαστε όταν τους ακούμε να πάνε να πάρουν τη δόξα των Boston στο May Day και μάλιστα για σχεδόν δέκα λεπτά. Σίγουρα μπορούσαν και καλύτερα. Την κατάσταση σώζουν κάπως οι ψαλμοί (έχουν φέρει χορωδούς στο στούντιο;).

Νομίζω όμως ότι εάν συνέχιζαν οι Beatles έτσι ακριβώς θα ηχούσαν όπως στο The World Goes On. ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΟ ΚΟΜΜΑΤΙ και δεν χρειάζεσαι ούτε τρελά σόλο στην κιθάρα, ούτε φρενιασμένα τύμπανα για να βγάλεις ένα ΟΜΟΡΦΟ κομμάτι παρά μόνο μελωδία, έγχορδα όταν ξέρεις πώς να τα βάλεις σωστά και λίγο καλύτερα φωνητικά από αυτά που ακούμε. Το λιτό σόλο της κιθάρας συμπληρώνει επάξια το παλμαρέ, παρά την μεγάλη του διάρκεια δεν κουράζει καθόλου!! Για την μεγάλη τους επιτυχία στην Ελλάδα Rock 'n' Roll Star δεν χρειάζεται να πω και πολλά, το πολύ καλό Polk Street Rag γράφτηκε εμπνευσμένο από την θρυλική πλέον ταινία «Deep Throat» (ξέρετε για ποια μιλάμε, έτσι;). Το δίσκο κλείνει ένα φανταστικό Suicide? με μελένιες κιθάρες και ζαχαρωμένα κήμπορντς που αν και κλέβει λίγο το Sailing του Rod Stewart είναι το κομμάτι που χαρακτηρίζει το δίσκο και δεν ξεχνιέται ποτέ!!

Δεν τα πήγαν κι άσχημα εδώ, αλλά μάλλον προβληματίστηκαν από το αυστηρό ύφος της θεάς – πεταλούδας στο εξώφυλλο (θυμίζει βυζαντινό ψηφιδωτό) με σκήπτρο ανά χείρας να τους διαφεντεύει κι έσπευσαν να τα διορθώσουν όλα στο επόμενο άλμπουμ τους….

(***)

 

8.) Gone to Earth (1977)

Track listing: Hymn - Love is Like a Violin - Friend of Mine - Poor Man's Moody Blues - Hard Hearted Woman - Sea of Tranquility - Spirit on the Water - Leper's Song - Taking Me Higher.

(Polydor 2442-148)

Παραγωγή: Barclay James Harvest, David Rohl

 

….Και τα κατάφεραν. Και ποιος δεν ξέρει το δίσκο αυτό από τους 45ρηδες και άνω στην Ελλάδα… Μοσχοπούλησε παγκοσμίως ένα εκατομμύριο και μέχρι σήμερα είναι η μεγαλύτερη επιτυχία που έκαναν ποτέ (Αγγλία № 30, Γερμανία № 10) κάνοντας τα αφεντικά της Harvest να πηδούν απ΄ τα παράθυρα, με το πασίγνωστο εξώφυλλο του Maldwyn Tootill με μια κουκουβάγια υπό το σεληνόφως να περιστοιχίζεται από πράσινες φυλλωσιές και πάνω αριστερά την πεταλουδίτσα μας κάτω από το λογότυπο της μπάντας. Ήταν κοπτικό (die-cut) δηλ. αντί για την κουκουβάγια που είχε το εξώφυλλο έβγαζες τον εσωτερικό φάκελλο και έβαζες το οπισθόφυλλο που είχε το ηλιοβασίλεμα και έτσι έβλεπες όποιο ήθελες. Αν δεν έχετε ζήσει το βινύλιο ορθώς δεν καταλαβαίνετε γρυ!!

Ο τίτλος είναι το «σύνθημα» των κυνηγών αλεπούδων στην Αγγλία για να πουν ότι το θήραμα γύρισε στην φωλιά του. Οι ενορχηστρώσεις τους είναι φανταστικές και τα ηχοχρώματα μαγεία (ο παραγωγός τους είναι ο καλύτερος που είχαν ποτέ, αλλά δεν έμελλαν να ξανασυνεργαστούν μαζί του παρά μόνο στο Live Tapes της επόμενης χρονιάς), η μπάντα έχει δεθεί τέλεια και βγάζουν όλο τους το είναι εδώ κάνοντας το καλύτερό τους άλμπουμ -και στερνό τους. Η φωνή του Lees είναι η καλύτερη που ακούμε ποτέ και δεν πρόκειται να ξανακούσουμε… Προσέχουν μέχρι το παραμικρό την μελωδία την ενορχήστρωση, τα φωνητικά και είναι η πιο καλοδουλεμένη δουλειά τους.

Δεν υπάρχει κακό κομμάτι εδώ. ΌΛΑ αξίζουν και με το παραπάνω. Ακόμα και το κάντρυ – ροκ πείραμα Friend of Mine, το Leper's Song που ξύνει το χαρντ ροκ ή το Love is Like a Violin (κι ας ταιριάζει πιο πολύ στους Abba…). Μια φίλη του Lees που «έφυγε» απ΄ τη πρέζα ενέπνευσε το Hymn που κι΄ αυτός με τη σειρά του αφιέρωσε στους Jimi Hendrix, Paul Kossoff και Janis Joplin. Στο ιδανικό φινάλε Taking Me Higher ένιωθαν ευτυχισμένοι τραγουδώντας «με σηκώνεις τόσο πολύ ψηλά…» όντας κυρίαρχοι στη νεολαία της εποχής παρά το σάρωμα του πανκ αλλά δεν μπορούσαν να προβλέψουν την κατρακύλα που κρυβόταν στα χρόνια που θ΄ ακολουθούσαν. Στο δε Sea of Tranquility το πνεύμα των Genesis ξαναζεί έστω και μετά από τόσα χρόνια με φοβερό λυρισμό και σωστά δομημένη την έπαρση του. Εδώ ο Lees κάνει το καλύτερο σόλο κιθάρας σε άλμπουμ τους και τα κήμπορντς του Wolstenholme είναι σωστή ορχήστρα!! Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψω το Hard Hearted Woman

…Όπως και δυσκολεύομαι να βρω λόγια για το Poor Man's Moody Blues. Ας αρχίσω με το αυτονόητο: Περιμέναμε πως και πώς να πέσει η βελόνα πάνω του για να διπλαρώσουμε ακόμα και το πιο «δύσκολο» κορίτσι και να το παρασύρουμε στην πίστα σε ένα «μπλουζ» που παρακαλούσαμε να μην τελειώσει ποτέ (κι ήμασταν τυχεροί αν είχαμε την εκτέλεση του Live Tapes που διαρκούσε τρία – τέσσερα λεπτάκια παραπάνω…) για να αγκαλιάσουμε, να σφίξουμε και τέλος πάντων να εξερευνήσουμε ακόμα πιο πολύ το κορμί της και να ξορκίσουμε για πάντα την παιδικότητά μας κάτω από τα ημίφωτα των εφηβικών μας πάρτυ της εποχής. Όσοι καβατζάρουν τα 50 θα καταλάβουν πολύ καλά τι λέω… Το κομμάτι το ξέρουν ακόμα κι οι πέτρες, όχι όμως και την ιστορία που το γέννησε: Ο Lees το εμπνεύστηκε από το «θάψιμο» που έφαγε η μπάντα από έναν δημοσιογράφο για το Octoberon που τους θεώρησε σαν μια ρέπλικα των Moody Blues. Έτσι κι αυτός για εκδίκηση «παραποίησε» λίγο το Nights in White Satin με περισσή μαεστρία ώστε να μη φαίνεται κι έφτιαξε τη μεγαλύτερη επιτυχία τους παγκοσμίως! Βέβαια πολύ αργότερα αποκαλύφθηκαν όλα: Αφενός μεν ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος εκμυστηρεύτηκε στον Lees ότι η κριτική του ήταν βιαστική. Αφετέρου δε επειδή ο Justin Hayward δυσαρεστήθηκε πολύ από τη δημοσιότητα που πήρε το θέμα, ο Holroyd του ζήτησε συγγνώμη(!).

Να ο δίσκος που θα σας τους γνωρίσει καλά (αλλά και το Live Tapes του 1978) στην κατηγορία «a young person’s guide to».

(****)

 

 

9.) XII (1978)

Track listing: Fantasy: Loving Is Easy – Berlin – Classics: A Tale Of Two Sixties – Fact: The Closed Shop – In Search Of England – Sip Of Wine – Harbour – Science Fiction: Nova Lepidoptera – Giving It Up – Fiction: The Streets Of San Francisco.

 (Polydor 2460 282)

Παραγωγή: Barclay James Harvest, Martin Lawrence.

 

Τι να σημαίνει το λατινικό “12” του τίτλου άραγε ενώ είμαστε μόλις στο 9ο άλμπουμ; Είναι τα χρόνια που συμπλήρωσαν «στο κουρμπέτι» ή βάζουν και τα λάιβ άλμπουμ μέσα; Πολύ καλή παραγωγή και ηχογράφηση και επιτέλους εδώ βγάζουν και λίγο τον ροκ εαυτό τους χωρίς όμως να ξεχνούν και τις μελωδικές τους γραμμές. Ένα αξιοπρεπές άλμπουμ αλλά μόνο αυτό χωρίς να φτάνει στα επίπεδα των δύο προηγούμενων (ε, πώς να γίνει το είχαν τερματίσει) και η ρηχότητα και η αχρωμία στις συνθέσεις αρχίζουν εδώ να κάνουν την εμφάνισή τους. Οι καλές κιθάρες όμως σώζουν το δίσκο. Είναι η ύστατη στιγμή της μελωδικής τους δημιουργικότητας αλλά και η τελευταία τους ως κουαρτέτο αφού μετά από αυτό το δίσκο ο Wolstenholme φεύγει απογοητευμένος που απομακρύνθηκε η μπάντα από τις (όποιες τέλος πάντων…) prog καταβολές της και τους αφήνει να συνεχίσουν ως τρίο.

Τα μόνα που ξεχωρίζουν εδώ είναι το χιτ Fantasy: Loving Is Easy κομμένο και ραμμένο για τις ντισκοτέκ, το Fact: The Closed Shop με τα φλάουτα της αρχής να μας πηγαίνουν πίσω στον μεσαίωνα (τελικά οι Εγγλέζοι δεν ξεχνάνε ποτέ τις ρίζες τους) και ωραία μελωδία που σε ταξιδεύει και τα πολύ καλά In Search Of England και Sip Of Wine με καλή δουλειά στις κιθάρες. Όλα τα άλλα δεν ξεφεύγουν από τη νωχελικότητα και τη μετριότητα όπως η αδιάφορη μπαλάντα Berlin (όπου μετά από λίγα χρόνια θα έπαιζαν πριν σβήσει το τείχος) ή το Classics: A Tale Of Two Sixties όπου στους στίχους ακούμε ονόματα όπως Rolling Stones, Who, Bowie, Rod Stewart και Buddy Holly μια μικρή επιτομή της ιστορίας του ροκ σε ένα…γκλαμ (!) κομμάτι!!

Στο εξώφυλλο συναντάμε για τελευταία φορά την πεταλούδα με τα πρόσωπα της μπάντας ζωγραφισμένα στα φτερά της να ίπταται στο διάστημα για να μην ξαναγυρίσει ποτέ…

Που πάνε να παίξουν μελωδίες μέσα στο πανκ οι αθεόφοβοι! Εκείνη την εποχή όλοι οι προγκάδες είχαν γραφτεί στον ΟΑΕΔ κι έπρεπε να περάσουν πολλά χρόνια από τότε για να αναγνωριστεί το έργο τους…

(***)

 

10.) Eyes of the Universe (1979)

Track listing: Love On The Line - Alright Down Get Boogie (Mu Ala Rusic) - The Song (They Love To Sing) - Skin Flicks – Sperratus - Rock'n'Roll Lady – Capricorn - Play To The World.

 (Polydor 2383 557)

Παραγωγή: Barclay James Harvest, Martin Lawrence.

 

Τι βλέπουμε εδώ; Ίδιος παραγωγός με τον προηγούμενο δίσκο; Μας κακομαθαίνουν… Τα πράγματα της εποχής έχουν αλλάξει πλέον και προσπαθούν να βρούν το διάβα τους, αλλά σύντομα θα τον χάσουν κι αυτόν… Πάρα πολύ λουστραρισμένη παραγωγή ειδικά για ντισκοτέκ (αλλά και για ροκ κλαμπ…) πολλά εφφέ στη φωνή και γενικά γεμάτο κόλπα του στούντιο. Δεν ξεχνούν όμως τις ροκ καταβολές τους και αυτό είναι που σώζει τελικά τον δίσκο από το σκουπιδοτενεκέ. Και σαν ντίσκο στέκεται άψογα και ροκ κομμάτια υπάρχουν που μπορούν να ξεσηκώσουν ακόμα. Οι κιθάρες όμως εδώ παίρνουν τον επιθανάτιο ρόγχο τους…

Δεν μπορώ όμως να μην αρχίσω από το αναμφισβήτητο χιτ του δίσκου Love On The Line που μου τους πρωτογνώρισε καθώς περιλαμβανόταν στην Ελληνική συλλογή του 1980 (Polygram 2480-568) «History of Rock Vol. 1» σε επιλογή του τεράστιου Κώστα Ζουγρή που σημάδεψε τα νιάτα μου, μέσα στο πνεύμα της εποχής (η ντίσκο στο απόγειό της) αλλά δεν έφτανε το μαγευτικό Discovery των ELO… Ντίσκο ακούμε και στο Alright Down Get Boogie (Mu Ala Rusic) παρ΄ ότι η κιθάρα από κάτω δεν λέει να ησυχάσει… Το βαρετό Skin Flicks κλέβει το ριφ του Question των Moody Blues (μα δεν τους αρκούσαν τα προηγούμενα παρατράγουδα;), το Capricorn τους Boston και το Rock'n'Roll Lady ανακατεύει το Ride Like a Wind του Cristopher Cross και το The Reaper των Blue Oyster Cult αν κι η κιθάρα δεν είναι καθόλου άσχημη.

Από κει και πέρα το The Song (They Love To Sing) πρέπει να έμεινε απέξω από το Gone to Earth μια γλυκιά ανάμνηση των παλιών BJH έτσι για να τους θυμόμαστε γιατί πλέον μεταλλάσσονται σε κάτι άλλο πολύ ποπ, πολύ μελό και πολύ ρηχό πλέον, το Sperratus με τις κιθάρες της αρχής να κλαίνε επίμονα γυροφέρνει στο χαρντ ροκ, ιδανικό να το πούν οι Scorpions και η καλοδουλεμένη ροκ μπαλάντα Play To The World αποκαλύπτει μια μελωδία όπως μόνο αυτοί οι μάστορες ήξεραν να φτιάχνουν που απορώ γιατί δεν γνώρισε επιτυχία αφού τέτοια τραγούδια ανέβαιναν τότε… Ο τέλειος επίλογος να μας αποχαιρετά μαζί με μια ολόκληρη εποχή που κλείνει.

Ποτέ πια δεν θα ήταν οι ίδιοι. Γι΄ αυτό και στο εξώφυλλο έφυγε η πεταλούδα κι ήρθαν δύο ιπτάμενοι δίσκοι να φωτίζουν ένα έρημο μαυροκόκκινο τοπίο κάτω απ΄ το διάβα τους…

(**½)

 

Τον Αύγουστο της επόμενης χρονιάς έπαιξαν στο Reichstag του Δυτικού Βερολίνου μπροστά σε 250.000 άτομα «σπάζοντας» την απομόνωσή του από τις “Δυτικές” μπάντες (την ίδια χρονιά στην Ελλάδα οι Police μας έκαναν κι εμάς «σεφτέ») και το κυκλοφόρησαν το 1982 με τίτλο “A concert for the people” (UK 15). Το επανέλαβαν και στο Ανατολικό Βερολίνο τον Ιούλιο 1987 όταν το μαγαζί του Χόνεκερ κόντευε να βαρέσει διάλυση στην πλατεία Treptower Park μπροστά σε 170.000 κόσμο!! Σημειώνω αυτά τα λάϊβ γιατί δεν πρέπει να υπάρχει άλλος που να έχει παίξει και στις δύο πλευρές του «σιδηρούν παραπετάσματος»…

Συνέχισαν μετα αδιάφορα και γεμάτα synthesizers πλέον Turn of the Tide (1981), Ring of Changes (1983), Victims of Circumstance (1984), Face to Face (1987), Welcome to the Show (1990), Caught in the Light (1993) και River of Dreams (1997). Την επόμενη χρονιά (1998) οι σχέσεις του Lees με τους Holroyd και Pritchard οδηγούνται στα δικαστήρια για τη χρήση του ονόματος, καθώς όταν ξεκινούσαν την καριέρα τους είχαν υπογράψει συμφωνητικό ότι το όνομα ανήκει και στους 4 (πού το πρόβλεψαν οι αθεόφοβοι…) κι έτσι «έσπασαν» σε δυάδες: ο Lees έφερε πίσω τον Wolstenholme και έγιναν οι John Lees’ Barclay James Harvest και οι δύο υπόλοιποι οι Barclay James Harvest featuring Les Holroyd (όχι που δεν θα΄ βρισκαν άκρη…). Τα δύο «δίδυμα» συγκροτήματα κράτησαν μέχρι το 2004 που πέθανε ο Pritchard από καρδιακή προσβολή και το 2010 που αυτοκτόνησε ο Wolstenholme παλεύοντας για χρόνια με την κατάθλιψη, αφήνοντας πλέον μονάχους τους δύο leaders να δίνουν χώρια συναυλίες έως σήμερα και μάλιστα το 2018 καμαρώσαμε τον Lees (σωστό ραμολιμέντο…) στο Ηρώδειο με τη συνοδεία της Φιλαρμονικής Ορχήστρας της Πράγας και της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών.

Με δυο λόγια ήταν μάστορες στην μελωδία τελεία και παύλα!! Προς τούτο συντάσσεται και ο αγαπητός συνοδοιπόρος Τάκης Κρεμμυδιώτης γιατί «…είχαν τολμήσει καταμεσής μιας εποχής που ο καθένας έδιωχνε κάθε σχετική σκέψη να είναι καλά παιδιά! Δεν τους ένοιαζε καθόλου που ακούγονταν περισσότερο soft rock από progressive και που αρχικά έβρισκαν απήχηση κυρίως σε κολλεγιόπαιδα. Με γνώμονα το πανέμορφο μέλλοτρον και εκκωφαντικά απλούς και ανατρεπτικούς για τα ψαγμένα δεδομένα της εποχής στίχους θεμελίωσαν την σχολή του Poor Mans Moody Blues…».

Δεν πιστεύω ότι υπάρχει ιδανικότερος επίλογος σε τούτο αφιέρωμα από αυτόν…

 

Γιώργος Δ. Δημόπουλος

 

* Το πρώτο μέρος του αφιερώματος εδώ.

 

Πηγές:

1\-Wikipedia

2\- YouTube

3\- Discogs

4\- Progarchives

5\- Άρθρο του Αλέξανδρου Ριχάρδου στο Rockmachine.gr

6\- Περιοδικό ΠΟΠ & ΡΟΚ Τεύχος №: 28 (ΙΟΥΝΙΟΣ 1980) σελ. 8, Τεύχος №: 70 (ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 1983) σελ. 89, Τεύχος №: 89 (ΙΟΥΛΙΟΣ 1985) σελ. 73, Τεύχος №: 263 (ΜΑϊΟΣ 2001) σελ. 118.

Γιώργος Δ. Δημόπουλος

Ο Γιώργος Δ. Δημόπουλος μετά από 35 χρόνια οπτικοακουστικής και έντυπης ενασχόλησης με την μουσική, στούμπωσε και εξερράγη ο ροκ γραφιάς (=θάψιμο με το καντάρι) που έκρυβε μέσα του, από τότε που άκουσε Birthday Party για πρώτη φορά του κόπηκ΄ η αναπνοή και έκτοτε υποστηρίζεται μηχανικά (σαν τον Darth Vader), λατρεύει και επαινεί την Θήβα όπου ζει και εργάζεται(..) και ταυτόχρονα την μισεί και την χλευάζει ανά την γη (τέτοια μαζόχα!!), πιστεύει στον Βάζελο και στα πιτόγυρα και αρνείται να δεχτεί ότι υπάρχει μουσική από το 1993 και δώθε (ΜΗ ΒΑΡΑΤΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙΙΙΙΙ!!!!).

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα