Σάββατο, 04 Απριλίου 2020 16:31

Αφιέρωμα Fischer-Z: ΠΑ.ΣΟ.Κ. (=Πάνκ Σοσιαλιστικής Κατεύθυνσης)

Written by 

Θυμάμαι ακόμα το τηλεοπτικό σώου της ΕΡΤ «ΠΟΠ ΄80» την άνοιξη και το καλοκαίρι του 1980 όπου ο Γιάννης Πετρίδης έκανε την μοναδική τηλεοπτική του εμφάνιση στην (ασπρόμαυρη ακόμα τότε) ΕΡΤ μια φορά την εβδομάδα και πολύ πριν το «Μουσικόραμα» και τα σχετικά που ακολούθησαν από το ΄83 και μετά και παρουσίαζε (ή τουλάχιστον προσπαθούσε να παρουσιάσει) την ξένη μουσική της εποχής. Μάλιστα είχε ως γκέστ εκλεκτά ονόματα που επισκέπτονταν την Ελλάδα κείνα τα χρόνια: Lene Lovich, Van Halen, Socrates, τους Police φυσικά που έδωσαν τη συναυλία της χρονιάς τότε στο γήπεδο του Σπόρτινγκ και μια ελπιδοφόρα νέα μπάντα του επονομαζόμενου τότε «New Wave» που τους προωθούσε πολύ στο «Ποπ Κλάμπ» και είχαν και μεγάλη επιτυχία στην Ελλάδα και όσο έλαμψαν για μια στιγμή μονάχα, τόσο γρήγορα έσβησαν και ξεχάστηκαν: τους Fischer-Z.

 (Από αριστερά : David Graham, John Watts, Steve Skolnik, Steve Liddle)

 

Φτιάχτηκαν στο Sandhurst του Berkshire της Αγγλίας το 1977 από τον εργαζόμενο σε ψυχιατρικές κλινικές (για ψάξτε λίγο να βρείτε πόσοι διάσημοι ροκάδες ξεκίνησαν από νοσοκόμοι σε τρελάδικα…) John Watts (κιθάρα, φωνή) και αδιαφιλονίκητο αρχηγό τους καθώς τραγουδούσε, έπαιζε τις κιθάρες κι έγραφε τα πάντα, τον David Graham (Μπάσο) τον Steve Skolnik (κήμπορντς) και τον Steve Liddle (ντράμς). Το όνομά τους δεν είναι παρά μια παραλλαγή της λέξης «fish'shead» όπως προφερόταν στα χωριά της Αγγλίας. Πούλησαν πάνω από δύο εκατομμύρια δίσκους (!) στα χρόνια της δόξας τους που εξετάζουμε εδώ και κατέληξαν να παίξουν δίπλα στους Police, Dire Straits και Bob Marley. Η μανία του αρχηγού τους για τα λαιβ τόσο με το γκρουπ όσο και στην προσωπική του καριέρα απαριθμεί συνολικά 3.000 συναυλίες!!! Και ρέγκε θα βρείτε εδώ (φυσικό άλλωστε) και πάνκ, αλλά με τα χρόνια όταν έβγαλαν από πάνω τους τα γεμάτα παραμάνες αμπέχωνα ξεχώρισαν αμέσως κάποια ευαίσθητα, πολύ προβληματισμένα και «ψαγμένα» τραγούδια που αναδείκνυαν ένα συνθέτη που (έδειχνε ότι) είχε πολλά να προσφέρει στην ποπ ακόμα. Η ιδεολογική στράτευση του Watts όμως προς την αριστερά (και στην Αγγλία ειδικά που ξέρουμε τι τράβαγε εκείνο τον καιρό από τη μπότα της Θάτσερ) εμπόδισε το έργο του να ξεχωρίσει. Οι Fischer-Z είχαν τη μοίρα άλλων αριστερών καλλιτεχνών: του Billy Bragg, των Three Johns, των Poison Girls, του Jerry Dammers (Specials), των Crass καί άλλων που “θάφτηκαν” από το μουσικό τύπο καθώς η αριστερή ιδεολογία και η εικόνα τους δεν συμβιβαζόταν με τις απαστράπτουσες “σούπες” των τσαρτς εκείνης της εποχής (Journey, Olivia Newton – John, Eagles μεταξύ άλλων) κι έθετε το τεράστιο ταλέντο τους σε δεύτερη μοίρα. Και για ν΄ ανοίξουμε μια παρένθεση μια και το΄ φερε η κουβέντα: ΔΕΝ βάζω τον Paul Weller μέσα γιατί στα χρόνια των Jam φορούσε γιλέκο με τη σημαία της Αγγλίας και διατρανούσε δεξιά και αριστερά ότι ψήφιζε Τόρυς και μετά τους Style Council «το γύρισε» κι αυτοανακηρύχθηκε ως ο πιο αριστερός Εγγλέζος καλλιτέχνης!! Κλείνω εδώ την παρένθεση διότι σηκώνει μεγάλη κουβέντα…

Για να ξαναγυρίσουμε όμως στους Fischer-Z, αυτό που ξεχωρίζει αμέσως είναι η ημι – φαλτσέττο φωτή του Watts που έδινε «άλλο τόνο» στα τραγούδια τους. Στις κιθάρες δεν έλεγε και πολλά, αλλά δεν χρειάζεται να σολάρεις πάντα για να γράψεις όμορφα κομμάτια. Κι αυτά τα τελευταία άργησαν λίγο, αλλά ήρθαν :

 

 1.) Word Salad (1979)

 Tracklisting: Pretty Paracetamol – Acrobats - The Worker – Spiders - Remember Russia - The French Let Her – Lies - Wax Dolls – Headlines - Nice to Know - Billy and the Motorway Police – Lemmings.

(United Artists UAG 30232)

Παραγωγή: Mike Howlett

 

ΠΟΣΕΣ φορές είχε παίξει ο Πετρίδης στο τότε Ποπ Κλαμπ το The Worker δεν μπορώ να θυμηθώ. Γι΄ αυτό και έγινε το ένα από τα δύο κομμάτια που τους γνώρισε στο Ελληνικό κοινό εκείνης της εποχής (το άλλο ήταν το Room Service του 2ου δίσκου). Ήταν το απόλυτο «λευκό» ρέγκε χιτ και μεγάλη επιτυχία στην Ελλάδα. Η άλλη ρέγκε νότα του δίσκου είναι το πολύ καλό Remember Russia και ενδεικτικό των αριστερών τάσεων του Watts που αργότερα θα γίνονταν ακραία κομμουνιστικές προτρέποντάς μας σε μελαγχολικό ύφος να «…θυμηθούμε τα παιδιά της Ρωσίας που πεθαίνουν…». Αυτό τους έκανε και γνωστούς στο ευρύ κοινό επειδή το έπαιζε συνέχεια ο John Peel στην εκπομπή του. Το παράξενο για τούτο το ντεμπούτο τους είναι ότι σαν ρέγκε μπάντα τα καταφέρνουν περίφημα και παρ΄ όλα αυτά περιορίζονται μόνο σε τούτα τα δύο κομμάτια, σε αντίθεση με τις επόμενες δουλειές τους όπου η ρέγκε θα κυριαρχήσει.

Περισσότερο όμως εδώ κυριαρχεί το ροκ: Με το Wax Dolls πήγαν να κάνουν το επόμενο χιτ τους και κρίμα που δεν τους βγήκε, σε λιγότερο από δύο λεπτά μας φτιάχνουν ένα ποπ πανκ κομψοτέχνημα με ωραία φωνητικά το Spiders (Ακούστε λίγο το ρεφρέν. «Μούτσου – Μούτσου» λέει;) και με το Pretty Paracetamol (τι τίτλος!!) επιβεβαιώνουν ότι βρίσκονται μέσα στο πνεύμα του new wave της εποχής μαζί με τους Buzzcocks κυρίως. Οι τελευταίοι «συστεγάζονταν» και αυτοί στην United Artists που «έκλεισε» τους Fischer-Z το 1978 μαζί με τους Stranglers και Dr. Feelgood και αυτό φαίνεται εμφανώς στα τραγούδια τους, όπως στο γρήγορο Acrobats. Γενικά πάντως το πανκ είναι ακόμα στα ντουζένια του και δεν τους αφήνει ανεπηρέαστους, ξεχωρίζει αμέσως η μελωδική φωνή του Watts αλλά στην σύνθεση θέλει δουλειά ακόμα. Τα τραγούδια μοιάζουν σαν να γράφτηκαν «στο πόδι», λίγες είναι οι καλές στιγμές εδώ (βλ. ανωτέρω) πράγμα σχεδόν φυσιολογικό για όλα τα ντεμπούτα και πολλές οι μετριότητες: το Lemmings ξεχνιέται χωρίς δεύτερη σκέψη, στα Headlines και Lies οι κορώνες του Watts δεν κολλάνε με τίποτα (εκτός κι αν λέγεσαι Police…) παρά τα κοφτερά ριφ μετατρέποντάς τα σε φριχτές φαλτσαδούρες και το ωραίο σόλο των κήμπορντς στο Billy and the Motorway Police χαραμίζεται.

Αν δε προσθέσουμε στις επιρροές τους και την αυθεντική εγγλέζικη χροιά των XTC, εύλογα τα τραγούδια τους στρέφονται αποκλειστικά στο Αγγλικό (και όχι το Αγγλόφωνο) κοινό. Γι΄ αυτό ακριβώς και δεν μου αρέσουν!

Ένα «δειλό» ντεμπούτο με εξώφυλλο το λογότυπο της μπάντας με την παράξενη αυτή γραμματοσειρά (το οποίο και κράτησαν ως «πάγιο» σε ΟΛΑ τα άλμπουμ τους) με τα τέσσερα μέλη να κάνουν μονόζυγο δίπλα σε διάφορα σχεδιάκια σε μια σχεδόν παιδική ατμόσφαιρα, που πάντως προσπαθούν με δικά τους κομμάτια και τολμούν να πουν κάτι δικό τους μαθαίνοντας από τα λάθη τους (όπως έδειξε η συνέχεια) και αυτό είναι το παρήγορο…

(**)

 

2.) Going Deaf for a Living (1980)

Tracklisting: Room Service - So Long - Crazy Girl - No Right - Going Deaf For A Living - Pick Up/Slip Up – Crank – Haters - Four Minutes in Durham (With You) – Limbo.

(United Artists UAG 30295)

Παραγωγή: Mike Howlett

 

Είναι ο δίσκος που αγαπήθηκε πολύ στην Ελλάδα σε συνδυασμό με την συναυλία τους εδώ εκείνη την εποχή και που δημιούργησε ένα φανατικό κοινό. Και τούτο οφείλεται και στον Howlett που ως «παθών» από τα λάθη του προηγούμενου άλμπουμ, τους έβαλε να αφομοιώσουν τις επιρροές τους, πρόσεξε τις ενορχηστρώσεις και προπάντων τη μελωδία στα κομμάτια τους και «επεμβαίνοντας» στο φαλτσέττο του Watts κατάφερε να το κοντρολάρει σε σχέση με τις στριγκλιές του πρώτου άλμπουμ και να του «εμφυσήσει» την πεποίθηση ότι αυτός έχει τον απόλυτο έλεγχο πάνω της για την κάνει ότι θέλει. Και το κατάφερε με καταλύτη τις ρέγκε επιρροές τους που προτάσσονται πολύ καλύτερα εδώ και βγάζουν τρία χιτ στη σειρά : το πασίγνωστο στην Ελλάδα Room Service (προπομπός των Sharp Ties και του Get That Beat…), το Crazy Girl που ήταν ότι πρέπει για τις ντισκοτέκ της εποχής και τη μεγαλύτερη επιτυχία του δίσκου (#72 UK) και το So Long, ένα όμορφο χιτάκι που μπορεί τότε να το έθαβαν οι γραφιάδες αλλά με το πέρασμα του χρόνου και εν συγκρίσει με τα απορρίμματα του σήμερα ηχεί φρέσκο, δυνατό και σου παρασέρνει το πόδι χωρίς να το καταλάβεις… Έφτιαξαν και βίντεο για το κομμάτι αυτό που εγκαινίασε το MTV.

Δεν το κουνάμε ρούπι από τη θαυμαστή ρέγκε που ακούμε εδώ: στο Pick Up/Slip Up στριμώχνουν μαζί και πάουερ – ποπ σε ένα γρήγορο κομμάτι με ωραία κήμπορντς που κακώς δεν γνώρισε επιτυχία, το Haters στέκει άξια δίπλα στους (τεράστιους τότε) Steel Pulse και Aswad ξερνώντας όλη την οργή κατά της Θάτσερ με περισσή ικανότητα και μαεστρία αγκαλιάζοντας όλη την Εγγλέζικη νεολαία της εποχής λευκή και μαύρη. Εδώ ο Watts βάζει τις υποθήκες του για το μελλοντικό «αριστερό» προφίλ του πολιτικό και καλλιτεχνικό. Η ska νότα του άλμπουμ έρχεται με το ομώνυμο κομμάτι (οι Specials και η σκηνή της 2 - Tone μεγαλουργούσαν τότε μην το ξεχνάμε…) και τα πηγαίνει περίφημα!

Punks’ not dead όμως (ακόμα…): στο Crank προσπαθούν, είναι γρήγοροι, αλλά όταν υπάρχουν οι Stiff Little Fingers και οι Stranglers τι να μας πουν οι τύποι; Οι τελευταίοι αντιγράφονται και στο No Right με «πειραγμένο» σόλο στην κιθάρα και οργισμένα φωνητικά. Και εν τέλει στο Limbo ο Watts δοκιμάζει πόσους γλωσσοδέτες μπορεί να πει πιο γρήγορα με τη λέξη του τίτλου να είναι η μόνη που μπορείς να διακρίνεις σε ένα πάνκ κομμάτι. Και αυτή θα είναι η ταφόπλακά του γιατί δεν θα τους ξανακούσουμε ποτέ έτσι…

Το ίντερνετ γράφει ότι εδώ η κιθάρα είναι πιο «εξέχουσα» (prominent) και είναι αλήθεια. Ίσως γι΄ αυτό δυσαρεστήθηκε ο κημπορντίστας Steve Skolnik και τους άφησε μετά την κυκλοφορία τούτου του δίσκου με το ευρηματικό εξώφυλλο να δείχνει τα πόδια ενός τύπου με κομπρεσέρ να τρυπούν και να σπάνε ένα πέτρινο αυτί(!) στο πεζοδρόμιο…

(***)

 

3.) Red Skies over Paradise (1981)

Tracklisting: Berlin – Marliese - Red Skies over Paradise - In England - You'll Never Find Brian Here - Battalions of Strangers - Song & Dance Brigade - The Writer - Bathroom Scenario - Wristcutter's Lullaby - Cruise Missiles - Luton to Lisbon - Multinationals Bite.

(Liberty LBG 30326)

Παραγωγή: John Watts, Richard Manwaring

 

Εδώ αλλάζουν τα πάντα: καταρχήν στο υπέροχο εξώφυλλο ένα ανέμελο Εγγλεζάκι της εποχής ατενίζει αραχτός στο κάγκελο μια έντονη κόκκινη συννεφιά που έχει βάψει τον ουρανό της πόλης του… Πολύ διαφορετικό ύφος που αδίστακτα υπονοεί πολλά στο θεατή σε σχέση με τα προηγούμενα άλμπουμ τους.

Κατά δεύτερον ο Watts εξελίσσεται σε αδιαμφισβήτητο leader παίρνοντας και την παραγωγή στα χέρια του και σε καινούργια εταιρεία πλέον βγάζει το καλύτερο και πιο πολιτικοποιημένο άλμπουμ τους και τελευταίο με την σύνθεση αυτή. Λέει λίγα και εννοεί πολλά ξεσκεπάζοντας επιτέλους όλες τις ψυχώσεις του σε 13 (!) κομμάτια όλα μικρής διάρκειας αλλά λάμπουν σαν μικρά πολύχρωμα τριμμένα απ΄ το θαλασσόνερο γυαλιά… Οι τίτλοι και μόνο δείχνουν την μετεξέλιξη της μπάντας, την πιο ψαγμένη θεματολογία των στίχων και επιτέλους την χρυσή ωριμότητά τους. Ένα άλμπουμ που δεν ξεπέρασαν ποτέ (ούτε και ο Watts στις σόλο προσπάθειές του) και που καλά έκαναν και διαλύθηκαν μετά από τούτη την κορύφωση! Πρωτότυπες συνθέσεις πάνε πιο πέρα από την ρέγκε – πανκ που διακατείχε τους προηγούμενους δίσκους τους προς ένα ολοκληρωμένο μουσικό αριστούργημα που δυστυχώς δεν εκτιμήθηκε στην εποχή του όπως έπρεπε. Αφήνουν την τρεχάλα του παρελθόντος, κοντοστέκονται λίγο και σκέφτονται πολλά και διάφορα που τα κράταγαν τόσο καιρό μέσα τους και τώρα ήρθε η ώρα να βγουν, ειδικά τη μελαγχολία και το μίσος σε πράγματα που τους πειράζουν και που εδώ τα αφήνουν να ξεχυθούν ελεύθερα…

Με δίσκους σαν κι αυτόν υποχρεωνόμαστε να πάρουμε τους Fischer-Z στα σοβαρά. Στα ΠΟΛΥ σοβαρά. Γιατί δεν ξανακούσαμε κομμάτια όπως το Battalions of Strangers (τι τίτλος!!) όπου οι αργές κιθάρες δείχνουν την μετεξέλιξη όλων των πάνκ γκρουπς της εποχής και πώς μου ήρθε να το έλεγε τούτο το κομμάτι η Marianne Faithfull με αυτή την μπάντα από πίσω θα ήταν ένα αληθινό κόσμημα. Γιατί εδώ ο Watts δείχνει με τα φωνητικά του πόσο πολύ την σέβεται… Ο ήρωάς του «μισούσε τη βρωμιά όπως και εσύ» και μας εισάγει σε τάγματα ξένων που βαδίζουν στους δρόμους, κιθάρες, έγχορδα, περίφημο μιξάρισμα, «ποιος είσαι εσύ και για χάρη ποιου θα πεθάνεις» τον ακούμε να λέει αγανακτισμένος. Ούτε ξανακούσαμε κομμάτια σαν το Bathroom Scenario την επιτομή του new wave της εποχής της νιότης μας, όπου ο συγκοπτόμενος ρυθμός ανεβαίνει, μαζί με την ένταση, ούτε και κομμάτια σαν το Marliese γεμάτο από αρρωστημένες χολιγουντιανές φαντασιώσεις πρώτα ακούς το τραγούδι και μετά σου έρχονται οι εικόνες του φιλμ μόνες τους, ξεκάθαρες: «…Μ΄ άφησαν να σε δω που χτένιζες τα μαλλιά σου…» και μετά από μια αφαιρετική στιγμή «…Η φαντασίωση μένει μονάχα στα μάτια του…». Η ιστορία κάποιου που επιτέλους κρύβει αλήθειες και λάθη της φαντασίας του που τον οδηγεί σε νέα Βαβυλώνα πλαισιωμένη με θαυμάσια φωνητικά και κιθάρες. Ήταν αδύνατο να πουν τέτοιο κομμάτι στους δύο προηγούμενους δίσκους τους. Όχι όμως και τώρα με τόσο καλά δεμένη τη μπάντα να καταφέρνει να βγάζει τόσες πολλές διαφορετικές τεχνοτροπίες μαζί.

Δεν ξεχνούν ούτε κι εδώ τις ρέγκε καταβολές τους. Καμία σχέση όμως μ΄ ότι ξέραμε: Στο ομώνυμο (ένα outtake του Room Service) οι ρουκέτες στον ουρανό προμηνύουν νέον πυρηνικό ολοκαύτωμα που παγιδεύει το μυαλό. Η στροφή «…τα οδοφράγματα που έστησε ο αδελφός μου δεν αφήνουν το φως να μπει…» αντηχεί ανατριχιαστικά. Το εκπληκτικό μπάσο, η ακρίβεια στο χτύπημα και στο ρυθμό αποκαλύπτουν με θαυμαστό τρόπο την ανησυχία που αισθάνεσαι όταν παρακολουθείς κάποιο μελλοντικό φιλμ που αναφέρεται στην πυρηνική καταστροφή κάθε ζωντανής ύπαρξης στον πλανήτη, υπονοώντας ένα μακάβριο αστείο αλλά συνάμα και μια εμπορική αυταρέσκεια. Στο You'll Never Find Brian Here (για ποιον Μπράϊαν γράφτηκε άραγε;) με τις μελωδικές γραμμές του μπάσου να εξέχουν προσπαθούν μάταια να διώξουν μακρυά τη μελαγχολία σε μια πραγματική ιστορία απ΄ αυτές που μόνη της η ζωή γράφει : «…Δεν θα ξαναβρείς ποτέ τον Μπραιαν εδώ ξανά δεν ήρθε σπίτι απόψε μας τηλεφώνησαν από το σχολείο έκανε κοπάνα πάλι ίσως είναι μίλια μακρυά και καλή τύχη σε αυτόν μισούσε τα καθάρματα σαν κι εσάς νόμιζε ότι θα άλλαζε τον κόσμο…». Ο δε αργός, σταθερός και αμετάβλητος ρυθμός του Cruise Missiles δείχνει τις ανησυχίες του Watts συντασσόμενος με το φιλειρηνικό κίνημα της εποχής: «…ζω πάνω σ΄ ένα πλωτό βλήμα, κάθομαι πάνω σ΄ ένα πλωτό βλήμα, ψάχνουμε για ένα πλωτό βλήμα…». Και τι κορώνα βγάζει εδώ!

Η επιτυχία του δίσκου θα μπορούσε κάλλιστα να είναι το Berlin, ένα κολλάζ αναμνήσεων του καλλιτέχνη «…Εκείνα τα πληγωμένα κόκκινα μάτια ερευνούν πάλι το δωμάτιό μου σ΄ αυτό το νησί στη Γερμανία…», η φωνή σπάει μέσα από το τραβηγμένο μπητ, τα ριφφς θυμίζουν τέλος της δεκαετίας του ΄70 κάτι από Police κάτι από Rush. Το δε The Writer πρέπει να έμεινε έξω από το πρώτο τους άλμπουμ αλλά με περίσσιο λούστρο και υπέροχη εκτέλεση, η φωνή γίνεται ένα με τα όργανα οι στίχοι εξακολουθούν να είναι σκοτεινοί, περίεργοι «…Στην άλλη πλευρά του δωματίου μια μποτίλια πάνω στο πάτωμα σπασμένη, τα πορφυρά πρόσωπα σίγουρα κάτασπρα σαν χιόνι σεντόνια μουσκεμένα….». Δεν ξέρω αλλά με διακατέχει η εντύπωση ότι οι Stranglers ακούγοντάς το θα πρέπει να έσκαγαν που δεν το έγραψαν αυτοί… Τα In England και Song & Dance Brigade παρ΄ ότι θυμίζουν έντονα τους πρώιμους Blondie και τους Ruts του Babylon’s Burning αντίστοιχα μπολιάζουν το πανκ με τόσες μελωδικές γραμμές που αντίστοιχές τους δεν βρίσκαμε αλλού εκείνη την εποχή παρά μόνο στις συγχορδίες των Wipers στην άλλη μεριά του Ατλαντικού!

Τι τίτλοι σ΄ αυτό το άλμπουμ! Τι τίτλοι! Wristcutter's Lullaby ένα καλό ρόκερ με ρέγκε πινελιές και η φωνή του Watts να ανεβοκατεβαίνει άψογα από ψηλά στα χαμηλά ξαφνιάζοντάς μας ευχάριστα. «…Δεν είσαι αναρχικός δεν είσαι εξτρεμιστής πρόσεχε το δάγκωμα των πολυεθνικών θα σε καταστρέψει μέσα στη νύχτα…» προειδοποιεί το Multinationals Bite στους σημερινούς επαναστάτες των πόλεων. Εν τέλει η λυρική πλευρά του άλμπουμ δεν είναι άλλη από το βασισμένο στα κήμπορντς Luton to Lisbon για μόλις 1,5 λεπτό και σε αφήνει ανεκπλήρωτο…

Οι Fischer-Z με τούτο τον δίσκο ξεπέρασαν τον εαυτό τους και οδήγησαν ακόμα και τον σεβαστό μέντορά μου Νίκο Κοντογούρη να γράψει στο Ποπ και Ροκ: «…ήταν κάτι που προσωπικά δεν περίμενα να ακούσω από αυτό το γκρουπ. Όλες οι σκέψεις, τα συναισθήματα και οι φόβοι του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος χαραγμένες στο βινύλιο, ίσως το καλύτερο άλμπουμ που κυκλοφόρησε τους τελευταίους μήνες στην Ελλάδα. Ο ποιητής δεν προσφέρει λύσεις, δίνει το γερό αντίδοτο στις πιέσεις μας. Χιούμορ, πόνος, πανικός, δηκτικότητα, προτροπή, όλα μαζί και ξεχωριστά. Ένα καταπληκτικό LP εκεί που τα λόγια χάνουν τη σημασία τους….».

Προσυπογράφω…

(***½)

 

Το καλοκαίρι του 1981 και μετά από 200(!) συναυλίες σε Ευρώπη και Αμερική ο Watts τους διέλυσε θεωρώντας ότι απομακρύνθηκαν πολύ από τις πανκ καταβολές τους (σοβαρά;) και ακολούθησε σόλο καριέρα που συνεχίζεται έως σήμερα. Μάλιστα ηχογράφησε το πρώτο προσωπικό του σινγκλ “Speaking a Different Language” ενώ ακόμα οι Fischer - Z ήταν εν ζωή. Πολιτικοποίησε έντονα έκτoτε τα τραγούδια του στηλιτεύοντας κυρίως την πολιτική της Θάτσερ, τα πυρηνικά, τον πόλεμο στα Φώκλαντς και τους ξανάφτιαξε το 1987 ως συνοδευτική του μπάντα (Όχι δηλ. ότι άλλαζε κάτι: Και τότε και τώρα και πάλι αυτός έγραφε τα πάντα…) με άλλη σύνθεση βγάζοντας τα άλμπουμ Reveal (1987), Fish's Head (1989), Destination Paradise (1991 – ηχογραφημένο στα Real World Studios του Peter Gabriel), Kamikaze Shirt (1993), Stream (1995), Ether (2002), This is My Universe (2016), Building Bridges (2017) και Swimming in Thunderstorms (2019) που είναι εντελώς αδιάφορα με την σπίθα της πρώτης του μπάντας.

Υπάρχει άραγε χώρος στο ροκ για Σοσιαλιστές; Ρωτήστε τον John Watts. Ή ακόμα καλύτερα τον Robert Wyatt…

Γιώργος Δ. Δημόπουλος.

Πήγες:

1\- Wikipedia

2\- YouTube

3\- Discogs

4\- ΠΟΠ και ΡΟΚ τεύχος №: 43 (ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 1981) σελ. 78, τεύχος №: 50 (ΑΠΡΙΛΙΟΣ 1982) σελ. 92 και τεύχος №: 171 (ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 1993) σελ. 76.

Γιώργος Δ. Δημόπουλος

Ο Γιώργος Δ. Δημόπουλος μετά από 35 χρόνια οπτικοακουστικής και έντυπης ενασχόλησης με την μουσική, στούμπωσε και εξερράγη ο ροκ γραφιάς (=θάψιμο με το καντάρι) που έκρυβε μέσα του, από τότε που άκουσε Birthday Party για πρώτη φορά του κόπηκ΄ η αναπνοή και έκτοτε υποστηρίζεται μηχανικά (σαν τον Darth Vader), λατρεύει και επαινεί την Θήβα όπου ζει και εργάζεται(..) και ταυτόχρονα την μισεί και την χλευάζει ανά την γη (τέτοια μαζόχα!!), πιστεύει στον Βάζελο και στα πιτόγυρα και αρνείται να δεχτεί ότι υπάρχει μουσική από το 1993 και δώθε (ΜΗ ΒΑΡΑΤΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙΙΙΙΙ!!!!).

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα