Σάββατο, 30 Μαΐου 2020 12:13

Αφιέρωμα: I, Ludicrous - Δυνατά, χιουμοριστικά και αυτοσαρκαστικά

Written by 

Δεν το συναντάς πια, εδώ και κάμποσα χρόνια. Ποιο; Πώς να το πω, τώρα… Να, αυτό το «συναίσθημα» ή, καλύτερα, την «αίσθηση» ότι έχεις να κάνεις με μια μπάντα που ακροβατεί επικίνδυνα στο τεντωμένο σκοινί του παλιού καλού δόγματος «η τέχνη για την τέχνη». Για την ακρίβεια, που δεν ακροβατεί απλώς επικίνδυνα, αλλά φλερτάρει με τη γελοιότητα. Κι αυτή την τελευταία λέξη, δεν την επέλεξα τυχαία.

 

Αλήθεια, θα εμπιστευόσασταν ποτέ μια μπάντα

α) … που λεγόταν I, Ludicrous;

β) … που τραγουδώντας για μια ερωτική σχέση λέει: «… ω, τι ωραία, φεύγει» και τελειώνει με τη φράση: «…πουλώντας t-shirts στη νότια Γαλλία, ίσως τώρα να μπορέσω να ηρεμήσω»;

γ) που έχει τραγούδι με τίτλο Never Been Hit By Mark E Smith;

δ) που ο Steve Lamacq έχει δηλώσει ότι το τραγούδι της Preposterous Tales κανείς δε θα είχε παίξει στο ραδιόφωνο, εκτός του John Peel;

Δεδομένου ότι οι ερωτήσεις είναι αναπόφευκτα ρητορικές, μόνο εγώ μπορώ να τις απαντήσω άμεσα. Κι έτσι, χωρίς κανένα ενδοιασμό, απαντώ καταφατικά!

 

Μια φορά κι έναν καιρό…

Ήταν οι lo-fi Βρετανοί I, Ludicrous, που εδώ και καιρό έχουν ξαναγίνει τρεις, ύστερα από την προσθήκη του μπασίστα Martin Brett των Voice of the Beehive. Ευτυχώς, είναι ακόμα ενεργοί όχι μόνο δισκογραφικά, αλλά και συναυλιακά. Σχηματίστηκαν στο νότιο Λονδίνο το Φεβρουάριο του 1985 από τον κιθαρίστα John Procter, τον τραγουδιστή David Rippingale ("Will Hung") και ένα drum machine. Χρειάστηκε μια διετία μέχρι να κυκλοφορήσουν το θρυλικό flexi Preposterous Tales στο fanzine "Blah Blah Blah" (μόνο στα 80s κάτι τέτοια μπορούσαν να σε κάνουν διάσημο), με το οποίο σκαρφάλωσαν στο # 11 του John Peel's Festive Fifty και να μπουν στις ζωές όλων των «ψαγμένων» και διψασμένων για ανεξάρτητη μουσική ακροατών. Θυμηθείτε τη χρονιά και θα κατανοήσετε πλήρως τις συνθήκες που επικρατούσαν. Πιο πρόσφορες για ελιτίστικα και ανατρεπτικά συγκροτήματα, απλά δεν υπήρξαν ποτέ. Κι αν αναρωτιέστε μήπως υπονοώ ότι οι I, Ludicrous δε θα μπορούσαν να επιβιώσουν αν έσκαγαν μύτη μετά τα 80s, σπεύδω να σας βγάλω από την αγωνία και να το παραδεχτώ. Μη γελιέστε, όμως: αυτό δε μειώνει την αξία τους, αλλά σαφώς τη μεγαλώνει.

Το μεγάλης διάρκειας ντεμπούτο τους It's Like Everything Else κυκλοφόρησε το Σεπτέμβριο του 1987, δύο χρόνια αργότερα το A Warning to the Curious, ενώ τα τέλη των 80s είδαν να κυκλοφορεί το τρίτο τους άλμπουμ με τίτλο Light & Bitter. Η υπόλοιπη δισκογραφία τους περιλαμβάνει το ακυκλοφόρητο άλμπουμ Too Ludicrous (1988) και τα Idiots Savants (1992), The Museum of Installation (2003), 20 Years In Show Business (2007), Dull is the New Interesting (2015) και Songs from the Sides of Lorries (2017).

 

Τι είπαμε πως παίζουν; Δεν είπαμε;

Όποιος αμφιβάλλει ότι ο ήχος τους είναι επηρεασμένος κυρίως από τους The Fall (με τους οποίους περιόδευσαν άπειρες φορές μέχρι το 2008, που παρεξηγήθηκε ο Mark E Smith) και δευτερευόντως από τους Half Man Half Biscuit, τότε μάλλον δεν έχει ακούσει ποτέ αυτά τα συγκροτήματα ή, έστω, τους I, Ludicrous.

 

Τι θέλουν να πουν οι ποιητές;

Μπορεί κάποιος εύκολα να δει στα τραγούδια τους κοινωνικο-πολιτικούς και ποδοσφαιρικούς στίχους, αν βέβαια κατορθώσει να τους εντοπίσει μέσα στο διάχυτο και χαρακτηριστικό σαρκασμό, που ανέκαθεν τους διέκρινε. Και ξέρετε τι συμβαίνει: όπου υπάρχει χιούμορ, ακόμα και τόσο ανατρεπτικό, από κάτω κρύβεται υπερευαισθησία. Ειδικότερα στην περίπτωση των I, Ludicrous, τις περισσότερες φορές, θέλει αυξημένη την προσοχή σας, για να εντοπιστεί.

Άρα, ξεχάστε κάθε είδους κλισέ και προετοιμαστείτε να δείτε… ανάποδα ό,τι περιμένατε. Τραγούδια όπως το How Much Money Should I Give to Charity?, When the Computer Engineer Comes, Spock’s Brain, από τους τίτλους και μόνο, δεν τα λες και συνηθισμένα. Με τους στίχους του πολύ καλού Were the Support Band ο αυτοσαρκασμός τερματίζεται, μέσα από την ομολογία ότι η μπάντα δεν είναι καλή και γι’ αυτό, άλλωστε, παίζει ως support. Με το δε A Very Important Meeting γελοιοποιούνται τα υπεροπτικά στελέχη εταιρειών με στίχους όπως: “I've just got back from a very important meeting / It was a very important, a most important meeting”. Το Preposterous Tales δε χρειάζεται συστάσεις, αφού είναι από μόνο του cult, ενώ τα Itll All Be Over Soon και Paul συνέχισαν στο παλιό καλό μονοπάτι.

Στην κορωνίδα της δημιουργίας τους όμως, ήταν, είναι και θα είναι το καταπληκτικό My Babys Got Jet Lag, που παραμένει αλώβητο στο χρόνο, αποτελώντας ένα κλασικό σημείο αναφοράς δυνατής μουσικής και χιουμοριστικών - σαρκαστικών στίχων: “For the seventh time this week…” Τι είπες, βρε φίλε…

 

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα