Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2015 17:36

MEMORY LANE: The Last Drive – Heatwave (HitchHyke Records, 1988)

Written by 

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την έκπληξή μου όταν, ακούγοντας (σε σχετικά τρυφερή ηλικία!) για πρώτη φορά το καινούριο, τότε, I Love Cindy και ρωτώντας, ανακάλυψα ότι το συγκρότημα που το έπαιζε ήταν οι Έλληνες Last Drive. Ήταν 1988 και οι Last Drive, λίγο πριν, είχαν βγει από το στούντιο, έχοντας ολοκληρώσει τον δεύτερο μεγάλο δίσκο τους Heatwave για την ανενεργή πλέον HitchHyke, σε παραγωγή του Peter Zaremba (Fleshtones) και δική τους. Τότε, αυτή η διαφοροποίηση από την μάζα της εγχώριας σκηνής νομίζαμε ότι ήταν το μεγάλο πλεονέκτημα των Last Drive. Παρά το ότι, την ίδια περίπου εποχή, υπήρχαν αξιόλογα σχήματα στην εγχώρια σκηνή (ας θυμηθούμε τους Villa 21, μεταξύ πολλών άλλων), οι Last Drive στο Heatwave παρουσίασαν αυτό το κάτι που τους έκανε να ηχούν λες και είχαν μεγαλώσει σε κάποια αμερικάνικη μεγαλούπολη, ή, ακόμα χειρότερα, σαν να τους περιμάζεψαν από κάποιο σκονισμένο highway. Και βέβαια αυτό έχει την αυτόνομη αξία του, αναμφίβολα (το rock 'n' roll είναι σίγουρα μέρος της παγκόσμιας πολιτισμικής κληρονομιάς, αλλά, όπως και να έχει, δεν είναι και γραμμένο στο DNA των Ελλήνων!) όμως το ζήτημα δεν ήταν μόνο αυτό. Χρειάστηκε να περάσει αρκετός καιρός και να καταπολεμήσουμε διάφορα σύνδρομα, ώστε να μπορέσουμε να κατανοήσουμε πλήρως ότι το Heatwave είναι σαφέστατατα ένας από τους καλύτερους δίσκους της δεκαετίας στο είδος του, όχι στην Ελλάδα, αλλά γενικά.

 

Πράγμα που μας οδηγεί στο, μάλλον τυπικό, για τους Last Drive ερώτημα: για ποιό ακριβώς είδος μιλάμε; Δύσκολο να πει κανείς. Στο Heatwave ακούμε ένα πραγματικά πρωτότυπο μίγμα από rockabilly, garage, punk, ακόμα και surf, με όλα αυτά τα είδη να συνυπάρχουν, χωρίς όμως, στις περισσότερες φορές, κάποιο να επικρατεί των άλλων, σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε στην μεγάλη πλειοψηφία της παγκόσμιας παραγωγής: οι αναφορές ήταν συνήθως ξεκάθαρες και η κατάταξη σε συγκεκριμένο είδος σπάνια αποτελούσε πρόβλημα. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρώτο μεγάλο προσόν του δίσκου. Το I Love Cindy αποτελεί τυπικό δείγμα: Έχει πολλά διάσπαρτα στοιχεία garage και rockabilly σίγουρα, έχει όμως και ένα κιθαριστικό σόλο το οποίο, αν φαίνεται να έχει ένα κάποιο σημείο αναφοράς, αυτό είναι μάλλον οι Velvet Underground παρά οι Cramps, ας πούμε, ή οι Fuzztones.

Και σε αυτό ακριβώς το σημείο περνάμε στο δεύτερο μεγάλο πλεονέκτημα του Heatwave, που είναι ακριβώς η φοβερή όσο και πρωτότυπη δουλειά στις κιθάρες. Σίγουρα τα δείγματα αυτού του ιδιαίτερου ήχου είναι εμφανέστατα στο πολύ καλό ντεμπούτο Underworld Shakedown, όμως στο Heatwave πλέον το παίξιμο του (εξαιρετικού κατά την ταπεινή μου γνώμη) Γιώργου Καρανικόλα και του Pep έχει γίνει απίστευτα μεστό: αλλού μετρημένο, θορυβώδες εκεί που χρειάζεται, αλλά πάντοτε απολύτως πρωτότυπο και χαρακτηριστικό, σφραγίζει ανεξίτηλα όλη την ηχογράφηση. Και καλό είναι να μην ξεχνάμε ότι η πρωτοτυπία είναι κάτι που δεν συναντάς κάθε μέρα (όχι στο rock, οπουδήποτε).

 

Όμως, τους μεγάλους δίσκους τους κάνουν συνήθως τα μεγάλα κομμάτια. Και το Heatwave έχει πολλά τέτοια. Το Devil May Care, ας πούμε, με την υπέροχη μελωδία, βάζει κάτω την πλειονότητα των λεγόμενων moody garage κομματιών (αν και κατατάσσοντάς το στο garage το έχεις ήδη περιορίσει άδικα), τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά. Το καταιγιστικό Gone Gone Gone, αυτό το απόλυτο standard των ντόπιων rock clubs, είναι πιο κοντά στους Ramones από ό,τι έχουν ηχογραφήσει οι Last Drive, χωρίς όμως να αποτελεί και αντιγραφή. Το Joe Esposito's Gun είναι η επιτομή του εμπνευσμένου αλλά και μη κατατάξιμου κομματιού καθώς σε αυτό βρίσκεις ψύγματα του συνόλου σχεδόν των επιρροών των Last Drive σε ίσες σχεδόν δόσεις. Το Heatwave '88 είναι ένα εξαιρετικό instrumental, στην παράδοση των καλύτερων στιγμών του surf, παιγμένο όμως σε ταχύτητα και ένταση απλησίαστη για τους μουσικούς του είδους. Και, αφού ήδη έχουμε μιλήσει για το έτερο απόλυτο rock club standard I Love Cindy, η επιλεκτική αυτή αναφορά μας δικαιωματικά θα πρέπει να κλείσει (υπογραμμίζοντας βέβαια ότι κακό κομμάτι ο δίσκος δεν έχει) με την μόνη διασκευή του δίσκου: πρόκειται για το It' s All Over Now Baby Blue του BoB Dylan, που, κατά κάποιον, τρόπο αποτέλεσε και μία μικρή έκπληξη, καθώς μέχρι εκείνη την στιγμή οι Last Drive είχαν επιλέξει κομμάτια συνολικά πιο «εύπεπτα», είτε αυτά ήταν τα κλασικά εφηβικά garage rock κομμάτια σαν το Night Of The Phantom και το Εvery Night, είτε το easy listening Βlue Moon (το οποίο όμως διέλυσαν στα εξ ων συνετέθη με απίστευτο τρόπο), είτε το Misirlou, που παρά την Ελληνική του ρίζα, αποτελούσε τυπική επιλογή surf σχημάτων. Η διασκευή τους όμως στο εκπληκτικό αυτό κομμάτι του Dylan αποτελεί ίσως και την πλέον απτή απόδειξη της μεγάλης κλάσης των Last Drive: σε αυτό ακούς τους Velvet Underground, αλλού τους Jesus 'n' Mary Chain, τίποτα όμως που να σου θυμίζει τον μεγάλο δημιουργό του και σίγουρα τίποτα που να σου θυμίζει τις αμέτρητες διασκευές που έχουν στο παρελθόν ηχογραφηθεί από άλλους.

Μεγαλύτερη απόδειξη όμως της διαχρονικότητας του Heatwave δεν μπορεί παρά να είναι το γεγονός ότι το κοινό, μετά από τόσα χρόνια, στις συναυλίες των Last Drive δείχνει απίστευτο ενθουσιασμό για τα τραγούδια του. Το κοινό με την αποδοχή του, σε τελική ανάλυση είναι σε αυτό που εκ των πραγμάτων αναγορεύει ένα άλμπουμ σε κλασικό. Το κατά πόσον αυτό ισχύει για το Heatwave, έχει πλεόν απαντηθεί.

 

Παναγιώτης Γαβρίλης

 

Ο Παναγιώτης Γαβρίλης είναι επιφανειακά ένας εξωστρεφής τύπος που αγαπά την μπύρα και τις θορυβώδεις κιθάρες, όμως στην πραγματικότητα είναι ένας ρομαντικός: αγαπά την λογοτεχνία και την ποίηση και ονειρεύεται κάποτε (σύντομα, η ζωή είναι μικρή), να επικρατήσει παγκόσμια ειρήνη και ευμερία και η ΑΕΚ να «σηκώσει» το Champions League. Φυσικά, τίποτα από όλα αυτά δεν πρόκειται να συμβεί. Ποτέ.

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα