Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2016 21:00

MEMORY LANE: Ming City Rockers - Ming City Rockers (Mad Monkey, 2014)

Written by 

Φυσικά κι αυτή τη φορά το Memory Lane ανατρέχει στο παρελθόν, μόνο που τώρα, έτσι για αλλαγή, του βάζει μπροστά το επίθετο «πρόσφατο».

Φαντάσου πως ζεις σε μια βαρετή μικρή πόλη της βορειοανατολικής Βρετανίας. Σε αυτήν ακριβώς που γεννήθηκες. Και κάποια στιγμή, ανάμεσα στο δρομολόγιο σπίτι – pub, σου έρχεται η ιδέα να φτιάξεις ένα συγκρότημα. Δε προβληματίζεσαι ιδιαίτερα με ποιους θα το κάνεις, αφού η μόνη επιλογή σου είναι τρεις παιδικοί σου φίλοι, οι οποίοι είναι οι μόνοι που ξέρεις ότι ασχολούνται με τη μουσική. Εσύ δεν παίζεις μόνο κιθάρα, αλλά τραγουδάς ελλείψει άλλης εναλλακτικής, αν και είσαι -κατά τα μέτρα της λυρικής σκηνής- παράφωνος και μερικές φορές «τσιρίζεις» σαν να σου πατάνε την κοιλιά με αρβύλα φορεμένη από τους The Exploited. Όλοι σας στη μπάντα έχετε φάει τεράστιο κόλλημα με τη δεκαετία του ’70, γουστάρετε τρελλά το punk και το garage και δεν έχετε κανένα απολύτως πρόβλημα που όλα τα τραγούδια σας θυμίζουν έντονα τις επιρροές σας. Το αντίθετο: καμαρώνετε κιόλας! Αλήθεια, τι πιθανότητες νομίζεις ότι θα είχες; Τι είπες; Μηδενικές; Φίλε, πολύ απαισιόδοξο σε βλέπω. Να ξέρεις πως αν έκανες όλα αυτά και σε έλεγαν Clancey Jones και τη μπάντα σου Ming City Rockers, τότε, φίλε μου, το φερώνυμο ντεμπούτο σας θα ήταν απλά η μέγιστη δισκάρα του 2014, που ελάχιστοι πήραν χαμπάρι. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο κι εμείς τη μνημονεύουμε δύο χρόνια και ένα μήνα μετά την κυκλοφορία της (αν και την ακούσαμε στην ώρα της). 

Στη νεότερη μουσική ιστορία, μου είχε συμβεί μια φορά μονάχα να κολλήσω  τόσο πολύ με μια κυκλοφορία και να μη μπορώ να ακούσω τίποτα άλλο για καιρό. Επρόκειτο για το Moon Safari των Air, που άκουσα 73 φορές συνεχόμενες, πριν ακουμπήσω άλλο δίσκο. Τα χρόνια πέρασαν και το έπαθα ξανά με το Ming City Rockers, μόνο που αυτό εξακολουθώ να το ακούω συχνότατα, από την αποφράδα μέρα που το «πρόσδωσα» για το (πολύ καλό) Soused των Scott Walker - SunnO))).

Λοιπόν, ας μη μιλήσω εγώ άλλο για τους MSR. Δεν περιγράφω άλλο. Ας μιλήσει πρώτα ο Huw Stephens του Radio 1: «Οι MSR είναι η καλύτερη rock ‘n’ roll μπάντα που έβγαλε το Immingham» και μετά το περιοδικό Q που τη συμπεριέλαβε στις αξιόλογες καινούργιες μπάντες τον Απρίλιο του 2014. Καλά, σοβαροί είναι οι άνθρωποι; «Τι να μας πουν κι αυτοί τώρα;», που θα έλεγε και κάποιος πρώην προπονητής. Εμείς θα σας τα πούμε καλύτερα, χωρίς φόβο και με διάχυτο πάθος.

Πρώτον, τελώ εν γνώσει των άγραφων συνεπειών του μουσικού νόμου. Δηλαδή αναλαμβάνω το ρίσκο, ως άλλος Κάρολος Ντίκενς, να σας δημιουργήσω με το κείμενό μου μεγάλες προσδοκίες για το άλμπουμ, που ενδέχεται να σας οδηγήσουν σε απογοήτευση μετά το άκουσμά του. Κι όμως συνεχίζω και το τερματίζω. Όλοι μας για ένα (μουσικό) πάθος δε ζούμε; Όχι, ε; Καλά, δε διαφωνώ, αλλά μη μου το χαλάτε…

Αρχίζω με κάτι που ήδη έχω πει. Όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά για να μη μου πείτε πως δεν το καταλάβατε. Ναι, οι MSR έχουν μια έκδηλη τάση να δανείζονται ξένα ολικά τραγούδια από την κατοχή άλλων μουσικών, για να μην τα ιδιοποιηθούν παράνομα. Άρα, δεν τελούν την αξιόποινη πράξη, που σκόπιμα δεν κατονομάζω. Αυτό που κάνουν είναι μουσικό λειτούργημα (Κικέρων, Περί Ορίων, Καλών και Κακών, σελίδα 18 επ.)! Οι MSR δε θέλουν να καινοτομήσουν, αλλά δηλώνουν περήφανοι χορηγοί και πανάξιοι συνεχιστές του ήχου των 70’ς και των (Αυστραλέζικων) 80’ς που έφτιαξε το πιο διαχρονικό, δυνατό και ποιοτικό rock. Τώρα, γιατί πιστεύω πως, αν το διάβαζαν αυτό, θα αλληλοκοιτάζονταν με απορημένο ύφος;

Οι MSR και ιδίως ο Clancey είναι ο τύπος που θα ήθελες, αν μη τι άλλο, για κολλητό. Κι ας μην ταίριαζες μαζί του! Είναι ο τύπος που μπορεί να σε κάνει να μην πιεις ούτε γουλιά από τη Guinness σου, επειδή αστειεύεται συνέχεια. Ακόμα και στις συνεντεύξεις. Παράλληλα είναι ο τυπάς που ευθύνεται κυρίως για τη μετονομασία της μπάντας, η οποία ξεκίνησε ως Low Culture και κατέληξε ως MSR, από το τραγούδι Clash City Rockers – ποιών άραγε; Τέλος, είναι ο βασικός υπεύθυνος που θα σε έκανε να «πέθαινες» για να τους δεις να παίζουν ζωντανά (για πόσους μπορείς να πεις κάτι τέτοιο σήμερα, γλυκέ μου ροκά;).

Κάποιος από εσάς είπε ότι μιλάμε συνέχεια για τις επιρροές τους, χωρίς να τις έχουμε αναφέρει συγκεκριμένα. Και έχει δίκιο. Την πρώτη επιρροή οι έχοντες γνώση την ανακάλυψαν στην προηγούμενη παράγραφο, ενώ οι μη έχοντες γνώση την σερβιρίστηκαν από τον θείο google. Μαζί της βάλτε και εκείνες των MC5, New York Dolls, The Stooges (δεν είπα: Iggy and the Stooges, μη χαζεύετε), The Rolling Stones, Jimi Hendrix, ZZ Top, Celibate Rifles, Screaming Tribesmen, Peter And The Test Tube Babies, Sex Pistols, The Ramones, Social Distortion και Beastie Boys (ναι, τι να κάνω; Να μην την έλεγα; Αφού την άκουσα σε ένα τραγούδι…)

Τώρα που γίνατε όλοι κοινωνοί του μεγάλου αυτού μυστικού, ξέρετε τι θα κάνετε. Όλα τα τραγούδια είναι εξαιρετικά. Αν μιλούσα για κάποια ειδικότερα, θα αδικούσα τα άλλα. Κι όμως, δε μπορώ να μην το κάνω. Τραγούδια όπως το «βαθυστόχαστο» (γέλασε κανείς;) I Wanna Get Out Of Here But I Can’t Take You Anywhere είναι από εκείνα που, αν τα είχε γράψει κάποιο μεγάλο όνομα, όλοι θα μιλούσαν για «άλλη μια κορυφαία στιγμή τους», ενώ τραγούδια ηχητικές καταιγίδες με ατελείωτους στίχους (το πιάσατε το υπονοούμενο, έτσι;) όπως το I Don’t Like You, θα ήθελαν να τα είχαν φτιάξει όλες οι punk μπάντες που τους επηρέασαν. Κι αν υπερτόνισα τις καταφανείς επιρροές τους, δεν το έκανα τυχαία. Θα καταλάβετε το γιατί, αν τους ακούσετε. Ένα σας λέω τώρα: τα παιδιά «το έχουν» από μόνα τους. Ακούστε το κλασικό blues Crossroads του Robert Johnson και δείτε τι έφτιαξαν με αυτό (αν το πούμε διασκευή, το αδικούμε τα μάλα).

Πέρα από τη μουσική όμως, υπάρχει και η όλη διανοοουμενίστικη στάση τους, που δε μπορεί, παρά να σε κερδίσει, ω, λόγιε ροκά μου εσύ. Με στίχους όπως “I need you like a headache, ‘cause I’m goin’ insane” και δηλώσεις για το νέο δίσκο τους όπως «όσο πιο πολύ τον ακούς, τόσο πιο πολύ τον βαριέσαι», δε μπορεί παρά να σε κερδίσουν.

Το άλμπουμ αυτό το έχω προτείνει σε αρκετούς φίλους. Η μέση απάντηση ήταν κάπως έτσι: «Εντάξει μωρέ, δεν είναι κι άσχημο, αλλά, να, είναι μια απ’ τα ίδια». Δε σας κρύβω, πως κάθε φορά που άκουγα κάτι τέτοιο, χαιρόμουν τρελά. Βλέπετε, όπως όλοι εσείς οι «κολλημένοι» με τη μουσικοί έχετε κατά καιρούς νιώσει, όσο λιγότεροι είμαστε, τόσο περισσότερο το απολαμβάνουμε!   

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα