Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017 21:00

MEMORY LANE: Various: Urgh! A Music War (1981)

Written by 

Track listing: Driven to Tears (The Police) – Back in Flesh (Wall of Voodoo) – Dance (Toyah Willcox) - Health Fanatic (John Cooper Clarke) – Enola Gay (Orchestral Manoeuvres in the Dark) – I'm on Fire (Chelsea) – Ain't This the Life (Oingo Boingo) – The Puppet (Echo & the Bunnymen) – Foolish I Know (Jools Holland) – Respectable Street (XTC) – Total Eclipse (Klaus Nomi) –  Clocks are Big; Machines are Heavy/Where's Captain Kirk? (Athletico Spizz 80) – We Got the Beat (Go-Go's) – Bleed for Me (Dead Kennedys) – Ku Klux Klan (Steel Pulse) – Down in the Park (Gary Numan) – Bad Reputation (Joan Jett and the Blackhearts) – Model Worker (Magazine) – My Beach (Surf Punks) – Offshore Banking Business (Members) – Come Again (Au Pairs) – Tear It Up (Cramps) – Valium (Invisible Sex) – Birdies (Pere Ubu) –  Uncontrollable Urge (Devo) – Nothing Means Nothing Anymore (Alley Cats) – Cheryl's Going Home (John Otway) – He'd Send in the Army (Gang of Four) – Homicide (999) – Shadowline (Fleshtones) – Beyond and Back (X) – Sign of the Cross (Skafish) – Two Little Boys (Splodgenessabounds) – Madame Medusa (UB40).

A&M AMLM 66019

Παραγωγός: Michael White, Miles Copeland III

 

Για εμάς που ζήσαμε την μαγεία των compilations πίσω εκεί στα ανέμελα 80’s, η επανακρόασή τους προσομοιάζει σε τυμβωρυχία και μας κάνει να αναπολούμε με συγκίνηση τα χαμένα δουβλόνια που κρυμμένα στ΄ αυλάκια των δίσκων μας περίμεναν καρτερικά να τ΄ ανακαλύψουμε, πόσο μάλλον σήμερα που αυτή η μαγεία έχει χαθεί οριστικά και διά παντός. Έτσι η επανασχόλησή μου μετά από 35 χρόνια με την διπλή συλλογή\Original Soundtrack της ταινίας του 1982 του Derek Burbidge (με παραγωγούς τον Michael White, μαζί με τον Miles Copeland III αφεντικό της IRS Records) με οδήγησε σε τρεις (3) διαπιστώσεις:

Η 1η είναι ότι δίκαια φέρει τον υπότιτλο «A Music War», καθώς τα ονόματα που περιλαμβάνει (κάποια μόλις τότε ξεκινούσαν και άλλα ήταν στο απόγειο της καριέρας τους) αναμετρώνται λυσσαλέα μεταξύ τους μέσα στην αρένα του διπλού αυτού δίσκου καθιστώντας τον τελευταίο και το ομώνυμο φιλμ ένα μοναδικό μουσικό βαρόμετρο της εποχής του. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα ζωντανό ντοκιμαντέρ με live ηχογραφήσεις 34 συγκροτημάτων τραβηγμένες στα Santa Monica Civic και The Whiskey της Καλιφόρνια, στο Ritz της Νέας Υόρκης, στα Lyceum Ballroom και Rainbow Theatre του Λονδίνου, και στο Fréjus του Παρισιού μέσα στο δίμηνο Αυγούστου – Σεπτεμβρίου 1980 και που αποτελούσαν την (τότε) αφρόκρεμα της νέας ροκ έκφρασης σε Αγγλία και Αμερική.

Το 1981 ένα χρόνο(!) πριν βγεί το φίλμ στις αίθουσες, η A&M (έξυπνα) κυκλοφόρησε πρώτα το σάουντρακ της ταινίας με 27 από τους καλλιτέχνες, γιατί τα συμβόλαια και τα δικαιώματα δεν επέτρεψαν στους Dead Kennedys, John Cooper Clarke, Chelsea, Surf Punks, Invisible Sex και Splodgenessabounds να είναι στο δίσκο παρ΄ ότι εμφανίζονται στην ταινία!!

Και ήταν έξυπνη η κίνησή της αυτή διότι τούτο το σάουντρακ ήταν μια από τις καλύτερες συλλογές που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα και που μπορεί να σταθεί άνετα σαν ένα δυσεύρετο πλέον λαϊβ compilation των γκρουπς.

 

Οι Cramps όπως εμφανίζονται στην ταινία

Η 2η διαπίστωση ήταν ότι ο σκηνοθέτης Derek Burbidge κατάφερε να πιάσει πολλά από τα ονόματα στις καλύτερες εκτελεστικές τους στιγμές, και παρουσιάζει όλη την έξαψη και την ενεργητικότητα της νέας σκηνής, όχι μόνο από την πλευρά των μουσικών με τα τραγούδια σπάνια να ξεπερνούν τα 3 – 3,5 λεπτά, αλλά και από την πλευρά του ακροατηρίου. Στην ταινία τα συγκροτήματα εναλλάσσονται το ένα μετά το άλλο χωρίς παρουσίαση ή εισαγωγή, ξερά και «νέτα – σκέτα» αφήνοντας (ορθώς) τον ακροατή και τον θεατή να βγάλει μόνος του τα συμπεράσματά του. Εδώ η παρέλαση των γκρούπ προσομοιάζει στις θρυλικές Battle of the Bands των 60’s!

Παρά το ότι η ταινία συμπληρώνει τον δίσκο και το αντίστροφο, εμείς εδώ σήμερα θα ασχοληθούμε με το σάουντρακ και μόνο, για τον απλούστατο λόγο ότι προηγήθηκε ο δίσκος. Επειδή όμως παράλληλα είδαμε και την ταινία διαμέσου του youtube, δεν μπορούμε να μην αναφερθούμε σε εμφανίσεις που «έβγαλαν μάτια» (βλ. παρακάτω).

 

Οι Invisible Sex όπως εμφανίζονται στην ταινία

Η 3η και τελευταία διαπίστωση είναι ότι σήμερα πλέον τόσο ο δίσκος, όσο και η ταινία σίγουρα θα έχουν εξέχουσα σημασία για τους Αμερικάνους, τους Εγγλέζους και τους Γάλλους φάνς που ήταν παρόντες στα λάϊβ και θα μπορούσαν να μας πουν ακόμα περισσότερα… Γι΄ αυτό και εμείς μόνο εκ του ασφαλούς πια μπορούμε να κρίνουμε το πώς ακούγονται εδώ τα γκρουπς του δίσκου.

Υπάρχουν φήμες πάντως ότι κάθε γκρουπ κινηματογραφήθηκε σε τρία (3) κομμάτια και στο μοντάζ επιλέχθηκε ένα (1) τελικά για να τους εκπροσωπήσει. Αντιλαμβάνεστε ότι υπάρχει αρκετό ακυκλοφόρητο υλικό ικανό να γεμίσει 6ωρο φιλμ με πάνω από 100 κομμάτια, το οποίο φυλάσσεται σαν κόρη οφθαλμού από τον Copeland και την Warner Bros και ίσως βγουν το μέλλον. Μόνο ένα έξτρα κομμάτι διέρρευσε, το Imposter από τους Oingo Boingo σε κάποιο bootleg.

Πριν γράψω τούτο το κείμενο άκουσα και πάλι πολλές φορές τον δίσκο (σε φουλ έξτρα έκδοση πλέον και μαζί με τα «κομμένα» γκρουπ από την πρώτη κόπια), ο οποίος εκτός από τις αναμνήσεις που μου ξύπνησε, με έκανε να κατηγοριοποιήσω τα κομμάτια του στις εξής τέσσερεις (4) ετικέτες:

 

1\- Κακώς περιλήφθησαν:

- Η ραπ(!) ποίηση του John Cooper Clarke γιατί πιστεύω ότι είναι παντελώς άσχετη με το πνεύμα του δίσκου.

- Ο John Otway, γιατί με το να βγάζεις τα λαρύγγια σου έξω και μόνο δεν λέγεσαι πανκ.

- Οι vaudeville έξω-από-δω-και-μακρυά χαζομάρες του Jools Holland.

- Ο Κlaus Nomi για τον απλούστατο λόγο ότι ποτέ δεν μου άρεσαν τα καμπαρετζίδικα φωνητικά και το κέρινο γδαρμένο απ΄ το AIDS πρόσωπό του, παρά τις καλές κιθάρες του, με το πασίγνωστο κομμάτι που είχε «θερίσει» στην Ελλάδα των 80’s με την διαφήμιση του Campari. Κρίμα, κι ήταν το ποτό μου τότε…

- Οι εμφανώς κουρασμένοι και άχρωμοι Αu Pairs.

- Οι Surf Punks γιατί με ουρλιαχτά διαρκείας 1,5 λεπτού δεν τιμούν τ΄ όνομά τους.

- Οι Wall of Voodoo γιατί ποτέ δεν κατάλαβα τι στην ευχή παίζουν.

- Τα θεόφαλτσα φωνητικά, το ξεχαρβαλωμένο (μαζί με τ΄ όνομά τους) σαξόφωνο και το κακό σπηντ πάνκ των Splodgenessabounds που βγήκε από κει.

- Τα μυστήρια μπλιμπλίκια των Oingo Boingo ανακατεμένα με την φωνή του Ελβις. Κι όμως από εκεί ξεκίνησε ο διάσημος συνθέτης σάουντρακς Danny Elfman!

 

2\- Περίμενα περισσότερα από:

- Τον τεράστιο τότε Gary Numan, γιατί δεν προσθέτει κάτι νέο στο χιτ του, αλλά το «τραβάει» για ένα 5λεπτο, ενώ θα μπορούσε να το περιορίσει.

- Τους επίσης τεράστιους Μagazine γιατί είναι η εποχή που δεν μιλάει ο ένας στον άλλο κι αυτό βγαίνει στη σκηνή.

- Τους 999 γιατί μάλλον έκαναν πλέϊ μπάκ την στούντιο εκτέλεση του μοναδικού χίτ τους.

- Την Toyah (και κυρία Fripp), γιατί ενώ η φωνή της έχει χρώμα, κάποια στιγμή μεταμορφώνεται σε τσιρίδα κι αυτό ενοχλεί. Δεν είναι όλες Diamanda Galas βλέπετε…

- Τους τεράστιους Echo and the Bunnymen γιατί τρέλαιναν κόσμο στο πάλκο κι εδώ ακούγονται σαν από τρανζίστορ.

 

3\- Εγκρίνονται:

- Το πάνκ παίξιμο των Go – Go’s που δίνει περίσσιο νεύρο στην μοναδική τους επιτυχία.

- Η άπαιχτη(!) και με ωραίες κιθάρες εμφάνιση των Invisible Sex, η οποία επρόκειτο να είναι και η μοναδική που έκαναν ποτέ πριν διαλυθούν!

- Η αλανιάρα θείτσα Joan Jett γιατί δείχνει ότι στα πρώτα της βήματα έπαιζε διαολεμένα γρήγορα, κάνοντας προς στιγμή την Siouxsie να χάνει τον ύπνο της…

- Το σωστό ρέγκε ροκ των Μembers οι οποίοι προδικάζουν τι θα συμβεί στην χώρα μας μετά από 30 χρόνια…

- Η άψογη και κατά πολύ ανώτερη της στουντιακής εκτέλεση του πασίγνωστου στην Ελλάδα χιτ των Orchestral Manoeuvres in the Dark.

- Η γρήγορη πάουερ ποπ και τα ωραία σόλο των Αlley Cats.

- Το χαμένο πάνκ ασημικό των Athletico Spizz 80.

- Οι πάντα αξιοπρεπείς Steel Pulse.

- Οι καυστικοί στίχοι των νεογνών τότε UΒ40 με το πιασάρικο μπήτ τους.

- Η αβαντ – πανκ των Pere Ubu με την μοναδική εμφάνιση του frontman David Thomas σαν ενωματάρχη χωροφύλακα(!) και με φωνητικά που τον κατατάσσουν άξια ως «Ταμπάκη του ρόκ» (συγχωρέστε μου τον χαρακτηρισμό… αυθόρμητα μου΄ρθε όπως τον άκουγα…).

- Οι σωστά ανακατεμένες σε πάνκ κομμάτι ψαλμωδίες καλογέρων των Skafish.

 

Οι Pere Ubu όπως εμφανίζονται στην ταινία

 4\- Γουστάρω κάργα:

- Τους Fleshtones με την μαγική φυσαρμόνικα του Peter Zaremba.

- Το μαστίγιο(!) των Gang of Four που ακούγεται στην αρχή και τις κιθάρες – ξουράφια του Αndy Gill, που είναι κρίμα που δεν αναγνωρίστηκε όσο έπρεπε η αξία του σαν πάνκ κιθαρίστα. Κάτι ήξεραν οι Red Hot Chilli Peppers που τον πήραν για παραγωγό τους…

- Τους πέρα για πέρα σπηνταριστούς και φευγάτους Chelsea.

- Την απερίγραπτη εμφάνιση των Cramps που ξεκινούσαν κι αυτοί τότε και δεν είναι τυχαίο που η φωτό του Lux Interior πριν καταπιεί(!) το μικρόφωνο κοσμεί την διαφημιστική αφίσα της ταινίας! Μια πραγματικά σεληνιασμένη μπάντα να πηγαίνει σαν σίφουνας χωρίς μπάσο με την Ιvy στα φόρτε της. Δέστε το βίντεο από την εμφάνιση αυτή και θα με θυμηθείτε!

- Την διαπίστωση των Dead Kennedys ότι «…δεν υπάρχει πανκ ροκ στην Αργεντινή, στην Αλάσκα, στο Ιράκ, στην Νεμπράσκα…» (αθάνατε Jello…) που ακολουθείται από έναν ορυμαγδό που σε προκαλεί να υπακούσεις στον τίτλο του κομματιού.

- Το συμπαθέστατο σέρφ πάνκ των Devo που σίγουρα αντέγραψαν οι γιαπωνεζούλες 1-2-3-4-5’s στο Κill Bill 1…

- Την μπάντα – πολυβόλο που λέγεται απλά Χ, κάνοντας τα φωνητικά της Εxene να γαζώνουν ότι βρεθεί μπροστά τους.

- Την γεμάτη νεύρο εμφάνιση των ΧΤC με κιθάρες που ξεχωρίζουν, που επρόκειτο να είναι και μια από τις τελευταίες τους γιατί σύντομα ο φρόντμαν Andy Partridge θα προσβαλλόταν από αγοραφοβία και θα αποκήρυττε δια παντός τα λάïβ.

- Τους Police φυσικά (θέλετε και το γιατί;)  

 

Θα ασχοληθούμε όμως λίγο και με την απήχηση που είχε η ταινία (και όχι ο δίσκος) στην Ελλάδα όταν βγήκε στις αίθουσες το 1982: Το κακό ξεκίνησε από το διαφημιστικό της ταινίας στην Ελλάδα με τον άσχετο τίτλο «ΤΟ ΓΟΥΝΤΣΤΟΚ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ», γιατί απλούστατα οι συναυλίες δεν δόθηκαν σε ένα μόνο συγκεκριμένο μέρος και ούτε αποτελούσαν μέρος τυχόντος φεστιβάλ εκτός ίσως από τα ονόματα που εμφανίστηκαν στο Fréjus (Police, XTC, Skafish and UB40 κυρίως). Το Woodstock όμως τότε ακόμα πουλούσε και ήταν εύκολο δόλωμα στους αιθουσάρχες για να προσελκύσουν κόσμο…

Στις κριτικές από εφημερίδες της εποχής που παρουσιάζονται (τηρήθηκε η ακριβής ορθογραφία της κάθε κριτικής, και θα καταλάβετε από την ανάγνωσή τους το γιατί…) θα διαπιστώσετε και μόνοι σας το τι σήμαινε νέο ροκ στην χώρα μας 35 χρόνια πριν και πώς αυτό αντιμετωπιζόταν από το κάθε εκδοτικό συγκρότημα με την στενοκεφαλιά και ασχετοσύνη των (τότε) δεξιών να συναγωνίζεται εκείνη των (τότε) αριστερών που τρέμουν μην τυχόν και διαβρωθεί το (τότε) πολιτικό καλούπωμα των (τότε) μελών τους με την προβολή τέτοιων (τότε) «αναίσχυντων φίλμς».

Βασιλ. Ραφαηλίδης (ΒΗΜΑ): «…Οι φωνακλάδες της μουσικής νιου γουέηβ, διαδόχου της ροκ ξαναχτυπούν. Αυτή τη φορά αυτός ο μουσικός πόλεμος σε κάνει να νιώθεις θύμα του πολέμου των ήχων, ή τουλάχιστον ανάπηρο πολέμου. Χάνεις τ’αυτιά σου. Σου πέφτουν απ΄ την ένταση, την ηλεκτρονική(..!!) διαστρέβλωση του ήχου και τον όγκο της κακογουστιάς. Τρομερή η κατάσταση. Κι είναι ακόμα πιο τρομερή η κατάσταση για όλο εκείνο το κοπάδι των αποχαυνωμένων νεαρών που εκστασιάζονται και σεληνιάζονται μ΄ αυτή την βαρβαρότητα. Που ωστόσο έχει έναν ενδιαφέρον ακριβώς γιατί καταγράφεται ουδέτερα από την αμέτοχη κάμερα και έτσι φαίνεται καλύτερα το πλήρες εύρος της απελπισίας τούτων των νεαρών, που ούτε να αυτοκτονήσουν με αξιοπρέπεια μπορούν, ούτε να ζήσουν με αξιοπρέπεια τα καταφέρνουν. Η κατάστασή τους δεν είναι ούτε καν ζωώδης: είναι φυτική…».

Όταν αναθέτεις κριτική τέτοιων φίλμς (που όπως είπαμε ανωτέρω πιο πολύ σαν ντοκυμαντέρ στέκονται, παρά σαν φίλμς) σε οπαδούς του Ταρκόφσκι ή του Μπέργκμαν, δεν περιμένεις και τίποτε άλλο… Κρίμα γιατί ο εκλιπών πια Ραφαηλίδης έχει εκδώσει και πλείστα βιβλία κινηματογράφου με εύστοχες στην πλειοψηφία τους εμβαθύνσεις και κριτικές. Τούτη η ταινία του «ξέφυγε» φαίνεται, καθώς αρνείται να δεχτεί την στροφή της (τότε) νεολαίας σε μπάντες που κυριαρχούσαν στο μουσικό στερέωμα (και που ορισμένες εξ αυτών παραμένουν ΟΓΚΟΛΙΘΟΙ έως σήμερα) και που όριζαν την ψυχοσύνθεσή της και το χειρότερο, επειδή (και λόγω ηλικίας) δεν καταλαβαίνει το νόημα των τραγουδιών τους, σπεύδει να τα κατατάσσει με περισσή ΑΣΧΕΤΟΣΥΝΗ κάτω από την ταμπέλα της…«ηλεκτρονικής διαστρέβλωσης του ήχου»!!

Δημήτρης Δανίκας (ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Με τίτλο : «Ένας πολτός κανιβαλισμού, ηχητικού βόμβου και φανατισμού»): «…Πρόκειται για ένα αποκαλυπτικό – εν αγνοία των παραγωγών του – ντοκουμέντο που είναι της καθαρής αρμοδιότητας ψυχιάτρων, κοινωνιολόγων, παθολόγων, ζουγκλολόγων, αλλά προς Θεού όχι μουσικολόγων. Κι αν στα δεκάδες συγκροτήματα που παρελαύνουν εν είδει μουσικού τηλεοπτικού διαλείμματος, υπάρχουν και μερικά αξιόλογα, αυτά χάνονται στον πολτό του κανιβαλισμού και της εξόντωσης κάθε είδους μουσικότητας. Έχουμε δηλαδή να κάνουμε με την κολοσσιαία επιχείρηση, με το μάρκετινγκ της αγοράς της σύγχρονης μουσικής πάνκ, νιου γουέηβ και τα τοιαύτα που έχει την ικανότητα να πολτοποιεί οτιδήποτε βρει μπροστά της…».

Εδώ τα ίδια και χειρότερα, γιατί τότε κάθε τι Αμερικανόφερτο πολεμιόταν από τον «κόκκινο» Ριζοσπάστη και από έναν γραφιά που αργότερα μεταπήδησε στα δυτικόφερτα «ΝΕΑ». Πού΄ να ξερε ότι μερικά χρονάκια αργότερα οι UB40 θα έπαιζαν στο φεστιβάλ ΚΝΕ – Οδηγητή…

Ροζίτα Σώκου (ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ): «…Ένα Εγγλέζικο Γούντστοκ με συμμετοχή πλήθους νέων και συγχρόνως των μεγαλύτερων μουσικών της ποπ με επικεφαλής τους Πολίς, Μέμπερς, Κράνγκ οφ φώρ(…!!!) και πολλά άλλα συγκροτήματα που θα ενθουσιάσουν τους ροκάδες…».

Να γιατί έλεγα για την ορθογραφία που τηρήθηκε. Ουδέν σχόλια για την (τότε) κριτή του «Να Η Ευκαιρία»…

Τώνης Τσιριμπίνος (ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ): «…Χείμαρρος μουσικής ροκ την ταινία αυτή με τα πιο γνωστά και μεγάλα συγκροτήματα της Ευρώπης και της Αμερικής. Οι επιδείξεις των συγκροτημάτων γίνονται χωρίς κάποιο έστω και στοιχειώδες σενάριο ή κάποια παρουσίαση. Μουσική καθαρά παρουσίαση μιας σειράς από 34 πασίγνωστα διεθνή συγκροτήματα χωρίς μάλιστα να υπάρχει καμμία κινηματογραφική δομή. Η κάμερα καταγράφει το ένα μετά το άλλο τα συγκροτήματα δίνοντας ένα ντοκουμέντο από τις εμφανίσεις των, ώστε ο θεατής να είναι μόνο ακροατής μιας μεγάλης συναυλίας μουσικής ροκ…».

Αντώνης Μοσχοβάκης (ΑΥΓΗ): «…Τα σκαμπανεβάσματα του ροκ το φέρνουν από τη μια στο στρατόπεδο της αμφισβήτησης και της εξέγερσης, βίαιο και μαχητικό στις μεγάλες εκδηλώσεις σαν το Γουντστοκ και στις πορείες και διαδηλώσεις κατά του Βιετναμενικού πολέμου και από την άλλη ανακτημένο από το σύστημα, μέσα από το εμπορικό κύκλωμα, στις ντισκοτέκ και στις αίθουσες των ρεσιτάλ να΄ χει μεταβληθεί σε ανώδυνο –και εκκωφαντικό- λίκνισμα των αισθήσεων. Φαίνεται πως αυτή τη στιγμή το ρόκ ξαναγυρίζει στις παλιές, στις λαϊκές πηγές του, πετάει τις εντυπωσιακές σκηνοθεσίες και μεταμφιέσεις, ξαναβρίσκει την γνησιότητά του και εμπνέεται από την πραγματικότητα των απλών ανθρώπων, της βιοπάλης, του άγχους, της ανεργίας και της εξέγερσης κατά του πολέμου. Η ταινία είναι μια επιθεώρηση αυτού του νέου κύματος παρουσιάζοντας ένα πλήθος 34 συγκροτήματα σ΄ εκτελέσεις τους. Είναι όμως και σαν εμπορική εκμετάλλευση απαρχή επανάκτησης απ΄ το κύκλωμα. Πράγμα που επιτείνεται για την εδώ προβολή της, από το μεγάλο μειονέκτημα ότι δεν μεταφράζονται οι στίχοι των τραγουδιών, όπου ακριβώς περιέχεται ο επαναστατισμός αυτού του καινούργιου ροκ…».

Γ. Χρυσοβιτσάνος (ΕΘΝΟΣ): «…34 συγκροτήματα και τραγουδιστές της πανκ ροκ, του άντεργκράουντ, του νιου γουέηβ κλπ. σε λάιβ εμφανίσεις. Μια καλή οπτικοακουστική εμπειρία για τους φίλους της σκληρής ροκ(!), δεν παρουσιάζει κανένα κινηματογραφικό –ή άλλο- στοιχείο για τους μυημένους…».

Αυτές οι τρείς τελευταίες κριτικές είναι οι μόνες που (για τους δικούς τους λόγους η καθεμία) προσεγγίζουν σωστά την ταινία.

Σήμερα 38 χρόνια μετά, καμία απολύτως μπάντα απ΄ αυτές που παρέλασαν δεν βρίσκεται εν ζωή.

Γιατί όλες συμμετείχαν σε έναν «μουσικό πόλεμο». Χωρίς νικητή όμως… 

(***)

 

Γιώργος Δ. Δημόπουλος

Πηγές:

1.) Wikipedia

2.) Discogs

3.) YouTube

4.) ΠΟΠ και ΡΟΚ τεύχος 50 (ΑΠΡ 1982 ) σελ. 102 και τεύχος 53 (ΙΟΥΛ 1982) σελ. 89.

5.) ΤΟ ΒΗΜΑ 16\3\1982

6.) ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 16\3\1982

7.) ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ 16\3\1982

8.) ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 16\3\1982

9.) ΑΥΓΗ 16\3\1982

10.) ΕΘΝΟΣ 16\3\1982. 

Γιώργος Δ. Δημόπουλος

Ο Γιώργος Δ. Δημόπουλος μετά από 35 χρόνια οπτικοακουστικής και έντυπης ενασχόλησης με την μουσική, στούμπωσε και εξερράγη ο ροκ γραφιάς (=θάψιμο με το καντάρι) που έκρυβε μέσα του, από τότε που άκουσε Birthday Party για πρώτη φορά του κόπηκ΄ η αναπνοή και έκτοτε υποστηρίζεται μηχανικά (σαν τον Darth Vader), λατρεύει και επαινεί την Θήβα όπου ζει και εργάζεται(..) και ταυτόχρονα την μισεί και την χλευάζει ανά την γη (τέτοια μαζόχα!!), πιστεύει στον Βάζελο και στα πιτόγυρα και αρνείται να δεχτεί ότι υπάρχει μουσική από το 1993 και δώθε (ΜΗ ΒΑΡΑΤΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙΙΙΙΙ!!!!).

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα