Κυριακή, 24 Μαρτίου 2019 22:00

MEMORY LANE: Limelight - «Limelight» (1980)

Written by 

 Tracklist: Going Home - Knife in your back - Mamma (I don’t wanna lose ya) - Man of Colours - Metal man - Walk on the water - Don’t Look Back - Ashes to Ashes - Knife in your back.

(Future Earth Records FER 008)

Παραγωγή: David Moffitt

 

Ο μπαμπάς των γεννημένων και μεγαλωμένων στο Nottinghamshire της Αγγλίας αδελφών Mike (vocals, bass, guitar, keyboards) και Glenn Scrimshaw (guitar, bass) δεν πρέπει να τους χαλούσε χατίρι κι αυτοί με τη σειρά τους ένιωθαν πολύ τυχεροί που τον είχαν. Γιατί όχι μόνο αγαπούσε πολύ την μουσική και εμφύσησε και στα βλαστάρια του την ανάλογη μουσική παιδεία, αλλά δεν δίστασε να βάλει γερά το χέρι στην τσέπη και κατόρθωσε και τους έστησε ολόκληρο…στούντιο (εντάξει για τα βασικά μιλάμε έτσι; Ο άνθρωπος δεν έφτιαξε ούτε το Record Plant, ούτε το Muscle Schoals…) στο οποίο τα αδελφάκια όποτε γούσταραν πρόβαραν και ηχογραφούσαν. Ο ίδιος τσόνταρε και για να βγάλουν τα πρώτα τους σίνγκλ από τα διάφορα γκρούπς που έπαιζαν από το 1967 και το 1972. Το 1974 όμως τα αγόρια αποφάσισαν να ανταμείψουν τον μπαμπά τους και να ξεκινήσουν την δική τους μπάντα, και με την προσθήκη του πολύ καλού ντράμερ Pat Coleman φτιάχτηκαν οι Limelight.  Το πλεονέκτημα τους ήταν ότι ο καθένας μπορούσε να παίξει άνετα τα όργανα του άλλου (οι συνειρμοί ελεύθεροι…) και χωρίς να έχουν συμβόλαιο με εταιρεία με μόνο εφόδιο τα δικά τους κομμάτια τούραραν στην Βόρεια Αγγλία, στην Ευρώπη, αλλά και στην μακρινή… Αυστραλία!! Τελικά μετά από μια πενταετία γεμάτη πρόβες και περιοδείες υπέγραψαν τελικά το 1980 στην ανεξάρτητη Future Earth Records και κυκλοφόρησαν το πρώτο τους σίνγκλ με τον τίτλο «Metal Man / Hold Me, Touch Me» και έκαναν σαππόρτ τον ίδιο χρόνο στους Iron Maiden, Diamond Head και Saxon (δηλ. την εκκολαπτόμενη τότε γενιά του New Wave of British Heavy Metal - NWBHM). Επόμενο ήταν φυσικά να επηρεαστεί το παίξιμό τους από αυτούς. Την ίδια χρονιά έβγαλαν και το ομώνυμο άλμπουμ τους και μετά από την πρώτη φουρνιά αντιτύπων, η εταιρία τους Future Earth βάρεσε φαλιμέντο και το άλμπουμ κυκλοφόρησε τελικά από την Avatar Records με εξώφυλλο ένα υπέροχο λογότυπο της μπάντας σε μαύρο φόντο.

[Από αριστερά: Glenn Scrimshaw, Mike Scrimshaw, Pat Coleman]

Ο ανά την υφήλιο ηλεκτρονικός ιστός χαρακτηρίζει τα τραγούδια τους ως «…more progressive, hard rock-leaning, and generally un-metallic songs…» (επιτρέψτε μου να μην το μεταφράσω) και δεν έχει και πολύ άδικο διότι κατόρθωσαν και πρόσθεσαν στη σωστή δόση progressive πινελιές στην μουσική τους. Αν το έψαχναν λίγο ακόμα θα μεγαλουργούσαν ως προγκ μπάντα, αλλά μόλις πήγαιναν να χαθούν λίγο, ξαναγύριζαν γρήγορα στην βάση. Ο δε Mike Scrimshaw δεν είναι Dio ή Ozzy, αλλά τα κουτσοκαταφέρνει και καλύπτει τις όποιες ατέλειες με διπλά περάσματα στα φωνητικά. Μπορεί όμως στα φωνητικά να μην το είχαν, στις κιθάρες όμως τα αδελφάκια έσκιζαν κυριολεκτικά και μεταφορικά κι ας μην διευκρινίζεται ποιος παίζει λήντ και ποιος ρυθμική!! Όχι δεν ήταν μόνο οι κιθάρες των Iron Maiden που έτρεχαν κάποτε, αλλά υπήρξαν κι άλλες!! Αυτό δυστυχώς που τους θάβει είναι η κάκιστη παραγωγή και η φτωχή ηχογράφηση, γιατί σίγουρα εάν είχαν στούντιο της προκοπής και παραγωγό έναν Μartin Birtch ας πούμε ή έναν «Mutt» Lange και εταιρεία ανάλογη, σίγουρα θα μιλάγαμε αλλιώς γι΄ αυτούς! Τα τραγούδια τους όμως μπολιάζονται έξυπνα από κλασικόφερτα θέματα και μεσαιωνικά αρώματα, γι΄ αυτό και δεν μπορούσαν να γίνουν εύκολα αποδεκτά από τους Εγγλέζους Ούννους χεβυματαλλάδες της εποχής. Και σαν να μην τους έφτανε αυτό πτώχευσε και η δεύτερη εταιρεία τους (καλά πού πήγαιναν και τις έβρισκαν;) αφήνοντας τους μόνους και αβοήθητους.

Όλα τελείωσαν το 1984 όταν πρόσθεσαν το σινγκλ τους από το 1982 Ashes To Ashes/ Knife in your back (Future Earth Records FER 010) και έβγαλαν το ίδιο ακριβώς άλμπουμ στην εταιρεία Mausoleum με τον τίτλο Ashes To Ashes σε μια ύστατη προσπάθεια να ξανακερδίσουν το κοινό τους αλλά εις μάτην… Τότε δοκίμασαν να εγκατασταθούν στην Γερμανία όπου φημολογείται ότι ηχογράφησαν ακόμα έναν άλμπουμ με αξιόλογο υλικό που παραμένει ακυκλοφόρητο έως τα σήμερα και έκτοτε τα παράτησαν και ξαναμαζεύονται όποτε τους κάνει κέφι….

Το μοναδικό άλμπουμ τους όμως (του οποίου την full extra εκδοχή του μαζί τα δυο παραπάνω σίνγκλς εξετάζουμε εδώ) κυκλοφόρησε φυσικά τότε και στην Ελλάδα και θυμάμαι ότι ο Πητ Κωνσταντέας έγραφε στο Ποπ και Ροκ γι΄ αυτούς ότι «…αποτελούν ένα παράδειγμα για το πώς ΔΕΝ θα έπρεπε να είναι ένα γκρούπ του χέβυ ροκ…» (ήταν γνωστή η αποστροφή του για τις μεταλλικές βροντές κάθε είδους και κοψίματος). Ίσως εδώ να βιάστηκε λίγο να τους «θάψει» για τους λόγους που θα αναφερθούν κατωτέρω. Γιατί εμείς μια φορά, ακόμα και μετά από τόσα χρόνια, συνεχίζουμε να τους αγαπάμε.

Μπορεί στην εισαγωγή του Going Home να κλέβουν στεγνά το ριφ των Genesis απ΄ το Supper’s Ready και να σηκώνουν χοντρή μήνυση, όμως οι κιθάρες βροντούν ξερές, το σόλο ηχεί λεπτοκεντημένο και παίρνει γρήγορα φωτιά αποδεικνύοντας ότι ο Mike (ή ο Glenn) έγραφε καλά χωρίς να είναι φλύαρος, και ναι μεν τα δάχτυλά του τρέχουν σαν τρελά πάνω στο τάστο αλλά δεν μπορεί να βρει το σωστό σόλο, όπως ας πούμε ο μακαρίτης Randy Rhoads (του Ozzy). Η μόνη ένσταση είναι ότι επαναλαμβάνουν το ρεφρέν τόσες πολλές φορές. Τα ξεχωριστά θέματα πάνω από τα βαρύγδουπα ντράμς όμως το κάνουν να προγκοφέρνει ευχάριστα και τελειώνει όπως άρχισε. Προγκοφέρνει όμως επίσης με κάπως ξεκάρφωτα χορωδιακά φωνητικά στην μέση και το Metalman αλλά οι κιθάρες κοπανιούνται λαχανιασμένες σε όμορφες δισολιές με έντονες επιρροές από τους Saxon για να επιβεβαιώσουν τον τίτλο του κομματιού, του οποίου του λείπουν τα βροντερά φωνητικά για να λάμψει.

Η τελευταία προγκ νότα του δίσκου (και η αιτία που οι αγνοί μεταλλάδες δεν τους πήραν στα σοβαρά γιατί εδώ νομίζω ότι ακούω μια χέβυ εκδοχή των Yes…) δεν είναι άλλη από το Dont Look Back και εδώ είναι τα καλύτερα φωνητικά που έκανε ποτέ ο Mike Scrimshaw γιατί δείχνει ότι και χρώμα και κορώνα έχει… Υπέροχες κιθάρες που εδώ ο μάγκας τερματίζει τα τάστα του σαν να επρόκειτο να παίξει τελευταία φορά! Και ακούστε τι ωραίο μπάσο!! Η μεγάλη του διάρκεια όμως το καθιστά φλύαρο πολύ και αδόμητο. Μεταξύ μας άμα το έλεγαν οι Saxon θα είχαμε έκρηξη ηφαιστείου!! Είναι το μοναδικό παράταιρο κομμάτι σε σχέση με τον υπόλοιπο δίσκο και ίσως δείχνει την καινούργια κατεύθυνση που ήθελαν να ακολουθήσουν (εξ ου και ο τίτλος), αλλά κάπου σκόνταψαν και αυτοί στο δρόμο… Μέτριο και το Walk on the water με Slide κιθαριές με πολύ Bad Co. μέσα και σίγουρα η άτυχη στιγμή του άλμπουμ.

Τι απομένει λοιπόν για να σωθεί ο δίσκος;

Μα σίγουρα ο χαμένος ροκ ύμνος Mamma (I dont wanna lose ya), όπου τα διπλά φωνητικά σε συνδυασμό με τις εκπληκτικές κιθάρες μπορεί να φέρνουν λίγο σε Rainbow ή και Scorpions αλλά δείχνουν ότι έχουν καλά γινωμένη την μελωδία μέσα τους και με το ωραίο πιασάρικο ρεφρέν σίγουρα θα μπορούσε να γίνει επιτυχία στην ροκ νεολαία της εποχής (από το να ακούει ας πούμε Status Quo…). Ή ακόμα οι τιτάνιες κιθάρες στο βαρύ αντρικό μπλουζ – ροκ με ωραία φωνητικά Knife in your back όπου και εδώ δείχνουν ξεκάθαρα την επιρροή των Rainbow πάνω τους (κι ας έχουν αντιγράψει ένα πέρασμα από το Soldier of Fortune των Deep Purple αλλά δεν πειράζει).

Η μελαγχολική (αλα Moody Blues) εισαγωγή των κήμπορντς στην αρχή του Man of Colours διαδέχεται από επικές κιθάρες και ντράμς που καλπάζουν προσδίνοντας έναν ατέλειωτο μέταλ μεσαιωνικό ρυθμό σε αυτήν την μπαλάντα που αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι όταν οι μεταλλάδες αποφασίζουν να φρενάρουν λίγο τα κομμάτια τους στο πιο σλόου βγάζουν ύμνους!! Εξαιρετικοί τοίχοι από κιθάρες (και τι ωραίο σόλο!! Εδώ επιτέλους το βρήκε!!!) με αραχνούφαντα κήμπορντς δίνουν ένα μοναδικό αμάλγαμα σε τούτη την κορύφωση του δίσκου! Εκεί όμως που μένουμε άναυδοι είναι όταν ακούμε τον Mike με εξαίσια φωνητικά να τραγουδά: «…Μπορεί να περπατήσει, μπορεί να δεi, μπορεί να μιλήσει, όνομα δεν έχει, μόνο ο χρόνος μαρτυρά την ηλικία του ο άνθρωπος των χρωμάτων πλασμένος από τιμή, κάντον να τρέξει κάντον να πηδήσει, κάντον να αναστενάξει…». Σίγουρα οι Wishbone Ash του Argus και οι UFO επί εποχής ξανθού θεού Schenker έχουν βάλει για τα καλά το χέρι τους και πρέπει να αισθάνονται υπερήφανοι για τους ακόλουθούς τους… Κρίμα που πήγαν χαμένοι στην εποχή τους και ο Πήτ με συγχωρείτε, αλλά έγραφε χαζομάρες εάν άκουσε κομμάτια σαν και αυτό, του οποίου η μεγάλη διάρκεια (σχεδόν 10λεπτο) δεν σε κουράζει ούτε στο ελάχιστο πιστέψτε με! Ονειρικό φινάλε από τα ντράμς και τα κήμπορντς που βοηθιούνται από το γλυκύτατο μπάσο που εδώ βγαίνει για πρώτη φορά μπροστά. Παραδόξως η παραγωγή και η ηχογράφηση του στερνού τους σίνγκλ Ashes to Ashes ήταν κατά πολύ καλύτερες από τον υπόλοιπο δίσκο και μολονότι και αυτό αποτελεί μια εναλλακτική εκδοχή του Doctor Doctor των UFO αλλά οι πολύ καλές κιθάρες και η άριστη κορώνα του τέλους την κάνουν ευχάριστη.   

Αγαπητοί και περισπούδαστοι αναγνώστες μου εδώ έχουμε πραγματικά ένα χαμένο prog - metal διαμάντι εφάμιλλο των πρώτων άλμπουμ των Maiden και με φωνητικά που σε σχέση τουλάχιστον με του Di’ Anno ήταν κλάσεις ανώτερα και κρίμα που δεν έτυχε υποδοχής στην εποχή του!

Μάλλον ο μπαμπάς τους πρέπει να ένιωθε περήφανος γι΄ αυτούς…

(***½)

Γιώργος Δ. Δημόπουλος

 

Πηγές:

Allmusic

YouTube.

Γιώργος Δ. Δημόπουλος

Ο Γιώργος Δ. Δημόπουλος μετά από 35 χρόνια οπτικοακουστικής και έντυπης ενασχόλησης με την μουσική, στούμπωσε και εξερράγη ο ροκ γραφιάς (=θάψιμο με το καντάρι) που έκρυβε μέσα του, από τότε που άκουσε Birthday Party για πρώτη φορά του κόπηκ΄ η αναπνοή και έκτοτε υποστηρίζεται μηχανικά (σαν τον Darth Vader), λατρεύει και επαινεί την Θήβα όπου ζει και εργάζεται(..) και ταυτόχρονα την μισεί και την χλευάζει ανά την γη (τέτοια μαζόχα!!), πιστεύει στον Βάζελο και στα πιτόγυρα και αρνείται να δεχτεί ότι υπάρχει μουσική από το 1993 και δώθε (ΜΗ ΒΑΡΑΤΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙΙΙΙΙ!!!!).

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα