Κυριακή, 21 Απριλίου 2019 13:25

MEMORY LANE: Justin Hayward + John Lodge «Blue Jays» (1975)

Written by 

Track listing: This Morning - Remember Me (My Friend) - My Brother – You - Nights Winters Years - Saved by the Music - I Dreamed Last Night - Who Are You Now – Maybe - When You Wake Up - Blue Guitar (Bonus track).

(Threshold Records THS 12)

Παραγωγός: Tony Clarke

 

Από τις πλασμένες με περισσή μαεστρία και λυρικότητα ονειρεμένες νεραϊδοχώρες των μαέστρων του Birmingham Moody Blues είναι δύσκολο να μην παρασυρθείς. (Και να σκεφτείτε ότι το γράφει και το πιστεύει ακράδαντα αυτό ο γράφων που δηλώνει άτεγκτος οπαδός των συμπατριωτών τους Black Sabbath….).

Γιατί αυτή η τρομερή μπάντα από το 1967 έως το 1972 έβγαλε επτά άλμπουμ (παραλείπουμε το 1ο τους «The magnificent Moodies» του 1965 γιατί διέφεραν και στο ύφος και στην σύνθεση των μελών) που δεν υπάρχει prog εγκυκλοπαίδεια ή ιστοριοδίφης που να σέβεται τον εαυτό του και να μην τα έχει συμπεριλάβει ως έντεχνα κομψοτεχνήματα, (αν και όχι τόσο αντιπροσωπευτικά βεβαίως γιατί τα αριστουργήματα βγήκαν από το 1972 και μετά) της ένδοξης και αρκετά παρεξηγημένης εκείνης εποχής. Και η αλήθεια είναι ότι ανάμεσα σε κείνους τους επτά δίσκους οι Moody Blues ποτέ δεν έπεσαν κάτω από το επίπεδο του αξιοπρεπούς. Όμως η επιτυχία που γνώρισαν είχε και το τίμημά τους: Μετά το 7ο άλμπουμ τους Seventh Sojourn οι καυγάδες μεταξύ τους και οι ατέλειωτες περιοδείες που τους είχαν καταεξαντλήσει ανάγκασαν τον εξαίρετο οργανίστα Mike Pinder να τα βροντήξει και να μεταναστεύσει στην Καλιφόρνια, αδιαφορώντας παντελώς για την τύχη της μπάντας και τον λήντερ Justin Hayward (κιθάρα, φωνή) να προσπαθεί μάταια να τον μεταπείσει να ξαναδουλέψει μαζί τους την στιγμή μάλιστα που η εταιρεία τους Threshold τον πίεζε για κάτι καινούργιο. Ο Pinder όμως δεν ήθελε ούτε να τους ξαναδεί στα μάτια του και αρνιόταν να επιστρέψει στην Αγγλία και έτσι ο Hayward κάλεσε τον φίλο του και bandmate John Lodge (μπάσο, φωνή) και τον παραγωγό τους από τις μέρες του Days of Future Passed Tony Clarke μαζί με τους Jim Cockey (βιολί, Γαλλικό κόρνο), τα αδέλφια Tim Tompkins (τσέλο) και Tom Tompkins (βιόλα), Kirk Duncan (πιάνο) και Graham Deakin (ντράμς) και έβγαλαν το άλμπουμ που εξετάζουμε σήμερα χωρις την επωνυμία των Moody Blues.

[Ο Justin Hayward (αριστερά) και ο  John Lodge]

Και τούτο είναι παράξενο γιατί μπορεί μεν να μην είχαν μαζί τους τον εξαίρετο τραγουδιστή / φλαουτίστα (και μακαρίτη πλέον) Ray Thomas, τα επίσης μαγευτικά mellotron του Mike Pinder και τα καλούτσικα κρουστά του Graham Edge, αλλά τούτοι οι δυο τύποι κατόρθωσαν και έβγαλαν τον χαμένο κρίκο μεταξύ του Seventh Sojourn και του Octave, του άλμπουμ δηλαδή που διέγραψε παντελώς τους παλιούς Moody Blues και έφερε νέες πιο εμπορικές και mainstream κατευθύνσεις στον ήχο τους. Συνθέτοντας τον τίτλο του δίσκου από το αρχικό γράμμα των μικρών τους ονομάτων («J» προφ.: «Jay») και το Blue φυσικά από την κύρια μπάντα τους (και πως θα μπορούσε να έλειπε…) μας οδηγούν με ατέλειωτη μελωδία από τους παλιούς Moody Blues σε αυτούς του Long Distance Voyager και ντύνουν όλο αυτό το κομψοτέχνημα με ένα υπέροχο εξώφυλλο του Phil Travers με δυο μοναχικές φιγούρες κάτω από τα ερείπια μιας ανατολίτικης καμάρας να αντικρίζουν έναν πράσινο λόφο και στο βάθος αυτού το ηλιοβασίλεμα δίπλα σε ένα ξύλινο φράχτη με ένα ροδόδεντρο και από κάτω τους να χάσκει ένας γκρεμός τυλιγμένος σε μια μπλε ομίχλη, αναζωπυρώνοντας αλύπητα στον θεατή την πιο «Moody Blue» διάθεσή του!!

Βέβαια στα φωνητικά ποτέ δεν το είχε ο Hayward και σχεδόν πάντα κατέφευγε στα διπλά περάσματα (δηλ. στα multi - περασμένα φωνητικά δικά του και του Lodge, όπως και στα άλμπουμ των Moodies) για να σώσει τις όποιες ατέλειές του, άλλα το είχε όμως τόσο στην σύνθεση αλλά κυρίως στην ενορχήστρωση: Δεν υπάρχει κανένα κομμάτι του δίσκου που να μην σου προξενεί μια μυστηριώδη χαλαρότητα και την διάθεση να κάτσεις λίγο στην πλάτη σου και να αναλογιστείς το τι ακούς. Ειδικά όταν εδώ ξανακούμε με πλησμονή εκείνο το φοβερό σπάσιμο της φωνής του που μόνο όταν είσαι στο στάδιο πριν να ξεχυθείς σε λυγμούς το ακούς και να υπάρχουν ψεγάδια, του τα συγχωρούμε αβίαστα!! Εδώ κυριαρχεί η μελωδία σε τέτοιο βαθμό που υπερτερεί στα μέγιστα από τους «προοδευτικούς» συνοδοιπόρους τους, χωρίς να χάνεται σε δαιδαλώδεις αυτοσχεδιασμούς και ηχοτοπία – εξτραβαγκάντζες, αλλά προσπαθώντας να «μελώσει» το αυτί μας έως εκεί που δεν παίρνει και τα καταφέρνει, καθιστώντας δύσκολο τον χαρακτηρισμό αυτής της γλυκόπικρης μουχρωμένης μουσικής πανδαισίας ως καλού ή κακού!! Τούτο εξανάγκασε τους ανά τον ιστό κριτικούς να σχολιάσουν για τον δίσκο: «Blue Jays is the best album the Moody Blues never made» και να αναρωτηθούν «So, does Blue Jays sit comfortably alongside the Moodies discography as a prized and highly recommended piece of work? Definitely!». Γι΄ αυτό και εγώ ούτε θα μεταφράσω, ούτε θα παρεκκλίνω στο ελάχιστο από τέτοιες κρίσεις που με βρίσκουν απόλυτα ταυτισμένο…

Δεν ξεχνούν όμως ποτέ το «συμφωνικό» παρελθόν τους και ζητούν την ορχηστική διεύθυνση του μαέστρου Peter Knight (είχε κάνει τις ενορχηστρώσεις και στο Days of Future Passed) σε τρία κομμάτια: στο μελαγχολικό Nights winters years με εκείνο το υπέροχο κρεσέντο γεμάτο πίκρα που τσαλακώνει αμέσως το αυτί και δεν περνά απαρατήρητο από τον ακροατή (μην δοκιμάσετε να το ακούσετε αν είστε θλιμμένοι, θα χειροτερέψει τα πράγματα…), στο I dreamed last night με πανέμορφα φωνητικά του Hayward (ίσως τα καλύτερα του δίσκου) που «πετάνε» επιδέξια πάνω από τα βιολιά και ψελλίζουν «…ονειρεύτηκα χτες το βράδυ πως άκουσα τη φωνή σου να φωνάζει τα΄ όνομά μου…» θυμίζοντας ανεξίτηλα το In Search of the Lost Chord και το κομψοτέχνημα του δίσκου Maybe με μελωμένα βιολιά, που το μόνο που μας δίνει να καταλάβουμε είναι ότι από εδώ οι ABBA θα πήραν πολλά για την μελωδία, την αρμονία και την ενορχήστρωση!!

Δεν μπορούν όμως να αποφύγουν και τις μετριότητες (οι οποίες όπως είπαμε παραπάνω σαν μεμονωμένα τραγούδια είναι αξιοπρεπέστατες, όχι όμως για τα δεδομένα των Moody Blues) Remember me my friend, να μιμούνται τον Εlton John ή τον Billy Joel στο You και σίγουρα είναι κάτι που δεν τον χρειαζόμαστε από αυτούς όταν μας έχουν χαρίσει τόσα όμορφα κομμάτια… Αλλά αυτό δεν ήταν το ρεύμα της εποχής που βγήκε ο δίσκος; Για δείτε λίγο τα charts τότε και στις δυο πλευρές του Ατλαντικού…Το δε When you wake up μου θυμίζει λίγο θρησκευτικούς ύμνους και φέρνει ένα απαλό νανούρισμα…

«…Τούτο το πρωινό άνοιξα τα μάτια μου και κατάλαβα από την σιγαλιά ότι κάτι δεν πάει καλά γύρισα και ένιωσα ότι ήθελα να κλάψω γιατί ήξερα ότι ήμουν μόνος… Δεν ξέρω αν θα επιβιώσω…» τραγουδά ο Hayward στο This morning μέσα σε μια υπέροχη αρμονία (μόνο στους Camel βρίσκεις τόσο μελωδικά θέματα από όλη την γενιά των προγκρόκερς και αυτό είναι αλήθεια…) και σωστά χορωδιακά. Τα mellotron από κάτω δίνουν ρέστα και το λιγοστό αλλά περιεκτικό σόλο το συμπληρώνει ταιριαστά. Κυριολεκτικά φευγάτο και δεν υπάρχει περίπτωση να μην σε παρασύρει!! Και μπορεί μεν να θυμίζουν μελωδικούς Boston στο My brother, αλλά εδώ ξεθαρρεύει λίγο η κιθάρα του Hayward, η οποία ποτέ δεν χανόταν και στα σόλα της μη νομίζετε, αλλά δίνει την δική του πινελιά στο κομμάτι. Θεωρώ επίσης ότι οι Beatles θα παρακαλούσαν να είχαν γράψει αυτοί την υπέροχη αρμονία του Saved by the music με τους στίχους «…είναι γιατί το παντοτινό δύσκολα βρίσκεται / τούτη τη φορά μ΄ έσωσε η μουσική…» που με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνο κι ας μην πολυταιριάζει εκείνο το φλαουτάκι στο τέλος, ταιριάζει όμως πολύ (και πάλι) το σόλο του Hayward… Το υπέροχο τσέλο του Tompkins στολίζει ανεξίτηλα το Who Are You Now με ήχους από τζουκ – μποξ στην αρχή και το τέλος του και με ένα άρωμα από Simon & Garfunkel, αλλά με περισσή μελωδικότητα που δίδαξε πολλά στους ΑΒΒΑ (και πάλι)!

Άφησα τελευταίο το Blue guitar όχι μόνο γιατί δεν περιλήφθηκε στον δίσκο, αλλά μόνο στις επανεκδόσεις του ως Bonus track, αλλά και γιατί διαφέρει παντελώς και σε άλλα σημεία: εδώ ο Hayward δεν περιστοιχίζεται από την κομπανία που περιγράψαμε πιο πάνω, αλλά έχει την τιμή να τον συνοδεύουν οι Lol Crème, Kevin Godley, Graham Gouldman και Eric Stewart , δηλ. σύσσωμοι οι ΤΕΡΑΣΤΙΟΙ ΤΟΤΕ 10cc, και με την κιθάρα του που εδώ ακούγεται πιο «Blue» από ποτέ τους οδηγεί σε ένα ανέμελο κομμάτι (πολύ έξω από το κλίμα που έπαιζαν αυτοί) που εμένα τουλάχιστον μου θύμισε πολύ εκείνο το ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ Tuesday Afternoon από εκείνο το μοναδικό Days of Future….

Το Blue Jays δεν είναι απλά ένα καλό άλμπουμ δύο μουσικών που απάρτιζαν την κινητήρια δύναμη των Moodies και έβγαλαν την τελευταία καλή τους στιγμή πριν σκοτώσουν τους παλιούς καλούς Moodies έστω και κάτω από άλλο όνομα! Εδώ αυτοί οι εξαιρετικοί δύο μουσικοί έστυψαν τις τελευταίες σταγόνες μαγείας που έκρυβαν μέσα τους και δεν ξανάγραψαν ποτέ κάτι τέτοιο… Και όταν ακούτε είτε τούτο τον δίσκο, είτε την παλιά τους μπάντα να ξέρετε πάντα ότι την μαστοριά των Moody Blues - η μάλλον καλύτερα ετούτων των δύο τύπων - δεν την ξεπέρασε ποτέ κανείς!!

Μα που να πάρει η ευχή, τι όμορφη εποχή ήταν αυτή όταν έβγαιναν τέτοιοι δίσκοι…. Οι Hayward και Lodge δεν θα πρέπει να αισθάνονται περήφανοι μόνο για το μαγικό σεντούκι των Moody Blues που κληροδότησαν στις επόμενες γενιές, αλλά και για ένα ξεχασμένο χρυσό δουβλόνι που θα λάμπει για πάντα εκεί μέσα και που έχει χαραγμένη πάνω του τη λέξη Blue Jays

(****)

Γιώργος Δ. Δημόπουλος.

 

ΠΗΓΕΣ:

Wikipedia

Youtube

Discogs

Ρrogarchives.com

Γιώργος Δ. Δημόπουλος

Ο Γιώργος Δ. Δημόπουλος μετά από 35 χρόνια οπτικοακουστικής και έντυπης ενασχόλησης με την μουσική, στούμπωσε και εξερράγη ο ροκ γραφιάς (=θάψιμο με το καντάρι) που έκρυβε μέσα του, από τότε που άκουσε Birthday Party για πρώτη φορά του κόπηκ΄ η αναπνοή και έκτοτε υποστηρίζεται μηχανικά (σαν τον Darth Vader), λατρεύει και επαινεί την Θήβα όπου ζει και εργάζεται(..) και ταυτόχρονα την μισεί και την χλευάζει ανά την γη (τέτοια μαζόχα!!), πιστεύει στον Βάζελο και στα πιτόγυρα και αρνείται να δεχτεί ότι υπάρχει μουσική από το 1993 και δώθε (ΜΗ ΒΑΡΑΤΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙΙΙΙΙ!!!!).

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα