Σάββατο, 11 Απριλίου 2020 13:55

MEMORY LANE: Solal – The Moonshine Sessions (2007)

Written by 

Δε λέω. Από μέσα μου με «τρώει». Ξέρετε, κάποια πράγματα τα απολαμβάνεις περισσότερο, όταν ξέρεις πως τα γνωρίζουν λίγοι. Λες κι αν τα μάθουν κι άλλοι θα χάσουν τη γοητεία τους πάνω σου. Παλεύοντας με αυτήν την «παράλογη» και σαφώς εγωκεντρική αίσθηση, προσπαθώ κατά καιρούς να κοινοποιώ κάποια από αυτά, για να δω πώς θα ακούγονται αφού τα έχω βγάλει στο «φως».

Έτσι και με το The Moonshine Sessions του τραγουδοποιού και παραγωγού Philippe Cohen Solal, που γνωρίσαμε μέσω των επίσης όχι-και-τόσο-συμβατικών Gotan Project. Καταρχάς, δε μπορείτε να φανταστείτε πόσο «χάρηκα», όταν, ξεκινώντας να γράφω αυτές τις γραμμές, είδα ότι το άλμπουμ έχει μόνο 6.420 views στο YouTube. Αμέσως μετά όμως, είπα πως είναι κρίμα. Φυσικά, το ύμνησαν κάμποσοι κριτικοί και πούλησε περίπου σαράντα χιλιάδες αντίτυπα, αλλά… Βέβαια, αν μου πρότεινες κι εμένα να ακούσω κάτι καλό country, ομολογώ πως δε θα έκανα επιτόπιες αναπηδήσεις, ιδιαίτερα αν δεν υπήρχε μπροστά το πρόθεμα “alt”.

Κι όμως, αυτή δεν είναι η (βαρετή, βλάχικη, βάλε όποιο επίθετο θέλεις) country που νομίζεις. Τώρα, θα μου πεις, μπορώ να εμπιστευτώ έναν Γάλλο για να μου δείξει τι είναι η country; Απαντώ αμέσως με μια ρητορική ερώτηση: αν σου έδειχνε Αμερικανός, μήπως θα ήταν χειρότερα; Ο τύπος που, τελικά, εμπιστευόμαστε, ηχογράφησε το άλμπουμ (κυριολεκτικά, αφού χωρίζεται σε δύο πλευρές) στο Nashville του Tenessee με τη βοήθεια γνωστών bluegrass και alt country μουσικών και τραγουδιστών. Γι’ αυτό θα βρεις ήπια dance beats και electronica να βγαίνει μέσα από μια -κατ’ ανάγκη οριζόμενη- acoustic country, την παραγωγή της οποίας συνυπογράφουν ο Bucky Baxter και ο Solal.

Παίρνω τα τραγούδια με τη σειρά, μπας και πω κάτι από αυτά που μάλλον δε λέγονται, αλλά σίγουρα ακούγονται. Το εισαγωγικό The Academy Of Trust (Feat. Jim Lauderdale) μας βάζει στο κλίμα με πουλιά που κελαηδούν και slide κιθάρα, ενώ το Luna's Song (Feat. Lucas Reynolds) μοιάζει τραγουδισμένο από ένα τύπο ξαπλωμένο πάνω σε μπάλες από άχυρο, με ένα κλαδάκι στο στόμα, και τα μάτια προς το γαλάζιο του ουρανού. Το The Roads To Nowhere (Feat. Shawn Camp) θυμίζει σαλούν στο κλείσιμο, με κυρίαρχο το «πειραγμένο» βιολί και τις πηγές του Man in Black πανταχού παρούσες.

Με το Psycho Girls & Psycow Boys (Feat. Sam Bush & Melonie Cannon) μιλάμε για ψυχεδέλεια που αντέχει ακόμα και δίπλα στα 60s και δεν ξεκολλάει από το μυαλό σου. Εδώ το μπάντζο ακούγεται πολύ πιο τριπαρισμένο από κάθε κιθάρα, το δε μπάσο «τουμπάρει» όλο τον ήχο, μετατρέποντάς τον στη δίοδο για να περάσει η μουσική στο μυαλό σου. Το I Lost Him (Feat. Melonie Cannon) έχει μια πανέμορφα μελαγχολική εισαγωγή, εξαιρετικό μπάσο και μια περήφανη φωνή, που ξορκίζει τη μεμψιμοιρία και προσδίδει αναγωγική λειτουργία σε ένα φαινομενικά λυπητερό τραγούδι. Απλό, σαν κάθε αληθινό μεγαλείο.

Στο Fade Away (Feat. Troy Johnson, Carey Kotsionis & The Nashville Bluegrass Band) από την εισαγωγή το νιώθεις να καταφτάνει. Ο ύμνος αυτός με εμφανή progressive ενορχήστρωση είναι το σημαντικότερο τραγούδι που άκουσα στην πρώτη δεκαετία των 00s. Μοιάζει να έρχεται κατευθείαν από τη δεκαετία του ’70, αλλά με τόσο απίστευτα και ανατριχιαστικά rock μπάντζο, βιολί και μπάσο, το αποτέλεσμα είναι απλά καθηλωτικό. Όταν δε αναμειγνύουν τις φωνές τους οι The Nashville Bluegrass Band, υπερτερώντας σταδιακά της μουσικής που αργοσβήνει και συνεχίζοντας μόνες τους, λες ότι απλά δεν πάει παραπέρα. Αν αυτό δεν είναι ποιοτική rock, τότε τι άλλο μπορεί να είναι;

Στο Always Alone (Feat. Ronnie Bowman) ακούμε τον Ronnie Bowman να τραγουδά πως «Είσαι πάντοτε μοναχός, όταν πονάς», ενώ η μουσική θυμίζει αργό ρυθμικό καλπασμό και η φυσαρμόνικα μοιάζει με ολόκληρη ορχήστρα συναισθημάτων. Η διασκευή του Dancing Queen (Feat. Melonie Cannon) κάνει ακόμα κι αυτό το γλυκανάλατο τραγούδι των Abba, που όντως μιλά και για country music, να ακούγεται αναγεννημένο ως country «ευρέως φάσματος», που, τελικά, νομίζω πως προορίζεται κυρίως για υπερατλαντικούς.

Το The Private Song (Feat. Ronnie Bowman) είναι αργόσυρτα μελωδικό και ταξιδιάρικο, ενώ το Pretty Vacant (Feat. Rosie Flores) είναι κυριολεκτικά «διασκευή». Το «Απόλυτο Κενό» δε βρίσκεται στα καταγώγια του Λονδίνου, αλλά στην Άγρια Δύση, με την άμμο να σε στραβώνει και τους Ινδιάνους να παρατάνε την κάλυψη στα βράχια και να χορεύουν στους ήχους του βιολιού. Το I'm Rollin' (Feat. The Nashville Bluegrass Band) είναι λιτό χορωδιακό και αυθεντικό bluegrass με κυρίαρχες gospel επιρροές και ξεσηκωτική διάθεση. Το Seven Guns & Seven Holes (Feat. David Olney) κατά πάσα πιθανότητα θα μπορούσε να το τραγουδήσει ο Mark Lanegan ή ο Tom Waits, αν είχαν στη ζώνη τους δύο Colt Peacemaker, ενώ, τέλος, το μουσικό και μη κολλάζ μεγάλης διάρκειας του Good Night είναι εκεί για να θυμίζει το εναλλακτικό του εγχειρήματος.

Πώς το είπαμε; Psychedelic country gospel for your soul; Κι αν δεν είναι, μη στενοχωριέστε καθόλου. The… less the merrier!

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα