Δευτέρα, 05 Φεβρουαρίου 2018 18:36

Record Shuffle #10: Elder, Spidergawd, Lionize, Psychedelic Witchcraft

Written by 

Το Record Shuffle αυτού του μήνα φιλοξενεί τέσσερις δίσκους παραγωγής 2017, από τον ευρύτερο χώρο του heavy rock, οι οποίοι αξίζουν λίγα λόγια, έστω και καθυστερημένα.

 

Elder - Reflections Of A Floating World (Stickman Records, 2017)

Κάποιες φορές το να γράφεις για ένα δίσκο με καθυστέρηση σου παρέχει το πλεονέκτημα να γνωρίζεις την πορεία που έχει διαγράψει και την ανταπόκριση που έχει συναντήσει από κοινό και κριτικούς. Κάπως έτσι συνέβη με το άλμπουμ των Elder, το οποίο βρισκόταν για μήνες στα χέρια μας, χωρίς να έχει φτάσει η ώρα του για παρουσίαση. Τώρα που ήρθε, επιτέλους, η σειρά του, έχουμε υπόψη ότι ο δίσκος βρέθηκε σε πολλές λίστες με τα καλύτερα του 2017 (με σημαντικότερη, φυσικά, τη λίστα με τα 20 κορυφαία metal άλμπουμ του Rolling Stone, που λέει από μόνο του πολλά) κάτι που αυτομάτως συνεπάγεται ακόμα πιο προσεκτική αποτίμηση του δίσκου. Στο τέταρτο λοιπόν πόνημα του, το γκρουπ από το Βοστόνη ολοκληρώνει την μεταστροφή προς έναν ήχο ακόμα πιο κοντινό σε αυτόν των Mastodon (είναι τόσο σημαντικοί οι τελευταίοι που όντως έχουν δημιουργήσει δική τους «σχολή» στο σύγχρονο metal). Η συγκεκριμένη κατεύθυνση είχε διαφανεί από την προηγούμενη δουλειά τους (Lore, 2015) και το είχαμε διαπιστώσει και από πρώτο χέρι όσοι είχαμε βρεθεί στην εμφάνιση τους στο An εκείνη τη χρονιά. Στο Reflections Of A Floating World ο συγκεκριμένος ήχος έχει αποκρυσταλλωθεί και πιθανότατα προοιωνίζει τη μελλοντική πορεία τους. Έξι μακροσκελείς συνθέσεις περιλαμβάνει το άλμπουμ, κάθε μια από τις οποίες είναι γεμάτη από φίνα riffs, όμορφες μελωδίες, εναλλαγές ρυθμών και εύστοχα solo. Το μόνο σημαντικό μειονέκτημα έχει να κάνει με τη διάρκεια των κομματιών, καθώς σχεδόν όλα υπερβαίνουν τα δέκα λεπτά, με αποτέλεσμα να χάνεται κάπου η ροή και η συνοχή. Βεβαίως από τους Elder δεν περιμένουμε να παρουσιάσουν τις ιδέες τους μέσα σε τρία λεπτά (ειδικά το ορχηστρικό Sonntag ειλικρινά δεν θα μπορούσα να το φανταστώ συντομότερο) όμως η οικονομία στις συνθέσεις είναι κάτι που πάντα εκτιμούμε. Κατά τα λοιπά, όσοι ασχολούνται με το heavy rock οφείλουν να το αναζητήσουν, αν δεν το έχουν κάνει ήδη. Οι Elder αποδεικνύονται οι καλύτεροι μαθητές των Mastodon και των Baroness, κάτι που από μόνο του φανερώνει την αδιαμφισβήτητη αξία τους.

 

Spidergawd – IV (Crispin Glover Records, 2017)

Είναι ιδιαίτερη περίπτωση οι Νορβηγοί Spidergawd, όπως και να το κάνουμε. Τους μάθαμε αρχικά ως ένα παράλληλο σχήμα των πολύ σπουδαίων Motorpsycho (συμμετείχαν τα 2/3 της μπάντας), κατόπιν αυτονομήθηκαν (εξακολουθούν, ωστόσο, να έχουν δεσμούς με σχήματα όπως οι Orango και Woodland) και κατάφεραν να αποκτήσουν όνομα χάρη στις 4 διαδοχικές κυκλοφορίες τους από το 2014 και μετά. Ηχητικά μην περιμένετε να ακούσετε κάτι νέο, καθώς ουσιαστικά κινούνται στο γνωστό πλαίσιο του σκανδιναβικού heavy/ hard rock που κάνει θραύση την τελευταία δεκαετία. Αυτό που τους ξεχωρίζει είναι η τρέλα (με την καλή πάντα έννοια) που βάζουν στη μουσική τους και το γεγονός ότι αυτό που κάνουν, το κάνουν εντελώς απενοχοποιημένα! Το σημαντικότερο βέβαια είναι πως, ενώ η μουσική τους βασίζεται στο '70s hard rock, καταφέρνουν να μην ακούγονται παρωχημένοι, παρά μόνο παλιομοδήτες (σε αντίθεση με τις στρατιές των νέων συγκροτημάτων – πιστών αντιγράφων των παλιών γκρουπ, που μυρίζουν ναφθαλίνη από μακριά). Το τέταρτο άλμπουμ τους (τιτλοφορημένο απρόσμενα... IV) αποτελεί σαφώς την πιο ολοκληρωμένη δουλειά τους. Εδώ θα βρείτε hard rock ύμνους σαν τα Is This Love…? (καμία σχέση με την επική μπαλάντα των Whitesnake, αν και μόνο παράταιρος δεν φαντάζει ο ήχος της μπάντας του Coverdale στο παρόν άλμπουμ), I Am The Night (το ριφάκι στην αρχή νομίζεις πως θα εξελιχθεί στο Stormbringer…), Heaven Comes Tomorrow (σε πιο Thin Lizzy mood εδώ) και Stranglehold (πραγματικά αξιομνημόνευτο το riff του). Αν τα παραπάνω σας προδιαθέτουν για ένα δεινοσαυρικό αποτέλεσμα, μόνο έτσι δεν είναι. Οι Spidergawd ακούγονται σημερινοί και επίκαιροι (άνετα, για παράδειγμα, θα έκαναν γκελ στο ευρύτερο stoner κοινό) και το κυριότερο φτιάχνουν δίσκους που δείχνουν να έχουν ως πρωταρχικό σκοπό το fun (ας μην λησμονούμε ότι το fun αποτέλεσε εξαρχής μια από τις κινητήριες δυνάμεις του rock and roll).  

 

Lionize ‎– Nuclear Soul (The End Records, 2017)

Οι περισσότεροι γνωρίσαμε τους Lionize λόγω της στενής σχέσης τους με τους συντοπίτες τους Clutch, τα μέλη των οποίων έχουν συνεισφέρει κατά καιρούς στις ηχογραφήσεις, την παραγωγή και την κυκλοφορία (μέσω της Weathermaker Music) των δίσκων των πρώτων. Ακόμα καλύτερα τους μάθαμε όταν ήρθαν στην Ελλάδα για να παίξουν με τους Planet of Zeus (όταν ένα Αμερικάνικο γκρουπ έρχεται στη χώρα μας για να παίξει support σε ένα Ελληνικό σχήμα, αντιλαμβανόμαστε πόσο μεγάλα βήματα προόδου έχουν σημειώσει οι εγχώριες μπάντες, τουλάχιστον στον χώρο του heavy rock). Μάλιστα, η πιο τρυφερή στιγμή του πρόσφατου άλμπουμ τους Nuclear Soul είναι το κομμάτι Fire In Athena όπου περιγράφουν τις φωτιές στους δρόμους της Αθήνας και τα συμβαίνοντα στα Εξάρχεια με τρόπο συναισθηματικό αλλά και ειλικρινή. Πέραν αυτών, εκείνο που είχε προξενήσει ενδιαφέρον εξαρχής στον ήχο των Lionize ήταν η ενσωμάτωση ετερόκλητων μουσικών ειδών, από funk μέχρι… reggae. Επιπλέον, ξεχώρισαν λόγω της εκτεταμένης χρήσης πλήκτρων, κάτι όχι ιδιαίτερα σύνηθες για heavy rock γκρουπ. Και στην παρούσα δουλειά τους υπάρχουν σημεία που σε κάνουν να νομίζεις ότι έχουν κάνει τον αξεπέραστο οργανίστα Jon Lord των Deep Purple εικόνισμα (ακούστε συνθέσεις σαν Darkest Timeline, Power Grid Blues, Election Year, March of the Clones, Blindness To Danger και θα καταλάβετε τι εννοούμε). To Nuclear Soul είναι, συνολικά, ένας ρυθμικός, groovy δίσκος που ξεχειλίζει από feel good διάθεση. Κι εδώ το fun βρίσκεται σε πρώτο πλάνο και αυτό δεν μας χαλάει καθόλου.

 

Psychedelic Witchcraft - Sound Of The Wind (Listenable Records, 2017)

Οι Ιταλοί Psychedelic Witchcraft πρωτοεμφανίστηκαν το 2015 με το θαυμάσιο ΕΡ Black Magic Man (είχαμε γράψει για αυτό εδώ). Την αμέσως επόμενη χρονιά επανήλθαν με το ντεμπούτο τους The Vision, το οποίο ήταν σίγουρα αξιόλογο αλλά δεν προκάλεσε τεράστια εντύπωση (τουλάχιστον όχι όση θα περιμέναμε), ενώ το 2017 κυκλοφόρησαν το διάδοχο του, το Sound Of The Wind. Ως προς τον ήχο του γκρουπ, τα πράγματα είναι ξεκάθαρα και στη νέα του δουλειά. Μπορείτε, εν ολίγοις, να φανταστείτε μια πιο σκοτεινή εκδοχή των Blues Pills, με κάποιες doom πινελιές (Lords of the War). Χωρίς ωστόσο αυτό να σημαίνει ότι δεν έχουν κι αυτοί τις blues στιγμές τους (Let Me Be Myself), αν και νομίζω ότι είναι οι πιο ρυθμικές συνθέσεις που τους ταιριάζουν καλύτερα (Turn Me On, The Warrens). Όσο για τις επιρροές και τις μουσικές αναφορές τους, αυτές είναι επίσης ολοφάνερες, είτε μιλάμε για Black Sabbath (το εναρκτήριο riff του Rising On The Edge μιλάει από μόνο του…) είτε για Jefferson Airplane (αρκούν ελάχιστα δευτερόλεπτα για να αντιληφθείς ότι το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου παραπέμπει ευθέως στο White Rabbit από το Surrealist Pillow του 1967). Εδώ απλώς να σημειώσουμε ότι η Grace Slick υπήρξε τόσο σπουδαία και επιδραστική που δεν νομίζω πως υπάρχει συγκρότημα με γυναίκα frontwoman στον ευρύτερο χώρο του heavy rock που να μην φέρει στοιχεία από τον τρόπο ερμηνείας της (υπενθυμίζουμε πως οι Blues Pills, για παράδειγμα, που προαναφέρθηκαν, στην τελευταία συναυλία τους στην Αθήνα την είχαν τιμήσει με μια διασκευή). Οι Psychedelic Witchcraft έχουν την τύχη να διαθέτουν μια ικανότατη frontwoman, την γοητευτικότατη Virginia Monti, που έχει τα προσόντα (αναφερόμαστε πρωτίστως στη φωνή) για να κερδίσει την αναγνώριση που της αξίζει. Αυτό που κρατάμε, κρίνοντας κι από το παρόν πόνημα τους, είναι ότι ναι μεν ακόμα δεν μας έχουν δώσει το σπουδαίο δίσκο αλλά φαίνονται πως είναι σε πορεία για να το πετύχουν (το ορχηστρικό Horizons, πάντως, με το οποίο ολοκληρώνεται το άλμπουμ, μας κλείνει το μάτι για το μέλλον).

Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος

 

 

Ο Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος γεννήθηκε στη διάρκεια της δεκαετίας του ’80 (συγκεκριμένα τη χρονιά για την οποία έχει τραγουδήσει ο Jimi Hendrix), όταν πια οι Joy Division είχαν πάψει ήδη να υπάρχουν από καιρό (ευτυχώς υπήρχαν οι New Order!). Μετά από χρόνια αναζητήσεων ανακάλυψε αυτό που έψαχνε σε μια έρημο, έκτοτε λατρεύει οτιδήποτε σχετίζεται με τους Kyuss. Πιστεύει ότι αν δεν υπήρχε το rock & roll θα έπρεπε να το έχουμε ανακαλύψει. Επίσης, είναι βέβαιος ότι ο Έλβις ζει κάπου ανάμεσα μας… 

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα