Δευτέρα, 09 Ιουνίου 2014 14:57

Live Review: Tuxedomoon live @ Stage Volume 1, Αθήνα, 5/6/2014

Written by 

Κάθε φορά που οι Tuxedomoon βρίσκονται σε περιοδεία δεν παραλείπουν να εμφανίζονται στη χώρα μας. Άλλωστε η σχέση τους με την Ελλάδα είναι πλέον δεδομένη: τον Blaine Reininger μπορούμε να τον θεωρούμε κατά το ήμισυ συμπατριώτη μας, αφού είναι μόνιμα εγκατεστημένος εδώ και παντρεμένος με Ελληνίδα. Αφορμή για αυτό το live στάθηκε το νέο τους άλμπουμ (μετά το Vapour Trails που είχε κυκλοφορήσει πριν από 5 χρόνια) με τίτλο Pink Narcissus, το οποίο τους βρίσκει ξανά σε φόρμα. Αξίζει μάλιστα να σημειωθεί ότι ο δίσκος είναι ηχογραφημένος κατά παραγγελία του γαλλικού φεστιβάλ L’Etrange ως μουσική επένδυση για το ομώνυμο φιλμ του 1971.

Η εμφάνιση αυτή ήταν και η παρθενική τους στο νέο συναυλιακό χώρο της Αθήνας Stage Volume 1, ο οποίος μας άφησε πολύ καλές εντυπώσεις. Μπορεί ακόμα να του λείπει η αίσθηση του μπαρουτοκαπνισμένου, αλλά σύντομα, πιστεύουμε, θα γίνει πιο οικείο για τους μουσικόφιλους της πόλης, η οποία αποκτά έτσι ένα τρίτο μεγάλο venue (μετά το Fuzz και το Gagarin). Στα θετικά του χώρου η συρόμενη οροφή, η οποία λύνει με φυσικό τρόπο το πρόβλημα του εξαερισμού, ενώ και η εύκολη πρόσβαση (δίπλα ακριβώς στο μετρό Μοναστηράκι) προσθέτει έξτρα πόντους.

Λίγο μετά τις 10:30 τα πέντε μέλη της μπάντας ανέβηκαν στη σκηνή μέσα σε χαμηλό φωτισμό, για να ξεκινήσουν άλλο ένα ταξίδι μουσικού πειραματισμού. Καθώς το Pink Narcissus έχει μόλις πρόσφατα κυκλοφορήσει, ήταν αναμενόμενο να του δοθούν κάποιες στιγμές μέσα στη βραδιά (δυστυχώς όμως δεν ακούστηκε το Hassidic Pizza η καλύτερη από τις νέες συνθέσεις τους). Βεβαίως, δεν έλειψαν και οι χαρακτηριστικές στιγμές από τον μακρύ κατάλογο τους, όχι όμως κάποια κομμάτια, που ζητάει σταθερά το κοινό, όπως τα No Tears και In A Manner Of Speaking. O Reininger, εξ αρχής φάνηκε πολύ ευδιάθετος, μάλιστα δεν παρέλειψε να μας πληροφορήσει (στα Ελληνικά βεβαίως) ότι μένει πολύ κοντά στο Stage Volume 1, -στου Ψυρρή- και γενικά ανέλαβε το βάρος της επικοινωνίας του συγκροτήματος με το κοινό, προλογίζοντας μάλιστα κομμάτια, όπως το κλασικό Nervous Guy. Η έτερη ηγετική μορφή, ο Steve Brown εναλλασσόταν διαρκώς μεταξύ σαξοφώνου και πλήκτρων, κατέχοντας τον ρόλο του μαέστρου, ενώ δεν παρέλειψε να αφιερώσει το πανέμορφο Muchos Colores από το Vapour Trails  (στο οποίο τραγούδησε στα Ισπανικά) στην Ελλάδα, για όλα αυτά που έχει υποφέρει τα τελευταία χρόνια, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε. Στα μετόπισθεν ο Peter Principle κρατούσε το ρυθμό (αν και τα βρήκε σκούρα με τα ηλεκτρονικά, καθώς το sampler του έκανε συνεχώς «νερά») με το στιβαρό του μπάσο, εφόδιο από την ξεχασμένη εποχή του post punk. Παράλληλα, στο πίσω μέρος της σκηνής προβάλλονταν οι αλλόκοτες εικόνες του video artist και μόνιμου συνεργάτη τους Bruce Geduldig, ο οποίος σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας πραγματοποιούσε τη δική του performance.

Στην πορεία ακούστηκαν κομμάτια όπως το Time to Lose, το υποβλητικό Ιn The Name Of Talent αλλά και το KM / Seeding The Clouds, πριν το κλείσιμο του κανονικού μέρους της συναυλίας μέσα σε ένα παρατεταμένο, θερμό χειροκρότημα και με την ιαχή του Brown «Viva Grecia». Μετά από λίγα λεπτά οι Tuxedomoon επανήλθαν στη σκηνή με τον Reininger να απαντά με χιούμορ σε αυτούς που συνέχιζαν να ζητάνε κλασικά κομμάτια τους, ότι οι Tuxedomoon δεν είναι συγκρότημα που παίζει παραγγελιές και ότι σκόπευε ως encore να παίξει το Proud Mary, όπως και έκανε για λίγα δευτερόλεπτα. Η συναυλία ολοκληρώθηκε με το Litebulb Overkill, το πρώτο κομμάτι που έγραψαν, όπως ανέφερε και ο Reininger, το οποίο ακολούθησε θερμό χειροκρότημα, που συνεχίστηκε ακόμα και όταν το συγκρότημα είχε αποχωρήσει από τη σκηνή. Οι Tuxedomoon υπέροχοι όπως πάντα, δεν απογοήτευσαν ούτε αυτή τη φορά, πιστοί σε αυτή την avant-garde πορεία που ξεκίνησε στο Σαν Φρανσίσκο πριν από 37 χρόνια μέσα στην άνθηση του post punk και συνεχίζεται έως και σήμερα, με ακατάπαυστη διάθεση για πειραματισμό. Το επόμενο ραντεβού με το ελληνικό κοινό λογικά δεν θα αργήσει.

Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος

 

 

Ο Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος γεννήθηκε στη διάρκεια της δεκαετίας του ’80 (συγκεκριμένα τη χρονιά για την οποία έχει τραγουδήσει ο Jimi Hendrix), όταν πια οι Joy Division είχαν πάψει ήδη να υπάρχουν από καιρό (ευτυχώς υπήρχαν οι New Order!). Μετά από χρόνια αναζητήσεων ανακάλυψε αυτό που έψαχνε σε μια έρημο, έκτοτε λατρεύει οτιδήποτε σχετίζεται με τους Kyuss. Πιστεύει ότι αν δεν υπήρχε το rock & roll θα έπρεπε να το έχουμε ανακαλύψει. Επίσης, είναι βέβαιος ότι ο Έλβις ζει κάπου ανάμεσα μας… 

Media

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα