Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου 2016 11:06

Live review: Avatarium/The Slayerking 20/2/2016 @ An Club

Written by 

Μέσα σε 8 μέρες είχαμε την ευκαιρία να δούμε ζωντανά δύο projects με ηγέτη τον συνθέτη και μπασίστα Leif Edling, χωρίς ο ίδιος να συμμετέχει με τη φυσική του παρουσία σε κανένα από αυτά. Οι Avatarium είναι το πιο πρόσφατα δισκογραφημένο, με δύο εξαιρετικά άλμπουμ και μία εντυπωσιακή γυναικεία φωνή για μπροστάρισα. Προσωπικά δεν μπορούσα να κρύψω τον ενθουσιασμό μου για αυτό το live. Οι δίσκοι τους περιέχουν τα καλύτερα στοιχεία των φοβερών Krux (πάλι project του Edling), διανθισμένα με στοιχεία εκτός metal (π.χ. folk) σε σωστές αναλογίες. Κάπου διάβασα να χαρακτηρίζεται η μουσική τους με τον όρο “hipster doom metal”, κάτι που βέβαια δεν ισχύει. Αυτό που σίγουρα ισχύει είναι η διάθεση του υλικού να “κάνει επιτυχία”, καθώς έχει τα χαρακτηριστικά (στο πιο παραδοσιακό τους, πάντα) που έχουν καταστήσει δημοφιλείς περιπτώσεις όπως αυτή της Chelsea Wolfe, της Rose Kemp (πού έχει χαθεί αυτή η σκοτεινή προσωπικότητα;), των Acid King, της/των Jex Thoth, των Jess & The Ancient Ones κτλ. Τα βίντεο που (π)έτυχε να δω στο youtube έδειχναν μία άψογη εικόνα της μπάντας και ιδιαίτερα της Jennie-Ann Smith. Έμενε να δούμε κατά πόσο θα επιβεβαιωνόταν αυτή η εικόνα στη δεύτερη (μετά τη Θεσσαλονίκη) συναυλία αυτού του σκέλους της περιοδείας τους. 

Η βραδιά στo Αν ξεκίνησε με τους Slayerking, τη νέα μπάντα ενός έμπειρου μέλους της ελληνικής metal σκηνής. Οι Nightfall του Ευθύμη Καραδήμα δεν χρειάζονται συστάσεις για οποιονδήποτε έχει ασχοληθεί με τον γηγενή σκληρό ήχο. Το νέο του project είναι πιο heavy, πιο αργόσυρτο: doom το λένε και είναι απλό.. ίσως όχι τόσο απλό στην περίπτωση των Slayerking, αλλά εξαιρετικά ενδιαφέρον. Τα κομμάτια του Sanatana Dharma (όπως καλείται το άλμπουμ τους) “γράφουν” πολύ καλύτερα στη ζωντανή τους απόδοση, ωθώντας με να ξανακούσω προσεκτικότερα το CD στο σπίτι, ανεβάζοντας αυτή τη φορά σημαντικά την ένταση του στερεοφωνικού μου. Οι τρεις μουσικοί (εκ των οποίων ο Κωνσταντίνος είχε επίσης θητεύσει στις πιο πρόσφατες εκδοχές των Nightfall) έδωσαν μία παράσταση επαγγελματικών προδιαγραφών, προσεγμένη στον ήχο της αλλά και στην οπτική παρουσίασή της (χαρακτηριστικός π.χ. ένας δικός τους επιδαπέδιος φωτισμός που αφαίρεσαν στο τέλος της εμφάνισής τους). Ειδική μνεία πρέπει να γίνει στην ωριμότητα της πολύ βελτιωμένης (σε σχέση με την εποχή Nightfall πάντα) φωνητικής ερμηνείας του Καραδήμα, που εκτελούσε παράλληλα χρέη μπασίστα και στα καίρια χτυπήματα στα ντραμς της Άννας Ελευθέρου, η οποία έδειξε τη δέουσα σοβαρότητα στα καθήκοντά της. Τα κομμάτια των Slayerking έκαναν την καλύτερη εισαγωγή στους headliners, με καλύτερες στιγμές το πολυρυθμικό Black Mother Of The Lord Of Light, το μυστικοπαθές Magnificent Desolation  και το τύπου My Dying Bride The Man That Never Was. Την εντυπωσιακή εμφάνισή τους έκλεισαν με το Southern Gate Of The Sun, το οποίο μάλιστα έχουν οπτικοποιήσει για τις ανάγκες της προώθησης του ντεμπούτου τους.

Η αναγνωριστική πρώτη συναυλία των Avatarium στα μέρη μας θα πρέπει να χαρακτηριστεί σίγουρα επιτυχημένη, όχι τόσο ως προς την προσέλευση (το Αν ήταν μεν γεμάτο, αλλά όχι υπερβολικά), αλλά κυρίως ως προς την υστεροφημία που θα λάβει. Όσοι είχαν βρεθεί στη συναυλία των Beastmilk στον ίδιο χώρο πριν 15 μήνες, πιθανότατα αποκόμισαν αντίστοιχη αίσθηση. Και στις δύο περιπτώσεις, είχαμε απέναντί μας μία μπάντα με φοβερά τραγούδια, εξαιρετική απόδοση, τραγουδιστές (διαφορετικού φύλου κάθε φορά) με εντυπωσιακή σκηνική και φωνητική παρουσία, αλλά και ένα κοινό που προσήλθε και συμμετείχε μετά πωρώσεως στα δρώμενα. Οι Avatarium δεν ευτύχησαν να έχουν πολύ εκδηλωτικό κοινό κατά τη διάρκεια των κομματιών τους, όμως το θερμότατο και διαρκές χειροκρότημα στο τέλος κάθε τραγουδιού ανταποκρινόταν στα έντονα συναισθήματα που βιώσαμε αλλά και στην ποιοτική και ψυχωμένη απόδοση των μελών της μπάντας. Είχαμε απέναντί μας μια, φανερά αγχωμένη αρχικά, Jennie-Ann Smith που κέρδιζε όμως το κοινό όσο κυλούσε το live με την κίνησή της, το έντονο βλέμμα της αλλά κυρίως την ασύλληπτη φωνή της και την ικανότητά της να αποδίδει “καρφί” τα κομμάτια των δύο δίσκων με αξιοθαύμαστη άνεση. Κάποια θέματα στον ήχο της κιθάρας του Marcus Jidell (συνοδοιπόρος της Jennie-Ann και στη ζωή) δεν τον απέτρεψαν από το να φανερώσει τις αρετές για τις οποίες κατέληξε τελικά σε συνεργασία με τον Leif Edling: παίξιμο με πάθος και ουσία, απαλλαγμένο από εφφεδιές που θα μπορούσαν να καλύπτουν τη μουσικότητα του.

Το σετ έδωσε περισσότερη βάση στο περσινό άλμπουμ The Girl With The Raven Mask, όπου τα μεταλλικά στοιχεία του ντεμπούτου διανθίστηκαν με μουσικές εκτός χώρου. Ο πλούτος του ακούσματος έκανε το τελικό αποτέλεσμα να ξεφεύγει από τα ενδιαφέροντα του εξειδικευμένου κοινού του LeifEdling-ικού doom metal και να απευθύνεται σε ένα ευρύτερο κοινό, αν και, αναπόφευκτα οι παριστάμενοι στο live προέρχονταν κατά κύριο λόγο από το metal χώρο. Είναι άλλωστε και η προϊστορία των υπόλοιπων μελών που παραπέμπει άμεσα εκεί. Πέραν του Jidell, ο οποίος, εκτός από συνεργάτης του Edling τα τελευταία 10 χρόνια σχεδόν, συμμετείχε στους Evergrey και τους Royal Hunt, ο ντράμερ Lars Skold είναι γνωστός από την πολυετή του πορεία στους Tiamat και ο πληκτράς Carl Westholm επίσης έχει συνεργαστεί με τον Edling σε άλλα projects του στο παρελθόν. Η Jennie-Ann έχει βάσεις στη jazz και τα blues πολύ περισσότερο, εξού και το ιδιαίτερο μίγμα που πετυχαίνουν οι Avatarium.

Πολλές οι μαγευτικές στιγμές στη συναυλία, ίσως όμως ως σύνοψη του live να χρησίμευε η απίθανη εκτέλεση του Pearls And Coffins, ενός “λυπητερού ερωτικού τραγουδιού” που κατέληξε σε ένα κρεσέντο από όλους τους μουσικούς και πανηγυρισμούς από το κοινό. “Πρέπει να δείτε πόσο όμορφοι είστε από εδώ πάνω”, κατέληξε η Jennie-Ann, προφανώς μην περιμένοντας τόσο ενθουσιώδεις αντιδράσεις από το ελληνικό κοινό (προφανώς δεν φρόντισε να πάρει τις σωστές πληροφορίες). Το εναρκτήριο Ghostlight, όπως γράψαμε και παραπάνω, ήταν αγχωμένο αλλά ενδεικτικό του τι θα ακολουθούσε. Πραγματικά, ειδικά μέχρι το 6ο τραγούδι, λίγο μετά τη μέση του σετ, ένιωθες ότι το live έχει μονάχα ανοδική πορεία, με κορύφωση βέβαια το Pearls And Coffins. Girl WIth The Raven Mask, Bird Of Prey, The January Tree, All I Want εκτελέστηκαν ιδανικά. Η συναυλία ξαναπήρε τα πάνω της - λόγω  του ρυθμού και μόνο - στο φολκίζον Deep Well και το αναμενόμενο Moonhorse, λίγο πριν κλείσει οριστικά με το Avatarium. Τα κοντά 80 λεπτά φάνηκαν πάρα πολύ λίγα μπροστά στη μουσική μέθεξη που μας πρόσφεραν οι συμπαθέστατοι Σουηδοί. Την επόμενη φορά που θα επανέλθουν, η φήμη του συγκεκριμένου live λογικά θα υπερβεί οποιαδήποτε προωθητική ενέργεια.

 

 Κείμενο / Φωτογραφίες: Μιχάλης Κουρής

Μιχάλης Κουρής

 

 

Για τον Μιχάλη Κουρή καλύτερα από οποιονδήποτε μιλάνε τα σημειώματα στο ψυγείο του: "Δεν πεινάω δεν πεινάω" "Να έρχεσαι κάθε πέντε λεπτά να με βλέπεις" "Μην πίνεις άλλο" "Δεν μπορείς να πας σε όλα τα live". Ακούει τα πάντα και δεν εννοεί "ακούω ραδιόφωνο" - στον ελεύθερό του χρόνο είναι αφουγκραστής των συμπαθών ζώων σε ζωολογικό κήπο του εξωτερικού που εύλογα επιθυμεί να παραμείνει μυστικός.

Website: www.soundgaze.gr
Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα