Τρίτη, 22 Μαρτίου 2016 20:27

Live Review: Sleep Party People / Gioumourtzina @ Gagarin 205 Live Music Space, 19/3/2016

Written by 

Υπάρχουν κάποια live στα οποία πας, δίχως να γνωρίζεις ακριβώς τι θα αντιμετωπίσεις. Σίγουρα έχεις μια επαφή με τον στουντιακό ήχο του εκάστοτε καλλιτέχνη, μπορεί να έχεις δει και κάποια βίντεο από ζωντανές εμφανίσεις του, όμως, ακόμα και το πιο μερακλίδικο full HD βίντεο να δεις, τίποτα δεν συγκρίνεται με το να βλέπεις και να ακούς μια μπάντα να ξεδιπλώνει μπροστά σου αυτό που κρύβει μέσα στα σπλάχνα της. Ουσιαστικά, να γίνεσαι μέρος της συναυλίας και να μοιράζεσαι το ίδιο συναίσθημα, αυτή τη μοναδική, κακή, καλή ή και αδιάφορη, εμπειρία μαζί με το υπόλοιπο κοινό. 

Τους Sleep Party People λοιπόν, τους γνωρίζω εδώ και λίγα χρόνια, κυρίως μέσω της δισκογραφίας τους. Μου άρεσε πολύ ο ήχος τους, όμως, δεν μπορώ να πω ότι πρόκειται για μια μπάντα που βρίσκεται στη λίστα μου με τους καλλιτέχνες που θέλω να δω πριν πεθάνω. Θα έλεγα, πως, στο μυαλό μου, τους είχα σαν ένα γκρουπ που απλώς δεν θα με “χάλαγε” να δω σε κάποιο φεστιβάλ, αλλά μέχρι εκεί. Μεγάλο λάθος, επειδή, αυτό που ζήσαμε στο Gagarin πριν από λίγες ημέρες ήταν κάπως σαν την μεγάλη εκδίκηση των κουνελιών. Με έκαναν στιφάδο και με έφαγαν, μπράβο τους. 

Εδώ είναι το σημείο που κάθε live reviewer που σέβεται τον εαυτό του, παίρνει τα πράγματα από την αρχή. Έφτασα στο Gagarin με το που ξεκίνησαν οι Gioumourtzina, ένα ντουέτο από τη Θεσσαλονίκη που θα έλεγα πως κινείται σε ambient - electronica μονοπάτια με αρκετές δόσεις, τουλάχιστον στις αρχές της πορείας τους, από το '80's revival κύμα, αλλά και κάποιες πινελιές από pop. Δυστυχώς, ενώ στις ηχογραφήσεις τους έχουν κάποιες όμορφες στιγμές, στο συγκεκριμένο live με απογοήτευσαν για δεύτερη φορά μετά την εμφάνιση τους στο Plissken Festival. Θα τους δώσω όμως ένα ελαφρυντικό και αυτό είναι πως αντιμετώπιζαν κάποια τεχνικά προβλήματα, τα οποία μάλιστα, σε κάποιο σημείο, τους ανάγκασαν να διακόψουν ένα τραγούδι και να το πιάσουν από την αρχή. Λίγο τα προαναφερθέντα τεχνικά προβλήματα, λίγο το γεγονός πως φαινόντουσαν αγχωμένοι, δεν κατάφεραν να αφήσουν το στίγμα τους και να ζεστάνουν το κοινό που, σιγά - σιγά, μεγάλωνε. 

Με το που τελείωσε η εμφάνιση των Gioumourtzina, έριξα μια ματιά γύρω μου, με σκοπό να κάνω μια πρόχειρη καταμέτρηση του κοινού (αν και για να λέμε την αλήθεια, είμαι λίγο κακός σε αυτό). Δέκα λεπτά πριν βγει ο Brian Batz και η παρέα του, υπολόγισα πως στον δημοφιλή συναυλιακό χώρο βρίσκονταν περίπου 200-250 άτομα, αριθμός που σίγουρα μεγάλωσε λίγο κατά τη διάρκεια των πρώτων κομματιών. Στις 23:00 λοιπόν, τα φώτα χαμήλωσαν και στη σκηνή εμφανίστηκαν τέσσερις τύποι οι οποίοι ήταν όλοι ντυμένοι στα μαύρα, φορώντας κουκούλες και τις μάσκες - σήμα κατατεθέν της μπάντας. Δεν ξέρω αν έχει νόημα να περιγράψω τον ήχο τους μιας και πραγματικά, ο Batz έχει καταφέρει να αναμίξει τις μουσικές του επιρροές με έναν τόσο ιδιαίτερο τρόπο που σου φαίνεται περιττό το να κάνεις οτιδήποτε άλλο πέραν του να απολαύσεις αυτό που βγαίνει από τα ηχεία και το stage. Αν μου έβαζες ένα πιστόλι στον κρόταφο όμως, θα σου έλεγα πως η μουσική των Sleep Party People, είναι μια μίξη από ambient, dream pop και τις καλύτερες στιγμές από την ιστορία του post rock. Αν, μαζί με το πιστόλι, μου κόλλαγες και ένα κανόνι στον κρόταφο, θα σου έλεγα πως, αν υπάρχει μια μπάντα που μου έρχεται στο μυαλό όταν τους ακούω, αυτή είναι (με μια τεράστια δόση υπερβολής, εντάξει, μου έχεις κολλήσει ένα περίστροφο και ένα κανόνι στο κεφάλι, κάτι πρέπει να πω!) οι Sigur Rós. 

Οι Sleep Party People ξεκίνησαν την εμφάνιση τους σε πολύ χαλαρούς ρυθμούς, επιλέγοντας να μην μας "αρπάξουν από τα μούτρα", αλλά να μας βάλουν σιγά - σιγά στη φωλιά τους και να μας κρατήσουν εκεί, παγιδευμένους για πάντα. Το όλο πράγμα ακούγεται σαν σκανδιναβικό παραμύθι με μακάβριο τέλος, και νομίζω πως το γεγονός πως πρόκειται για μια μπάντα της οποίας ο ηγέτης μεγάλωσε κάπου μεταξύ Δανίας και Σουηδίας, να παίζει μεγάλο ρόλο στην ξεχωριστή ατμόσφαιρα που δημιουργούν. Ο Batz άλλαζε ρόλους, τη μία στιγμή έπαιζε κιθάρα, την άλλη απλώς τραγουδούσε, πειράζοντας τα εφέ της φωνής του, ή χανότανε πίσω από τον, πλάγια προς το κοινό τοποθετημένο, πάγκο με τα synths του. Απέναντι του, είχε τον έτερο κιθαρίστα της μπάντας ο οποίος, επίσης, άλλαζε ρόλους, πιάνοντας το μπάσο, κάποια επιπλέον πλήκτρα ή ακόμα και κάνοντας πρώτα και δεύτερα φωνητικά. Από πίσω τους, ένας θεότρελος - party animal - ντράμερ ο οποίος, με κατέπληξε παίζοντας ακριβώς ό,τι και όσο έπρεπε σε κάθε κομμάτι. Τη τετράδα συμπλήρωνε ένας πληκτράς που, κατά διαστήματα, έκανε και κάποια άλματα. Η μπάντα ήταν πολύ δεμένη, ενώ με ενθουσίασαν τα φωνητικά τους, ειδικά στις στιγμές που οι δύο, μπροστάρηδες στο stage, τραγουδούσαν συγχρόνως. 

Πάνω που είχαμε χαλαρώσει λοιπόν, νομίζοντας πως όλη η συναυλία θα κυλήσει σε αυτούς τους ρυθμούς, όντας άλλη μια καλή συναυλία ambient σχήματος που έπαιξε τα καλά χαρτιά της από την αρχή με αποτέλεσμα να καταντήσει κουραστική, οι Sleep Party People, έβαλαν κρυφά το χέρι τους κάτω από το τραπέζι και πέταξαν τον κρυμμένο άσσο που είχαν στο μανίκι τους. Γύρω στη μέση του σετ τους, κινήθηκαν στους ρυθμούς του τρίτου τους δίσκου, Floating. Όσοι έχουν παρακολουθήσει τη δισκογραφία τους, θα γνωρίζουν πως πρόκειται για ένα πιο δυναμικό άλμπουμ σε σχέση τις προηγούμενες δουλειές τους. Ακολούθησε λοιπόν ένα, on stage, "σπάσιμο" που είμαι σίγουρος πως θα ζήλευαν πολλές μπάντες του σκληρού, πειραματικού ήχου. Ο κόσμος, είχε συσσωρευθεί μπροστά δίνοντας την αίσθηση πως ο χώρος είναι μισογεμάτος και όχι μισοάδειος. Οι Δανοί πρέπει να "κέρδισαν" το μεγαλύτερο ποσοστό του κοινού το οποίο, στις πιο δυνατές στιγμές κουνιόταν ρυθμικά και χειροκροτούσε θερμά έπειτα από κάθε κομμάτι. Αφού έπαιξαν, σχεδόν, όλα τα κομμάτια που θα ήθελε να ακούσει ο μέσος fan τους, αποχώρησαν από τη σκηνή, για να επιστρέψουν λίγα λεπτά αργότερα και ύστερα από σχετική παρότρυνση του κοινού, για να παίξουν το A Dark God Heart, να βγάλουν τις μάσκες τους και να μας χαιρετήσουν για μια τελευταία φορά. 

Ειλικρινά, ένα από τα πιο όμορφα συναισθήματα που μπορεί να νιώσει ένας μουσικόφιλος, είναι το να βρεθεί στο σωστό σημείο, τη σωστή στιγμή και να μπει στον κόσμο που θέλει να τον μεταφέρει ένας μουσικός. Αυτό μου συνέβη έπειτα από καιρό στο Gagarin και υπόσχομαι στον εαυτό μου πως, κάποια στιγμή, θα ξαναεπισκεφτώ τη φωλιά των Sleep Party People!  

 

Κείμενο / Φωτογραφίες: Lonely Lou

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα