Παρασκευή, 02 Σεπτεμβρίου 2016 07:36

Live review: Mastodon @ Piraeus 117 Academy, 30/8/2016

Written by 

Κάποια στιγμή θα έρθει η καλή φορά, δεν μπορεί”, αναλογιζόμουν λίγες μέρες πριν το live των Mastodon και όσο έπαιρνα τη σχεδόν άδεια ακόμη Πειραιώς για το Academy στο νούμερο 117. Βλέπετε, ενώ οι Αμερικανοί αρχής γενομένης από το 2005 μας έχουν τιμήσει πέντε φορές πλέον με την παρουσία τους, είτε ως κυρίως πιάτο είτε ως support, είτε σε ανοικτό είτε σε κλειστό χώρο, ποτέ δεν ξεπέρασαν το απροσπέλαστο, όπως φαίνεται, εμπόδιο του μέτριου, στην καλύτερη περίπτωση, ήχου. Το νέο Academy έχει παρουσιάσει σε γενικές γραμμές πολύ καλό πρόσωπο στο θέμα αυτό, οπότε ας δοκιμαστεί και αυτό εκεί που τα υπόλοιπα venues έχουν αποτύχει. Η τωρινή τους παρουσία θεωρείται χρεωστούμενη από την περυσινές ακυρωθείσες ημερομηνίες, αν και η συμπρωτεύουσα αυτή τη φορά δικαιούται να νιώθει ριγμένη, μιας και δεν προβλέφθηκε κάποια εμφάνιση εκεί σε αυτό το σκέλος της περιοδείας των Mastodon.

Μπορεί να βρισκόμαστε πλέον στο επίσημο τέλος του θέρους, αλλά οι υψηλές θερμοκρασίες εξακολουθούν να υπερέχουν, πόσο μάλιστα μέσα σε ένα ψηλοτάβανο κλειστό χώρο, όπου η ισχύς των κλιματιστικών μονάδων δύσκολα επαρκεί για τον όγκο του. Σταματάω με τις τεχνικές λεπτομέρειες, διότι το αποτέλεσμα έχει τελικά σημασία: άπαντες γέμισαν τη φανέλα με κουβάδες ιδρώτα, ακόμη και όσοι έκαναν τις λιγότερες δυνατές κινήσεις για να τον αποφύγουν, μάταια όπως αποδείχτηκε στην πράξη. Η συγκυρία του όχι ασφυκτικά γεμάτου χώρου είχε διπλή σημασία. Από τη μία νομίζω πως κανείς δεν χαλάστηκε που, υπό τις παρούσες συνθήκες θερμοκρασίας, δε θα βρίσκεται υποχρεωτικά αγκαλιά με εξίσου κάθιδρους οπαδούς, από την άλλη όμως, αναλογικά με το θεωρητικό μέγεθος των Mastodon στη συνείδηση του ελληνικού κοινού, ο αριθμός των οπαδών που βρέθηκε στο Academy δεν αρκούσε για να γεμίσει πλήρως το χώρο και αυτό ίσως θα πρέπει να αποτελέσει ένα πεδίο προβληματισμού για το μέλλον.

Τηρώντας αυστηρά το ανακοινωθέν πρόγραμμα, οι Mastodon βγήκαν στην σκηνή ακριβώς στις 21:30 με δύο κομμάτια από το πλέον πρόσφατο άλμπουμ τους. Το Tread Lightly προσφέρεται έτσι κι αλλιώς για opener, είτε στο άλμπουμ είτε στο live, και το Feast Your Eyes παίχτηκε τόσο κολλητά με το κολλητικό Blasteroid ώστε να μην αφήσει περιθώριο αντίδρασης στο κοινό που άρχιζε να παίρνει τα πάνω του. Έπρεπε όμως να έρθει το Oblivion (από το απίθανο Crack The Skye, ίσως το μεγαλύτερο έργο τους) για να έχουμε την πρώτη αξιομνημόνευτη στιγμή του live. Προσωπικά πάντως από την πρώτη τετράδα των κομματιών θυμάμαι περισσότερο πως, ευρισκόμενος στο φωτογραφικό pit, κατέβαλα προσπάθεια να διακρίνω και να αναγνωρίσω κάποια σημεία σε τραγούδια που έτσι κι αλλιώς γνωρίζω από μνήμης πώς αναπτύσσονται. Η φωνή του Troy Sanders είναι η πιο δουλεμένη της τετράδας - αλήθεια, έχετε συναντήσει πολλές μπάντες που τραγουδούν όλα τα μέλη τους; - και ακουγόταν δυνατότερα από όλες στο μικρόφωνό του. Όταν όμως ο Brent Hinds έπαιρνε τη σκυτάλη, μπορούσαμε να καταλάβουμε μόνο τη διάθεση, όχι να ακούσουμε συγκεκριμένη “φωνή”. Έφυγα από το photo pit και μετακινήθηκα όσο πιο κεντρικά και κοντά στον ηχολήπτη μπορούσα στο χώρο - η βελτίωση ήταν υπαρκτή, αλλά θα χρειαζόταν να μπούμε στο 2ο μισό του live όπως αυτό ορίστηκε από το οργιαστικό Bladecatcher για να περάσουμε σε μεγαλύτερη αναλογία από πιο άμεσες συνθετικές φόρμες (πάντα με τον τρόπο των Mastodon) και να κρατηθεί ένα κάπως πιο αξιοπρεπές ηχητικό προφίλ.

Σε αυτήν την παράγραφο θα προσπαθήσω να μην ασχοληθώ με τον ήχο, όσο κι αν πρόκειται για τον πραγματικό (εννοείται αρνητικό) πρωταγωνιστή της βραδιάς που παραγκώνισε τα καλά στοιχεία της συναυλίας. Οι Mastodon είχαν ως τυπικό μπροστάρη τον μπασίστα Troy Sanders, αλλά ουκ ολίγες φορές το επικοινωνιακό κέντρο βάρους μετατοπιζόταν στους δύο κιθαρίστες Brett Hinds και Bill Kelliher, ενώ τη δική του απόκριση προς το κοινό (με έμφαση στις εκπληκτικά γευστικές… ντομάτες που δοκίμασε στα μέρη μας) έκανε και ο Brann Dailor αφού όλα τελείωσαν, διότι πιο πριν παρέμενε κρυμμένος πίσω από το drum kit του αλλά όχι και απαρατήρητος. Ο τύπος παίζει… αυτά που παίζει τέλος πάντων ενώ παράλληλα τραγουδάει (άλλο αν εμείς κάποια στιγμή τον χάναμε, όπως π.χ. λίγο πριν το ρεφρέν του Motherload)! Η μπάντα είχε θετική διάθεση και αναγνώρισε την κινητικότητα των Ελλήνων οπαδών και τη γενικότερη προσπάθειά τους να μπει στο κλίμα του live. Το κέντρο της αρένας αναδεύτηκε αρκετές φορές από θερμόαιμους φανς: High Road, Iron Tusk, το δίδυμο The Wolf Is Loose & Crystal Skull (από το Blood Mountain του 2006) αλλά κυρίως στο μεγάλο hit Blood And Thunder που έκλεισε το κανονικό setlist με εμφατικό τρόπο.

To encore δεν άργησε να έρθει, όπως αναμενόταν. Καθώς ήταν τελευταία συναυλία της παρούσας τουρνέ, εξέφρασαν δια στόματος Hinds την επιθυμία τους να κλείσουν με πανηγυρικό τρόπο το live διασκεδάζοντας και οι ίδιοι, παίζοντας ένα δικό τους αγαπημένο κομμάτι. Οι Thin Lizzy αποτελούν μία καταφανέστατη και ομολογημένη επιρροή τους, ειδικά στις διπλές κλασικοροκάδικες κιθαριστικές επιθέσεις τους, και το επικό feeling του Emerald αποτελεί χαρακτηριστικότατο δείγμα αυτής της τάσης των Mastodon. Η έξοδος του κοινού από το χώρο έγινε υπό τους 80s ηλεκτρονικούς AOR ήχους του True Survivor από τον μοναδικό, τον υπέρτατο, τον Ένα, David Hasselhoff - και αν δεν ξέρετε το κομμάτι, το ότι δε διαβάζετε εξονυχιστικά τις θερινές μας λίστες είναι το λιγότερο που μπορώ να σας προσάψω...

Στη λήξη του live βρέθηκα διχασμένος. Ενώ τα “τεχνικά” με απογοήτευσαν για πολλοστή φορά σε συναυλία των Mastodon, δεν μπορώ να παραβλέψω το γεγονός πως ευχαριστήθηκα το live τους περισσότερο από κάθε άλλο (στην καταμέτρηση βέβαια δε μετράει η συναυλία του 2005 στο Gagarin, καθώς τότε οι Mastodon στο 2ο δίσκο τους ήταν η νέα και πολλά υποσχόμενη είσοδος στην σκληρή μεταλλική καρδιά μου και 11 χρόνια πριν αλλιώς έβραζε το αίμα). Διαθέτουν πλέον στο οπλοστάσιό τους αρκετά μεγάλα τραγούδια, επιφύλαξαν στους Έλληνες οπαδούς το μεγαλύτερο setlist του τωρινού σκέλους της περιοδείας τους, είχαν κέφι και διάθεση στην σκηνή, το κοινό δήλωνε βροντερό παρών στα περισσότερα κομμάτια… τι άλλο χρειάζεται κάποιος φίλος των Mastodon για να περάσει καλά στα live τους; Η απάντηση έρχεται αβίαστα και δε θα την αναφέρω ξανά. Σύμφωνοι, μιλάμε για metal live και η “βρωμιά” ενίοτε επιβάλλεται. Πόσο άδικα όμως θα τους φερόμουν, αν διατεινόμουν πως η αμεσότητα των κομματιών των δύο τελευταίων άλμπουμ ουσιαστικά σαμποτάρει το πάγιο επιχείρημα πως η πολυπλοκότητα της μουσικής τους απαιτεί πεντακάθαρο ήχο και με σαφώς διαχωρισμένα όργανα και φωνές για να ακουστεί ζωντανά; Να πάρουμε απόφαση πως θα θαυμάζουμε όπως πρέπει τις δυνατότητές τους μονάχα στα στούντιο άλμπουμ τους; Ως φίλοι του καλού σκληρού ήχου, αξίζουμε σίγουρα μία καλύτερη ευκαιρία για να δούμε και κυρίως να ακούσουμε “όπως πρέπει” μία από τις καλύτερες μπάντες του ήχου, με μόνιμα σημαδεμένη επάνω τους την προοπτική να αποκτήσουν τεράστια δημοφιλία και να γεμίζουν κάποια στιγμή σε σταθερή βάση μεγάλες αρένες. Μακαρίζω το φίλο που τους είδε πριν χρόνια στην Αγγλία, στη συναυλία της μαγνητοσκόπησης του DVD Live At Brixton, ο οποίος ακόμη μας υπερηφανεύεται πως απόλαυσε τους Mastodon με άψογο ήχο. Όμως πρέπει να ομολογήσω πως ένα μέρος μου, αυτό που τους έχει δει 5 φορές ως τώρα, κάθε φορά με το ίδιο αποτέλεσμα, αδυνατεί να τον πιστέψει και έχει αναγάγει τις διηγήσεις του στο πλαίσιο του ανεπιβεβαίωτου μύθου...

Κείμενο / Φωτογραφίες: Μιχάλης Κουρής

Μιχάλης Κουρής

 

 

Για τον Μιχάλη Κουρή καλύτερα από οποιονδήποτε μιλάνε τα σημειώματα στο ψυγείο του: "Δεν πεινάω δεν πεινάω" "Να έρχεσαι κάθε πέντε λεπτά να με βλέπεις" "Μην πίνεις άλλο" "Δεν μπορείς να πας σε όλα τα live". Ακούει τα πάντα και δεν εννοεί "ακούω ραδιόφωνο" - στον ελεύθερό του χρόνο είναι αφουγκραστής των συμπαθών ζώων σε ζωολογικό κήπο του εξωτερικού που εύλογα επιθυμεί να παραμείνει μυστικός.

Website: www.soundgaze.gr
Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα