Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2016 22:31

Live review: Θανάσης Παπακωνσταντίνου / Λάργκο @ Τεχνόπολη, 14/9/16

Written by 

Οι συναυλίες του Θανάση Παπακωνσταντίνου στη Τεχνόπολη είναι από αυτές που οι φίλοι του μουσικού (αλλά και γενικότερα της συγκεκριμένης μουσικής) κυκλώνουν στο ημερολόγιο τους κάθε καλοκαίρι. Έχουν αποκτήσει πλέον πανηγυρικό χαρακτήρα και φέτος δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς, μάλιστα υπήρχε το πρόσθετο κίνητρο που ακούει στο όνομα Λάργκο.

Οι Λάργκο είναι το συγκρότημα που δημιούργησε μόλις πριν λίγα χρόνια ο Κωνσταντής Παπακωνσταντίνου, ο οποίος τυγχάνει να είναι γιός του Θανάση, όπως θα υποψιαστήκατε. Βεβαίως την επιλογή τους για support σχήμα δεν την επέβαλε η οικογενειοκρατία αλλά λόγοι καθαρά μουσικοί. Το εξαμελές γκρουπ με έδρα τη Θεσσαλονίκη κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες το παρθενικό πόνημα του (με τίτλο απλώς το όνομα του) και απέσπασε θετικότατες εντυπώσεις. Στις πέντε συνθέσεις που περιέχει συναντούμε μια μοντέρνα, ηλεκτρική εκδοχή ήχων από την παράδοση, τη λαϊκή μουσική και τη μουσική των Βαλκανίων. Το όλο αποτέλεσμα φυσικά βρίσκεται πολύ κοντά στο μουσικό σύμπαν του Θανάση (ο οποίος συνέβαλε στο δίσκο μόνο με στίχους) αλλά στέκεται και αυτόνομα. Ακούσαμε ζωντανά μεταξύ άλλων το Λόλα να ένα μήλο, Απ’ τη αρχή του Κόσμου και το «χιτ» του δίσκου Κωλοχανείο. Όταν μάλιστα μας είπαν ότι θα μας παρουσιάσουν μια καινούρια σύνθεση που ακόμα δουλεύουν, εκεί είναι που ενθουσιαστήκαμε ακόμα περισσότερο, διότι φαίνεται ότι τα καλύτερα έρχονται. Μάλλον βρήκαμε λαβράκι! Στο μισάωρο της εμφάνισης τους ναι μεν φανέρωσαν ότι είναι ακόμα φρέσκοι ως μπάντα άλλα έδειξαν στοιχεία που μας κάνουν να έχουμε βάσιμες ελπίδες ότι στο μέλλον θα κάνουν σημαντικά πράγματα.

Η ώρα (όχι του Γιάννη Βαλαώρα) είχε φτάσει για τον Θανάση, ένα άλλο άξιο τέκνο της Θεσσαλίας. Όταν ανέβηκε στη σκηνή ο Παπακωνσταντίνου η Τεχνόπολη ήταν ήδη ασφυκτικά γεμάτη με κόσμο που ήταν έτοιμος «να πάρει φωτιά» με την πρώτη ευκαιρία, έτσι κομμάτια σαν την Αγρύπνια ή τον καταπληκτικό Τειρεσία προκάλεσαν ενθουσιασμό. Τι να πεις βέβαια και για το Όταν Χαράζει που ακούστηκε στο πρώτο μισό του live. Ένα κομμάτι κλασικό πια για την ελληνική δισκογραφία, με την θαυμάσια (δισκογραφημένη) ερμηνεία του Γιάννη Αγγελάκα και τις κιθάρες του Μπάμπη Παπαδόπουλου (αμφότεροι Τρύπες) που με ευκολία θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν από τις πλέον τολμηρές στην ελληνική μουσική παραγωγή των τελευταίων χρόνων. Το πρόγραμμα που είχε ετοιμάσει ο Παπακωνσταντίνου είχε επιλογές από την ολόκληρη τη σπουδαία δισκογραφία του, η οποία είναι τόσο πλούσια όσο και εκτεταμένη που θα μπορούσε να συγκριθεί μόνο με αυτή του Σαββόπουλου (μόνο τυχαία δεν ήταν η συνεργασία στο άλμπουμ Ο Σαμάνος του 2008). Έτσι ας πούμε τη θέση τους στο σετ βρήκαν κομμάτια όπως η Ηλιόπετρα (βασισμένη στο ποιητικό λόγο του Μεξικανού Οκτάβιο Πας) από την πιο πρόσφατη δουλειά του Πρόσκληση σε Δείπνο Κυανίου (2012), το λιγότερο προφανές Αυτό (από το Σαμάνο), δίπλα σε παλιότερα όπως ο Τρυγητής και το Τρία Ρουμπαγιάτ.

Στο κομμάτι των φωνητικών (το όποιο δεν είναι το φόρτε του, όπως παραδέχτηκε για άλλη μια φορά) είχε τη συνδρομή της Ματούλας Ζαμάνη που το συνοδεύει εδώ και χρόνια αλλά και του Αλέξανδρου Κούστα, που τον ακολούθησε στην καλοκαιρινή περιοδεία, ενώ πίσω του είχε μια πλειάδα ικανότατων μουσικών (στο παρελθόν ο τραγουδοποιός έχει δηλώσει ότι οι μουσικοί του είναι αυτοί που τον «κάνουν μάγκα»). Πέρα από τους σταθερούς συνοδοιπόρους (όπως οι Μυστακίδης, Παντέλης στις κιθάρες), αυτό που έκλεψε την παράσταση ήταν ο Ανδρέας Πολυζωγόπουλος στα πνευστά, που με το καταπληκτικό παίξιμο του έδινε μια τζαζ πινελιά στον τόσο ελληνικό ήχο του Παπακωνσταντίνου.

Όσο περνούσε η ώρα έρχονταν οι πιο αγαπημένα συνθέσεις του όπως Στην Αμερική (στο οποίο αναφέρεται το όνομα της ρεμπέτισσας Μαρίκας Παπαγκίκα, την οποία πολλοί αγνοούν αλλά στην Αμερική κυκλοφορούν πολλές εκδόσεις για αυτή, παρότι έχει πεθάνει εδώ και παρά πολλά χρόνια), Ανδρομέδα, Μιλώ για Σένα, Διάφανος, Στις Χαραυγές Ξεχνιέμαι. Ένας μικρός χαμός δημιουργήθηκε όταν ο Αλέξανδρος Κτιστάκης ερμήνευσε το Η Ουρά του Αλόγου, ενώ αυτό που συνέβη όταν ακούστηκε ο Πεχλιβάνης πιο πολύ metal συναυλία θύμιζε. Ο Αποσπερίτης που ακολούθησε μάλλον σαν βάλσαμο έμοιαζε και ευκαιρία για ανασύνταξη. Με το αναμενόμενο Αερικό και τα Έρημα Κορμιά ήρθε το φινάλε μέσα σε κλίμα πανηγυριού (το έχουμε στο αίμα μας το πανηγύρι ως λαός), στο τελευταίο μάλιστα ζήσαμε ανεπανάληπτες στιγμές με τον Παπακωνσταντινου και μερικούς από τους μουσικούς τους να πιάνονται χέρι χέρι και να χορεύουν σε κύκλο (!!!).

Σίγουρα ένα από τα μεγαλύτερα κατορθώματα του Παπακωνσταντίνου είναι ότι έχει καταφέρει να συσπειρώσει τα τελευταία χρόνια ένα νεανικό κοινό με εντελώς διαφορετικές καταβολές και παραστάσεις (καθόλου άσχημα για ένα καλλιτέχνη 57 ετών). Βεβαίως, η σύνθεση του κόσμου έχει αλλάξει αρκετά τα τελευταία χρόνια, με αποτέλεσμα μεταξύ των τακτικών «θαμώνων» των συναυλιών του Θανάση να «παρεισφρέουν» αρκετοί που πηγαίνουν για «τη φάση». Ναι μεν ένα ενθουσιώδες και δυναμικό κοινό είναι ο,τι καλύτερο, όταν όμως οι αντιδράσεις του θυμίζουν περισσότερο γήπεδο (για παράδειγμα τα καπνογόνα πιο πολύ ταιριάζουν σε κερκίδα οργανωμένων οπαδών παρά σε συναυλιακό χώρο…) τότε η ισορροπία μοιάζει να χάνεται. Πόσο μάλλον όταν ο χαρακτήρας και η εν γένει παρουσία (που χαρακτηρίζεται από ηπιότητα) του τραγουδοποιού βρίσκεται σε πλήρη αντιδιαστολή με τέτοιους είδους εκδηλώσεις.

Για να επανέλθουμε στα καθαρά μουσικά, ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου είναι από τις πλέον φωτεινές εξαιρέσεις της ελληνικής μουσικής, η οποία βρίσκεται εδώ και χρόνια σε τέλμα, χωρίς εμφανή διέξοδο. Ένας μουσικός που δεν έχει κάνει εκπτώσεις, που συνεχίζει τη δική του μουσική πορεία, κρατώντας πάντα ψηλά το επίπεδο των παραγωγών του. Ευχόμαστε να συνεχίσει να είναι παραγωγικός τόσο στη δισκογραφία όσο και στις συναυλίες και τα επόμενα χρόνια (σ.σ. και να μην τηρήσει την "απειλή" του πως θα κάνει σχετικά μεγάλο διάστημα να εμφανιστεί ζωντανά), γιατί κακά τα ψέματα δεν έχουμε άλλον σαν αυτόν.

Κείμενο: Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος / Φωτογραφίες: Μιχάλης Κουρής

Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος

 

 

Ο Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος γεννήθηκε στη διάρκεια της δεκαετίας του ’80 (συγκεκριμένα τη χρονιά για την οποία έχει τραγουδήσει ο Jimi Hendrix), όταν πια οι Joy Division είχαν πάψει ήδη να υπάρχουν από καιρό (ευτυχώς υπήρχαν οι New Order!). Μετά από χρόνια αναζητήσεων ανακάλυψε αυτό που έψαχνε σε μια έρημο, έκτοτε λατρεύει οτιδήποτε σχετίζεται με τους Kyuss. Πιστεύει ότι αν δεν υπήρχε το rock & roll θα έπρεπε να το έχουμε ανακαλύψει. Επίσης, είναι βέβαιος ότι ο Έλβις ζει κάπου ανάμεσα μας… 

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα