Παρασκευή, 27 Ιουνίου 2014 17:05

Live review: Clutch / The Big Nose Attack / Black Hat Bones @ Ιερά Οδός, Αθήνα, 24/6/2014

Written by 

Ήταν να μην πάρουν φόρα οι Clutch… Μπορεί επί μία εικοσαετία (1990 – 2010) να μην είχαν βρεθεί ποτέ την χώρα μας, αλλά πλέον έχουν γίνει τακτικοί επισκέπτες, καθώς αυτή ήταν η τέταρτη συναυλία τους από το 2010. Το όνομα Clutch έχει γίνει συνώνυμο της εμπορικής (και καλλιτεχνικής φυσικά) επιτυχίας. Έτσι, το Fuzz Club αποδείχτηκε και φέτος μικρό για να χωρέσει τους πολυάριθμους fans της μπάντας από το Maryland, με αποτέλεσμα η συναυλία να μεταφερθεί στην Ιερά Οδό. Μπορεί τα αποκαλούμενα και «πολιτιστικά κέντρα» να μην μας ταιριάζουν καθόλου από αισθητικής άποψης, ωστόσο συγκεντρώνουν κάποια πλεονεκτήματα: είναι συνήθως μεγάλοι και άνετοι χώροι, με σωστό εξαερισμό και, το σημαντικότερο, εξοπλισμένοι με καλά ηχητικά συστήματα, κάτι που επαληθεύτηκε και αυτή τη φορά.

Ο προγραμματισμός τηρήθηκε με ακρίβεια (πράγμα ασυνήθιστο, ακόμα, για τα εγχώρια δεδομένα) έτσι στις 8:30 οι σπαρτιάτες (στην καταγωγή) Black Hat Bones ανέβηκαν στη σκηνή. Κινούμενοι σε τυπικό heavy rock – hard rock πλαίσιο, στη ημίωρη εμφάνιση τους παρουσίασαν κομμάτια παλαιότερα, αλλά και καινούρια, από το επερχόμενο ντεμπούτο τους, συν μια διασκευή, το  All My Friends Are Dead των Turbonegro (που αποτέλεσε την πιο δυνατή στιγμή μαζί με το δικό τους El Camino). Σαφώς βελτιωμένοι σε σχέση με την προηγούμενη φορά που τους είχα δει ως support στους Truckfighters στο An, επιτέλεσαν σωστά τον ρόλο τους να «ζεστάνουν» το κοινό που ακόμα έμπαινε στο venue.

Ακολούθησαν, χωρίς μεγάλη χρονοτριβή, οι Big Nose Attack που, μπορεί να μην είναι κοντά στο στυλ των headliners, όμως μοιράζονται με αυτούς την αγάπη τους για τα blues. Βλέποντας τα δύο αδέλφια που αποτελούν το σχήμα (κιθάρα – τύμπανα) είναι δύσκολο να μην σου έρθουν στο μυαλό οι Black Keys (μέχρι το Brothers βεβαίως…).  Στα 40 λεπτά μου έμειναν στη σκηνή δημιούργησαν την ιδιαίτερη, ποτισμένη από τα blues ατμόσφαιρα τους, με καλύτερες στιγμές τα All By Myself και Yeah! (That Girl) από το πρόσφατο Paint It Blue. Μάλιστα στο τελευταίο είχαν την βοήθεια του Alex από τους Potergeist στα δεύτερα φωνητικά.

Στις 10:30 και μέσα σε αποθέωση οι Clutch ανέβηκαν στη σκηνή με πρώτο τον γενειοφόρο Neil Fallon. Οι Clutch είναι από τα συγκροτήματα που το «σανίδι» μοιάζει ο φυσικός τους χώρος, άλλωστε και o μπασίστας του Dan Maines στην πρόσφατη συνέντευξή του στο Soundgaze, παραδέχτηκε ότι οι περιοδείες είναι η αγαπημένη δραστηριότητα του γκρουπ. Όπως έχουν διευκρινίσει, το setlist κάθε βραδιάς το καταρτίζει κάθε φορά διαφορετικό μέλος. Δεν μπορούμε να ξέρουμε ποιος διάλεξε το setlist για αυτό το βράδυ, αλλά η επιλογή του ήταν άψογη, ουσιαστικά ήταν μια συλλογή από κομμάτια από το πρόσφατο, πολύ επιτυχημένο Earth Rocker μαζί με κλασικά και αγαπημένα τραγούδια τους. Όπως και πέρσι, ξεκίνησαν με το Earth Rocker (νομίζω δεν υπάρχει καλύτερη επιλογή) κολλητά με το Unto the Breach. Οι «ύμνοι» δεν άργησαν να έρθουν: Pure Rock Fury, The Mob Goes Wild, Profits of Doom, Subtle Hustle (τα τρία τελευταία, προερχόμενα από το λατρεμένο Blast Tyrant του 2004, παίχτηκαν διαδοχικά). Η συνέχεια εξ’ ίσου δυνατή: D.C. Sound Attack!, Book, Saddle, & Go, Cyborg Bette, Crucial Velocity από το πιο πρόσφατο πόνημα τους, ανακατεμένα με τα παλαιότερα Burning Beard, The Soapmakers και φυσικά το επικό The Regulator, όπου, όπως και πέρσι, εκτυλίχθηκαν ανεπανάληπτες στιγμές με το κοινό σε κατάσταση έκστασης να τραγουδάει τους στίχους του. Κάπου εκεί χώρεσαν και μια νέα σύνθεση (Sidewinder ο τίτλος της, σύμφωνα με το setlist) η οποία άφησε θετικότατες εντυπώσεις, πριν κλείσουν το κανονικό set με το πολύ δυνατό The Wolf Man Kindly Requests… Για το οριστικό κλείσιμο της βραδιάς, όπως συνηθίζεται, επιλέχτηκε ο blues δυναμίτης που λέγεται Electric Worry με το One Eye Dollar ως φινάλε του.

 

Το βράδυ της Τρίτης, λοιπόν, οι Clutch βρέθηκαν σε δαιμονιώδη φόρμα δίνοντας ένα μοναδικό live. Ο Neil Fallon, με τη στεντόρεια φωνή του, για άλλη μια φορά ήταν ο αδιαμφισβήτητος πρωταγωνιστής και δικαίως μπορούμε να τον κατατάξουμε στους κορυφαίους frontmen του heavy rock μαζί με τον John Garcia και τον Dave Wyndorf. Άψογος, όπως πάντα, ο κιθαρίστας Tim Sult, έμεινε σκυμμένος πάνω από τα πετάλια του, όπως μας έχει συνηθίσει να τον βλέπουμε. Όσο για την rhythm section Dan Maines (μπάσο) - Jean-Paul Gaster (τύμπανα), ο όρος «σφιχτοδεμένη» μοιάζει λίγος για να περιγράψει την πραγματικότητα. Άλλωστε οι τέσσερις συγκεκριμένοι μουσικοί παίζουν ασταμάτητα για σχεδόν 25 χρόνια, χωρίς κανένα διάλλειμα, χωρίς καμμία αλλαγή μέλους (πέρα από μια πρόσκαιρη προσθήκη οργανίστα για μικρό διάστημα). Η πολλή δουλειά είναι το μυστικό που κρύβεται πίσω από την επιτυχία των Clutch και μπορεί η αναγνώριση να άργησε να έρθει, όμως πλέον η αγάπη του κοινού είναι δεδομένη, πόσο μάλλον όταν μιλάμε για το εγχώριο κοινό. Λαμβάνοντας αυτό υπόψη, η επόμενη επίσκεψη τους λογικά δεν θα αργήσει, ο Fallon μάλιστα την τοποθέτησε του χρόνου και μάλιστα με νέο άλμπουμ. Δεν έχουμε παρά να περιμένουμε μέχρι τότε.

Φωτογραφίες: Μιχάλης Κουρής

Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος

 

 

Ο Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος γεννήθηκε στη διάρκεια της δεκαετίας του ’80 (συγκεκριμένα τη χρονιά για την οποία έχει τραγουδήσει ο Jimi Hendrix), όταν πια οι Joy Division είχαν πάψει ήδη να υπάρχουν από καιρό (ευτυχώς υπήρχαν οι New Order!). Μετά από χρόνια αναζητήσεων ανακάλυψε αυτό που έψαχνε σε μια έρημο, έκτοτε λατρεύει οτιδήποτε σχετίζεται με τους Kyuss. Πιστεύει ότι αν δεν υπήρχε το rock & roll θα έπρεπε να το έχουμε ανακαλύψει. Επίσης, είναι βέβαιος ότι ο Έλβις ζει κάπου ανάμεσα μας… 

Media

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα