Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2016 22:11

Live review: The Stranglers @ Piraeus 117 Academy, 20/11/2016

Written by 

Οι Stranglers είναι από τους τακτικούς επισκέπτες της χώρας μας και το εγχώριο κοινό πάντοτε τους τιμά με μαζική προσέλευση. Κάπως έτσι έγινε και την περασμένη Κυριακή στο Academy, στην επιστροφή της βρετανικής μπάντας στην πρωτεύουσα, σε μια χρονιά σημαδιακή, καθώς φέτος γιορτάζονται τα 40 χρόνια από το ξέσπασμα του punk (η αλήθεια είναι ότι δεν έγιναν πολλές συναυλίες μέσα στη χρονιά με σχήματα που ξεπήδησαν από εκείνη τη σκηνή, όπως οι Stranglers).

Μπαίνοντας στο Academy, μου έκανε εντύπωση ότι είχε μαζευτεί αρκετός κόσμος από νωρίς στην πλατεία, με τον μέσο όρο του κοινού βέβαια να είναι αναμενόμενα ανεβασμένος. Έβλεπες φάτσες που βλέπεις κυρίως σε συναυλίες κλασικού ροκ, κάτι που θα πρέπει να πιστωθεί το συγκρότημα ως θετικό καθώς δεν είναι κάτι δεδομένο για ένα γκρουπ με αφετηρία το punk (έστω κι αν κατόπιν ακολούθησαν διαφορετική ρότα). Επίσης, υπήρχαν ασυνήθιστα πολλοί Άγγλοι (κάποιος που είναι «λιώμα», μιλάει αγγλικά και κρατάει την βρετανική σημαία, μπορούμε άνετα να συμπεράνουμε ότι είναι Άγγλος…), οι οποίοι το διασκέδασαν με το παραπάνω και μάλιστα δέχθηκαν και τα εύσημα της μπάντας από την αρχή κιόλας της συναυλίας.

Support σχήμα δεν υπήρξε, προηγήθηκε μόνο ένα σύντομο φιλμάκι με τίτλο Nordkapp The Movie, το οποίο δεν είχε μουσικό περιεχόμενο (αφορούσε ένα road trip τριών φίλων με τις μηχανές τους), έτσι ακριβώς την προγραμματισμένη ώρα, σαν γνήσιοι Άγγλοι, τα τέσσερα μέλη των Stranglers ανέβηκαν στη σκηνή. Από την αρχή κιόλας, ο ενθουσιασμός του κοινού ήταν έκδηλος και όσο προχωρούσε η ώρα αυξανόταν. Όπως είναι λογικό, τα γνωστότερα κομμάτια τους ήταν αυτά που συναντούσαν τη θερμότερη υποδοχή. Έτσι συνέβη και όταν ακούστηκαν σερί τα Nice ‘n’ Sleazy (τρομερό το μπάσο του Burnel στο συγκεκριμένο τραγούδι), Golden Brown (διαχρονική σύνθεση, κακά τα ψέματα), Midnight Summer Dream (σε μια ομολογουμένως όμορφη εκτέλεση) και Always The Sun (κομμάτι που πάντα σου φτιάχνει τα διάθεση όταν το ακούς). Οι επιλογές του set list εκκινούσαν από το ντεμπούτο τους, ακούστηκε για παράδειγμα το κλασικό Peaches (εντάξει όλοι σιγοτραγουδήσαμε τον μνημειώδη στίχο… «Walking on the Beaches, Looking at the Peaches”) και έφταναν στις πιο πρόσφατες δουλειές τους (προσωπικά ξεχώρισα το Norfolk Coast από το ομώνυμο LP, το οποίο βέβαια είχε κυκλοφορήσει το μακρινό πια 2004!). Καλοδεχούμενες υπήρξαν φυσικά και συνθέσεις όπως τα Nuclear Device και Duchess (αμφότερα από το κλασικό The Raven του 1979), αλλά και το αγαπημένο No More Heroes, με τον κόσμο μέσα σε παροξυσμό να τραγουδάει για το τι απέγιναν οι Τρότσκι, Λένιν και… Σάντσο Πάντσα. Με το συγκεκριμένο τραγούδι το συγκρότημα έκλεισε το κανονικό set, πριν επιστρέψει για το καθιερωμένο encore δύο κομματιών. Σε αυτό ακούστηκαν δυο διασκευές, το Walk On By (η περίφημη σύνθεση των Bacharach – David, που οι περισσότεροι γνωρίσαμε μέσω της ερμηνείας της Dionne Warwick) καθώς και το «πιο κλασικό δεν γίνεται» All Day and All of the Nights των μεγάλων Kinks. Προσωπικά θα προτιμούσα να κλείσουν με κάποιο δικό τους κομμάτι αλλά αυτό είναι καθαρά υποκειμενικό θέμα (ιδιοτροπία, αν προτιμάτε) και σε καμία περίπτωση δεν σκιάζει την κατά τα λοιπά αξιόλογη, μεστή και άκρως επαγγελματική εμφάνιση του γκρουπ.

Στη μιάμιση ώρα που διήρκησε το live οι Stranglers είχαν ως σύμμαχο τον πολύ καλό ήχο του Academy (στον ένα χρόνο λειτουργίας του, το ηχοσύστημα του χώρου έχει αποδειχθεί πολλάκις αξιόπιστο) και την καλή διάθεση του κοινού, αλλά και των ίδιων. Πρώτος και καλύτερος φυσικά ο Jean – Jacques Burnel, αειθαλής και αεικίνητος, με το μπάσο του τόσο ψηλά στη μίξη όσο θέλαμε. Το έτερο μέλος από την αρχική σύνθεση, o Dave Greenfield κάποιες φορές φάνηκε να τα βρίσκει λίγο «σκούρα» (απολύτως δικαιολογημένο αν σκεφτούμε την ηλικία του), ωστόσο τα πληθωρικά πλήκτρα του θα είναι πάντα το σήμα κατατεθέν της μπάντας, αλλά και το στοιχείο εκείνο που τους ξεχώρισε από τα αντίστοιχα σχήματα της εποχής. Στα τύμπανα απουσίαζε ο Jet Black (είναι μαθουσάλας πια ο άνθρωπος, δεν γίνεται να ακολουθεί όλες τις περιοδείες τους γκρουπ) και τη θέση του είχε πάρει ο Jim MacAulay, ο οποίος αποδείχθηκε επαρκέστατος. Τέλος, ιδιαίτερα κεφάτος υπήρξε ο frontman – κιθαρίστας Baz Warne, τον οποίο μπορεί να λογίζουμε ως «καινούριο» αλλά είναι ήδη 16 χρόνια στους Stranglers! Εντάξει, είναι πολύ δύσκολος ο ρόλος του να αντικαταστήσει στα φωνητικά έναν χαρισματικό performer όπως ο Hugh Cornwell (ο οποίος, ας μην ξεχνάμε, έχει αποχωρήσει εδώ και 25 χρόνια) αλλά δεν θα μπορούσαμε να του προσάψουμε κάτι αρνητικό, και επαρκής ήταν φωνητικά και επικοινωνιακός (έκανε μάλιστα χιούμορ για το γεγονός ότι ο χώρος είχε γεμίσει από κάπνα, ασυνήθιστο αν είσαι Άγγλος) και γενικά ουσιαστικός και μετρημένος.

Ικανοποιητική, λοιπόν, η εμφάνιση των Stranglers, δεν μας άφησε παραπονεμένους (εντάξει προσωπικά θα ήθελα να ακούσω το Strangle Little Girl αλλά δεν ξέρω καν αν το παίζουν συχνά), άλλωστε νοιώθουμε τέτοια οικειότητα με το συγκρότημα εδώ και χρόνια, ακόμα και κάποιος που δεν τους έχει παρακολουθήσει προσεκτικά θα έβρισκε στιγμές και κομμάτια στη συναυλία τους που θα αναγνώριζε με ευκολία. Οι Βρετανοί έχουν δημιουργήσει μια σταθερή σχέση με το ελληνικό κοινό και με κάθε συναυλία τους την αναθερμαίνουν. Δεν μπορούμε να μην αναρωτηθούμε, κλείνοντας, γιατί τα νέα γκρουπ δεν μπορούν να οικοδομήσουν ανάλογη σχέση με τον εγχώριο κοινό (πιθανώς το ραδιόφωνο έπαιζε πιο καθοριστικό ρόλο τα παλιότερα χρόνια σε σχέση με τον αντίστοιχο ρόλο που διαδραματίζει τώρα το διαδίκτυο), αλλά αυτή είναι μια συζήτηση που δεν είναι της παρούσης. Επιστρέφοντας στη συναυλία των Stranglers, θα μπορούσαμε να πούμε συνοψίζοντας, ότι μας χάρισαν ένα διασκεδαστικό και για κάποιους εκτονωτικό βράδυ Κυριακής.

 

 Κείμενο: Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος / Φωτογραφίες: Shanti Θωμαϊδη

Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος

 

 

Ο Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος γεννήθηκε στη διάρκεια της δεκαετίας του ’80 (συγκεκριμένα τη χρονιά για την οποία έχει τραγουδήσει ο Jimi Hendrix), όταν πια οι Joy Division είχαν πάψει ήδη να υπάρχουν από καιρό (ευτυχώς υπήρχαν οι New Order!). Μετά από χρόνια αναζητήσεων ανακάλυψε αυτό που έψαχνε σε μια έρημο, έκτοτε λατρεύει οτιδήποτε σχετίζεται με τους Kyuss. Πιστεύει ότι αν δεν υπήρχε το rock & roll θα έπρεπε να το έχουμε ανακαλύψει. Επίσης, είναι βέβαιος ότι ο Έλβις ζει κάπου ανάμεσα μας… 

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα