Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2016 18:18

Live Review: Gravitysays_i @ Gagarin, 9/12/16

Written by 

Το Quantum Unknown, το νέο άλμπουμ των Gravitysays_i αποτελεί σίγουρα μια από τις ποιοτικότερες εγχώριες δουλειές που ακούσαμε μέσα στη χρονιά και χωρίς αμφιβολία θα υπάρχει σε πολλές από τις λίστες με τους καλύτερους δίσκους του 2016 (βρισκόμαστε στον τελευταίο μήνα της χρονιάς οπότε η σχετική κουβέντα είναι επίκαιρη…). Την περασμένη Παρασκευή το γκρουπ παρουσίασε ζωντανά στο Gagarin το νέο του πόνημα και επιβεβαίωσε την παραπάνω εκτίμηση μας.

Έχουμε εκθειάσει τους Gravitysays_i για το έργο τους πολλάκις εδώ στο Soundgaze και όπως φαίνεται θα συνεχίσουμε να το κάνουμε καθώς το συγκρότημα εξακολουθεί να μας δίνει αφορμές. Πριν λίγους μήνες κυκλοφόρησαν το τρίτο τους LP Quantum Unknown (διαβάστε εδώ το σχετικό album review) το οποίο μας άφησε εξαιρετικές εντυπώσεις, όπως και οι δυο πρώτοι δίσκοι τους. Η ζωντανή παρουσίαση του στο Gagarin ήταν ικανό κίνητρο για να κατευθυνθούμε στο αγαπημένο venue της Λιοσίων, αν και είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε τον δίσκο και στην ανεπίσημη πρεμιέρα του στο φεστιβάλ Σπούτνικ τον Σεπτέμβριο, όπου η μπάντα έδωσε άλλο ένα αξιομνημόνευτο live.

Support σχήμα δεν υπήρχε, οπότε λίγο πριν τις 11 οι Gravitysays_i ανέβηκαν στη σκηνή για να δώσουν το έναυσμα για να ξεκινήσει η συναυλία. Όπως προαναφέραμε η συγκεκριμένη εμφάνιση είχε χαρακτήρα παρουσίασης του Quantum Unknown οπότε ήταν απολύτως λογικό να ακουστεί ο δίσκος στο πρώτο μέρος του live στην ολότητα του. Μια πρώτης τάξης ευκαιρία να ακούσουμε τα κομμάτια του άλμπουμ σε ένα μεγάλο συναυλιακό χώρο. Απολαύσαμε λοιπόν, δεόντως θαυμάσιες συνθέσεις όπως τα Of Woe/ Migratory Birds, An Ivory Heart και Quantum Unknown (Riveted Eye), τα οποία αποτυπώνουν με τον καλύτερο τρόπο το τωρινό ηχητικό στίγμα του γκρουπ.

Φυσικά από τη συναυλία δεν θα μπορούσε να λείπει το The Figures Of Enormous Grey And The Patterns Of Fraud (2011), η προηγούμενη δουλειά της μπάντας, η οποία αποτελεί ένα από τα πιο συναρπαστικά εγχώρια ηχογραφήματα των τελευταίων χρόνων. Ο συγκεκριμένο δίσκος έχει τέτοια δομή και ροή που επιβάλλεται να ακούγεται ολόκληρος και χωρίς διακοπή (διαρκεί συνολικά 28 λεπτά), όπως και έγινε στη συγκεκριμένη περίπτωση. Για άλλη μια φορά θαυμάσαμε τη σπουδαία δουλειά που έχουν κάνει οι Gravitysays_i σε αυτό το καθηλωτικό άλμπουμ με τις εξαιρετικές μουσικές και το σαντούρι να κατέχει τον κομβικό ρόλο σε όλη τη διάρκεια του. Είναι χαρακτηριστικό ότι όσο διαρκούσε η ζωντανή απόδοση του στην πλατεία, επικρατούσε απόλυτη σιωπή. Ο τελευταίος στίχος «The World, The Stars and Everything Between Us» ήρθε σαν λύτρωση από τα χείλη του Μάνου Πατεράκη και ακολουθήθηκε από ένα θερμό χειροκρότημα από την πλευρά του κοινού.

Το αξιόλογο ντεμπούτο τους The Roughest Sea (κυκλοφόρησε το 2007 μέσω του Σείριου του Χατζιδάκι) δεν θα μπορούσε να μην έχει κι αυτό τη δική του εκπροσώπηση στο setlist. Το καταπληκτικό Objects In The Mirror Are Closer Than The Appear που επιλέχτηκε αποτελεί μια από τις κορυφαίες στιγμές στη δισκογραφία της μπάντας. Το υπέροχο Cry-Out, το οποίο δεν συμπεριλήφθηκε στο Quantum Unknown καθώς το συγκρότημα, όπως μας εξήγησε και στην πρόσφατη συνέντευξη του, προτίμησε να το κυκλοφορήσει ξεχωριστά (σε ψηφιακή μορφή) ως σύνδεσμο μεταξύ του δεύτερου και του τρίτου δίσκου, ήρθε να δώσει ένα όμορφο φινάλε στο live. Το σχήμα επέστρεψε για ένα ακόμα κομμάτι από το ντεμπούτο του (Siamese), αποχαιρετώντας με αυτό τους θεατές.

Η συγκεκριμένη συναυλία ήταν μια καλή ευκαιρία για να διαπιστώσουμε πόσο έχουν εξελίξει οι Gravitysays_i τον ήχο τους μέσα στα χρόνια. Μπορεί τη βάση να αποτελούν ακόμα οι post/ prog φόρμες, αλλά πλέον η μουσική τους είναι ένα καλοδουλεμένο, μοντέρνο progressive. Εδώ ο όρος χρησιμοποιείται με την καλή (αν υποθέσουμε ότι υπάρχει και κακή…), την κυριολεκτική έννοια: αποδίδεται σε ένα συγκρότημα που προοδεύει. Είναι ξεκάθαρο ότι οι Gravitysays_i έχουν προχωρήσει μπροστά και συνεχίζουν να βελτιώνονται και να ωριμάζουν, οι δίσκοι και οι συναυλίες τους το αποδεικνύουν περίτρανα. Κάθε τους βήμα βρίσκεται προς την σωστή τροχιά και αποδεικνύει ότι με αφοσίωση, ταλέντο, ταπεινότητα και πολλή δουλειά ένα συγκρότημα μπορεί να καταφέρει σημαντικά πράγματα.

Κείμενο: Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος / Φωτογραφίες: Παναγιώτης Μαλαφής

Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος

 

 

Ο Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος γεννήθηκε στη διάρκεια της δεκαετίας του ’80 (συγκεκριμένα τη χρονιά για την οποία έχει τραγουδήσει ο Jimi Hendrix), όταν πια οι Joy Division είχαν πάψει ήδη να υπάρχουν από καιρό (ευτυχώς υπήρχαν οι New Order!). Μετά από χρόνια αναζητήσεων ανακάλυψε αυτό που έψαχνε σε μια έρημο, έκτοτε λατρεύει οτιδήποτε σχετίζεται με τους Kyuss. Πιστεύει ότι αν δεν υπήρχε το rock & roll θα έπρεπε να το έχουμε ανακαλύψει. Επίσης, είναι βέβαιος ότι ο Έλβις ζει κάπου ανάμεσα μας… 

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα