Δευτέρα, 09 Ιανουαρίου 2017 20:23

Live Review: The Foreign Resort @ Death Disco, 7/1/2017

Written by 

Το βράδυ του Σαββάτου έκανε αρκετό κρύο έξω από το Death Disco. Μέσα, παρά τη μικρότερη του αναμενόμενου προσέλευση του κόσμου, ανέλαβαν οι The Foreign Resort να μας ζεστάνουν. Κι εδώ που τα λέμε, δε δυσκολεύτηκαν και πολύ, όχι τόσο ως μόνιμοι κάτοικοι Κοπεγχάγης, αλλά ως δημιουργοί πολύ καλών τραγουδιών.

Με τους Superpuma να ακυρώνουν την τελευταία στιγμή τη συμμετοχή τους, το Δανέζικο τρίο ανέβηκε στη σκηνή στις 22.36’. Ο μπροστάρης Mikkel B. Jakobsen φορούσε μακρυμάνικο, έχοντας σηκωμένα τα μανίκια, ο Steffan Petersen έβγαλε όλο το σετ φορώντας το μπουφάν του, ενώ ο Morten Hansen προτίμησε το κοντομάνικο. Η εμφανισιακή αυτή «ανομοιομορφία», όπως όλοι εκ των προτέρων γνωρίζαμε, δεν αφορούσε στον ήχο τους, που προς μεγάλη τέρψη όλων κινήθηκε κατά κανόνα σε post punk και new wave διαδρομές. Κατά τη διάρκεια του live ο Mikkel εναλλασσόταν με τον Steffan στην κιθάρα και το μπάσο, ενώ ο ντράμερ Morten τον βοηθούσε συχνά στα φωνητικά. Όπως είχαμε την ευκαιρία να διαπιστώσουμε, ο Mikkel προτιμούσε να ανεβάζει τη φωνή του, παρά την ένταση στο μικρόφωνο. Κι αν προλάβατε ήδη να σκεφτείτε ότι αυτό μπορεί και να οφειλόταν στον ηχολήπτη, σπεύδω να σας πληροφορήσω ότι ο Mikkel τον ευχαρίστησε δημόσια για την άψογη δουλειά του. Πώς το λέμε; Doing it the hard way?

Ό,τι μας είχε δηλώσει ο Mikkel στην πρόσφατη συνέντευξη που δημοσιεύσαμε, αυτά έγιναν. Οι TFR έπαιξαν δυνατά. Σαφώς πιο δυνατά από ό,τι στο στούντιο. Γι’ αυτό κράτησαν το κοινό σε εγρήγορση και ικανοποιημένο. Το νόημα το πιάσαμε από τις πρώτες κιόλας νότες του Onto Us, που το έκαναν σχεδόν αγνώριστο. Στην κιθάρα είχε ξεκινήσει ο Steffan, αφήνοντας το μπάσο στον Mikkel κι έτσι συνέχισαν στο Under Bright Neon Stars, με την κιθάρα να γλυκαίνει το κλαμπ και το πνεύμα των New Order (ναι, φυσικά δε μιλάω για το παρόν τους) να χαμογελά με ικανοποίηση. Αμέσως μετά ήρθε το πρώτο τους single Colleen, που κυκλοφόρησε με όμορφο «διαφορετικό» εξώφυλλο, για να σκοτεινιάσει ο τόπος με το καταπληκτικό (ετυμολογικά: κατά - της - πλήξης, αν και βαρύ θεματολογικά) Suburban Depression. Η ένταση είχε ανεβεί αρκετά, η μπάντα ένιωθε περισσότερη αυτοπεποίθηση και η ατμόσφαιρα δεν έπεσε, παρά τη μικρή διακοπή για το κούρντισμα της κιθάρας. Όπως μας πληροφόρησε ο Mikkel, που είχε αναλάβει αποκλειστικά την επικοινωνία με το κοινό, αυτό οφειλόταν στο ότι είχαν αλλάξει τις χορδές της λίγο πριν. 

Κι ύστερα άρχισε η τιμητική του New Frontiers, που πρόσφατα είχε δει την expanded επανακυκλοφορία του από τη δική μας Arcane Angels. Το φερώνυμο τραγούδι έκανε τις συστάσεις με τον καλύτερο τρόπο, για να ακολουθήσει το Dead End Roads, με την κιθάρα στα χέρια του Mikkel και την απόδοσή της μπάντας να απογειώνεται. Στο Take Walk ο Mikkel ξαναπήρε το μπάσο, αλλά την παράσταση έκλεψε ο Morten  στα ντραμς. Από το σημείο αυτό δεν περιγράφω άλλο τις αλλαγές κιθάρας – μπάσου, οι οποίες, παρεμπιπτόντως, ήταν ακόμα τέσσερις. Η βραδιά συνεχίστηκε με το αρχικά ήπιο, αλλά δυνατό στη συνέχεια Flushed, κι ίσως τότε κάποιοι πίστεψαν ότι φτάσαμε στο τέλος, όταν είδαν τον Morten να ανάβει τσιγάρο. Όσοι όμως αναγνώρισαν το Skyline / Decay δεν ανησύχησαν ούτε λεπτό, αφού η εισαγωγή του δεν έχει τύμπανα, αλλά η συνέχεια που γκαζώνει δεν τα στερείται καθόλου. Με τη rhythm section να μυρίζει 80s και τους New Order να χαμογελούν πάλι στη φαντασία μου, ο Mikkel μας αποκάλυψε ότι έγραψε το τραγούδι σε μια εποχή που είχε ξεμείνει από λεφτά. Μετά πήρε τη βγαλμένη από την εξωτική Κομοτηνή μπίρα του επαινώντας την, προσθέτοντας ότι η προηγούμενη που του είχαν δώσει (κύριε συνήγορε, αν απλά μεταφέρω τη μάρκα που είπε, παίζει να φάω καμιά μήνυση;) ήταν χάλια. Πολλοί γέλασαν και αμέσως μετά όλοι χαμογελάσαμε στους ήχους του Alone, που έκανε τη φωνή του σαν εκείνη του κορυφαίου «χοντρούλη» Bob (που είπε κάποτε η ζηλιάρα η Siouxsie, κι εκείνος την ξεπέρασε κατά πολύ στη συνέχεια – Siouxsie, σου εύχομαι να πατήσεις ξυπόλητη lego στο σκοτάδι, όταν πας στην τουαλέτα). Κι αν ανέβασαν πολύ την ένταση σε αυτό, σκεφτείτε τι έγινε στο The New Blood, που με ιδιαίτερη χαρά διαπίστωσα ότι το απολάμβαναν όσο κι εγώ. Να λοιπόν, που «τα μεγάλα γούστα συναντώνται»!

Πού είπαμε πως γινόταν η συναυλία; Στην Ελλάδα; Ε, τότε, πώς θα έλλειπε μια παραγγελιά; Για το χατίρι του διοργανωτή, αλλά και τα αυτιά όλων μας, έπαιξαν το  Landslide, που δεν παίζουν σχεδόν ποτέ και είχαν προβάρει πριν λίγο. Αφού το ακούσαμε έτσι όπως το έπαιξαν, νομίζω πως κανείς δεν κατάλαβε γιατί δε βρίσκεται μόνιμα στα playlist τους. Μετά από μια σύντομη ενημέρωση για την απώλεια του διαβατηρίου του Steffan, που του κόστισε κάπως αλμυρά και θα τον έστελνε στη Δανία με άλλη πτήση, περάσαμε στο Quiet Again (μην ξεγελιέστε από τον τίτλο) και στο Orange Glow, που το έκαναν μεγάλης διάρκειας, με πολλά γκάζια στο τέλος. Ναι, κι αυτό ήταν το τέλος.

Το κοινό δεν το περίμενε και αντέδρασε καθυστερημένα για encore. Ανεβαίνοντας στη σκηνή ο Mikkel είπε: «Φοβήθηκα πως δε θα ζητούσατε»! Κι έτσι ακούσαμε το Torch It, με ένα σύντομο όχι και τόσο κολακευτικό σχόλιο για το νέο υπερατλαντικό Πρόεδρο, που φυσικά δε θα σας μεταφέρω (κύριε συνήγορε, νομίζω πως με έχετε καταστήσει πλήρως ενήμερο, έτσι;) Ακολούθως έγινε μια ακόμα αλλαγή, που είπα παραπάνω πως δε θα ξαναπώ - ξέρετε εσείς -  κι έτσι φτάσαμε στο «πειραγμένο» Dark White, με τεράστιο σόλο κιθάρας και μικρό σόλο ντραμς. Η φανταστικοί δείκτες του ηλεκτρονικού ρολογιού του κινητού έδειχναν 00.07’, όταν η μπάντα ευχαρίστησε το κοινό για να αναμειχθεί μαζί του, να υπογράψει δίσκους (παραλείπω μια «πονεμένη» σχετική λεπτομέρεια, αναλογιζόμενος τη λαϊκή σοφία «πρόσεχε πού βάζεις την υπογραφή σου») και να δώσει τέλος σε μια όμορφη βραδιά βγαλμένη από την καρδιά των 80s! 

 

Κείμενο: Τάκης Κρεμμυδιώτης / Φωτογραφίες: Παναγιώτης Μαλαφής 

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα