Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017 21:45

Live Review: The Steams / Marthilia Svarna @ six d.o.g.s., 14/01/17

Written by 

Το όνομα “The Steams” δεν έχει ακουστεί όσο θα έπρεπε και το live του Σαββάτου μας το επιβεβαίωσε για άλλη μία φορά. Αλλά δεν ήταν οι μόνοι που μας εξέπληξαν θετικά. Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά.

Τη βραδιά άνοιγε η Μαρθίλια Σβάρνα, μια νεαρή κοπέλα με ανησυχίες που δε περιορίζονται μόνο από τη μουσική. Μεγαλωμένη με πιάνο και μπαλέτο, και σπουδάζοντας performance art, η Μαρθίλια γράφει τις δικές της μελωδίες και έχει ένα μοναδικό τρόπο να εξιστορεί. Το κοινό τη γνώρισε solo σε πιάνο και φωνή, όμως στη σκηνή αυτή τη φορά ανέβηκε με παρέα σε κρουστά, μπάσο και κιθάρα. Το concept είναι Stories from hell και η ατμόσφαιρα κατακλύζεται από την αισθαντική της φωνή. Οι ενορχηστρώσεις αγκαλιάζουν το πιάνο και το ταξιδεύουν άλλοτε σε σκοτεινά καμπαρέ και άλλοτε σε ηλεκτρονικά μονοπάτια. Ο ήχος τους είναι μεστός και γεμάτος συναισθήματα που εκφράζονται με κάθε λέξη και νότα. Δεν ήταν λίγες οι φορές που άκουγα να σιγοτραγουδιούνται οι στίχοι από το κοινό, με αποκορύφωση το στοιχειωτικό tango Μy Vein πού -όπως και τα υπόλοιπα - έμοιαζε πια να έχει ενηλικιωθεί με τη νέα ενορχίστρωση και να εισχωρεί στις φλέβες και των τελευταίων διστακτικών.

 

Οι δύο μπάντες έχουν ξανασυναντηθεί και μάλιστα στην ίδια σκηνή του six d.o.g.s. πριν μερικά χρόνια. Η Μαρθίλια τότε ήταν μόνη και οι Steams είχαν άλλη σύνθεση. Φαινομενικά μπορεί να μην ταιριάζουν σαν lineup όμως η ενέργεια, το πάθος και οι εκρηκτικές τους παρουσίες σχηματίζουν τις καταλληλες προϋποθέσεις μιας υπέροχης βραδιάς.

Οι Steams (όπως μας είπαν και στη συνέντευξή τους) ξεκίνησαν το 2011 σε μοτίβο White Stripes μόνο κιθάρα-τύμπανα, κάτι που ξεκίνησε βέβαια ξεκάθαρα, για να αλλάξει όμως στην πορεία και να εναντιωθεί στην αρχή του. Πριν μερικούς μήνες κυκλοφόρησαν και το πρώτο τους 2-track single με τίτλο Feed / Green Fire και η προσμονή για τον πρώτο τους δίσκο όλο και μεγαλώνει. Από τη στιγμή που ανέβηκαν στη σκηνή μας παρέσυραν σε μια σκοτεινή ψυχεδέλεια στην οποία φαίνονταν και οι ίδιοι παραδομένοι. Είναι παραπάνω από ευχάριστο όταν συνειδητοποιείς οτι η μπάντα περνάει το ίδιο καλά με εσένα, ίσως και παραπάνω. Και τα παιδιά φαινόταν να το ζουν! Κάπως έτσι λοιπόν μας ταξίδεψαν με τις psych-acid rock μελωδίες τους στα late 60’s διατηρώντας πάντα το δικό τους ύφος και χαρακτήρα. Τα ιδιαίτερα φωνητικά του Πάνου, η αστείρευτη ενέργεια του Αντρέα στην κιθάρα, το στιβαρό μπάσο του Σίμου και τα απίστευτα τύμπανα του Gustav δίνανε την εικόνα μιας έμπειρης μπάντας. Σε συνδυασμό με το έντονο setlist που μπορεί να μην είχε πολλές εναλλαγές, αλλά μετρημένες εξάρσεις έντασης, τους φανταζομαι συνέχεια σε μεγαλύτερα venues να ξεσηκώνουν πολλαπλάσιο κοινό. Και τους το εύχομαι.

 

Μία βραδιά που δεν άφησε κανένα δυσαρεστημένο, πέρα ίσως από το γεγονός οτι θα μας λείψουν πολλές από τις μελωδίες που ακούσαμε, καθ’ότι δεν έχουν ακόμα ηχογραφηθεί. Ήταν δηλαδή ένα live που ανανέωσε το ενδιαφέρον του κοινού και για τις δύο μπάντες, που αναμένουμε επομένως να ανανεώσουν και εκείνες το ραντεβού τους επί σκηνής.

Κείμενο / Φωτογραφίες: Shanti Θωμαϊδη (περισσότερες φωτογραφίες στο σχετικό άλμπουμ στο FB)

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα