Κυριακή, 21 Μαΐου 2017 08:16

Live Review: Wovenhand / Emma Ruth Rundle @ Fuzz Live Music Club, 13/5/2017

Written by 

O David Eugene Edwards έχει χτίσει μέσα στα χρόνια μια θερμή και βαθιά σχέση με το ελληνικό κοινό, με αποτέλεσμα οι επισκέψεις τους στη χώρα μας να είναι τακτικές. Τα 2,5 χρόνια που μεσολάβησαν από την προηγούμενη εμφάνιση των Wovenhand στη Ελλάδα έμοιαζαν πολλά και έτσι δεν προκαλεί έκπληξη που το Fuzz σχεδόν γέμισε. Και αυτή τη φορά το χαρακτηριστικό του live ήταν οι εκκωφαντικές κιθάρες, ακολουθώντας τη λογική των τριών τελευταίων άλμπουμ της μπάντας (με πιο πρόσφατο το περσινό Star Treatment).

Οι περισσότεροι μάθαμε την Emma Ruth Rundle από τη συμμετοχή της στους post rockers Red Sparowes (έπαιξε κιθάρα στο τρίτο τους άλμπουμ και κατόπιν περιόδευσε μαζί τους). Μάλιστα η ίδια μνημόνευσε στην αρχή της εμφάνισης της το live των Red Sparowes στην Αθήνα το 2010 ως το καλύτερο που έχει συμμετάσχει (όσοι από εμάς ήμασταν τότε στο Gagarin μπορούμε να επιβεβαιώσουμε ότι ήταν όντως μια απολαυστική συναυλία). Κατόπιν η μπάντα «μπήκε στον πάγο» και η Rundle ξεκίνησε solo ηχογραφήσεις, ενώ παράλληλα συμμετείχε στους Nocturnes και τους Marriages. Μέχρι στιγμής έχει κυκλοφορήσει δυο «κανονικά» άλμπουμ (Some Heavy Oceans– 2014 και Marked For Death - 2016) καθώς και ένα κιθαριστικό (Electric Guitar One – 2011). Η πρώτη solo εμφάνιση της στην Ελλάδα, ως support act στους Wovenhand, δεν εκτυλίχθηκε όπως την είχε φανταστεί καθώς ένα σοβαρό ατύχημα την ανάγκασε να παίξει καθήμενη, για πρώτη φορά, όπως παραδέχθηκε. Στο μισάωρο που έμεινε στη σκηνή ερμήνευσε με την ακουστική κιθάρα της μερικές χαρακτηριστικές συνθέσεις από τις μέχρι τώρα ηχογραφήσεις της, με τα Protection και Hand of God σαφώς να ξεχωρίζουν. Μόνο στο τέλος άφησε την ακουστική κιθάρα και έπιασε, με βοήθεια, την ηλεκτρική (στην οποία είναι αρκούντος επιδέξια όπως είχαμε διαπιστώσει και στο προαναφερθέν live στο Gagarin). Μετά από 30 λεπτά, υποβασταζόμενη και με μεγάλη δυσκολία αποχώρησε από την σκηνή χειροκροτούμενη (μετά από λίγες μέρες μάθαμε ότι αναγκάστηκε να ακυρώσει την υπόλοιπη περιοδεία της).  Όσοι βρέθηκαν από νωρίς στο Fuzz παρακολούθησαν μια τραγουδοποιό με ενδιαφέρον υλικό, όσοι είχαν έρθει ήδη σε επαφή με αυτό υποθέτω ότι ικανοποιήθηκαν, οι υπόλοιποι ίσως έλαβαν το ερέθισμα για να το αναζητήσουν. Σε κάθε περίπτωση η Rundle αξίζει το σεβασμό μας καθώς επέλεξε να εμφανιστεί παρά τον τραυματισμό της και να δώσει ένα αξιοπρεπέστατο live.   

Λίγο πριν τις 10 και μισή, ινδιάνικοι ήχοι και ιαχές γεμίζουν το χώρο και ανεβαίνει στη σκηνή ο αγαπημένος Eugene με τους Wovenhand. Φορώντας το χαρακτηριστικό πια καπέλο του, και έχοντας στολίσει ακόμα και τη βάση του μικροφώνου με ρετάλια από σημαίες, το κλίμα είναι καθ’όλα έτοιμο. Ο Ordy Garrison στα τύμπανα, ξεκινάει με το επιβλητικό Hiss και η μυστηριακή ατμόσφαιρα ολοκληρώνεται με την σκοτεινή φωνή του Eugene μέσα από τη βαθιά παραμόρφωση του μικροφώνου. To Refractory Obdurate (2014) καθώς και το τελευταίο του πόνημα, Star Treatment (2016) είχαν την τιμητική τους. Ο Chuck French στην κιθάρα και τα φωνητικά και ο Neil Kenner στο μπάσο γεμίζουν την ένταση με ένα εξαιρετικό δέσιμο. Οι ιστορίες των τραγουδιών συμπληρώνονται από την φανταστική θεατρικότητα του Eugene που εκφραζόταν με όλο του το σώμα, προσφέροντας μια μοναδική εμπερία στους παρευρισκόμενους. Η ενέργεια της κάθε λέξης που έβγαινε από το στόμα του ξεκινούσε από την κορυφή του κεφαλιού μέχρι τα πόδια του και το κάθε άκρο ζωντάνευε στη δική του ύπαρξη και ρυθμό!

Ο άριστος ήχος και τα φώτα του Fuzz, πιστοί πλέον συνοδοιπόροι των καλλιτεχνών που φιλοξενεί, έπαιξαν κι αυτά το ρόλο τους στη μυσταγωγία της βραδιάς. Το πρώτο μέρος έκλεισε με το υπέροχο Sinking hands, από το The Threshingfloor, αποτελώντας μια από τις ελάχιστες εξαιρέσεις του set που δεν προέρχονται από τα δύο τελευταία τους άλμπουμ, για να επιστρέψουν με το Five By Five και να μας αποχαιρετήσουν λίγα λεπτά αργότερα με το King OKing, το δεύτερο εκ των δύο εξαιρέσεων.

Σχεδόν μιαμιση ώρα συγκλονιστικού performance μιας μπάντας που έχει χτίσει ένα δικό της μοναδικό ύφος, σε εκτελέσεις μακράν καλύτερες απο τις ηχογραφημένες. The Hired Hand, Corsicanaclip, Low Twelve μερικά ακόμα από τα κομμάτια που ξεχώρισαν μέσα από ένα setlist σχεδόν αποκλειστικά χτισμένο πάνω στον πιο επιθετικό και ογκώδη ήχο της μπάντας, αφήνοντας απ’έξω παλιότερα διαμάντια. Προσωπικά, και μη έχοντας μέτρο σύγκρισης, μου έλειψε λιγο ο λυρισμός τους και η ποικιλία στην ένταση της βραδιάς, αλλά φαντάζομαι δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα.  Ωστόσο, αν μου επιτραπεί και λίγη γκρίνια ακόμα, θα έλεγα πως η παραμόρφωση του μικροφώνου ναι μεν πρόσφερε ένα δυνατό εφέ που ταίριαζε στη συνολική παρουσίαση, όμως ίσως υπήρξε μια μικρή υπερβολή χρήσης προσδίδοντας αχρείαστη μονοτονία σε μερικά σημεία. Το μόνο σίγουρο είναι πως ο David Eugene Edwards και η παρέα του, παρέδωσαν ψυχή σε ένα κοινό που τους λατρεύει, αφήνοντας κάτι πολύ περισσότερο από απλές εντυπώσεις.

Κείμενο: Shanti Θωμαϊδη (Wovenhand) - Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος (Emma Ruth Rundle) / Φωτογραφίες: Μιχάλης Κουρής

Soundgaze team

Fix your gaze on music!

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα