Τετάρτη, 31 Μαΐου 2017 21:00

Live Review: Mayhem / Ravencult @ Fuzz Live Music Club, 26/5/2017

Written by 

Κρίμα φυσικά που η συναυλία των Mayhem στο Fuzz Live Music Club δεν έγινε την ημερομηνία που είχε οριστεί αρχικά - μήπως η κυρία Λουκά είχε λόγω επί της τέλεσης αυτού του φιλοχριστιανικού δρωμένου ανήμερα της… Μεγάλης Πέμπτης; - αλλά έτσι δόθηκε η ευκαιρία στους Βορειοελλαδίτες φίλους του black metal να απολαύσουν κι εκείνοι ζωντανά και καθ’ ολοκληρία έναν από τους δίσκους που απεδείχθη κομβικός για το ύφος - μιλάμε φυσικά για το De Mysteriis Dom Sathanas. Έμενε να δούμε κατά πόσο η επετειακή αυτή βραδιά θα ικανοποιούσε τους - ιδιαίτερα απαιτητικούς, είναι η αλήθεια - οπαδούς του είδους, αλλά και τους όποιους “ξέμπαρκους” αναπόφευκτα κινήθηκαν από την ιστορικότητα των στιγμών. Τα πρώτα σημάδια πάντως έδιναν ενδείξεις για επαγγελματική αντιμετώπιση της συναυλίας από μέρους της παραγωγής: μπαίνοντας στο venue, είδαμε πως η κονσόλα των Mayhem βρισκόταν κάτω στην αρένα, ανάμεσα στο κοινό, κάτι που, αν μετρήσουμε την σχετική προϊστορία, δίνει χαμηλή απόδοση για την επίτευξη προσεγμένου ήχου. 

Για το ξεκίνημα του live είχαν επιλεχθεί οι Αθηναίοι Ravencult, παλιές πλέον καραβάνες του ακραίου ήχου με 15ετη παρουσία! Μόνο ο κιθαρίστας Στέφανος έχει απομείνει από την αρχική σύνθεση και βεβαίως “κρατάει” το όνομα, αλλά σημασία έχει πως παρά τις πρόσφατες αλλαγές στο line-up (τραγουδιστή και μπασίστα) ο ήχος τους παραμένει απαράλλαχτος και ποιοτικός. Για όσους δεν γνωρίζουν, οι τύποι παίζουν black metal με thrashy περίβλημα, που σημαίνει πως αν αποδοθούν ζωντανά οι (πολύ καλοί) δίσκοι τους με κέφι και καλό ήχο, το αποτέλεσμα θα εμπεριέχει γενναίες δόσεις ιδρώτα και headbanging από μέρους του κοινού. Μετά το τέλος του live, απόρησα τι λάθος έκανα τόσα χρόνια και δεν τους είχα δει σε κάποιο live! Ο δυνατός και καθαρός ήχος τους έδωσε το πρώτο πλεονέκτημα, η ενθουσιώδης απόδοση των μελών των Ravencult το δεύτερο. Ο νέος τραγουδιστής Αλέξης, φέροντας τίμια “ελβετική” περιβολή (μπλουζάκι Hellhammer, ραφτό Celtic Frost στο μπουφάν), τίμησε και το παρόν και των παρελθόν της μπάντας με τα παθιασμένα φωνητικά του και την ενέργειά του επάνω στην σκηνή. Το κοινό ακολουθούσε κατά πόδας, καθώς ένα μεγάλο μέρος του γνώριζε το υλικό τους, τους υπολόγιζε ως αναπόσπαστο μέρος της live εμπειρίας και είχε έρθει για να δει και εκείνους. Χαρακτηριστική ένδειξη αυτού, πως ήδη από το ξεκίνημα της εμφάνισής τους το Fuzz είχε σχεδόν γεμίσει. Ιδρώτας χύθηκε στα circle pits που δημιουργήθηκαν και εν τέλει όλοι έμειναν ικανοποιημένοι, αν όχι εκστασιασμένοι ως τελική αίσθηση. Οι κοινωνοί των thrashy ήχων ας τσεκάρουν τουλάχιστον το περσινό άλμπουμ τους (Force Of Profanation) και δεν θα χάσουν.

Κάπου εδώ θα πρέπει να εκφράσω την έκπληξή μου που το Fuzz Club είχε πάνω από 1000 άτομα στο συγκεκριμένο live, μιας και σε προηγούμενες εμφανίσεις τους οι Mayhem δεν έπαιξαν ποτέ σε τόσο μεγάλο χώρο - με εξαίρεση την εμφάνιση στο Gagarin 205 το 2007 όπου και πάλι το κοινό που παραβρέθηκε απλώς θα γέμιζε ένα An Club. Προσωπικά τους είχα δει στο 7sins (ο χώρος του παλιού Next, για όσους θυμούνται, που ως live venue άλλαξε 3-4 ονόματα), και πάλι με τον Attila Csihar στα φωνητικά. Αυτή η αλλαγή στην “προτίμηση” του Αθηναϊκού κοινού οφείλεται στην ιστορική διάσταση που έχουν λάβει πλέον οι Mayhem, στον μύθο που τους περιβάλλει με μυστήριο και φυσικά στο καλό promotion της συναυλίας, που πέτυχε να κεντρίσει την περιέργεια αρκετών που σε άλλες συνθήκες πολύ δύσκολα θα πατούσαν το πόδι τους σε συναυλία black metal. Λίγο ως πολύ, βέβαια, ήταν γνωστό πως θα ήταν αυστηροί στη διαμόρφωση του setlist τους: θα ακουγόταν ολόκληρο το De Mysteriis Dom Sathanas και μόνο αυτό! Αυτό βέβαια, αν δεν μας επιφυλασσόταν κάποια έκπληξη, περιόριζε τη διάρκεια της συναυλίας στη μία ώρα το πολύ (ο δίσκος διαρκεί περίπου 45 λεπτά), κάτι που ήταν σίγουρο πως θα αποτελέσει σημείο τριβής μεταξύ των fans. Εάν όμως παρακολουθήσαμε ένα αυστηρά συναυλιακό δρώμενο, θα είναι προς συζήτηση στα επόμενα λεπτά.

Το σκηνικό στήθηκε σε σκούρο μπλε και μαύρο φόντο. Η εκκλησία που απεικονίζεται στο εξώφυλλο του δίσκου δεσπόζει στο background και ακριβώς από κάτω της, το μεγαλοπρεπές drum kit του Hellhammer. Στις άκρες της σκηνής, τέσσερις κουκουλωμένοι σκελετοί που φορούν φθαρμένες από τον καιρό μοναχών ρόμπες κρύβονται από το κοινό καλυπτόμενοι από ζωγραφικές παραστάσεις που σαν να τους δείχνουν στον καιρό της ανίερης ακμής τους. Μέσα στο σκότος, 4 από τα 5 μέλη των τωρινών Mayhem βγαίνουν στην σκηνή με αργά τελετουργικά βήματα, αλλά δεν μπορούμε να δούμε τα πρόσωπά ή τα corpsepaint τους (εξαρτάται σε ποιον αναφερόμαστε, π.χ. ο Necrobutcher δεν βάφεται). Φορούν όλοι ρόμπες μοναχών, όπως και οι σκελετοί - ίσως όχι ο Hellhammer, αλλά κι εκείνος δεν φαίνεται έτσι κι αλλιώς πίσω από το kit του. Η αγωνία δεν κρατάει πολύ: τα πρώτα riff του Funeral Fog δονούν τον αέρα του Fuzz και μπροστά γίνεται πανζουρλισμός. Στο καίριο σημείο εμφανίζεται ο Attila Csihar με τις ίδιες ενδυματολογικές επιλογές αλλά πιο χαρακτηριστικά “σάπιο” corpsepaint και ουσιαστικά το live ξεκινάει από εκεί κι ύστερα. Ο Attila δίνει ρεσιτάλ με διάφορους τύπους ακραίων φωνητικών και βέβαια είναι εντυπωσιακός οπτικά, θέλοντας και μη τραβάει τα βλέμματα και συγκεντρώνει προς το μέρος του την ενέργεια των οπαδών. Είναι μοναδικός ο τρόπος που κινείται στην μεγάλη σκηνή και χρησιμοποιεί τα χέρια και όλο το σώμα του για να μεταδώσει αυτήν την αίσθηση μαύρης μεγαλοπρέπειας που αποπνέει κάθε φθόγγος που βγαίνει από το στόμα του.

Η ραχοκοκαλιά των κομματιών στηρίζεται στα καταιγιστικά drums του Jan Axel Blomberg (με αυτό το όνομα κυκλοφορεί στον εξωμαυρομεταλλικό κόσμο ο Hellhammer) και ζωντανά αυτά αποδόθηκαν άψογα, με μία ελαφρά τάση να ακούγονται περισσότερο από τις κιθάρες. Εδώ έφτασε η ώρα να έρθουμε στο θέμα του ήχου, καθώς (ναι, το παραδέχομαι, έκλεψα…) τα περισσότερα βίντεο προηγούμενων συναυλιών που κυκλοφορούν στο youtube ακούγονταν με τη μίξη των οργάνων σε πιο ισορροπημένο επίπεδο. Στο Fuzz, όταν παίρναμε τα μάτια μας από τον Attila και δεν θαυμάζαμε τις φωνητικές ακροβασίες του και το ακραίο feeling τους, η ένταση του ήχου ήταν συνολικά μάλλον χαμηλή και οι κιθάρες δεν διακρίνονταν τόσο ευκρινώς μεταξυ τους. Θα μου πείτε βέβαια πως πρόκειται για black metal και ενδεχομένως ο ήχος “εποχής” ήταν ηθελημένος. Δεν θα διαφωνήσω, αλλά δεν θα συμφωνήσω κιόλας, έχοντας αυξημένες απαιτήσεις πλέον και από το χώρο αλλά και από μία άρτια οργανωμένη και σχεδιασμένη, όπως φαινόταν, παράσταση.

Βέβαια, τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότι δεν ευχαριστήθηκα το live. Ο στόχος της επετειακής συναυλίας, ή παράστασης αν θέλετε, ήταν να μεταφέρει την σκοτεινή και απόκοσμη ατμόσφαιρα του δίσκου στο σήμερα. Και αυτό επετεύχθη, ανεξάρτητα αν οι εποχές έχουν αλλάξει, και μαζί τους οι άνθρωποι, οι ηλικίες και οι ιδιοσυγκρασίες, και αν το πλαίσιο στο οποίο κινούνται οι τωρινοί Mayhem είναι πολύ διαφορετικό από εκείνο των αρχών των ‘90s με τα γνωστά πλέον γεγονότα (η σχετική βιβλιογραφία, αλλά και τα ντοκιμαντέρ που αναφέρονται στην εποχή θα κατατοπίσουν τους μη γνωρίζοντες). Στο όλον θα πρέπει να ξεχωρίσει το ομώνυμο κομμάτι, που για εξήμισι λεπτά έδρασε ως επίλογος του δίσκου και της συναυλίας. Ήταν η συγκλονιστική σύνοψη της βραδιάς, η μαύρη κατακλείδα, το τελευταίο καρφί στο φέρετρο. Τα σχόλια για τον Attila περιττεύουν σε αυτό το κομμάτι… και μόνο για αυτό το κομμάτι - και για το σβήσιμο των κεριών της Ανίερης Τραπέζης από τα χέρια του τραγουδιστή των Mayhem, που σήμανε τη λήξη της παράστασης - άξιζε να δηλώσει το παρόν! Λογικά το μεγαλύτερο μέρος του κοινού θα ήθελε περισσότερο χρόνο τους Mayhem επάνω στην σκηνή από την κουτσή μία ώρα που έπαιξαν, αλλά αφού έτσι επιθυμούν τα “αφεντικά”, εμείς τι άλλο μπορούμε να κάνουμε, από το να τους ζητήσουμε να επιστρέψουν στην επόμενη περιοδεία τους (σε αντίστοιχο χώρο, θα συμπληρώσω).

 Κείμενο / Φωτογραφίες: Μιχάλης Κουρής

Μιχάλης Κουρής

 

 

Για τον Μιχάλη Κουρή καλύτερα από οποιονδήποτε μιλάνε τα σημειώματα στο ψυγείο του: "Δεν πεινάω δεν πεινάω" "Να έρχεσαι κάθε πέντε λεπτά να με βλέπεις" "Μην πίνεις άλλο" "Δεν μπορείς να πας σε όλα τα live". Ακούει τα πάντα και δεν εννοεί "ακούω ραδιόφωνο" - στον ελεύθερό του χρόνο είναι αφουγκραστής των συμπαθών ζώων σε ζωολογικό κήπο του εξωτερικού που εύλογα επιθυμεί να παραμείνει μυστικός.

Website: www.soundgaze.gr
Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα