Σάββατο, 10 Ιουνίου 2017 09:17

Live Review: Ministry @ Piraeus 117 Academy, 1/6/2017

Written by 

Μπορεί να μην “φαίνονται” τόσο πολύ όσο αυτοί που ασχολούνται με τα μεγάλα ονόματα που λείπουν από την εγχώρια συναυλιακή πιάτσα, όμως κάθε λίγο και λιγάκι εμφανιζόνταν δυο-τρεις ξεκούδουνοι σε κάποια διαδικτυακά fora που παρατηρούσαν πως “οι Ministry θα βρίσκονται στην Ευρώπη φέτος, εμείς πότε θα γίνουμε Ευρώπη;”. Η επανασυγκρότηση των Ministry, μετά την παύση εργασιών που κύρηξε ο Al Jourgensen για να επανακάμψει, τους έφερε κάποια στιγμή στη Βουλγαρία, που όσο κοντά μας κι αν είναι δεν αποτελεί ιδιαίτερα θελτικό συναυλιακό θέρετρο για τους πρωτευουσιάνους όσο για τους Βορειοελλαδίτες (υπόψη βέβαια πως στη γείτονο χώρα οι συναυλιόφιλοι απολαμβάνουν συνήθως σημαντικά φθηνότερα εισιτήρια για τη διασκέδασή τους, αλλά αυτό αποτελεί ξεχωριστό κεφάλαιο, εξού και η παρένθεση). Ένα fast forward στο παρόν και το 2017 φέρνει την τωρινή παρέα του Jourgensen στην Ελλάδα, με νέο δίσκο να παίρνει τη σειρά του και μία συνέντευξη του κιθαρίστα Sin Quirin στο περιοδικό μας να προετοιμάζει για μεγάλα πράγματα. Και κοίτα να δεις που κάπως έτσι συνέβη τελικά!

H συναυλία των Αθηνών κήρυττε την έναρξη της ευρωπαϊκής περιοδείας των Ministry, έτσι τα spoilers για το setlist ήταν λιγότερα και οι εικασίες περισσότερες - περίπου όπως πριν την κυριαρχία του internet. Το κλίμα ήταν όσο ‘90s γινόταν, λογικό φυσικά μιας και η ακμή των Ministry και ο μεγαλύτερος όγκος του airplay τους συνέβη σε εκείνη τη δεκαετία, με την πλειοψηφία του κοινού να ξεπερνά τα 35 έτη πάνω στον πλανήτη. Δεν είχαμε προετοιμαστεί ούτε για τα 100+ λεπτά συναυλίας ούτε για την εξαίρετη απόδοση απάντων, συμπεριλαμβανόμενου του Jourgensen του οποίου η κατάσταση ήταν το πλέον φλέγον ζήτημα των συζητήσεων στο Academy της Πειραιώς 117. Λίγο μετά την 10η βραδυνή της 1ης Ιουλίου, τα ερωτήματα έλαβαν τέλος, η ανυπόμονησία κατευνάστηκε και το ικανοποιητικά (για χάρη της διασκέδασής μας) γεμάτο venue υποδέχθηκε τους Ministry (δεν προηγήθηκε support). Η γιγαντοοθόνη στο πίσω μέρος της σκηνής κάλυπτε το οπτικό κομμάτι που δεν έδινε ο κατά κανόνα κόντρα φωτισμός της συναυλίας. Ένας ένας τα μέλη των Ministry έβγαιναν στην σκηνή προς γενική αποθέωση, η οποία βέβαια έλαβε τη μέγιστη τιμή της όταν ο Jourgensen εμφανίστηκε από το πλάι.

 

Ό υμνικός Ψαλμός 69 ήταν η μοναδική κατάλληλη εισαγωγή της συναυλίας. Ήχος δυνατός έως πολύ δυνατός, με ελαφρώς υποβαθμισμένα τα φωνητικά του Θείου Al στο ξεκίνημα αλλά έμφαση στην βιομηχανική πώρωση των κιθάρων, του rhythm section και των keyboard effects. Και η αλήθεια είναι πως για πάνω από μία ώρα μας είχαν στην τσίτα! Το Permawar από το πιο πρόσφατο ως τώρα άλμπουμ τους (From Beer To Eternity, 2013) έμπαινε πιο βαθιά στο κλίμα και ήταν ό,τι πιο midtempo ακούσαμε πριν το encore - ακόμη και το ακόμη πιο καινούριο (και ακυκλοφόρητο) Antifa ήταν ταχύτερο! Το Punch In The Face είχε τις καλύτερες βιντεοπροβολές (απίστευτο χαβαλετζίδικο βιντεάκι με πρωταγωνιστές τους κύριους αντιπάλους των αμερικανικών εκλογών). Από εκεί και πέρα.. thrash! Supermanic Soul, Rio Grande Blood και Senor Peligro έδωσαν την ευκαιρία στον Al να υποκινήσει το moshing που έτσι κι αλλιώς συνέβαινε κυρίως στο κέντρο της αρένας. Σε μεγάλα κέφια ο Al, παρεμπιπτόντως! Το παραδέχτηκε κιόλας κάποια στιγμή, αλλά ήταν εμφανές ότι ευχαριστιόταν τις αντιδράσεις του κοινού και σίγουρα ήταν ευχαριστημένος που όσα είχε ακούσει για το ελληνικό κοινό επιβεβαιώνονταν στην πράξη. Στο μεταξύ δεν πρέπει να άφησε εκατοστό της σκηνής απάτητο, περπατώντας με σχετικά ράθυμο βήμα, σχεδόν πάντα με το τσιγάρο στο ένα χέρι και το μικρόφωνο στο άλλο, τουλάχιστον όταν δεν το τοποθετούσε στην ιδιαίτερη βάση του στο κέντρο της σκηνής. Το ίδιο ευχαριστημένος έδειχνε και ο Sin Quirin, ο οποίος είναι πλέον το δεύτερο παλαιότερο μέλος των Ministry με 11 χρόνια θητείας στην καμπούρα του και ο οποίος δέχτηκε τη μάζα του συνεντευξιακού προμόσιον του live, μιλώντας με αρκετά ελληνικά site και λαμβάνοντας από πρώτο χέρι τον ενθουσιασμό των “δημοσιογράφων”/οπαδών για την έλευση της μπάντας. Οι δυο τους είχαν και την πιο κοντινή σχέση, όπως φαινόταν, καθώς ο Jourgensen έδειχνε συνεχώς τον Sin όταν έφτανε η ώρα του κιθαριστικού σόλο.

Οι επιλογές του set των Ministry ευτυχώς διέρχονταν από όλες τις εποχές της πορείας τους - για την ακρίβεια, σχεδόν όλες, μιας και το new wave ξεκίνημά τους δεν επαναλήφθηκε ποτέ, ούτε καν ως επιρροή, στις υπόλοιπες δουλειές τους. Ακούσαμε από φανερά outsider (το Supermanic Soul είχε να ακουστεί πάνω από 15 χρόνια) ως κομμάτια-ορισμό των hit singles, γιατί οι Ministry έγραφαν πολλά τέτοια, ανεξάρτητα από την εμπορική τους επιτυχία. Το Bad Blood π.χ. περιεχόταν στο δημοφιλέστατο soundtrack του πρώτου Matrix και πολλοί περίμεναν να το ακούσουν, όπως και έγινε, για εισαγωγή στο τρίο των παλαιότερων μεγάλων επιτυχιών(ε): N.W.O. σε remix - μία τόσο απλή και τόσο κολλητική σύνθεση που σε προκαλεί για χορό, για ξεβίδωμα ή για ξύλο, διαλέγεις και παίρνεις ανάλογα την ιδιοσυγκρασία σου, Just One Fix (...και τώρα ξέρεις αγαπητέ νέε φίλε μας από πού εμπνεύστηκαν οι Rammstein τα κολλητικά τους riffs) και Thieves (το πρώτο τραγούδι που επιβάλλεται να μάθεις όταν ξεκινήσεις να παίζεις ηλεκτρικό δράπανο...) μας προκάλεσαν αφυδάτωση από την ασταμάτητη εφίδρωση. Κάποια συναυλιακά όνειρα μόλις πραγματοποιήθηκαν κάπου εδώ, πάμε για τα επόμενα!

 

...όχι όμως πριν ο Jourgensen πει την τελευταία του λέξη. Αφού κατέβηκαν από την σκηνή και ξανανέβηκαν σε αυτή, ο ηγέτης των Ministry μας απεύθυνε κολακευτικά λόγια για τη δική μας απόδοση (κι εσύ καλός ήσουν!) και μας εισήγαγε στο Filth Pig από το ομώνυμο άλμπουμ του ‘96 - αυτό κι αν ήταν έκπληξη κι ας έπεσαν οι καταιγιστικοί ρυθμοί των προηγούμενων 80 λεπτών! Δυστυχώς οι φυσαρμόνικες που πέταξε στο κοινό αφού τις χρησιμοποίησε μετά από τα ρεφρέν του κομματιού ήταν αρκετά μακριά από μας, όμως κοντά σε μας - ήτοι στην ψυχή και την καρδιά μας - ήταν το So What που ακολούθησε και πρακτικά έκλεισε τη συναυλία, αφού το Khyber Pass χρησιμοποιήθηκε ως outro για να αποχωρήσουν οι μουσικοί ο ένας λίγο μετά τον άλλον και να αποθεωθούν όπως έπρεπε μετά από ένα τέτοιο live. Ένα live που θα μνημονεύεται σίγουρα στις κορυφαίες θέσεις στα καλύτερα του 2017, όχι μόνο λόγω της δεδομένης ιστορικότητάς του, αλλά και λόγω της αντικειμενικής του ποιότητας (συνοπτικά: ήχος-βόμβα, απόδοση-τσίτα και χρόνος άνω του ψυχολογικού ορίου των 90 λεπτών) και των συναισθημάτων που ενέπνευσε στα περίπου 900 άτομα που κατέκλυσαν το Academy με την θετική τους προδιάθεση. Να μην ξαναζητήσουμε κι εμείς να μας ξανάρθουν σύντομα;

 Κείμενο / Φωτογραφίες: Μιχάλης Κουρής

Μιχάλης Κουρής

 

 

Για τον Μιχάλη Κουρή καλύτερα από οποιονδήποτε μιλάνε τα σημειώματα στο ψυγείο του: "Δεν πεινάω δεν πεινάω" "Να έρχεσαι κάθε πέντε λεπτά να με βλέπεις" "Μην πίνεις άλλο" "Δεν μπορείς να πας σε όλα τα live". Ακούει τα πάντα και δεν εννοεί "ακούω ραδιόφωνο" - στον ελεύθερό του χρόνο είναι αφουγκραστής των συμπαθών ζώων σε ζωολογικό κήπο του εξωτερικού που εύλογα επιθυμεί να παραμείνει μυστικός.

Website: www.soundgaze.gr
Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα