Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017 05:47

The Killers @ Ejekt Festival, 24/6/2017: Ένα αιρετικό review

Written by 

Δεν είναι εύκολο να γράψεις μια κριτική, γνωρίζοντας a priori ότι η συντριπτική πλειονότητα των αναγνωστών θα διαφωνήσει. Εκτός κι αν ανήκεις στο ευγενές είδος των προβοκατόρων, και θέλω να πιστεύω ότι δεν έχω σχέση με την εν λόγω συνωμοταξία.

Ξεκινώντας λίγο ανάποδα, ομολογώ ότι ήθελα να μου αρέσουν οι Killers. Κυρίως, διότι είναι μια μπάντα που συμπαθώ. Το κουαρτέτο από το Las Vegas αντλεί την έμπνευσή του, μεταξύ άλλων, από το new wave/post punk και την pop των 80s συνδυάζοντας με μεγάλη επιτυχία ψήγματα της τυπικής αμερικάνικης AOR με το βρετανικό ήχο. Όλα αυτά, φυσικά, δεν θα έλεγαν τίποτε (έχουν προσπαθήσει, άλλωστε άπειροι καλλιτέχνες να κινηθούν σ’ αυτό το χώρο με αποτυχία), αν ο Brandon Flowers δεν είχε μια διαβολεμένη έφεση στο να κατασκευάζει ορισμένα από τα πιο αξιομνημόνευτα ρεφρέν της τελευταίας εικοσαετίας.

Είναι γεγονός ότι ο ευρύτερος χώρος της ροκ δεν έχει δώσει σοβαρούς performers-icons τα τελευταία χρόνια. Μετά το Britpop στέρεψε η δεξαμενή παραγωγής μουσικών ηρώων που όμως τόσο έχει ανάγκη το κοινό, ιδίως οι νεότεροι, για να ταυτιστούν, να μιμηθούν, να κολλήσουν την αφίσα στο δωμάτιό τους. Ο Flowers και η παρέα τους αποτελούν εξαίρεση. Και επειδή ένα τεράστιο ακροατήριο διψά για εναλλακτικούς (εντός και εκτός εισαγωγικών) ήρωες, αγκάλιασε τους Killers. Οι χιλιάδες που συνέρρευσαν χθες στην Πλατεία Νερού, η συντριπτική πλειονότητα των οποίων ήταν νέα παιδιά, απέδειξαν του λόγου το αληθές. Και το μεγάλο θετικό της βραδιάς θα είναι, αν κάποιοι από όλους αυτούς τους πιτσιρικάδες με αφορμή τους Killers βρουν αφορμή να βουτήξουν σε βαθύτερα και ποιοτικότερα νερά.

Υπήρχε πράγματι τεράστια ανυπομονησία για την πρώτη εμφάνιση ever των Killers. Η αντίδραση στις πρώτες νότες του Mr. Brightside ήταν εκκωφαντική με χιλιάδες θεατών να χοροπηδούν μανιασμένα και να τραγουδούν τους στίχους. Και η αντίδραση αυτή ήταν κοινός τόπος στη μεγαλύτερη διάρκεια του κατάφορτου από hits set list της μπάντας. Και όλα τα κλισέ μιας συναυλίας αρένας ήταν εκεί. Πλακάτ με καρδούλες για τον Brandon, κορίτσια πάνω στις πλάτες δύστυχων νεαρών που είχαν την ψευδαίσθηση της απευθείας επικοινωνίας με το Μορμόνο – sex symbol (γεγονός που από μόνο του παράγει μια χαριτωμένη αντίφαση), ουρλιαχτά σε κάθε κίνηση του ενεργητικότατου frontman που συχνά-πυκνά έδινε το μικρόφωνο στο πλήθος για να τραγουδήσει, ή να συνοδεύσει στα κλασικά oooh/aaah της μπάντας, γιγαντιαία sing-a-longs. Ακόμη και η εμφάνιση του ντράμερ Ronnie Vannucci Jr. με αρχαιοελληνική χλαμύδα στο encore προσέθετε φολκλόρ χρώμα στο όλο πανηγυρικό – και ολίγον κιτς – σκηνικό.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον ροκ υστερίας, είναι αλήθεια ότι δεν είναι δύσκολο να παρασυρθείς. Διότι οι Killers σίγουρα πέτυχαν έναν από τους στόχους τους χθες. Να μετατρέψουν την Πλατεία Νερού σε έναν πελώριο χώρο πάρτι. Αυτό σίγουρα μετράει στα θετικά τους. Όμως η δική μου ένσταση για τη συναυλία έγκειται στο αν αυτό είναι αποτέλεσμα της ίδιας της μουσικής, ή του ευφυούς και καλοστημένου επαγγελματικά presentation.

Φοβάμαι – και πιθανότατα ακούγοντας τον κόσμο που αποχωρούσε, αλλά και κάποια πρώτα σχόλια που διάβασα στα social media, είμαι ένας από τους ελάχιστους που το καταγράφει – ότι ισχύει κυρίως το δεύτερο. Διότι ψάχνοντας πίσω από την ελκυστική περσόνα του Flowers με το μωβ σακάκι και την ενεργητική παρουσία, τον καταπληκτικό φωτισμό, τα κομφετί και τα εντυπωσιακά effects, βρίσκεις λίγα από αυτά που θα έκαναν έναν μουσικόφιλο με απαιτήσεις ευχαριστημένο. Ο ήχος ήταν επιεικώς μέτριος, η ίδια η μπάντα ακουγόταν flat και χωρίς βάθος, η φωνή του Brandon άλλοτε ακουγόταν υποφερτή, άλλοτε (το συνηθίζει δυστυχώς, αν δείτε live τους στο Youtube) απολύτως κακόφωνη με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα το Smile Like You Mean It. Θεωρώ ότι, πέραν των εφφέ, η συναυλία διασώθηκε επειδή ήταν σχετικά σύντομη (16 κομμάτια) και το ένα hit διαδεχόταν το άλλο, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει «κοιλιά» στο σετ και το ενδιαφέρον του κοινού να κρατηθεί μέχρι το τέλος αμείωτο. Νομίζω ότι οι Killers ήταν καλύτεροι στις πιο pop στιγμές τους (Human, Shot At The Night, Α Dustland Fairytale), καθώς στην πιο ροκ πλευρά του set list διαπίστωνε κανείς τις αδυναμίες που (τουλάχιστον χθες) έδειξαν.  Με εξαίρεση το Mr. Brightside που ξεκίνησε ορμητικά τη συναυλία, το έξοχο Runaways και το επικό All These Things That I've Done, η μπάντα ακουγόταν ασύνδετη και τυποποιημένη. Δεν θέλω να πω πολλά, επίσης, για την ασεβή διασκευή στο Shadowplay των Joy Division που ακούστηκε λες και οι Killers διασκεύαζαν Europe εποχής Final Countdown. Να προσθέσω εδώ ότι έπαιξαν και το πρώτο single από το νέο τους άλμπουμ Wonderful Wonderful, το βλακώδες The Man, που παραδόξως όμως live ακούστηκε πολύ καλύτερο από τη studio εκτέλεση, με τα πιο ροκ στοιχεία του να θάβουν ευτυχώς τη χαζοχαρούμενη disco-funk πλευρά του.

Έχω την εντύπωση ότι στη χθεσινή συναυλία αναδείχτηκε το βασικό πρόβλημα των Killers, ένα πρόβλημα που αποτελεί συστατικό στοιχείο του DNA τους. Ακροβατούν ανάμεσα στο ροκ και στην cheesy pop, ανάμεσα στο εναλλακτικό και στο mainstream, κατορθώνοντας να παράγουν εμπορικά hits, έχοντας όμως μεγάλη δυσκολία να διατηρούν (με την εξαίρεση του θαυμάσιου Sam’s Town) υψηλά standards ποιότητας.

Κι όμως, όπως αποδείχθηκε και χθες, έχουν καταφέρει να τους ακολουθεί και το ροκ κοινό ελλείψει, όπως προανέφερα, άλλων σοβαρών σχημάτων την τελευταία 15ετία, αλλά και το mainstream κοινό. Χθες η μεγάλη μερίδα των νεαρών χίπστερς που γέμισαν το χώρο θα μπορούσε άνετα να πάει και να διασκεδάσει ανάλογα σε συναυλία της Rihanna, του Robbie Willliams, ή της Lady Gaga. Αυτό αποτελεί επίτευγμα για τους ίδιους γιατί έχουν πουλήσει πάνω από 20 εκατομμύρια δίσκους σε όλο τον κόσμο, όμως είναι και η μεγάλη τους αδυναμία που θα αποτελέσει βασικό λόγο για τον οποίο ποτέ δεν θα συμπεριληφθούν στον κατάλογο των καλλιτεχνών που ο Flowers θαυμάζει και – ενίοτε – μιμείται (New Order, Smiths, Cure, Depeche Mode).

Όπως προανέφερα, το μεγάλο κομμάτι του κοινού που χθες συνέρρευσε για να δει τους Killers, δεν έχει τεράστιες απαιτήσεις. Πήγαν για να κοπανηθούν, για να χορέψουν, για να φλερτάρουν, για να το πουν την επόμενη ημέρα στους φίλους τους, όχι για να παρακολουθήσουν μια υψηλών απαιτήσεων συναυλία. Ως ένα ανώδυνο, μεγάλο πάρτι, ένα απέραντο prom night, η συναυλία των Killers ήταν απολύτως επιτυχημένη. Όμως το fast food, όσο γευστικό κι αν είναι, δεν θα μπορέσει ποτέ να συγκριθεί με τη γκουρμέ δημιουργία.

Οι Killers έπαιξαν:

Mr. Brightside

Spaceman

Somebody Told Me

The Way It Was

Smile Like You Mean It

The Man

Human

Shadowplay (Joy Division cover)

Glamorous Indie Rock & Roll

For Reasons Unknown

A Dustland Fairytale

Runaways

Read My Mind

All These Things That I've Done

Encore:

Shot at the Night

When You Were Young

Κείμενο: Γιώργος Χριστόπουλος / Φωτογραφίες: Θωμάς Δασκαλάκης (NDP Photo Agency)

Γιώργος Χριστόπουλος

 

Ο Γιώργος Χριστόπουλος γεννήθηκε πριν από πολλά πολλά χρόνια μια χιονισμένη Κυριακή του Νοέμβρη (ανήμερα της ...Οκτωβριανής Επανάστασης που με το νέο ημερολόγιο έγινε στις 7 Νοεμβρίου) στην πόλη Mönchengladbach, κοντά στα γερμανοολλανδικά σύνορα. Ωστόσο πάντα αναγνώριζε ως ...πατρίδα μια ακόμη βορειότερη ευρωπαϊκή πόλη, το μουντό, βροχερό και αραχνιασμένο Manchester, όπου πέρασε (με αχώριστη σύντροφό του τη ...Boddingtons)  κομμάτι της ανέμελης νιότης του πατώντας τα άγια χώματα που είχαν διαβεί οι Smiths, οι Joy Division και οι New Order, οι Stone Roses και οι Happy Mondays, οι Inspirals και οι Charlatans κ.λπ., κ.λπ., κ.λπ....

Όταν δεν εργάζεται αόκνως για να σώσει τους συναδέλφους του ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς από τα νύχια των εργοδοτών τους (αλήτης εργατοπατέρας γαρ...), θα τον βρείτε βουλιαγμένο σε ένα καναπέ να μελετά κοινωνιολογικές θεωρίες, να διαβάζει αστυνομικά μυθιστορήματα ή να παίζει ατέλειωτες ώρες Football Μanager στο pc. Συνήθως με μια παγωμένη pils ανά χείρας...

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα