Παρασκευή, 07 Ιουλίου 2017 09:24

Live Review: Kamasi Washington @ Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων, 4/7/2017

Written by 

Ο πολυσυζητημένος αμερικάνος σαξοφωνίστας Kamasi Washington πραγματοποίησε την παρθενική του εμφάνιση στη χώρα μας στην Τεχνόπολη, όπου μας παρουσίασε ένα μέρος από την επική δουλειά του.

Η αλήθεια είναι ότι δεν γράφουμε συχνά στο Soundgaze για τζαζ δίσκους, πόσω μάλλον για τζαζ συναυλίες. Η συναυλία όμως του Kamasi Washington στην Αθήνα ήταν από τις πλέον αναμενόμενες για αρκετούς από εμάς, οπότε δεν θα μπορούσαμε να λείπουμε από την Τεχνόπολη. Το προ διετίας τριπλό The Epic, το οποίο είναι τυπικά το ντεμπούτο του, στην ουσία αποτέλεσε την τρίτη κυκλοφορία του, προκάλεσε πάταγο και πέρασε σε ακροατήρια που δεν έχουν την παραμικρή επαφή με την συγκεκριμένη μουσική. Ο Washington βέβαια δεν εμφανίστηκε από το πουθενά, ήταν ενεργός από τις αρχές της δεκαετίας των '00s και μετράει πλήθος συνεργασιών (για να καταλάβετε, μέχρι και σε δίσκο του Ryan Adams είχε παίξει πριν πολλά χρόνια). Το 2015 όμως ήταν χρονιά σταθμός για αυτόν, αφού συμμετείχε στο δίσκο To Pimp A Butterfly του Kendrick Lamar το οποίο δημιούργησε τεράστιο θόρυβο και παράλληλα κυκλοφόρησε το χορταστικό The Epic. Από τότε το συγκεκριμένο όνομα αποτέλεσε  συναυλιακό απωθημένο για αρκετούς φιλόμουσους και φέτος ήρθε η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση για να κάνει πραγματικότητα την επιθυμία τους.

Μετά τα (απαραίτητα) εισαγωγικά, ώρα για την ουσία: το live καθεαυτό. Λίγο μετά τις 10:15 ο γιγαντόσωμος Kamasi Washington βρέθηκε στη σκηνή συνοδεία της μπάντας του που ονομάζεται The Next Step (συνωνυμία με το Αθηναϊκό τζαζ γκρουπ), δεχόμενος το πρώτο θερμό χειροκρότημα της βραδιάς. Από εκεί και πέρα και για τις επόμενες σχεδόν δυο ώρες απολαύσαμε μια από τις καλύτερες συναυλίες των τελευταίων χρόνων. Ναι μεν το υλικό του Epic είναι «αβανταδόρικο» και μπορεί να συγκινήσει και κοινό μη «ειδικών» περί την τζαζ, ωστόσο η δεξιοτεχνία και η άψογη απόδοσή του από τους μουσικούς ήταν που έκαναν τη διαφορά. Οι συνθέσεις «απλώνονταν» σε μεγαλύτερη διάρκεια από τις αντίστοιχες ηχογραφημένες εκδοχές τους, χωρίς φυσικά να έχει νόημα να αποδοθούν με απόλυτη ακρίβεια καθώς οι μουσικοί είχαν την ελευθερία να κινηθούν κατά το δοκούν. Ήταν καίριας σημασίας το γεγονός ότι οι μουσικοί απέφυγαν την λογική της πιστής αναπαραγωγής του υλικού σαν να βρίσκονται σε κονσερβατόριο και ταυτόχρονα δεν έπεσαν στην παγίδα (με ελάχιστες εξαιρέσεις που βέβαια "δικαιολογούνται" από την ελευθεριάζουσα φύση της jazz) της επίδειξης ικανοτήτων χωρίς μέτρο.

Από τις συνθέσεις που ακούστηκαν, προσωπικά ξεχώρισα την εκπληκτική εκτέλεση του Malcolm’s Theme (φόρος τιμής στον Malcolm X) με τα παθιασμένα φωνητικά της Patrice Quinn, όπου έγινε και η σχετική αναφορά στην πολιτική τοποθέτηση του Kamasi ως Αφροαμερικάνος. Μάλιστα στο συγκεκριμένο κομμάτι ανέβηκε στη σκηνή ο πατέρας του Kamasi, Rickey Washington, ο οποίος έμεινε στη θέση του μέχρι το τέλος και συνεισέφερε στα πνευστά. Χωρίς αμφιβολία όμως, κι ας άφηνε χώρο στους υπόλοιπους, ο γιος του ήταν ο απόλυτος πρωταγωνιστής της βραδιάς. Το παίξιμο του Washington ήταν πραγματικά απολαυστικό, μιλάμε κυριολεκτικά για έναν χαρισματικό μουσικό. Η ενορχήστρωση με τρία πνευστά χωρίς κιθάρα πρόσθεσε ένταση και όγκο στο τελικό αποτέλεσμα, βοηθούμενη από τον τρομακτικό ήχο της Τεχνόπολης. Φυσικά όλοι οι μουσικοί της μπάντας ήταν εξαιρετικοί, ωστόσο ειδική μνεία αξίζει στους δυο (!) drummer οι οποίοι σάρωναν τα πάντα στο πίσω μέρος της σκηνής. Μάλιστα, προς το τέλος αποχώρησαν όλοι οι υπόλοιποι μουσικοί αφήνοντας τους μόνους τους να σολάρουν, θυμίζοντας λίγο hard rock συναυλία. Το πανηγυρικό φινάλε ήρθε αμέσως μετά με μια μακράς διάρκειας εκτέλεση του όμορφου The Rhythm Changes, το οποίο ήταν διανθισμένο από μία ελαφρά παραλλαγή της μπασογραμμής του Papa Was A Rolling Stone των Temptations.

Στην Τεχνόπολη συνέρευσε πολύς κόσμος, χωρίς όμως να γεμίσει ασφυκτικά το έτσι κι αλλιώς ευρύχωρο προαύλιο της. Το κοινό ήταν αναμενόμενα ανομοιογενές, καθότι πέραν από τις κλασικές τζαζ φάτσες που παρακολουθούσαν με απόλυτη προσήλωση τη συναυλία, έβλεπες και πολύ νεολαία και hipsterόκοσμο (αναπόφευκτα, δυστυχώς). Γεγονός αναμενόμενο καθώς η μουσική του Washington μέσω και των μοδάτων sites και εντύπων πέρασε και στο συγκεκριμένο ακροατήριο. Κάπως έτσι δεν πρέπει να μας εκπλήσσει που σε κάποια σημεία ακούγονταν δυνατά συζητήσεις από παρέες που αδιαφορούσαν παντελώς για τα τεκταινόμενα επί σκηνής. Σημάδια των καιρών…

Κατά τα λοιπά, όπως είπαμε και παραπάνω, η συγκεκριμένη συναυλία, με τα καλά και τα κακά της, ήταν από τις πλέον εντυπωσιακές των τελευταίων χρόνων. Με βάση την jazz. Η γλυκιά αίσθηση της ικανοποίησης μας συνόδευε στην έξοδο από την Τεχνόπολη καθώς και μια επιθυμία για επανάληψη του live σε πιο ταιριαστό χώρο, κάτι που λογικά θα συμβεί στο μέλλον. Άλλωστε ο Kamasi Washington είναι από τους μουσικούς που ήρθαν για να μείνουν, το πρώτο δείγμα του νέου του υλικού, το υπέροχο Truth (το οποίο δυστυχώς δεν ακούστηκε την Τρίτη), το επιβεβαιώνει με τον πιο εμφατικό τρόπο.

Κείμενο: Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος / Φωτογραφίες: Μιχάλης Κουρής

Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος

 

 

Ο Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος γεννήθηκε στη διάρκεια της δεκαετίας του ’80 (συγκεκριμένα τη χρονιά για την οποία έχει τραγουδήσει ο Jimi Hendrix), όταν πια οι Joy Division είχαν πάψει ήδη να υπάρχουν από καιρό (ευτυχώς υπήρχαν οι New Order!). Μετά από χρόνια αναζητήσεων ανακάλυψε αυτό που έψαχνε σε μια έρημο, έκτοτε λατρεύει οτιδήποτε σχετίζεται με τους Kyuss. Πιστεύει ότι αν δεν υπήρχε το rock & roll θα έπρεπε να το έχουμε ανακαλύψει. Επίσης, είναι βέβαιος ότι ο Έλβις ζει κάπου ανάμεσα μας… 

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα