Κυριακή, 09 Ιουλίου 2017 21:00

Live Review: The Chap / Pale Oaks @ six dogs, 6/7/17

Written by 

Εννιά χρόνια είχαν να εμφανιστούν ζωντανά στη χώρα μας οι βρετανοί The Chap, οι οποίοι είναι, έτσι κι αλλιώς, ακριβοθώρητοι τα τελευταία χρόνια. Όσοι κατευθύνθηκαν το ζεστό βράδυ της Πέμπτης στο 6 DOGS ανταμείφτηκαν και με το παραπάνω για την επιλογή τους.

Λίγο μετά τις 10 ανέβηκαν στη σκηνή οι Pale Oaks, οι οποίοι είχαν αναλάβει τα καθήκοντα της support μπάντας. Η αλήθεια είναι ότι αγνοούσα την ύπαρξη του γκρουπ και η γνωριμία με ένα νέο συγκρότημα στο πλαίσιο ενός live πάντα δημιουργεί ενδιαφέρον αλλά και κάποια περιέργεια. Στην περίπτωσή τους έχουμε να κάνουμε με ένα νεοσύστατο σχήμα με ξεκάθαρη κατεύθυνση προς τον αμερικάνικο εναλλακτικό ήχο των '90s. Κιθαριστικές εξάρσεις, ποπ μελωδίες, αναφορές στη μετά-grunge εποχή και χαρακτηριστικά «αμερικάνικα» φωνητικά περιελάμβανε η μουσική παλέτα των Pale Oaks. Όλα αυτά τόσο συνδεδεμένα με την αμερικάνικη μουσική σκηνή των '90s που κάποια στιγμή ένιωθες να ξαναζούσες εκείνη την εποχή που κάποιοι από εμάς τη γνωρίσαμε μέσα από τις σειρές που μεσουρανούσαν τότε (ποιος έχει ξεχάσει τα Χτυποκάρδια στο Beverly Hills;). Στο μισάωρο που έμειναν στη σκηνή έδειξαν θετικά στοιχεία όπως ενέργεια, ρυθμό, μελωδίες, ωστόσο αναμένουμε κάτι ολοκληρωμένο για να μπορούμε να αξιολογήσουμε τη δουλειά τους με ασφάλεια.

Αφού ολοκληρώθηκαν οι απαραίτητες αλλαγές στη σκηνή, τη σκυτάλη πήραν οι πέντε μουσικοί των Chap. O frontman τους Johannes von Weizsäcker δήλωσε από την αρχή με χιουμοριστική διάθεση ότι σκόπευαν να παίξουν πολλά πολιτικά ροκ τραγούδια και ξεκίνησε τις πρώτες νότες του Society, από την πιο πρόσφατη δουλειά τους The Show Must Go On του 2015. Ακούγοντας από το πρώτο κιόλας κομμάτι τον μεστό ήχο που παρήγαγε το κουιντέτο, ήταν δύσκολο να πιστέψεις ότι πρόκειται για ένα σχήμα που πλέον δίνει ελάχιστα live. Και μιας και δεν είχαν την ευκαιρία να έρθουν στην Ελλάδα για να παρουσιάσουν το τελευταίο τους άλμπουμ, αυτή ήταν μια καλή αφορμή για να εντάξουν αρκετές συνθέσεις από αυτό στο set list (ξεχώρισα τα Post Doom Doom και Joy In Depression).

Όσοι έχουν παρακολουθήσει τη δισκογραφία των Chap γνωρίζουν ότι είναι αρκετά περιπετειώδης - για την ακρίβεια είναι εντελώς απρόβλεπτη, δεν μπορείς να ξέρεις τι ακολουθεί. Η αλήθεια είναι ότι οι Chap είναι από τα πλέον ευρηματικά indie συγκροτήματα. Το γεγονός ότι επέλεξαν να μην περιοριστούν σε μια συγκεκριμένη φόρμα (κάτι που δεν απέφυγε πληθώρα συγκροτημάτων που ξεπήδησαν την ίδια εποχή από το μεγάλο Νησί) μπορεί να τους στοίχησε σε δημοφιλία, αλλά στην ουσία είναι αυτό που τους κάνει ξεχωριστούς. Με λίγα λόγια δεν μοιάζουν με κανέναν άλλο σε αυτή τη σκηνή. Το άλλο βασικό γνώρισμα τους είναι το αστείρευτο χιούμορ (ακούστε για παράδειγμα το Jammer ή καλύτερα δείτε το βίντεο του και θα πάρετε μια καλή ιδέα). Χιούμορ κοφτερό και όχι χαζοχαρούμενο. Ακόμα και οι αυτοσχέδιες κινήσεις τους πάνω στη σκηνή ξεχείλιζαν από χιούμορ (καμία σχέση με τους σοβαρούς και πάντοτε, για κάποιο λόγο, προβληματισμένους μουσικούς της εναλλακτικής σκηνής). Αν συνυπολογίσουμε και τις σπαρταριστές ατάκες του Πάνου Γκίκα (ιδρυτικό μέλος των Chap αλλά και των Raining Pleasure) μπορείτε να αντιληφθείτε ότι η βραδιά ήταν τουλάχιστον διασκεδαστική (η σοβαροφάνεια απουσίαζε, ευτυχώς).

Στο καθαρά μουσικό κομμάτι, αυτό που εκτίμησα στους Chap ιδιαίτερα ήταν ότι είχαν νεύρο στο παίξιμο τους (μακριά από τη νωθρότητα της πλειοψηφίας των μοντέρνων συγκροτημάτων). Διέθεταν την ορμή του post punk, με το στιβαρό μπάσο, τις κοφτές κιθάρες, τα δυναμικά τύμπανα και τα δωρικά φωνητικά, ενώ παράλληλα μπόλιαζαν την μουσική τους με ήχους ηλεκτρονικούς, ενίοτε μυστήριους. Μπορεί να μην είναι εντυπωσιακοί στην εμφάνιση ωστόσο είναι άκρως ουσιαστικοί.

Η μιάμιση ώρα που διήρκεσε η συναυλία τους ήταν απολαυστική και είναι από τις περιπτώσεις που ο χρόνος περνάει σαν νεράκι. Ας ελπίσουμε η επόμενη εμφάνιση τους να μην αργήσει τόσο πολύ. Σε μια σύντομη κουβέντα που είχαμε με τον Πάνο Γκίκα, μας εξήγησε ότι τα live τους είναι πλέον αραιά εξαιτίας του γεγονότος ότι τα μισά μέλη της μπάντα είναι εγκατεστημένα στην Μεγάλη Βρετανία και τα υπόλοιπα στη Γερμανία. Η απόσταση (αλλά και οι οικογενειακές υποχρεώσεις όλων) όπως είναι λογικό έχουν κάνει δύσκολη τη διαδικασία των προβών. Το γκρουπ με τη ευκαιρία μάλιστα του ταξιδιού στην Ελλάδα είχε προετοιμάσει και μια εμφάνιση στη γενέθλια γη του Γκίκα αφού, όπως μας ενημέρωσε, την επόμενη μέρα θα ταξίδευαν για την Πάτρα για να παίξουν ζωντανά για συγγενείς και φίλους στο Ρίο.

Όπως και να έχει, το live των Chap αποτέλεσε ένα ωραίο κλείσιμο για τις συναυλίες σε κλειστό χώρο για αυτή τη σεζόν. Το ραντεβού ανανεώνεται για το Σεπτέμβριο με εξίσου ενδιαφέρουσες, ελπίζουμε, εμφανίσεις.

 

Κείμενο / Φωτογραφίες; Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος 

Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος

 

 

Ο Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος γεννήθηκε στη διάρκεια της δεκαετίας του ’80 (συγκεκριμένα τη χρονιά για την οποία έχει τραγουδήσει ο Jimi Hendrix), όταν πια οι Joy Division είχαν πάψει ήδη να υπάρχουν από καιρό (ευτυχώς υπήρχαν οι New Order!). Μετά από χρόνια αναζητήσεων ανακάλυψε αυτό που έψαχνε σε μια έρημο, έκτοτε λατρεύει οτιδήποτε σχετίζεται με τους Kyuss. Πιστεύει ότι αν δεν υπήρχε το rock & roll θα έπρεπε να το έχουμε ανακαλύψει. Επίσης, είναι βέβαιος ότι ο Έλβις ζει κάπου ανάμεσα μας… 

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα