Κυριακή, 23 Ιουλίου 2017 14:23

Live Review: Up Festival 2017, Αμοργός, 11-16/7/17

Written by 

Δε θα υποκριθώ πως είναι εύκολο να γυρνάς από διακοπές και να πρέπει να καταγράψεις όλα όσα έζησες. Αλλά δε θέλω να είμαι άπληστη και να τα κρατήσω μόνο για εμένα, οπότε θα κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ.

Τί γίνεται λοιπόν όταν καταφέρνεις να βρεθείς σε ένα από τα καλύτερα καλοκαιρινά φεστιβάλ, στο νησί που έχεις χρόνια τώρα αγαπήσει; Η απάντηση είναι απλή, ίσως ακόμα κι αναμενόμενη: “κάθε μέρα γιορτή”. Πέντε μέρες με μερικούς από τους καλύτερους μουσικούς της εγχώριας σκηνής, στον όρμο της Αιγιάλης, είναι σίγουρα ο πιο δυνατός συνδυασμός διακοπών.

Το νησί όπως πάντα φιλόξενο, φέρνει κοντά γνωστούς κι αγνώστους με μία γλυκιά οικειότητα. Οι σκέψεις της καθημερινότητας έχουν πάψει να σε βαραίνουν από τη στιγμή που κατεβαίνεις από το καράβι, κι έτσι το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να γεμίσεις νέες εικόνες, μουσικές και εμπειρίες.

Για το εναρκτήριο live του Up Festival 2017, η αφίσα λέει “rock the boat” και μας έχει εξάψει την περιέργεια. Οι Noise Figures από μόνοι τους παρέχουν μία σιγουριά για την ποιότητα της μουσικής τους, όμως όλοι περιμένουμε να δούμε από πού θα τους απολαύσουμε. Δύο ώρες μετά την υποτιθέμενη ώρα έναρξης, οι απορίες λύνονται και τελικά το ντουέτο ισορροπεί μέσα σε ένα μικρό καϊκι δεμένο στην προβλήτα. Ο κόσμος μαζεμένος μπροστά από το καϊκι, είναι τελικά πιο ψηλά από τους μουσικούς δημιουργώντας μια μικρή αμηχανία. Οι Noise Figures όμως δεν το βάζουν κάτω και ροκάρουν ασταμάτητα (μάλλον με δραμαμίνες), ξεσηκώνοντας το κόσμο και ανοίγοντας με τον καλύτερο τρόπο το φεστιβάλ.

Για τις επόμενες μέρες η σκηνή στήνεται στο δημοτικό parking της Αιγιάλης που συνορεύει με την αμμουδιά, με τρόπο που να μοιράζει ισάξια τη θέα: Οι θεατές θα έχουν για background της σκηνής την άγρια γοητεία των Αμοργιανων βουνών καθώς το φεγγάρι θα ξεπροβάλει κάθε βράδυ τη στιγμή της κορύφωσης, ενώ για τους μουσικούς κρατάει το νησιωτικο ηλιοβασίλεμα μέσα στη θάλασσα.

Φέτος είναι η πρώτη φορά που το φεστιβαλ επιλέγει να βάλει εισιτήριο με αποτέλεσμα μία τυπική περίφραξη του συναυλιακού χώρου με ένα διάτρητο πανί 1,5 μέτρου. Δυστυχώς αυτό μόνο τους μουσικούς επηρέασε, που έπαιζαν με τον κόσμο απομακρυσμένο καθ’ότι οι περισσότεροι επέλεγαν να μην πληρώσουν και να απολαύσουν το live πίσω από το πανί.

Όλα ξεκινούσαν γύρω στις 8, για να κάνουν παρέα στον ήλιο πριν μας αποχαιρετήσει. Αυτό έδινε μεγάλο πλεονέκτημα στις πιο "mellow" μπάντες, να αναδείξουν όλο το συναισθηματισμό τους κάτω από τον κοραλένιο ουρανό και να αφήσουν το σκοτάδι για τους ροκάδες. Εξαιρετικά τέτοια παραδείγματα ήταν η γλυκυτατη Nalyssa Green με την παρέα της, που είχε τον άχαρο ρόλο να ανοίξει την επίσημη 1η μέρα του φεστιβάλ και τα κατάφερε με το παραπάνω, κερδίζοντας χαμόγελα κι από τους πιο διστακτικούς. Συνέχισαν οι Jaguar Bombs που πέρασαν στη σκυτάλη στην πρώτη προσωπική έκπληξη του 4ημέρου, στους Xaxakes. Ο Γιάννης Νάστας, frontman της μπάντας, είναι ό,τι πιο αυθεντικό έχω δει και ακούσει σε σκηνή τα τελευταία χρόνια. Ανεπιτήδευτος ρομαντισμός μιας άλλης εποχής, κι ένα χαμόγελο πηγαίο να παρακαλάει “Μη μαζί, γιατί, δεν έχω φρένο μάτια μου”. Τα γεμάτα αλμύρα κορμιά να λικνίζονται νωχελικά και να τσουγρίζουν στο τέλος κάθε τραγουδιού. “Βίβες μάγκες!”. Την πρώτη αυτή γεμάτη μέρα, ήρθε να κλείσει η σχεδόν Αμοργιανή πια, Ματούλα Ζαμάνη. Έχοντας περάσει πολλά καλοκαίρια, καταθέτοντας κομμάτι της ψυχής και της φωνής της στα ρακάδικα του νησιού, φέτος θα το έκανε από το ύψος του stage, για να χωρέσει ακόμα περισσότερους η ζεστή της αγκαλία. Με αρκετά δικά τις κομμάτια αλλά και ακόμα περισσότερα του Θανάση, για να μας καλύψει το κενό που άφησε συναυλιακά φέτος ο ίδιος, μας ταξίδεψε στη δική της μέθη.

 

Για τη 2η μέρα υπάρχει τεράστια ανυπομονησία κι απ’ότι φαίνεται μαζί με εμένα, και όλη η Αιγιάλη, καθ’ότι ο χώρος άρχισε να γεμίζει από νωρίς. Ανοίγουν οι Pisstons, συνεχίζουν οι Overjoyed και λίγο πριν σκοτεινιάσει τελείως ο ουρανός θα έρθουν οι ονειρικές μελωδίες των No Clear Mind. Ο ήχος τους αποδώθηκε άψογα, και με ένα γεμάτο setlist μας έδωσαν την ευκαιρία να συνδέσουμε τα κομμάτια του νέου τους δίσκου Μakena με μυρωδιά από φασκόμηλο κι αλάτι. Τώρα απλά θέλεις να τους ξαναδείς. Οι 1000μοδίτες που θα ακολουθήσουν θα ταρακουνήσουν για τα καλά τον γυαλό, ξεσηκώνοντας τους πάντες στους stoner ρυθμούς των Vidage, She και πολλών άλλων. Ο καλύτερος τρόπος για να φτάσει η θερμοκρασία τους 100°C που συνοδεύουν τον Γιάννη Αγγελάκα με τα “ακίνδυνα τραγουδάκια” του. Ένας ποιητής σε ακατάπαυστη ροή που δεν παύει να μετταλάσσεται και να μας κερδίζει κάθε φορά κι απο την αρχή. Και μαζί με εμάς, κι όλα τα νιάτα (που έχουν κατακλύσει το νησί κάνοντας μας να παίρνουμε στα σοβαρά τα πρώτα μας -άντα) που τραγουδάνε μαζί μας κάθε του στίχο κι ας μην είχαν γεννηθεί όταν παίζανε οι Τρύπες.

 

Σε μία κατάσταση μόνιμης μέθης (όχι πάντα κυριολεκτικής, ίσως μάλλον περισσότερο συναισθηματικής), υποδεχόμαστε την 3η μέρα του φεστιβάλ με την αέρινη και γεμάτη αυτοπεποίθηση περσόνα του Jack Heart (κατά κόσμον Νικόλας Κοκολάκης). Οι απαλές μπαλάντες του, το απαραίτητο ζέσταμα, παρέα με το απαλό κυκλαδίτικο αεράκι και τον διάχυτο ερωτισμό. Με ομαλή μετάβαση θα μεταφερθούμε στις ηλεκτρονικές ατμοσφαιρικές μελωδίες του Melorman ταξιδεύοντας μας λίγα μέτρα πάνω από τη γη. Για την απαραίτητη προσγείωση, αναλαμβάνει το τρίο των Victim of Society, τσιτώνοντας τα γκάζια. Η πρώτη μου ζωντανή ακρόαση του νέου τους δίσκου Freaktown αφήνει τις καλύτερες εντυπώσεις και το headbanging να μη σταματά. Ακολουθούν οι Bazooka που παρ’ότι δεν ανήκουν στα ακούσματα μου, μικρή σημασία έχει, αφου το κοινό τους είναι φανατικό, χτυπιέται μέσα στην σχιζοφρένεια και τους αποθεώνει σε καθε ευκαιρία. Η βραδιά θα κλείσει με τους αιώνιους ροκάδες και πάντα απολαυστικούς Last Drive. Μια μπάντα που ενώνει γενιές με τον αυθεντικό rock n’roll δυναμισμό τους, που κάθε φορά που ανεβαίνει στη σκηνή γιορτάζει και δεν πρόκειται να απογοητεύσει ποτέ. Κανένα.

 

Μπορεί να μας μισείτε λίγο όσους καταφέραμε να βιώσουμε αυτό το 5ήμερο γλέντι, όμως είμαι σίγουρη πως βαθιά μέσα σας, μπορείτε να καταλάβετε το “βάρος” της τελευταίας μέρας. Το βάρος αυτό σήκωσε πρώτη και λίγο αμήχανα η Angelika Dusk. Mε μεγαλύτερη ζεστασια και μία γλυκύτητα στο βλέμμα και τη φωνή θα μας υποδεχτει με τη σειρά του ο Leon of Athens με την μπάντα του. Παλιές και νέες επιτυχίες, αλλά και μία εξαιρετική διασκευή στο Κλεμμένο Ποδήλατο των Stereo Nova, αγκαλιά με το γιουκαλίλι του και μία ειλικρινή δοτικότητα. Και κάπως έτσι φθάνει η στιγμή του Φοίβου. Ένα όνομα που ανάλογα την παρέα που θα ακουστεί, θα κάνει διαφορετικούς αλλά ξεκάθαρους συνειρμούς, κι ευτυχώς αυτές τις μέρες στο νησί το μυαλό πάει μόνο στον Φοίβο Δεληβοριά και τις ιστορίες του. Πιο funky-jazz εκδοχές των αγαπημένων μας επιτυχιών, καμιά φορά και τόσο γρήγορες εκτελέσεις που δε σου έμενε ανάσα, προλάβαινες όμως να ταξιδέψεις σε όλες εκείνες τις στιγμές και τις εικόνες των στίχων του. Η Αιγιάλη έχει γίνει πια μια αγκαλία που ζει μια αθώα εφηβεία και δε θέλει να τελειώσει. Κι ακολουθεί ο Παύλος Παυλίδης. Με μία διαολεμένη διάθεση να φέρνει το καλύτερο set που έχει παίξει ποτέ και τον κόσμο να παθιάζεται κάθε λεπτό και περισσότερο. Δυόμιση ώρες έκστασης και συνεχόμενης διέγερσης. Κι όσο ουρλιάζει το κοινό, τόσο να δυναμώνει ο Παύλος. Φωτιά στο λιμάνι, μπύρες έρωτας, χορός και επανάσταση(;).

 

Δε νομίζω πως ξέρω πως να κλείσω, ίσως γιατί κάπως δε θέλω. Το φεστιβάλ, το νησί, οι άνθρωποι, η ξεγνοιασιά, η θάλασσα, οι μουσικές… γίνανε όλα ένα και ρίζωσαν καλά μέσα μας. Από τις μέρες αυτές που δε σε νοιάζει αν θα επαναληφθουν. Ίσως να φτάνει μόνο αυτό.

Όσα με πληγώσανε θα τα αφήσω σε υστερόγραφα.

Υ.Γ.1. Πολύ καλός ο Βαγγέλης, αλλά τόσοι drummers υπάρχουν ρε παιδιά!

Υ.Γ.2. Θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή στη διοργάνωση για την αντιμετώπιση και διευκόλυνση των ατόμων με κινητικές δυσκολίες.

Υ.Γ.3. Όσο ήμασταν μακρυά πάρθηκε κατηγορηματική απόφαση για μια αθώα κοπέλα, κι εμείς το μόνο που κάναμε είναι να φωνάζουμε δίπλα στα είδωλα μας συνθήματα με πάθος και τραγουδώντας για μια Δικαιοσύνη που ποτέ δεν ήρθε. Ας μη σταματήσουμε τουλάχιστον ποτέ να φωνάζουμε.

 

Κείμενο: Shanti Θωμαΐδη

Φωτογραφίες: Vartan Aivazian

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα