Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2017 21:00

Live Review: Γιάννης Αγγελάκας & οι 100°C / Παύλος Παυλίδης & οι Β-Movies @ Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων, 15/9/2017

Written by 

Μια συναυλιακή σύμπραξη του Γιάννη Αγγελάκα και του Παύλου Παυλίδη, μαζί με τα συγκροτήματα τους, ήταν κάτι που πολλοί εύχονταν και ανέμεναν για κάμποσα χρόνια. Το πλήρωμα του χρόνου έφτασε φέτος, με τους δυο μουσικούς να προγραμματίζουν τέσσερις κοινές εμφανίσεις (σε Λάρισα, Πάτρα, Αθήνα και Θεσσαλονίκη), μια εκ των οποίων έλαβε χώρα την περασμένη Παρασκευή στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων, σε μια βραδιά που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί από πολλές απόψεις ιστορική. 

Ο Γιάννης Αγγελάκας και ο Παύλος Παυλίδης υπήρξαν αναμφίβολα δυο κομβικές φιγούρες στη δεκαετία του ’90 για την εγχώρια σκηνή που τότε έφερε τον αμήχανο, είναι η αλήθεια, τίτλο «ελληνόφωνο ροκ». Οι Τρύπες και τα Ξύλινα Σπαθιά υπήρξαν σαφώς τα δύο ποιοτικότερα, επιδραστικότερα και πιο επιτυχημένα σχήματα της σκηνής και οι δυο «μπροστάρηδες» τους είχαν τη δυνατότητα να συσπειρώνουν γύρω τους ένα σημαντικό σε μέγεθος κοινό. Κάτι που επιβεβαιώθηκε και στη μεταβατική δεκαετία του 2000 όταν οι δυο μπάντες σταμάτησαν ήσυχα την πορεία τους. Έκτοτε και οι δύο ακολούθησαν ομολογουμένως πολύ επιτυχημένες διαδρομές, με το «αίτημα» για συνύπαρξη επί σκηνής να παραμένει πάντα επίκαιρο. Αργά ή γρήγορα θα συνέβαινε, άλλωστε από τότε φαινόταν ότι ως άτομα τα χνότα τους ταίριαζαν, άλλο που κάποιοι ήθελαν να φαντάζονται μυθικές κόντρες και διαμάχες τύπου Blur – Oasis… Στη συγκεκριμένη περίπτωση ίσως το «κάλλιο αργά παρά ποτέ» να είναι το πιο ταιριαστό, όπως και να έχει, θα πρέπει να αισθανόμαστε τυχεροί που το βιώσαμε. Το sold out από την προηγούμενη μέρα της συναυλίας στην Τεχνόπολη, επιβεβαίωσε την «δίψα» του κοινού να τους δει μαζί. 

Ο Παύλος Παυλίδης ως νεότερος, τόσο σε ηλικία όσο και στη δισκογραφία σε σχέση με τον Αγγελάκα, ήταν αναμενόμενο να εμφανιστεί πρώτος στη σκηνή της Τεχνόπολης, ο προαύλιος χώρος της οποίας ήταν ήδη κατάμεστος, με τον κόσμο πραγματικά να αδημονεί. Από την πρώτη στιγμή του live έγινε ξεκάθαρη η πρόθεση του Παυλίδη να παίξει με τους ενισχυτές στο φουλ. Ακόμα και η πανέμορφη Μαίρη που χαρακτηρίζεται από νωχελική ατμόσφαιρα, αποδόθηκε με «τέρμα τα γκάζια». Ίσως σε κάποιους μας να έλειψε η χαμηλόφωνη διάθεση της πρωτότυπης ηχογράφησης αλλά ακόμα κι έτσι διατήρησε την μαγεία της, με στίχους μαγικούς όπως «Κι έτσι πια θα ζήσουμε κι εμείς το ρίσκο μας/ στην Πατησίων και στο San Francisco μας». Από την άλλη συνθέσεις όπως τα Τόσο Κοντά και Στοιχειωμένο Σπίτι, έτσι κι αλλιώς χαρακτηρίζονται από την ένταση, και τους γρήγορους ρυθμούς, οι οποίοι διατηρήθηκαν τελικώς σε όλη τη συναυλία. 

Παυλίδης και Αγγελάκας δεν σκόπευαν να αφήσουν το κοινό σε αγωνία για πολλή ώρα μιας και σχετικά νωρίς στο κομμάτι της εμφάνισης του πρώτου, εμφανίστηκε ο δεύτερος από τους πρωταγωνιστές της βραδιάς. Αμέσως οι κάμερες «πήραν φωτιά» για να απαθανατίσουν τους Αγγελάκα – Παυλίδη δίπλα δίπλα για πρώτη φορά, αρχικά για δυο μόνο κομμάτια. Με πρώτο το Κεφάλι Γεμάτο Χρυσάφι από τον ομώνυμο ανυπέρβλητο δίσκο των Τρυπών και ακολούθως το Ζεστός Αέρας από το εκπληκτικό Μια Ματιά Σαν Βροχή των Ξύλινων Σπαθιών. Κατόπιν αυτών ο Αγγελάκας άφησε τη σκηνή και ο Παυλίδης μας ενημέρωσε ότι θα έπαιζε λίγο ακόμα, έχοντας μάλιστα και μια «παραγγελιά» του Αγγελάκα. Ο λόγος φυσικά για τον Βασιλιά της Σκόνης, ένα εμβληματικό κομμάτι για την εγχώρια σκηνή, μέσα από την ξέφρενη Ξεσσαλονίκη, το ντεμπούτο των Σπαθιών. Μετά από τόσα χρόνια εξακολουθεί να είναι απολαυστικό να ακούς τις δυνατές κιθάρες του και το τόσο, μα τόσο χαρακτηριστικό ριφάκι του. Και πριν προλάβουμε να συνέλθουμε ήχησαν οι πρώτες νότες από το συγκλονιστικό Ατλαντίς, από το δεύτερο δίσκο των Ξύλινων Σπαθιών Πέρα Απ' Τις Πόλεις Της Ασφάλτου. Όπως ήταν αναμενόμενο τα Σπαθιά είχαν την τιμητική τους στο τελευταίο κομμάτι της εμφάνισης του Παυλίδη με την κορύφωση να έρχεται με το Ένα Παράξενο Τραγούδι (μα τι κομμάτι…) σε μια μεγάλης διάρκειας εκτέλεση (με πέρασμα στα φωνητικά από το Bird of Prey), με τις κιθάρες στο φινάλε να «θερίζουν». Με αυτό τον εντυπωσιακό τρόπο ο Παυλίδης μας αποχαιρέτισε προσωρινά, μετά από 1:30, με την συνέχεια να προμηνύεται εξίσου εκρηκτική.

Μετά από το διάλειμμα για τις απαραίτητες αλλαγές, ο Γιάννης Αγγελάκας μαζί με την μπάντα του ανέλαβαν τη σκηνή. Ουσιαστικά ο Αγγελάκας έπιασε το νήμα από εκεί που το άφησε ο Παυλίδης, αφού και κατά τη διάρκεια της εμφάνισης του οι εντάσεις δεν έπεσαν. Δικαιοσύνη, Αιρετικό, Τηλεντρόγκες μόνο «χαλαρά» δεν τα λες για αρχή. Λίγο αργότερα ακολούθησαν το μελωδικό Μονάχα από τη λύπη σου και το ειρωνικό Νεάντερταλ από την πιο πρόσφατη δουλειά του Ήσυχα Τραγούδια Για Ανέμελα Λιβάδια. Φυσικά και στο δικό του μέρος δεν άργησε να ακουστεί το πρώτο κομμάτι από την εποχή που ήταν αρχηγός συγκροτήματος, και συγκεκριμένα το αγαπημένο Τρένο από τα Εννιά Πληρωμένα Τραγούδια των Τρυπών, ένα δίσκο που συγκλόνισε όσους από εμάς έτυχε να το ακούσουμε την εποχή της κυκλοφορίας του ως πιτσιρικάδες.

Ακολούθησε μια επιλογή από την προσωπική πορεία του Αγγελάκα με κομμάτια που έχουν αποδείξει την αντοχή τους στις συναυλίας σαν τα Σιγά Μην Κλάψω, ο Χαμένος τα παίρνει όλα, Σαράβαλο, Είμαι Τυχερός (κυριολεκτικά μιλώντας, όπως είπε από μικροφώνου) και Από Εδώ και Πάνω. Όσο προχωρούσε η βραδιά πέρα από την αναμενόμενη δεύτερη επί σκηνής συνύπαρξη με τον Παυλίδη, τα κομμάτια της εποχής των Τρυπών πύκνωναν, μεταξύ αυτών το Ακούω την Αγάπη, που πάντοτε το ζητάει επίμονα το κοινό, το Δως Μου Λίγη Ακόμα Αγάπη, το Θα Ανατέλλω (με το οποίο έκλεισε τελικά η συναυλία) και την Ταξιδιάρα Ψυχή όπου ο Αγγελάκας τραγούδησε τον εναρκτήριο στίχο «Λονδίνο, Άμστερνταμ ή Βερολίνο» και κατόπιν απόλαυσε το τσιγάρο του μιας και οι από κάτω ανέλαβαν τα υπόλοιπα. Εμβόλιμα ακούστηκε ένα ακόμα κομμάτι του Παυλίδη, η ταξιδιάρικη Σπασμένη Πολυθρόνα, κι αυτή σε σαφώς πιο γρήγορο τέμπο. Οι δυο τους μοιράστηκαν τα φωνητικά και στο Δε Χωράς Πουθενά, το πιο πολυπαιγμένο τραγούδι των Τρυπών, το ασπρόμαυρο βίντεο του οποίου είχε σκηνοθετήσει ο Νίκος Τριανταφυλλίδης και μας έκανε να γουρλώνουμε τα μάτια από δέος όντας ακόμα μαθητές… Το πανηγυρικό φινάλε ήρθε με τη Γιορτή των Τρυπών, η οποίο έδωσε και τον τίτλο των κοινών εμφανίσεων τους. Μετά από 3,5 ώρες ήμασταν πλέον πλήρως χορτασμένοι!

Συνοψίζοντας τα αισθήματα της βραδιάς, αυτό που έμεινε ήταν η ευχαρίστηση της εκπλήρωσης ενός απωθημένου και η αίσθηση του ότι ήμασταν μέρος μιας σπάνιας περίστασης. Ίσως το ότι άργησε τόσο να συμβεί να ήταν τελικώς ευτυχής συγκυρία. Προσωπικά πιστεύω ότι και οι δυο τους βρίσκονται αυτή τη στιγμή στην καλύτερη φάση της προσωπικής τους διαδρομής, μετά το τέλος τον συγκροτημάτων τους φυσικά. Αφού είχαν τη δυνατότητα να δοκιμάσουν διάφορα πράγματα, όπως να δουλέψουν με ακουστικά/ καθιστικά σχήματα πλέον έχουν επιστρέψει στη μήτρα τους, το rock & roll. Κάνουν πια αυτό που ξέρουν καλύτερα και με το οποίο διέπρεψαν στα νιάτα τους. Το κέφι και η διάθεση τους δείχνει ότι διανύουν μια περίοδο ευτυχή. Σημαντικότατο ρόλο βεβαίως παίζουν και οι συνοδοιπόροι τους, στην περίπτωση του Παυλίδη οι B-Movies που τον συνοδεύουν από χρόνια (μάλιστα εμφανίστηκαν ανανεωμένοι με τις προσθήκες του Αλέκου Βουλγαράκη και Δημήτρη Οικονόμου, σε κιθάρα και τύμπανα, αντίστοιχα) και των πιο φρέσκων 100°C του Αγγελάκα, που πλέον δείχνουν να έχουν βρει τον βηματισμό τους και κάνουν θαυμάσια δουλειά.

Στο καθαρά μουσικό κομμάτι της συναυλίας δεν έχει νόημα να αναφερθούμε σε λαθάκια που έγιναν από τα δυο συγκροτήματα ή στη διάρθρωση της setlist, αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία και βρίσκεται η ουσία της βραδιά, είναι τα συναισθήματα και αυτή η μοναδικότητα που συνόδευε αυτή τη συναυλία. Άλλωστε το κοινό το απόλαυσε με το παραπάνω. Όπως το απόλαυσαν και οι δύο τους, το έβλεπες από το πώς χοροπηδούσαν και χόρευαν επί σκηνής (ειδικά ο Παυλίδης «έδωσε ρέστα» με τις χορευτικές φιγούρες του) αλλά και κρυφοκοιτάζοντας στο πλάι της σκηνής, το πως το ζούσαν. Από το πλάι της σκηνής του παρακολουθούσε και ο μέντορας και των δυο Γιάννης Πετρίδης (δεν χρειάζεται να αναφέρουμε πόσο καθοριστικός υπήρξε μέσω της κραταιάς τότε Virgin στη καθιέρωση και εξέλιξη και των δυο συγκροτημάτων) εμφανώς συγκινημένος.

Με αυτό τον τρόπο ίσως έκλεισε ένα κεφάλαιο που είχε μείνει σε εκκρεμότητα όμως σίγουρα δεν σηματοδοτεί οποιοδήποτε τέλος. Ίσα ισα ο εφηβικός ενθουσιασμός του Παυλίδη και του Αγγελάκα δείχνει ότι σκοπεύουν να το κάνουν για όσο ακόμα αντέχουν. Για το αν υπάρχει διάδοχη κατάσταση, είναι εντελώς άλλη κουβέντα που δεν ταιριάζει επί της παρούσης. Προς το παρόν χαιρόμαστε τη γιορτή.

Κείμενο: Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος / Φωτογραφίες: Μιχάλης Κουρής

Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος

 

 

Ο Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος γεννήθηκε στη διάρκεια της δεκαετίας του ’80 (συγκεκριμένα τη χρονιά για την οποία έχει τραγουδήσει ο Jimi Hendrix), όταν πια οι Joy Division είχαν πάψει ήδη να υπάρχουν από καιρό (ευτυχώς υπήρχαν οι New Order!). Μετά από χρόνια αναζητήσεων ανακάλυψε αυτό που έψαχνε σε μια έρημο, έκτοτε λατρεύει οτιδήποτε σχετίζεται με τους Kyuss. Πιστεύει ότι αν δεν υπήρχε το rock & roll θα έπρεπε να το έχουμε ανακαλύψει. Επίσης, είναι βέβαιος ότι ο Έλβις ζει κάπου ανάμεσα μας… 

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα