Παρασκευή, 01 Δεκεμβρίου 2017 06:39

Live Review: Μωρά στη Φωτιά @ Piraeus 117 Academy, 25/11/17

Written by 

Τριάντα χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την ηχογράφηση του ιστορικού πρώτου δίσκου από τα Μωρά στη Φωτιά και το σημαντικό σχήμα του Στέλιου – Σαλβαδόρ – Παπαϊωάννου αποφάσισε να το γιορτάσει με μια συναυλία στο μεγαλύτερο συναυλιακό venue της Αθήνας, το Academy της Πειραιώς, με το live να εξελίσσεται όντως σε γιορτή.

Το μακρινό 1987 μια μπάντα με καταγωγή από την Βέροια ηχογράφησε ένα δίσκο κομβικό και άκρως επιδραστικό για αυτό που αμήχανα ονομάστηκε «ελληνόφωνο ροκ» (παρεμπιπτόντως, είναι ένα ζήτημα το ότι δεν έχει βρεθεί ένας όρος που να περιγράφει καλύτερα ένα από τα σημαντικότερα μουσικά ρεύματα των τελευταίων τεσσάρων δεκαετιών στη χώρα μας). Το ομώνυμο ντεμπούτο τους («βαφτισμένο» από το τραγούδι του Brian Eno) έμελλε να επηρεάσει τόσους και τόσους, με πρώτα και καλύτερα τα Ξύλινα Σπαθιά (για όσους αγνοούν την ιστορία, ο Παύλος Παυλίδης ήταν ο κιθαρίστας του γκρουπ εκείνη την εποχή, ηχογραφώντας όλες τις κιθάρες του δίσκου). Η συγκυρία δεν βοήθησε τότε τα Μωρά στη Φωτιά και παρά τη δυναμική του πρώτου τους δίσκου, τη δεκαετία του ’90 που το «ελληνόφωνο ροκ» κυριαρχούσε παντού, η μπάντα δεν είχε την ευκαιρία να συμμετάσχει ενεργά σε αυτή την σαρωτική έκρηξη που λάμβανε χώρα τότε. Όταν το 1999 κυκλοφόρησε τελικά το δεύτερο άλμπουμ τους Θεατρίνοι η σκηνή είχε αρχίσει να παίρνει την κατιούσα για τα καλά. Υπό αυτή την έννοια, θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα Μωρά στη Φωτιά είναι από τα πλέον αδικημένα εγχώρια συγκροτήματα. Η φωτιά στην ψυχή του Στέλιου Σαλβαδόρ δεν έσβησε ωστόσο ποτέ και έτσι το σχήμα ζει μια δεύτερη ακμή, με τον ίδιο να αποτελεί τη μοναδική σταθερά από εκείνη την εποχή.

 

Support γκρουπ δεν είχε ανακοινωθεί (για λόγους χρόνου, προφανώς) και έτσι στις 10 το βράδυ τα Μωρά στη Φωτιά ανέβηκαν στη ευρύχωρη σκηνή του Academy, με τον Σαλβαδόρ να ευχαριστεί από μικροφώνου όσους τους τίμησαν με την παρουσία τους σε αυτό το επετειακό live. Η αλήθεια είναι ότι οι κάθοδοι της μπάντας στην πρωτεύουσα είναι συχνές, καθόλου τυχαία βέβαια μιας και διατηρεί έναν συμπαγή και πιστό πυρήνα ακροατών. Η μονή διαφορά σε σχέση με τα υπόλοιπα αθηναϊκά τους live ήταν το επετειακό της παρούσας συγκυρίας. Το γεγονός ότι το συγκρότημα είναι ενεργό συναυλιακά και παίζει αρκετά live του δίνει το πλεονέκτημα του «δεσίματος» των μουσικών που προκύπτει από την τριβή επί σκηνής. Κι αυτό ήταν ολοφάνερο από την πρώτη στιγμή της εμφάνισης τους.

 

Στο μουσικό κομμάτι της βραδιάς, το ντεμπούτο είχε την τιμητική του, άλλωστε κομμάτια σαν το Μανιφέστο και το Κάτω στην Πόλη, που επέχουν θέση ύμνου στη δισκογραφία των Μωρών, δεν μπορούν να λείψουν ποτέ από τις συναυλίες και είναι χαρακτηριστικό ότι ο κόσμος τα ζητούσε επίμονα από την αρχή κιόλας. Την θέση τους στις προτιμήσεις των ακροατών και το χώρο τους στη setlist έχουν καταλάβει δικαιωματικά και οι συνθέσεις από το διάδοχο του, τους Θεατρίνους που άργησαν 12 ολόκληρα χρόνια. Βαβυλωνία, Ανδρείκελα, Χαμαιλέων, Funky Πάθη, Εμβατήριο Πένθιμο και Κατακόρυφο αναμενόμενα έγιναν δεκτά με ενθουσιασμό. Βεβαίως δεν θα μπορούσαν να λείψουν οι συνθέσεις με το μεγάλο παρελθόν όπως η Αδρεναλίνη και το Μόνος σου Ξανά (Σαλονίκη) που διαθέτουν έτσι κι αλλιώς ειδικό βάρος.

 

Το Academy μπορεί να μη γέμισε ασφυκτικά από κόσμο, ωστόσο όσοι βρέθηκαν εκεί ήταν ξεκάθαρο ότι δεν είδαν φως και μπήκαν: ήταν εκεί γνωρίζοντας τι είναι τα Μωρά στη Φωτιά και όχι κατά τύχη. Μάλιστα ήταν τέτοιο το πάθος των παρευρισκόμενων που σε κάποια σημεία έπεφταν κυριολεκτικά κορμιά (τον σεβασμό μας στον φανατικό φίλο των Μωρών που εμφανίστηκε σε ημιλιπόθυμη κατάσταση με μια βότκα στο χέρι, και παρότι εμφανώς «καπάκι» επέλεξε να «πιάσει κάγκελο» έστω κι αν τελικώς παρακολούθησε το μεγαλύτερο μέρος του live σωριασμένος στο πάτωμα). Ενώ κάποια στιγμή άναψε κάπου στην πλατεία μέχρι και καπνογόνο! (όχι ιδιαίτερα σοφή απόφαση αν σκεφτούμε ότι μιλάμε για κλειστό χώρο). Μοναδικό μελανό σημείο η δειλή επανεμφάνιση του εθνικού σπορ «πετάω μπουκάλια/ κουτιά μπύρας στη σκηνή» (είναι να απορείς τι κουβαλάει στο κεφάλι του κάποιος που αγοράζει εισιτήριο για να πετάει κουτάκια μπύρας στον καλλιτέχνη για τον οποίο πλήρωσε προηγουμένως για να δει ζωντανά…).

 

Όσο για την μπάντα, υπήρξε άψογη σε κάθε επίπεδο, με μεστό ήχο, σφιχτό παίξιμο και ουσιαστικές πινελιές και προσθήκες στα κομμάτια. Πολύ σημαντική η δουλειά του Σάκη Ζαχαριάδη στην κιθάρα αλλά και των δυο πνευστών που δίνουν ένα ελαφρώς ska ηχόχρωμα στις συνθέσεις του γκρουπ. Last but not least, η ψυχή του σχήματος ο αειθαλής Στέλιος Σαλβαδόρ ο οποίος προσωπικά με εντυπωσίασε με την νεανική ορμή του και την αστείρευτη ενέργεια του. Ένας μουσικός που συνειδητά επέλεξε να μην περιφέρει περασμένα μεγαλεία αλλά να αντιμετωπίζει τα Μωρά στη Φωτιά σαν ένα ζωντανό και σε εξέλιξη οργανισμό, είναι χαρακτηριστικό ότι δεν παραλείπει να παίζει και νεότερο υλικό (όπως ο Άσος Κούπα) και να ετοιμάζει νέα πράγματα.

 

Ένα βασικό χαρακτηριστικό των συγκροτημάτων της γενιάς των Μωρών ήταν ότι ποτέ δεν «τσιγκουνεύονταν» τη διάρκεια των συναυλιών, εν αντιθέσει με την πλειοψηφία των νέων γκρουπ, κυρίως του εξωτερικού. Κάπως έτσι οι δυο ώρες και ένα τέταρτο δεν στάθηκαν αρκετές για τη μπάντα, η οποία θα συνέχιζε ακόμα («μέχρι το πρωί» είπε χαρακτηριστικά ο Σαλβαδόρ) αν δεν υπήρχε το curfew του χώρου. Έστω και λίγο απότομα τα Μωρά στη Φωτιά κατέβηκαν από τη σκηνή, με τους παρευρισκόμενους να ήμαστε σίγουρα χορτασμένοι και με το παραπάνω. Όσοι πάλι δεν χόρτασαν αρκετά, το ραντεβού δόθηκε από μικροφώνου για την επόμενη κάθοδο του συγκροτήματος, που δεν θα αργήσει.

Κείμενο: Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος / Φωτογραφίες: Χρήστος Λεμονής

Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος

 

 

Ο Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος γεννήθηκε στη διάρκεια της δεκαετίας του ’80 (συγκεκριμένα τη χρονιά για την οποία έχει τραγουδήσει ο Jimi Hendrix), όταν πια οι Joy Division είχαν πάψει ήδη να υπάρχουν από καιρό (ευτυχώς υπήρχαν οι New Order!). Μετά από χρόνια αναζητήσεων ανακάλυψε αυτό που έψαχνε σε μια έρημο, έκτοτε λατρεύει οτιδήποτε σχετίζεται με τους Kyuss. Πιστεύει ότι αν δεν υπήρχε το rock & roll θα έπρεπε να το έχουμε ανακαλύψει. Επίσης, είναι βέβαιος ότι ο Έλβις ζει κάπου ανάμεσα μας… 

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα