Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου 2017 16:32

Live Review: Matt Hollywood and the Bad Feelings @ Temple, 10/12/17

Written by 

Η συναυλία στο Temple έκλεισε τον κύκλο της ευρωπαϊκής περιοδείας των Matt Hollywood and the Bad Feelings. Γι’ αυτό κι εκείνοι έπαιξαν κάτι (πολύ) παραπάνω από τα συνηθισμένα για το σχετικα ολιγάριθμο, αλλά τηρουμένων των αναλογιών, εκδηλωτικό κοινό, που είχε πάει στο νέο αυτό συναυλιακό στέκι.

Οι Social End Products είχαν προγραμματιστεί να ανοίξουν τη βραδιά, αλλά όσοι από εμάς δεν τους είχαμε δει και περιμέναμε να ακούσουμε τον ήχο τους απογυμνωμένο από εικόνες, ανανεώσαμε το άτυπο αυτό ραντεβού για το μέλλον. Αιτία της αναβολής της εμφάνισής τους ήταν λόγοι υγείας που δεν επέτρεψαν σε ένα μέλος να δώσει το παρών, κάτι που, φυσικά, είχε άμεσο αντίκτυπο σε όλη τη μπάντα. Στη θέση τους όμως επιστρατεύτηκε την ύστατη στιγμή η Kacey Barns, που ουσιαστικά «προλόγισε» με τη φωνή και την κιθάρα της το τι έμελλε να ακολουθήσει ύστερα από έξι τραγούδια, όταν η ίδια ξαναβγήκε στη σκηνή, αυτή τη φορά όμως ως μέλος των Matt Hollywood and the Bad Feelings.

Αν είσαι φυσιογνωμιστής, τη μουσική της Kacey την έχεις σίγουρα καταλάβει πριν την ακούσεις, βλέποντας το πρόσωπό της. Ακόμα όμως κι αν δεν είσαι, τότε, κοιτάζοντας τις ενδυματολογικές προτιμήσεις της, αλλά και την κιθάρα της, δε γίνεται να πέσεις έξω. Η Kacey ξεκινησε στις 22.05’ να παίζει για τα επόμενα εικοσιτέσσερα λεπτά τραγούδια που δευτερευόντως φλέρταραν με την pop ψυχεδέλεια και πρωτίστως με την όλη singer - songwriter αισθητική των γυναικείων 80’s γκρουπ της Cherry Red Records. Σταδιακά απέκτησε περισσότερη αυτοπεποίθηση με τη φωνή της, έβαλε και λίγο παραμόρφωση στην κιθάρα της και απήλαυσε ίσως περισότερο από το κοινό την απροσδόκητη αυτή σόλο εμφάνισή της. Μάλιστα, πριν τελειώσει αυτοσαρκάστηκε, λέγοντας ότι θα παίξει μόνο ένα ακόμα τραγούδι, για να μη μας ψυχοπλακώσει! Υπερβάλλατε, μυλαίδη!   

Ο Matt δεν είναι και... χτεσινός! Γι’ αυτό ήταν άνετος στη σκηνή, αρκετά χαρούμενος και κάπως εξομολογητικός. Κι έτσι μάθαμε όχι ένα παράγωγο της μόνης διεθνούς ελληνικής λέξης που κάθε αλλοδαπός που σέβεται τη γλωσσομάθειά του δε μπορεί να μην ξέρει, αλλά και το ότι γνωρίζει πώς λέγονται στα ελληνικά όλα τα φαγητά, αφού μαγείρευε επί πέντε χρόνια σε Ελληνικό εστιατόριο. Σας διαβεβαιώνω όμως ότι σχεδόν κανείς από τους παρευρισκομένους δεν ασχολήθηκε τόσο με το αν Matt δένει καλά το αυγολέμονο για γιουβαρλάκια, όσο με το κατά πόσο η κληρονομιά των Rolling Stones και της πρώην μπάντας του, των Brian Jonestown Massacre, θα «αλλοίωνε» την υπέροχη εμμονή που έχει με τους Velvet Underground. Ψευδοπρόβλημα, θα μου πείτε, αφού, τελικά, μιλάμε, αν όχι για την ίδια, για παράλληλες μουσικές κατευθύνσεις. Όσοι, μάλιστα, θέλησαν να το πάνε ακόμα παραπέρα και να ανακαλύψουν ψήγματα της αγάπης του για γκρουπ όπως οι The Gun Club, The Feelies, TelevisionκαιThe Buffalo Springfield, μάλλον χάθηκαν κάπου στα μισά του δρόμου, αφού οι επιρροές από τους αξιότιμους κυρίους Bob Dylan και Leonard Cohen γίνονταν πολύ πιο εύκολα διακριτές. Άλλωστε, μη ξεχνάμε πως όλοι είαμε πάει εκεί για να ακούσουμε τραγούδια των Brian Jonestown Massacre κάτω από την οπτική του Matt και γι’ αυτό φύγαμε ικανοποιημένοι.   

Το χορταστικό σετ ξεκίνησε στις 22.42’ με τις κιθάρες του Matt και της Kacey να συνοδεύονται από το μπάσο του Bobby Hecksher και τα τύμπανα του Jason “Plucky” Anchondo. Τα τραγούδια που έπαιξαν ήταν πολλά και καλά. Απολαύσαμε, μεταξύ άλλων, το Got My Eye on You των Brian Jonestown Massacre με τρόπο που θα ικανοποιούσε όχι μόνο τους Rolling Stones, αλλά και τους Dubrovniks με τόσο «όμοια» rhythm section.  Η αργόσυρτη ψυχεδέλεια του Miss June ’75, επίσης των BJM, έγινε πολύ θερμά δεκτή απο το κοινό, που είχε ήδη δείξει την ικανοποίησή του από το σαφώς πιο ρυθμικό B.S.A.

Στη συνέχεια ο Matt παρουσίασε τα μέλη της μπάντας του, κάνοντας χιουμοριστικά μνεία του Athens fan club της Kacey, που μόλις πριν λίγο είχε πάρει σάρκα και οστά. Ξεχώρισε επίσης το Drugsick των The Out Crowd, με το πολύ καλό «γκάζωμα» στο τέλος και τα παράλληλα φωνητικά της Kacey, την οποία ο αγαθός ρόκερ της διπαλνής πόρτας Matt είχε αυτή τη φορά παρουσιάσει ως KC/DC! Το τέλειο όμως ήρθε αμέσως μετά. Κι αυτό ήταν το Sound of Confusion των BJM σε μια λιγότερο ψυχεδελική από την πρωτότυπη εκδοχή, που λοξοκοίταζε τσαχπίνικα το καλό κομμάτι (υπήρξε, άραγε, ποτέ;) του ήχου του Manchester. Εύγε, τέκνο μου, Matt! Και μια και είχε αναφανεί ο κίνδυνος να θεωρηθούν ως ασεβείς απέναντι στο ψυχεδελικό παρελθόν και παρόν τους, στο εξής έπαιξαν πιο φευγάτα, εβαλαν και κάποιες δόσεις από feedback και έτσι οι καρδιές των πιο φανατικών πήγαν στη θέση τους. Κι αν υπήρχαν Αμερικανοί ανάμεσα στο κοινό, θα χαίρονταν με κάποια ψήγματα alt country που αναδύθηκαν, όπως και οι πολλοί φίλοι των 60’s χάρηκαν με το Not if You Were the Last Dandy on Earth.  

Ύστερα έμειναν στη σκηνή μόνο ο Matt και η Kacey, με τη δεύτερη να αναλαμβάνει τα φωνητικά, φτιάχνοντας ατμόσφαιρα ανάλογη με εκείνη των τραγουδιών του Nick Cave, που αγαπούν να μισούν όσοι οι φανατικοί του φίλοι άρχισαν να ξενερώνουν από το Murder Ballads. Οι δυο τους είπαν και το Maybe Tomorrow, για να ξαναβγεί η μπάντα σε πλήρη σύνθεση και να μας αποχαιρετίσει στις 23.54’. Χρειάστηκαν τρία ολόκληρα λεπτά μέχρι να ξαναβγεί και να τζαμάρει μέχρι που η νέα μέρα είχε μπει για επτά λεπτά. Κι ύστερα έφυγαν εν μέσω χειροκροτημάτων και σχεδόν αμέσως μετά ξαναβγήκαν και έτσι πέρασαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα...

Κείμενο: Τάκης Κρεμμυδιώτης / Φωτογραφίες: Shanti Θωμαϊδη

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα