Δευτέρα, 18 Δεκεμβρίου 2017 22:00

Live Review: The Wedding Present @ Temple, 14/12/17

Written by 

Τριάντα χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την κυκλοφορία του ντεμπούτου των Wedding Present, του περίφημου George Best, και το συγκρότημα βγήκε ξανά στο δρόμο παίζοντας σε πολλές περιπτώσεις ολόκληρο το δίσκο. Κάτι τέτοιο δεν συνέβη στην Αθήνα  αλλά τελικά κανείς δεν φάνηκε να φεύγει δυσαρεστημένος.

Η συναυλιακή επιστροφή της μπάντας από το Leeds έλαβε χώρα εν τέλει στο Temple, στη σκηνή του οποίου οι τέσσερις μουσικοί της ανέβηκαν λίγο μετά τις 10, χωρίς να έχει προηγηθεί opening act. Κάτι η απεργία στα μέσα μεταφοράς, κάτι το γεγονός ότι ήταν καθημερινή, μας προετοίμαζαν για μια «οικογενειακή» ατμόσφαιρα (συν ότι ο συγκεκριμένος χώρος φαντάζει έτσι κι αλλιώς πολύ φιλόξενος). Η πρόβλεψη επιβεβαιώθηκε στην πράξη και ενισχύθηκε στην πορεία από τις συχνές συζητήσεις (χιουμοριστικές κατά βάση) που ξεκινούσε ο David Gedge με τους θεατές (μιλώντας πάντα με αυτή την τόσο χαρακτηριστική βαριά βρετανική προφορά που κάποιες στιγμές αδυνατούσες να αντιληφθείς τα λεγόμενα του).

Το σχήμα του Gedge παραμένει αρκετά δραστήριο, παρά τις αδιάκοπες αλλαγές μελών (ο ίδιος είναι το μοναδικό σταθερό όλα αυτά τα χρόνια) και πέρυσι κυκλοφόρησε ένα αρκετά ενδιαφέρον άλμπουμ, το Going, Going…, στο οποίο μάλιστα ο ήχος του σε αρκετές συνθέσεις διαφοροποιούταν σημαντικά από αυτό που είχε καθιερώσει από την αρχή της καριέρας του. Επίσης, φέτος κυκλοφόρησε το George Best 30, μια ζωντανή εκδοχή του εμβληματικού ντεμπούτου τους που ηχογραφήθηκε στο στούντιο του Steve Albini πριν δέκα περίπου χρόνια αλλά έμεινε μέχρι πριν λίγους μήνες στα συρτάρια του Gedge (έχει σίγουρα ενδιαφέρον να διαπιστώνεις πόσο διαφορετικός ακούγεται ένα δίσκος όταν προσεγγίζεται μετά από τόσο πολλά χρόνια). Με αυτά τα δεδομένα ήταν ξεκάθαρο ότι δεν είχαμε να κάνουμε με άλλη μια βραδιά με βετεράνους που θα αναπαρήγαγαν το παρελθόν προσφέροντας μας γερές δόσεις νοσταλγίας.

Όσο κι αν φαίνεται παράδοξο, οι Wedding Present του 2017 ακούγονται live αρκετά φρέσκοι. Το γεγονός ότι οι μουσικοί που συνοδεύουν τον Gedge είναι αρκετά νεότεροι σίγουρα έχει τη σημασία του, αλλά ίσως το σημαντικότερο είναι ότι ο ίδιος αντιμετωπίζει την μπάντα σαν ενεργό οργανισμό και όχι απλώς σαν «εκείνο το γκρουπ που κάποτε κυκλοφόρησε το George Best». Άρα τα θετικά ξεκινούν από αυτή τη «φρεσκάδα» του ήχου τους, ενός ήχου τόσο χαρακτηριστικού, τόσο βρετανικού, που αναπαράχθηκε από πολλές νεότερες μπάντες από το νησί (ονόματα μη λέμε…). Επιπλέον, παρά τις συνεχείς διαφοροποιήσεις της σύνθεσης του γκρουπ, αυτό που ακούσαμε δεν μαρτυρούσε κάτι τέτοιο, αντίθετα έμοιαζε σαν το συγκρότημα να παίζει μαζί για χρόνια. Ακόμα, η ενέργεια και η σπιρτάδα του Gedge θα έβαζε κάτω πολλούς νεότερους του μουσικούς.

Όσον αφορά τη setlist της βραδιάς, όπως προαναφέραμε το George Best δεν έμελλε να ακουστεί ολόκληρο (μόνο “couple of songs” όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο Gedge) αλλά ακόμα κι έτσι ήταν σαφώς ικανοποιητική. Βέβαια δεν θα μπορούσαν να λείπουν κάποια αναγνωρίσιμα κομμάτια από αυτό, όπως το My Favourite Dress, ωστόσο ήταν επιλογή της μπάντας να δώσει περισσότερο χώρο σε νεότερες συνθέσεις, προερχόμενες άλλοτε από τα early ‘90s όπως το δυνατό Corduroy (από το Seamonsters του 1991) άλλοτε από το παρόν, σαν το Rachel από το περσινό Going, Going… (ως το «pop κομμάτι του δίσκου» το προλόγισε ο Gedge).

Μιάμιση ώρα διήρκησε η εμφάνιση των Wedding Present και όσοι από τους παρευρισκόμενους δεν τους είχαν ξαναδεί στο παρελθόν (όπως ο γράφων) δεν απογοητεύτηκαν στο ελάχιστο. Θα μπορούσαμε μάλιστα να υποστηρίξουμε ότι οι όποιες τυχόν προσδοκίες επιβεβαιώθηκαν και με το παραπάνω. Προσωπικά το σημαντικότερο στοιχείο που ξεχώρισα ήταν αυτό που αναφέρθηκε και παραπάνω, το γεγονός δηλαδή ότι η βραδιά απείχε και με το παραπάνω από το να χαρακτηριστεί ως μια νοσταλγική μάζωξη. Δεν είναι και μικρό πράγμα κομμάτια που γράφτηκαν πριν από δυο και τρεις δεκαετίες να μην ακούγονται ξεπερασμένα αλλά αντίθετα να ηχούν ακόμα επίκαιρα κι αυτό είναι κάτι που πρέπει να πιστώσουμε στο Gedge και στην παρέα του. Ο οποίος Gedge αφού μας αποχαιρέτισε με το Bewitched (από το LP Bizzaro του 1989) κατευθύνθηκε προς το χώρο του merch όπου αντάλλαξε κουβέντες και υπέγραψε πάνω στις αγορές των θεατών (είναι όντως ωραία εικόνα να βλέπεις cd, βινύλια, μπλουζάκια και τσάντες να τα κοσμεί η μορφή του μέγιστου George Best, έστω κι αν κάποιοι μπορεί να έχουν τις αντιρρήσεις τους).

Κάπως έτσι ολοκληρώθηκε η πέμπτη (όπως υπολόγισε ο Gedge) επίσκεψη των Wedding Present στη χώρα μας και λογικά δεν θα είναι η τελευταία τους. Άλλωστε έχουν ήδη ανακοινώσει τα επόμενα σχέδια τους, τα οποία για αρχή περιλαμβάνουν μια βρετανική περιοδεία όπου θα αποδοθεί ολόκληρη η συλλογή Tommy, που το 2018 συμπληρώνει τριάντα χρόνια κυκλοφορίας. 

Κείμενο: Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος / Φωτογραφίες: Μιχάλης Κουρής

Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος

 

 

Ο Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος γεννήθηκε στη διάρκεια της δεκαετίας του ’80 (συγκεκριμένα τη χρονιά για την οποία έχει τραγουδήσει ο Jimi Hendrix), όταν πια οι Joy Division είχαν πάψει ήδη να υπάρχουν από καιρό (ευτυχώς υπήρχαν οι New Order!). Μετά από χρόνια αναζητήσεων ανακάλυψε αυτό που έψαχνε σε μια έρημο, έκτοτε λατρεύει οτιδήποτε σχετίζεται με τους Kyuss. Πιστεύει ότι αν δεν υπήρχε το rock & roll θα έπρεπε να το έχουμε ανακαλύψει. Επίσης, είναι βέβαιος ότι ο Έλβις ζει κάπου ανάμεσα μας… 

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα