Τετάρτη, 03 Ιανουαρίου 2018 06:38

Live Review: Damirah / Nochnoy Dozor @ Temple, 28/12/17

Written by 

Οι Damirah αποτέλεσαν μια από τις ευχάριστες εκπλήξεις του 2017, με το ντεμπούτο τους να αφήνει θετικότατες εντυπώσεις. Το πρώτο τους live στην Αθήνα πιθανότατα ξεπέρασε τις προσδοκίες τους, τόσο ως προς την προσέλευση του κόσμου όσο και ως προς την θερμή υποδοχή του υλικού τους.

 

Οι Nochnoy Dozor, οι οποίοι άνοιξαν την βραδιά, μπορεί να μην έχουν ακόμα κυκλοφορήσει κάποια ηχογραφημένη δουλειά, έχουν όμως καταφέρει να κάνουν αρκετά γνωστό το όνομα τους στο πλαίσιο της underground σκηνής. Αυτό οφείλεται πρωτίστως στο γεγονός ότι οι ζωντανές εμφανίσεις τους είναι αρκετά πυκνές τον τελευταίο χρόνο. Επίσης θα πρέπει να προσθέσουμε ότι τα μέλη τους έχουν παρουσία και σε άλλες γνωστές μπάντες (μεταξύ άλλων Universe 217, Maplerun, One Man Drop) κάτι που σίγουρα βοηθάει στο κομμάτι της αναγνωρισιμότητας. Στο μουσικό κομμάτι, οι Nochnoy Dozor δοκιμάζουν να δημιουργήσουν ένα ήχο που ναι μεν είναι βαρύς και σκοτεινός αλλά πολύ απέχει από το να χαρακτηριστεί τυπικό metal. Στις συνθέσεις τους μπορεί κάποιος να ακούσει αρκετά ετερόκλητα στοιχεία, που δεν συνδέονται (τουλάχιστον άμεσα) με το metal, από ambient περάσματα και trip hop μελωδίες μέχρι και pop, κυρίως στα φωνητικά. Τώρα αν αναρωτηθείτε πως δένουν όλα αυτά μεταξύ τους, η απάντηση είναι ότι στην πράξη μια χαρά ταιριάζουν. Τουλάχιστον αυτό έχουμε διαπιστώσει στις μέχρι τώρα εμφανίσεις της μπάντας και ειδικότερα στην παρούσα. Ο ήχος τους είναι γεμάτος, η δομή και η εξέλιξη των συνθέσεων ενδιαφέρουσα και η όλη ατμόσφαιρα ελκυστική. Είναι εμφανές πως το γκρουπ ακόμα «ψάχνεται» και πιο ασφαλή συμπεράσματα θα μπορούμε να βγάλουμε όταν θα έχουμε στα χέρια μας την πρώτη του δουλειά, ωστόσο αυτό που μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα είναι ότι βαδίζει σε καλό μονοπάτι. Το θερμό χειροκρότημα τους κοινού στο τέλος, αμέσως μετά το όμορφο φινάλε με το Black Hand, υπήρξε μια ακόμα επιβεβαίωση ότι αυτό που κάνουν οι Nochnoy Dozor, το κάνουν καλά.

Το ντεμπούτο των Damirah Lights and Guns and Fire θα μπορούσαμε να πούμε ότι ήρθε από το πουθενά. Μέχρι τη στιγμή που έφτασε στα ηχεία μας ο δίσκος, αγνοούσαμε παντελώς την ύπαρξη του γκρουπ. Με το πρώτο του βήμα, το σχήμα που έχει βάση την Πάτρα έφερε μια φρέσκια αύρα στην εγχώρια post rock σκηνή. Τον συγκεκριμένο ήχο τον έχουμε αγαπήσει πολύ, ωστόσο τα τελευταία χρόνια οι νέες δουλειές που ακούμε μας ενθουσιάζουν όλο και λιγότερο. Έτσι η προσπάθεια των Damirah ήταν αναμφίβολα καλοδεχούμενη και μας «ανάγκασε» να ασχοληθούμε προσεκτικά πλέον με το συγκρότημα.

Βεβαίως όσο καλός κι αν είναι ένας δίσκος, εκεί που επιβεβαιώνεται η αξία του είναι στα live, οπότε υπήρχε η σχετική περιέργεια αν οι Damirah θα κατάφερναν να αναδείξουν τις αρετές του υλικού τους επί σκηνής. Την ίδια περιέργεια απ’ ο,τι φάνηκε είχαν κι άλλοι πολλοί, καθώς η παρουσίαση του δίσκου τους στο Temple, η οποία σηματοδότησε και την πρώτη τους ζωντανή εμφάνιση στην Αθήνα, συγκέντρωσε ανέλπιστα (και συνάμα ελπιδοφόρα) πολύ κόσμο.

Έξι ορχηστρικές συνθέσεις περιέχει το Lights and Guns and Fire με το ύφος όλων να κινείται σε γνώριμα post rock μονοπάτια, με τις επιρροές από τις κλασικές μπάντες του είδους να είναι πανταχού παρούσες. Στο live είχαμε τη δυνατότητα να ακούσουμε τις πέντε από αυτές και αν έπρεπε να ξεχωρίσουμε κάποιες ως highlight θα επιλέγαμε τα μακροσκελή Dotted Bright Lights και As A Child, I Always Dreamed of Fire. Ειδικά στο δεύτερο, με το οποίο έκλεισε η συναυλία, η live απόδοση του ήταν καθηλωτική, με την υποβλητική απαγγελία των στίχων από τη Στέλλα Μαγγανά να προσθέτει επιπλέον δυναμική και ένταση.

Γενικότερα το σχήμα επέλεξε να μείνει πιστό στις studio εκτελέσεις των κομματιών, λογικό αν σκεφτούμε ότι ως συνθέσεις είναι αρκετά φρέσκες για να αποδοθούν διαφοροποιημένες ζωντανά. Ίσως όταν η μπάντα θα μετρά περισσότερα χιλιόμετρα στα live και μεγαλύτερη εμπειρία να προσεγγίζει με περισσότερη ελευθερία το δισκογραφημένο υλικό του. Παρά την όποια έλλειψη πείρας, οι Damirah έδειξαν αρκετές αρετές ως σύνολο κάτι που μαρτυρούσε ότι είχε προηγηθεί αρκετή δουλειά.

Αυτό που κρατήσαμε ως συμπέρασμα φεύγοντας από το Temple είναι ότι η εγχώρια εναλλακτική σκηνή απέκτησε ένα ακόμα άκρως ενδιαφέρον γκρουπ από το οποίο μπορούμε να περιμένουμε όμορφα πράγματα.

Κείμενο: Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος / Φωτογραφίες: Μιχάλης Κουρής

Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος

 

 

Ο Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος γεννήθηκε στη διάρκεια της δεκαετίας του ’80 (συγκεκριμένα τη χρονιά για την οποία έχει τραγουδήσει ο Jimi Hendrix), όταν πια οι Joy Division είχαν πάψει ήδη να υπάρχουν από καιρό (ευτυχώς υπήρχαν οι New Order!). Μετά από χρόνια αναζητήσεων ανακάλυψε αυτό που έψαχνε σε μια έρημο, έκτοτε λατρεύει οτιδήποτε σχετίζεται με τους Kyuss. Πιστεύει ότι αν δεν υπήρχε το rock & roll θα έπρεπε να το έχουμε ανακαλύψει. Επίσης, είναι βέβαιος ότι ο Έλβις ζει κάπου ανάμεσα μας… 

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα