Πέμπτη, 08 Φεβρουαρίου 2018 22:00

Live Review: Πάνος Κατσιμίχας / Δημήτρης Καρράς / Back Pages @ Σφίγγα, 3/2/18

Written by 

Οι μουσικές σκηνές αντέχουν ακόμα. Αυτό τουλάχιστον προκύπτει από τις εμφανίσεις του Πάνου Κατσιμίχα στη Σφίγγα. Ένα πρόγραμμα 3,5 ωρών αποζημίωσε όσους επέλεξαν να το παρακολουθήσουν, αψηφώντας την περιρρέουσα ατμόσφαιρα στο κέντρο της Αθήνας που μύριζε μπαρούτι.

 

Είναι παγιωμένη συνήθεια από χρόνια οι παραστάσεις στις μουσικές σκηνές να ξεκινούν περί τις 11, κανόνας που τηρήθηκε για άλλη μια φορά καθώς ο Πάνος Κατσιμίχας και οι μουσικοί που τον συνοδεύουν έκαναν την εμφάνιση τους επί σκηνής μόλις το ρολόι έδειξε 11 ακριβώς. Η έναρξη περιελάμβανε μια θαυμάσια τετράδα συνθέσεων: Κόκκινος Χορός (από το Απρίλη, Ψεύτη! του 1989) – Η Μοναξιά του Σχοινοβάτη (τραγούδι αφιερωμένο στον Παύλο Σιδηρόπουλο) - ΥπόγειοΣαντορίνη. Κάπως έτσι επέλεξε ο Κατσιμίχας να καλωσορίσει τον κόσμο που γέμισε ασφυκτικά τη Σφίγγα και αφού μας ευχαρίστησε θερμά για την παρουσία μας, έδωσε τη σκυτάλη στον τραγουδοποιό Δημήτρη Καρρά για να ξεκινήσει το δικό του μέρος. Όπως μας είχε ενημερώσει το δελτίο τύπου, το πρόγραμμα του Καρρά περιελάμβανε επιλογές από τη δεκαετή και πλέον δισκογραφία του (Τροχόσπιτο, Έτσι Οι Μέρες Περνούν, μεταξύ άλλων), οι οποίες εναλλάσσονταν με δικές του εκτελέσεις σε γνωστά κομμάτια των Αγγελάκα (Ο Χαμένος Τα Παίρνει Όλα, Γιορτή), Μάλαμα (Καληνύχτα) και άλλων μουσικών. Ουσιαστικά κάθε δική του σύνθεση ακολουθούσε μια διασκευή, κρατώντας έτσι μια ισορροπία. Αυτό που εκτιμήσαμε στην εμφάνιση του ήταν η σιγουριά και η αυτοπεποίθηση του επί σκηνής, δείγμα της εμπειρίας που διαθέτει.

Η επιστροφή του Κατσιμίχα συνοδεύτηκε με μια ιστορία που διαπερνούσε τα χρόνια και ακολουθούσε την προσωπική του πορεία. Άλλωστε οι Αφοί Κατσιμίχα πάντοτε υπήρξαν σπουδαίοι παραμυθάδες (Οι καλικάντζαροι και η Αγέλαστη Πολιτεία αποτελεί απόδειξη της κυριολεκτικής χρήσης του όρου). Στη διάρκεια αυτής της διαδρομής ακούσαμε τραγούδια όπως τα Σήματα Μορς και Μπλάιμπ-τρόι Καφέ αλλά και κομμάτια που άκουγε ο ίδιος από ένα παλιό jukebox σαν το Honky Tonk Woman των Stones και Purple Haze του Hendrix, τα οποία ερμήνευσε η μπάντα του, η οποία αποτελούταν από έμπειρους μουσικούς με ξεκάθαρη κλασικοροκάδικη νοοτροπία (ενδεικτικά οι άλλες επιλογές τους ήταν το Hey Joe και το Moonchild).

Τα τελευταία χρόνια συνηθίζεται οι παραστάσεις στις μουσικές σκηνές να διανθίζονται από φιλικές συμμετοχές άλλων μουσικών (απόρροια ίσως και της οικονομικής κρίσης) που λειτουργούν σαν εκπλήξεις ή επιπλέον κίνητρο για τον κόσμο. Στην παρούσα περίπτωση ο Γιώργος Παντελιάς από τα Κίτρινα Ποδήλατα βρέθηκε στη Σφίγγα και ανέβηκε στη σκηνή για μια παθιασμένη εκτέλεση του Για Ένα Κομμάτι Ψωμί (από τα περίφημα Ζεστά Ποτά του 1985). Λίγο αργότερα κι αφού είχε προηγηθεί το απαραίτητο (μπορεί και όχι) διάλειμμα, σειρά είχε το συγκρότημα Back Pages το οποίο παρουσίασε ένα ημίωρο αφιέρωμα σε τραγούδια του Bob Dylan. O Dylan έχει την τιμητική του τελευταία (για παράδειγμα, την ίδια ώρα στο Fuzz η συναυλία των Διάφανων Κρίνων ξεκινούσε με ένα αφιέρωμα σε τραγούδια του Dylan από τον Βαγγέλη Μαρκαντώνη) μιας και όλοι θέλουν να πουν τραγούδια του, εκτός ίσως του… Μπάμπη Γκολέ, τον οποίο μνημόνευσε με χιουμοριστική διάθεση ο Κατσιμίχας. Μερικές από τις γνωστότερες (και καλύτερες) συνθέσεις του κυρίου Zimmerman συμπεριέλαβαν στο πρόγραμμά τους οι Back Pages, ανάμεσα τους τα Blowin’ In The Wind, Masters of War, Chimes of Freedom, A Hard’s Rain A Gonna Fall, It’s All Over Now Baby Blue, Like A Rolling Stone και Knocking On Heaven’s Door. Όλες οι εκτελέσεις με βαθύ σεβασμό (ίσως και λίγο παραπάνω) στο δημιουργό τους και ηχητικά κοντά στις πρωτότυπες. Λίγο νωρίτερα είχε ακουστεί και το All Along The Watchtower από τον ίδιο τον Κατσιμίχα, σε μια εκδοχή πάντως κοντινότερη σε αυτή του Jimi Hendrix και με τους στίχους του Σαββόπουλου που το είχε διασκευάσει ως Ο Παλιάτσος κι ο Ληστής.

Το τελευταίο μέρος της παράστασης είχε, αναμενόμενα, πανηγυρικό χαρακτήρα και χώρεσαν σε αυτό μερικά από τα πιο αναγνωρίσιμα κομμάτια των Κατσιμιχαίων σαν τα Νύχτωσε Νύχτα, Ανόητες Αγάπες, Προσωπικές Οπτασίες, Καλό Ταξίδι (Σούζη), Του Έρωτα, Δωμάτιο, Μάρκος και Άννα (αφιερωμένο φυσικά στη μνήμη του Λούτσιο Ντάλα), Γέλα Πουλί μου, Φάνης (τραγούδι που προκαλεί πάντα ενθουσιασμό παρά τις πολύ σκληρές καταστάσεις που περιγράφει) και για φινάλε Don’t Worry (Be Happy) και Σχήμα Λόγου (που όλοι το ξέρουμε, βεβαίως, ως Συγκάτοικοι Είμαστε Όλοι στη Τρέλα). 3,5 ώρες μπορούν να θεωρηθούν χορταστικότατη διάρκεια και σίγουρα δεν μπορεί να άφησαν παραπονεμένο κανένα. Μπορεί να θέλαμε να ακούσουμε και κάποια άλλα κομμάτια αλλά οι συναυλίες δεν σταματούν εδώ, το ταξίδι έχει συνέχεια.

Κείμενο: Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος / Φωτογραφίες: Παναγιώτης Μαλαφής

Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος

 

 

Ο Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος γεννήθηκε στη διάρκεια της δεκαετίας του ’80 (συγκεκριμένα τη χρονιά για την οποία έχει τραγουδήσει ο Jimi Hendrix), όταν πια οι Joy Division είχαν πάψει ήδη να υπάρχουν από καιρό (ευτυχώς υπήρχαν οι New Order!). Μετά από χρόνια αναζητήσεων ανακάλυψε αυτό που έψαχνε σε μια έρημο, έκτοτε λατρεύει οτιδήποτε σχετίζεται με τους Kyuss. Πιστεύει ότι αν δεν υπήρχε το rock & roll θα έπρεπε να το έχουμε ανακαλύψει. Επίσης, είναι βέβαιος ότι ο Έλβις ζει κάπου ανάμεσα μας… 

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα