Τρίτη, 12 Ιουνίου 2018 15:34

Live Review: Θανάσης Παπακωνσταντίνου – Σωκράτης Μάλαμας @ Πλατεία Νερού, 9/6/18

Written by 

Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί, χωρίς υπερβολή, η συναυλία του καλοκαιριού για τα εγχώρια δεδομένα. Θανάσης Παπακωνσταντίνου και Σωκράτης Μάλαμας συγκέντρωσαν στη Πλατεία Νερού ένα τεράστιο πλήθος και παρουσίασαν, μεταξύ άλλων, τα τραγούδια τους από την πρόσφατη συνεργατική κυκλοφορία τους με τίτλο Με στόμα που γελά, σε μια εμφάνιση Μπεν Χουρ διάρκειας.

Η βραδιά ξεκίνησε με τον Πέτρο Μάλαμα, γιο του Σωκράτη (όπως αντίστοιχα ο Κωνσταντής Παπακωνσταντίνου μαζί με το συγκρότημα του, τους Λάργκο, είχε ανοίξει τη συναυλία του Θανάση στην Τεχνόπολη προ διετίας ), σε μια 40λεπτη εμφάνιση. Βεβαίως, ο 35χρόνος τραγουδοποιός δεν βρέθηκε εκεί με μόνο διαβατήριο το όνομα, έχει ήδη διαγράψει μια δική του προσωπική πορεία, κυκλοφορώντας δίσκους τα τελευταία χρόνια. Τραγούδια, λοιπόν, από τα προσωπικά του άλμπουμ μας παρουσίασε ο Πέτρος Μάλαμας, με αρκετό άγχος, είναι η αλήθεια, και με τη συνοδεία ενός λιτού σχήματος (δυο μουσικοί σε μπάσο – πλήκτρα). Ίσως ένα πιο ολοκληρωμένο συνοδευτικό γκρουπ να τον βοηθούσε περισσότερο και μουσικά αλλά και στην αυτοπεποίθηση του. Στις ωραίες στιγμές του live τα προηχογραφημένα με τον ίδιο σε παιδική ηλικία να μιλάει περί τέχνης… Ο Πέτρος Μάλαμας αφού μας ευχαρίστησε με συστολή αποχώρησε για να επανέλθει αρκετά αργότερα για ένα κομμάτι παρενθετικά, καθώς όπως είπε ο Παπακωνσταντίνου «όσοι ανοίγουν τη συναυλία αδικούνται πάντα».

Στις 9:15 Θανάσης Παπακωνσταντίνου και Σωκράτης Μάλαμας (αμφότεροι μαυροντυμένοι) εμφανίστηκαν στη σκηνή της Πλατεία Νερού με τον μαγικό Τειρεσία, με τα φωνητικά να μοιράζονται δια δυο (ο Παπακωνσταντίνου με τη γνωστή «μαγκωμένη» ερμηνεία του, σε πλήρη αντίθεση ο Μάλαμας, πληθωρικός, όπως πάντα).   Για τις επόμενες τέσσερις ώρες θα εναλλάσσονταν στη σκηνή και το κυριότερο θα συνυπήρχαν σε αυτή, έστω και για μικρά διαστήματα, γνωρίζοντας την αποθέωση από την λαοθάλασσα που βρέθηκε στην πλατεία.

Παπακωνσταντίνου και Μάλαμας στην ουσία δεν σταμάτησαν ποτέ να συνεργάζονται τις τελευταίες τρεις δεκαετίες (σε σημείο να δημιουργείται ακόμα και σύγχυση για το ποιος είναι ποιος, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο Παπακωνσταντίνου διηγούμενος μια πραγματικά σπαρταριστή ιστορία), φέτος όμως είχαν μια αφορμή παραπάνω για να μοιραστούν τη σκηνή (για μια εκτεταμένη μάλιστα περιοδεία) καθώς προ λίγων μηνών κυκλοφόρησε η κοινή τους δουλειά Με στόμα που γελά. Τα νέα τους τραγούδια λοιπόν ήταν ένας ακόμα λόγος που τόσος κόσμος αδημονούσε να τους παρακολουθήσει ξανά μαζί. Ο δίσκος ενώ αρχικά προκάλεσε ανάμικτα συναισθήματα, με κάθε επιπλέον ακρόαση κερδίζει πόντους και φανερώνει τα ατού του. Με τις πολλαπλές ακροάσεις αποκαλύφθηκαν τα κομμάτια που έχουν τη δυναμική να ξεσηκώνουν τον κόσμο στις συναυλίες. Συγκεκριμένα τα Είχα Τον Κήπο Της Εδέμ, Η Καλύβα, Σκέψη Μου Ξημερωμένη και Το Ζητιανόξυλο είναι «καραμπινάτοι» συναυλιακοί ύμνοι (καθόλου τυχαία, τα προαναφερθέντα διαθέτουν μεστές μελωδίες με τις οποίες μπορεί να «δεθεί» ο ακροατής) και τραγουδήθηκαν από τον κόσμο, παρότι μόλις λίγος καιρός έχει περάσει από την κυκλοφορία τους.

Κατά τα λοιπά, η συνταγή που ακολουθήθηκε σχεδόν σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας ήταν η εναλλαγή Παπακωνσταντίνου – Μάλαμα (συνήθως από ένα τραγούδι ο καθένας). Κάπως έτσι ακούστηκαν συνθέσεις από την προσωπική πορεία του καθενός αλλά και από την κοινή τους δισκογραφία. Τι να πρωτοαναφέρεις; Αγρύπνια, Αποσπερίτης, Όταν Χαράζει, Της Σιωπής, Τίποτα Δε Χάθηκε, Τσιγάρο Ατέλειωτο, Νεράιδα, Πριγκιπέσα, το ένα να διαδέχεται το άλλο, παράλληλα με τους δυο ερμηνευτές οι οποίοι αναλάμβαναν διαδοχικά τα φωνητικά.

Μαζί τους φυσικά μια ικανότατη, πολυμελής μπάντα, με παλιούς και νεότερους μουσικούς. Ειδική μνεία ανήκει στον βιρτουόζο βιολιστή Φώτη Σιώτα καθώς συνεργάζεται με τους δύο τα τελευταία 25 (!) χρόνια. Εκτός από τις μαεστρικές δοξαριές του, συνεισέφερε και στα φωνητικά, τραγουδώντας μερικά σπουδαία κομμάτια όπως το κλασικό Αερικό και το αγαπημένο Σαν Παιδί (από τον Ελάχιστο Εαυτό του 2011). Στα φωνητικά τους συνόδευε η Ιουλία Καραπατάκη, μια φωνή λαϊκή αλλά ταυτόχρονα με μοντέρνα διάθεση, στην παράδοση των ερμηνευτριών που ακολουθούν τους δύο μουσικούς τις τελευταίες δεκαετίες (προσωπικά πιο κοντά στη Κανά μου ακούστηκε στο live). Όπως αναμενόταν ερμήνευσε μερικά από τα πιο χαρακτηριστικά κομμάτια των δυο που διαθέτουν γυναικεία φωνητικά. Μεταξύ αυτών τα Έρημα Κορμιά (εγγυημένη διασκέδαση, θυμηθείτε εδώ τι είχε γίνει στη Τεχνόπολη προ διετίας), Φεϊρούζ, Να Βάλω Τα Μεταξωτά και Μιλώ για Σένα, όλα σε καλές, μετρημένες ερμηνείες.

Αν έπρεπε να ξεχωρίσουμε μερικές από τις κορυφώσεις της συναυλίας, σίγουρα θα ξεκινούσαμε από τον Πεχλιβάνη. Από τη στιγμή που ακούστηκε το προηχογραφημένο για την Πακίτα Γκαλιέγο που «φαίνεται σίγουρη για τον εαυτό της και αρκετά ανεξάρτητη» ως το φινάλε του κομματιού αυτό που εκτυλίχθηκε θύμιζε περισσότερο ροκ ή μεταλ συναυλία (όσοι έχουν αμφιβολίες, οι αποδείξεις εδώ). Τα ίδια περίπου ισχύουν και για την Ανδρομέδα, όπου το τραγούδι του κόσμου υπερκάλυπτε τα πάντα.

Και μιας και αναφερθήκαμε στο κοινό, αξίζει να σημειώσουμε πως η παρουσία του ήταν εντυπωσιακή, γεμίζοντας την απέραντη Πλατεία Νερού. Βέβαια όπου πολύς κόσμος, αναπόφευκτα (ή μάλλον δυστυχώς) συναντάμε και κακές νοοτροπίες. Κάποιοι δείχνουν να αγνοούν ένα βασικό άγραφο κανόνα των συναυλιών, σύμφωνα με τον οποίο μπορείς να ξεφαντώσεις όσο θες, αρκεί να μην ενοχλείς το διπλανό σου, που έχει κι αυτός το ίδιο δικαίωμα στη διασκέδαση με εσένα. Μην ξεχνάμε πως υπάρχουν και αυτοί που διασκεδάσουν με τη ψυχή τους αλλά χαμηλόφωνα, όντως μάλιστα πιο κοντά στην ιδιοσυγκρασία των δυο καλλιτεχνών. Επίσης, η μάστιγα που αποτελείται από όλους αυτούς που πηγαίνουν σε συναυλίες έχοντας στο σακίδιο πλάτης όλα τους τα υπάρχοντα, ενοχλώντας επιδεικτικά τους τριγύρω στο πέρασμα τους, δεν θα μπορούσε να λείπει (οι πιο έμπειροι στα συναυλιακά γνωρίζουν πως τα απολύτως απαραίτητα σε ένα live συμπυκνώνονται στα: κλειδιά – πορτοφόλι – κινητό – ωτοασπίδες, τα υπόλοιπα αποτελούν πολυτέλειες).

Για να επανέλθουμε στα καθαρά μουσικά, η Ηλιόπετρα συγκαταλέγεται σίγουρα στις καλύτερες στιγμές της βραδιάς (συνοδεύτηκε από μια ωραία ιστορία από το Μάλαμα). Κατά τη γνώμη μου αποτελεί παράδειγμα σύγχρονου κομματιού (βρίσκεται στο άλμπουμ Πρόσκληση Σε Δείπνο Κυανίου του 2014) που χάρη στον ωραίο συνδυασμό λόγου και μουσικής κατάφερε να γίνει άμεσα κλασικό. Όσο προχωρούσε η νύχτα (είχαν περάσει προ πολλού τα μεσάνυχτα…), οι σπουδαίες συνθέσεις πύκνωναν: Διάφανος, Στην Αμερική, Η Ουρά του Αλόγου (σε μια παθιασμένη ερμηνεία από τον Αλέξανδρο Κτιστάκη, που πιθανότατα θα ζήλευε ο Χαρούλης…), Στην Κοιλάδα των Τεμπών και οι Πότες της Στρογγυλής Τραπέζης, στο οποίο Παπακωνσταντίνου, Μαλαμας, Σιώτας και Καραπατάκη έδωσαν σόου πίνοντας το ποτό τους…

Μετά από 4 γεμάτες ώρες η συναυλία τέλειωσε, τουλάχιστον έτσι υποθέτουμε, καθώς ενώ ο κόσμος βρισκόταν στην έξοδο οι μουσικοί ξαναβγήκαν για να παίξουν το κλασικό Στις Χαραυγές Ξεχνιέμαι. Ποιος ξέρει, αφού έφυγαν όλοι από την Πλατεία Νερού οι μουσικοί μπορεί να συνέχισαν να παίζουν, για την πάρτη τους αυτή τη φορά… Όσοι δεν κατάφεραν να βρεθούν εκεί το Σάββατο (τα εισιτήρια είχαν εξαντληθεί μέρες νωρίτερα), έχουν μια ακόμα ευκαιρία να το κάνουν την ερχόμενη Παρασκευή (15/6). Αλλιώς σε κάποια στάση της μεγάλης τους περιοδείας το καλοκαίρι ανά την Ελλάδα. Παπακωνσταντίνου και Μάλαμας είναι δυο καλλιτέχνες που παρά τις διαφορές τους, αποτελούν ιδανικό μουσικό ντουέτο και κάθε κοινή τους εμφάνιση είναι μια εμπειρία από αυτές που δεν χάνονται. Το φετινό συναυλιακό καλοκαίρι τους ανήκει, φροντίστε να είστε μέρος του.

Κείμενο: Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος

Φωτογραφίες: Χριστίνα Αλώσση

Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος

 

 

Ο Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος γεννήθηκε στη διάρκεια της δεκαετίας του ’80 (συγκεκριμένα τη χρονιά για την οποία έχει τραγουδήσει ο Jimi Hendrix), όταν πια οι Joy Division είχαν πάψει ήδη να υπάρχουν από καιρό (ευτυχώς υπήρχαν οι New Order!). Μετά από χρόνια αναζητήσεων ανακάλυψε αυτό που έψαχνε σε μια έρημο, έκτοτε λατρεύει οτιδήποτε σχετίζεται με τους Kyuss. Πιστεύει ότι αν δεν υπήρχε το rock & roll θα έπρεπε να το έχουμε ανακαλύψει. Επίσης, είναι βέβαιος ότι ο Έλβις ζει κάπου ανάμεσα μας… 

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα