Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2018 21:00

Live Review: Lumerians / The Steams @ Gagarin 205, 22/9/18

Written by 

Εικόνα και ουσία συνδύασαν οι Lumerians στην πρώτη εν Ελλάδι εμφάνιση τους.  Τα φουτουριστικά τους shows είναι ένας από τους λόγους που έχουν αποκτήσει σημαντική φήμη, όμως δεν περιορίζονται μόνο εκεί, η μουσική τους και γενικότερα το ηχητικό τους δημιούργημα έχει πολύ “ψωμί”, το διαπιστώσαμε ιδίοις όμμασι όσοι βρεθήκαμε στο Gagarin.

Οι Steams είναι μία μπάντα που με κέρδισε από το πρώτο δεκάλεπτο σε ένα live τους πριν 3 χρόνια, πολύ πριν κυκλοφορήσει ο πρώτος τους δίσκος. Σίγουρα οι επιρροές του ήχου τους είναι πολύ οικείες κι αυτό πάντα βοηθάει, όμως κανείς δεν περιμένει πια παρθενογένεση, κι άλλωστε το πάθος σε συνδυασμό με το μεράκι πολλές φορές καταλήγουν σε διαμάντια. Κάθε φορά λοιπόν που τους έβλεπα σε μικρότερες σκηνές αναρωτιόμουν γιατί δεν τους ξέρει όλος ο κόσμος, να παίζουν σε μεγάλα venue με υπεργαμάτο ήχο και να γουστάρουμε όλοι. Ο καιρός πέρασε και βρήκε λυμένες όλες μου τις απορίες: Το Wild Ferment πήρε όλο το χρόνο που δικαιωματικά του άξιζε για να βγει ένας εξαιρετικά καλοδουλεμένος δίσκος και να τους οδηγήσει (πέρα από τα διάφορα φεστιβάλ που έχασα) στη σκηνή του Gagarin.

Εκεί λοιπόν βρέθηκα να τους γνωρίζω ξανά από την αρχή με ακόμη μεγαλύτερο ενθουσιασμό, καθώς ο εξαιρετικός ήχος μας έφερνε στα αυτιά ένα αποτέλεσμα ισάξιο και ίσως ακόμη καλύτερο κι από της ηχογράφησης. Ξεκινώντας με το Black Sand ανέβασαν σταδιακά την ένταση, με ανεξάντλητο πάθος και ορμή πάνω στη σκηνή, μέχρι το απόγειο βραδιάς το καθηλωτικό Perfect Storms From Afar, όπου πάρα την απουσία των παραδοσιακών οργάνων (και της τρομερής εισαγωγής του Ψαραντώνη), πρόσφερε απλόχερα καθολική ανατριχίλα. Δε νομίζω ότι υπήρξε παρευρισκόμενος στο venue που να ακουμπούσε πια στη γη. Τα drums του Gustav είχαν πάρει φωτιά, και ο ψυχεδελικός κυκλώνας μας είχε εξυψώσει με συνειδητή συναίνεση. Το The Harvest ήταν το τελευταίο κομμάτι και η ιεροτελεστία έχει κλείσει το σύντομο κύκλο της δίνοντας χώρο να απολαύσουμε τα ψυχεδελικά φωνητικά του Πάνου λίγο πριν την τελευταία έκρηξη. Οι σαρωτικοί Steams μας προσφέρανε ένα ακόμα από αυτά τα live που δε θέλεις να τελειώσουν και όταν θυμάσαι πως ακολουθούν και οι headliners, απλά εύχεσαι ο πήχης να μην πέσει και γκρεμοτσακιστεί, τόσο ψηλά που τον ανέβασαν. 

 

Λίγο μετά τις 11 οι τέσσερις μουσικοί των Lumerians ανέβηκαν στη σκηνή και αφού προηγουμένως είχαν στήσει οι ίδιοι τα όργανά τους (χωρίς τις κάπες τους...). Η επί σκηνής εμφάνισης τους θα μπορούσε να περιγραφεί σαν κάτι ανάμεσα σε απαστράπτοντες SunnO))) (ή Ghost στο λιγότερο ποπ αλλά περισσότερο φανταχτερούς) και σε κουκουλοφόρους Residents... Οι λαμπερές κάπες τους με τις κουκούλες κάλυπταν εντελώς τα χαρακτηριστικά των προσώπων τους και μόνο δυο κόκκινα φωτάκια στο μέτωπο μπορούσαμε να διακρίνουμε. Όπως και να το κάνουμε με τέτοια εμφάνιση δεν μπορείς να περάσεις απαρατήρητος... Ωστόσο καλές είναι οι εντυπωσιακές εμφανίσεις αλλά ακόμα καλύτερα είναι όταν συνδυάζονται με ανάλογη μουσική. Στη συγκεκριμένη περίπτωση οι Lumerians τα κατάφεραν και στα δύο.

Το κουαρτέτο από την Καλιφόρνια ήρθε για πρώτη φορά στη χώρα μας με αφορμή την κυκλοφορία πριν λίγο καιρό του καλού άλμπουμ Call of the Void, για το οποίο είχαμε μεγάλη περιέργεια πως θα αποδοθεί ζωντανά. Οι εκτελέσεις κομματιών όπως τα Masters Call,  Silver Trash και Clock Spell μας έπεισαν και με το παραπάνω για την ποιότητα του καινούριου υλικού. Για να καταφέρει να αναπαραγάγει τον ήχο του νέου άλμπουμ αλλά και των παλαιότερων κομματιών, η μπάντα χρειάστηκε να αλλάξει αρκετές φορές μορφή, άλλοτε είχε μια πιο τυπική rock σύνθεση (δηλαδή κιθάρα – μπάσο – τύμπανα – πλήκτρα) και άλλοτε μεταμορφωνόταν σε ένα αμιγώς ηλεκτρονικό σχήμα με τους τρεις μουσικούς στο μπροστινό μέρος της σκηνής να καταπιάνονται αποκλειστικά με τα synths και τον drummer να κρατάει στα μετόπισθεν το ρυθμό. Αξίζει να σταθούμε λίγο παραπάνω στο drummer – μετρονόμο, μιας και σε όλη τη διάρκεια του live το παίξιμο του ήταν τουλάχιστον συναρπαστικό. Ο τύπος έπαιζε σαν δαιμονισμένος, απίστευτη ενέργεια, ορμή, τεχνική αλλά και ουσία, ο στυλοβάτης χωρίς αμφιβολία του μουσικού οικοδομήματος των Lumerians. Πραγματικά δεν πρέπει να έκανε το παραμικρό λάθος σε ολόκληρη τη συναυλία!

Πάντως, το γκρουπ έδειξε αξιοπρόσεκτες αρετές και σαν σύνολο. Υπήρχαν στιγμές που οι Lumerians ήταν καταιγιστικοί, μην αφήνοντας περιθώρια αμφισβήτησης. Καθόλου τυχαία σε αυτά τα σημεία η κιθάρα έπαιρνε τον πρωταγωνιστικό ρόλο, παρασέρνοντας και το υπόλοιπο συγκρότημα. Γενικότερα, τόσο τα κομμάτια του νέου δίσκου όσο και τα παλαιότερα (όπως τα Dogon Genesis, Burning MirrorsShortwave Fields) έτυχαν προσεγμένης μεταχείρισης στο live, χωρίς να χαθεί κάτι από την ατμόσφαιρα των στουντιακών εκτελέσεων.

Προφανώς θα αναρωτηθεί κάποιος, ήταν όλα τέλεια στη συναυλία των Lumerians. Η απάντηση είναι “όχι” και εξηγούμαστε. Καταρχήν, ένα τεχνικό πρόβλημα στα μικρόφωνα ταλαιπώρησε σε κάποια σημεία τους μουσικούς, δυσχεραίνοντας την σωστή απόδοση των φωνητικών, χωρίς ωστόσο να μιλάμε  για κάτι τόσο σοβαρό ώστε να στιγματίσει τη συναυλία. Κατά δεύτερον, η διάρκεια της συναυλίας δεν ήταν αυτή που θα επιθυμούσαμε. Το γκρουπ έπαιξε 60 λεπτά ακριβώς και αποχώρησε άνευ encore. Εδώ υπάρχει ο σοβαρός αντίλογος που υποστηρίζει ότι σε ανάλογου τύπου live η μακρά διάρκεια καλό είναι να αποφεύγεται για να αποφευχθεί το ενδεχόμενο κόπωσης. Σωστό κι αυτό το επιχείρημα αλλά με 1-2 τραγούδια ακόμα ως encore νομίζω θα ήμασταν όλοι σαφώς πιο ευχαριστημένοι. Τέλος, η προσέλευση του κόσμους δεν ήταν ανάλογη της περίστασης. Και εδώ υπάρχουν εξηγήσεις (οικονομική δυσχέρεια, πλήθος συναυλιών που συμπίπτουν, υποχρεώσεις κτλ.), όμως το εισιτήριο μόνο απαγορευτικό δεν ήταν (για δυο πολύ καλά συγκροτήματα, μάλιστα) συν το γεγονός πως οι Lumerians δεν εμφανίστηκαν από το πουθενά, έχουν μια αξιόλογη πορεία πίσω τους και μάλιστα ο ήχος τους έχει “πέραση” τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας. Ίσως ως κοινό δείχνουμε μια προτίμηση σε ονόματα που ακούγονται πολύ μέσω των social media και των μοδάτων ιστοσελίδων… Σαφής εξήγηση πάντως δεν υπάρχει.

Κάνοντας την αποτίμηση της βραδιάς, προσωπικά θα έβαζα θετικό πρόσημο. Ήταν μια συναυλία που είχε πράγματα να θυμάσαι, καλή μουσική, καλούς μουσικούς (ξεκινώντας από τον drummer των Lumerians, φυσικά!), ωραίες εικόνες, διασκεδαστικά στιγμιότυπα. Αρκούν αυτά; Ναι, ανάλογα βέβαια και με τις προσδοκίες του καθενός. Κατ’ εμέ αξίζει να έχεις δει τουλάχιστον μια φορά τους Lumerians, έστω και ως εμπειρία.

  

Κείμενο: Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος – Shanti Θωμαΐδη

Φωτογραφίες: Shanti Θωμαΐδη

Soundgaze team

Fix your gaze on music!

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα