Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου 2018 15:18

Live Review: God Is An Astronaut / Head On @ Fuzz Club, 6/10/18

Written by 

Κανονικά αυτό το review θα είχε ως εξής: υμνολόγιο για τον φωτιστικό σχεδιασμό και έπαινοι για την συνολική εμφάνιση των God Is An Astronaut, καθώς και μερικά λόγια για την πολύ δυναμική εμφάνιση των αναμφίβολα ελπιδοφόρων Head On. Δυστυχώς, ένα σκηνικό που συνέβη μέσα σε λίγα μόλις δευτερόλεπτα κατάφερε να κλέψει την παράσταση, αλλά και να εγείρει θεμελιώδη ερωτήματα (το ότι έχω πετάξει ήδη τρεις φορές το κείμενό που ήθελα να γράψω δεν έχει καμία σημασία, απλώς θέλω να καταγράψω το γεγονός για μελλοντική αναφορά.)

Προφανώς ήμουν “μπροστά” στο σκηνικό και θα περιγράψω αυτά που είδα γιατί θεωρώ ότι είναι σημαντικό. Κάποια στιγμή ενώ οι Head On βρίσκονταν στην σκηνή και είχαν λογικά ακόμη κάποια κομμάτια για να κλείσουν το σετ τους, ο Torsten Kinstella ανεβαίνει στην σκηνή και κατευθύνεται προς τον τραγουδιστή Χρήστο με διαφαινόμενες απειλητικές διαθέσεις. Θα μιλήσω σε πρώτο ενικό γιατί δεν μου επιτρέπεται να οσμιστώ τι σκεφτόταν το κοινό πέρα από μερικούς ανθρώπους που το συζητήσαμε εκείνη την ώρα: προς στιγμήν πίστεψα πως αυτή η διάθεση αποτελούσε ένα (κακόγουστο βέβαια) gag που έστησαν οι δύο μπάντες και θα οδηγούσε είτε πουθενά είτε σε συμμετοχή ίσως του ενός αδερφού Kinstella στο κομμάτι. Όμως γρήγορα αυτή η σκέψη διαλύθηκε διότι τα πράγματα σοβάρεψαν: ο Kinstella πήρε το μικρόφωνο - σαν να ήθελε να μάθουν όλοι τι συμβαίνει - και με κατεύθυνση πάντα προς τον Χρήστο του είπε (περιπου) “don’t fucking mess around with my equipment”, τον πλησίασε σε απόσταση αναπνοής και απαίτησε (!) με πολύ έντονο ύφος να κατέβουν οι Head On από την σκηνή! Μάλιστα πέταξε κάτω το μικρόφωνο με ένταση και από το στόμα του βγήκαν τα λόγια “the show is over” λίγο πριν αποχωρήσει και εκείνος. Το Fuzz πάγωσε προς στιγμήν καθώς λογικά το κοινό δεν είχε καταλάβει ακριβώς για ποιον ακριβώς λόγο συνέβη αυτό. Δυστυχώς δεν δόθηκε η ευκαιρία άμεσης δημόσιας απάντησης από τους Head On, καθώς το μικρόφωνο έκλεισε και τελικά η μπάντα αποχώρησε χωρίς να παίξει ούτε νότα περαιτέρω. Κι αν έχουν περάσει συναυλίες από τα χέρια μου - και από τα χέρια του φίλτατου συναδέλφου Κρεμμυδιώτη που παρακολουθούσαμε μαζί το live, αυτό δεν το είχαμε ξαναδεί! Μετά από λίγο, ο Torsten Kinstella ανέβηκε στην σκηνή για να ρυθμίσει την κιθάρα του και ξαναπήρε το μικρόφωνο. Ζήτησε τρεις φορές συγγνώμη για την συμπεριφορά του, χωρίς όμως να δείχνει ιδιαίτερα μετανιωμένος καθώς ο λόγος που προέβη σε αυτήν την (άκομψη) ενέργεια ήταν για να διαφυλάξει, όπως έλεγε, τον ήδη στημένο εξοπλισμό της μπάντας στο πίσω μέρος της σκηνής, ο οποίος ήταν ολόκληρος δικός τους και μεταφέρεται από συναυλία σε συναυλία, θέλοντας να επιτύχει το καλύτερο δυνατό οπτικό και ηχητικό αποτέλεσμα για όσους ήρθαν να τους δουν και για όσους θα τους δουν σε άλλες χώρες μετά από την Ελλάδα. Το κοινό ανταποκρίθηκε διχασμένο: άλλοι χειροκρότησαν έχοντας πειστεί (ή έχοντας αδιαφορήσει πλήρως για το περιστατικό - επιλέξτε την πλευρά σας), άλλοι αποδοκίμασαν μη αποδεχόμενοι τις δικαιολογίες. Μάθαμε πως στα παρασκήνια υπήρχε η ανάλογη ένταση, η οποία όμως με το πέρας του χρόνου φάνηκε να χαλαρώνει και τα δύο μέρη μάλλον τα βρήκαν, τουλάχιστον προς στιγμήν. Από τότε τα social media έχουν πάρει φωτιά, με τον διαχειριστή της σελίδας των God Is An Astronaut να σβήνει οτιδήποτε έχει σχέση με το αθηναϊκό live (εννοείται και τη δική του απόκριση όπου αποκαλούσε τον τραγουδιστή των Head On “some drunk”) και τους Head On να βγάζουν ανακοίνωση, στην οποία αναφέρονται αναλυτικά στο συμβάν, σε όσους θεωρούν ότι συνέβαλαν σε αυτό και στις προεκτάσεις του (βάλλουν βέβαια κατά πάντων υποπίπτοντας και σε αστοχίες, που δικαιολογούνται εν μέρει από την - επίσης δικαιολογημένη - πικρία που οπωσδήποτε νιώθουν για την κατάσταση, αλλά η ουσία είναι νομίζω σαφής).

Μετά από αυτό, χρειάζεται κάποια “κριτική” της συναυλίας; Ας γραφτούν μερικές γραμμές έστω για τον ιστορικό του μέλλοντος, αλλά και για όσους ενδιαφέρονται εγκυκλοπαιδικά... Δεν είχε τύχει να πέσουν στο ραντάρ μου οι Head On στο παρελθόν - και μάλλον κακώς διότι πρόκειται για μία μπάντα με στέρεο μουσικό όραμα, όπως φάνηκε από το (έστω ανολοκλήρωτο) σετ τους αλλά και από μία προσεκτική ακρόαση του ντεμπούτου τους, Ubik. Το post-punk ύφος της μπάντας ακουγόταν δουλεμένο και μαρτυρούσε γνώση του ύφους, αλλά δεν χρειαζόταν καν να διαβάσουμε την επιρροή τους από Public Image Ltd για να καταλάβουμε πως ο θεός του τραγουδιστή Χρήστου, τουλάχιστον σε φωνή και κίνηση, είναι ο Johnny Rotten. Δεν είχαν άψογο ήχο, αλλά το πνεύμα και η ενέργειά τους έβγαιναν προς τα έξω. Άξιζαν οπωσδήποτε καλύτερη τύχη σε αυτό το live (για την ακρίβεια, οποιοσδήποτε βρισκόταν στη θέση τους, όσο κακός κι αν ήταν, δεν δικαιούταν αυτήν την αντιμετώπιση…). Το “καλό” που ενδεχομένως προκύψει είναι πως, έστω και με αυτόν τον ανορθόδοξο τρόπο σίγουρα θα βρέθηκαν πολλοί που θα άκουσαν το όνομα των Head On πρώτη φορά και θα μπήκαν στη διαδικασία να ακούσουν την αξιόλογη μουσική τους - εννοείται όμως πως κανένα μέλος της μπάντας δεν θα επιθυμούσε να γίνει η ιδανική διαφήμιση της μουσικής τους μέσα από ένα τέτοιο συμβάν.

Όσο αφορά τους God Is An Astronaut, καθαρά συναυλιακά δικαιούνται να ομιλούν για μία από τις καλύτερες εμφανίσεις τους στην Αθήνα. Δεν διαθέτουν βέβαια πλέον βιντεοπροβολές εδώ και καιρό, αλλά ο φωτιστικός σχεδιασμός του σκηνικού show έλαμψε και δημιούργησε μια μοναδική ατμόσφαιρα που ταίριαζε άψογα στη μουσική τους. Η αλλαγή σε σχέση με την προηγούμενη φορά αφορά την αποχώρηση του Jamie Dean από τη θέση του δεύτερου κιθαρίστα και την αντικατάστασή του με τον Robert Murphy. Δεν καταφέραμε να διακρίνουμε κάποιες πολύ χτυπητές μουσικές διαφορές μεταξύ των δύο στο live, όμως είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε πως ο Jamie είχε πολύ μεγάλο γκελ στο γυναικείο κοινό και η απουσία του απογοήτευσε όσες έτυχε να μην έχουν ενημερωθεί για αυτήν (και ακόμη και όσες ήδη την γνώριζαν, για να λέμε την αλήθεια…). Κλείνοντας με τα “κουτσομπολιά” για να δούμε λίγο και τη μουσική ουσία, το ξεκίνημα έγινε με δύο κομμάτια από τον πρόσφατο δίσκο τους, Epitaph, ο οποίος είναι αφιερωμένος στο μικρό ξαδερφάκι των αδερφών Kinsella, που έχασε τη ζωή του στην τρυφερή ηλικία των 7 ετών. Ευαίσθητο έργο το Epitaph και σαφώς ανώτερο από τις στάσιμες πρόσφατες δουλειές τους, παρόλα αυτά το set της Αθήνας δεν στηρίχτηκε αυστηρά επάνω του. Ίσα ίσα που οι στιγμές από το παρελθόν ξεκίνησαν νωρίς, αφού τρίτο τραγούδι ακούστηκε το The End Of The Beginning από το ομώνυμο ντεμπούτο τους. Η εντυπωσιακή δυάδα All Is Violent, All Is Bright και Fragile περιέκλεισε ίσως την ωραιότερη περίοδο του live, με πρωταγωνιστή πάντα τον υπέροχο φωτισμό.

Ακολούθησε άλλη μία δυάδα από το Epitaph (Seance Room, Medea) για να ακολουθήσει “φονική” τριπλέτα από τα κλασικά άλμπουμ των Ιρλανδών (Forever Lost, Suicide By Star, From Dust To The Beyond). Το φωτιστικό λουτρό συνεχίστηκε και εδώ, φυσικά, αλλά το σημαντικό ήταν πως οι εκτελέσεις ήταν καθόλα άψογες σε όλη τη διάρκεια του live και μάλιστα με ιδανικό ήχο, εξού και η τοποθέτηση της κονσόλας στην αρένα - η παραγωγή ήταν προσεγμένη στη λεπτομέρεια. Στα πολύ ήρεμα μέρη, δυστυχώς, ακουγόταν μία ενοχλητική οχλαγωγία από το κοινό - σύνηθες φαινόμενο, θα μου πείτε, ειδικά σε συναυλίες με πολύ κόσμο, αλλά πώς αλλάζεις αυτήν την νοοτροπία; Παραδόξως, για κλείσιμο και encore δεν προτιμήθηκαν κάποιες συγκεκριμένες παλαιότερες επιτυχίες (Fireflies And Empty Skies, γκούχου γκούχου…), αλλά κομμάτια από το προηγούμενο άλμπουμ τους, Helios/Erebus και συγκεκριμένα το Centralia και το ομώνυμο του δίσκου. Η αποθέωση ήταν δεδομένη μετά το τέλος, διανθισμένη αυτή τη φορά με κάποιες διάσπαρτες γιούχες. Αυτά τα ολίγα και όμορφα συνέβησαν στο Fuzz και κρίμα που το αντίκτυπο μίας εξαιρετικής συναυλίας (παραλίγο και δύο) καλύφθηκε ουσιαστικά από ένα άσχημο περιστατικό.

Υ.Γ. Δεν μπορώ να ταχθώ ενστικτωδώς με την πλευρά του “αδυνάτου” απλώς και μόνο επειδή είναι δική μας μπάντα. Οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά σε αυτές τις περιπτώσεις και η διάθεση του κειμένου δεν είναι να παραστήσει τον ντετέκτιβ και να αναζητήσει τα ακριβή γεγονότα πίσω από αυτό το συμβάν. Ο Χρήστος πράγματι πήγαινε προς το πίσω μέρος της σκηνής χορεύοντας και κραδαίνοντας το μικρόφωνο, κάτι που όπως φάνηκε ενόχλησε τους headliners. Δεν μπορούμε να ξέρουμε σίγουρα αν πειράχτηκε κάποιο από τα μηχανήματα των God Is An Astronaut αλλά η εικόνα που έχουμε είναι πως εκεί πίσω δεν συνέβη κάτι (και να είχε συμβεί, θα ήταν αναστρέψιμο). Τα περί αμφισβήτησης της rock ‘n’ roll αυθεντικότητας των Ιρλανδών που μεταξύ άλλων έχουν ακουστεί δεν χρειάζεται να μπαίνουν στη συζήτηση, όταν έχεις να κάνεις με δικό σου σκηνικό εξοπλισμό, και άρα μία κάποια οικονομική επένδυση - άλλωστε δεν νομίζω και οι God Is An Astronaut να έχουν γίνει πάμπλουτοι από αυτή τη δουλειά και να ρέει άφθονο χρήμα από τις τσέπες τους. Όμως η δικαιολόγηση του Kinsella δεν επισύρει αυτόματα και άφεση αμαρτιών, καθώς ήταν χοντροκομμένη (στην καλύτερη) η αντιμετώπισή του και το ζήτημα μπορούσε να λυθεί “αναίμακτα” με μια απλή σύσταση στους Head On. Η “λογική” διαδρομή για αυτό θα ήταν, αφού παρατηρήθηκε η “απόκλιση”, να ενημερωθεί η παραγωγή και με κάποιον τρόπο να ενημερωθεί ο τραγουδιστής πως δεν θα έπρεπε να ξαναπάει από εκεί. Δεν σας φαίνεται πιο λογικό να γίνει όλη η διαδικασία λιγότερο ορατά στο ευρύ κοινό και σίγουρα με πολύ λιγότερο δράμα; Όσο κι αν ήθελε - δικαιολογημένα κατ’ εμέ - να εξασφαλίσει την απρόσκοπτη συνέχιση του show του, η πράξη του έτσι όπως έγινε - γιατί αυτό είναι το φλέγον στην περίπτωση αυτή - έδειξε έλλειψη σεβασμού προς το support, το οποίο είχε μάλιστα επιλεγεί από τους God Is An Astronaut και τον μάνατζέρ τους (ο οποίος τυχαίνει πατέρας των αδερφών Kinsella, για όσους τυχόν δεν γνωρίζουν). Προσωπικά δέχομαι πάντα την “κακιά στιγμή”, ειδικά για άτομα που δεν έχουν δείξει στο παρελθόν αντίστοιχα σημάδια, και θεωρώ πως μία τέτοια ήταν και αυτή για τον Torsten Kinstella, αλλά η άσχημη εντύπωση έμεινε. Θα με ενδιέφερε πολύ να διαβάσω κάτι σχετικό από την πλευρά των God Is An Astronaut, κάτι που δεν έχει γίνει ως την στιγμή που γράφονταν αυτές οι γραμμές.

Κείμενο - Φωτογραφίες: Μιχάλης Κουρής 

Μιχάλης Κουρής

 

 

Για τον Μιχάλη Κουρή καλύτερα από οποιονδήποτε μιλάνε τα σημειώματα στο ψυγείο του: "Δεν πεινάω δεν πεινάω" "Να έρχεσαι κάθε πέντε λεπτά να με βλέπεις" "Μην πίνεις άλλο" "Δεν μπορείς να πας σε όλα τα live". Ακούει τα πάντα και δεν εννοεί "ακούω ραδιόφωνο" - στον ελεύθερό του χρόνο είναι αφουγκραστής των συμπαθών ζώων σε ζωολογικό κήπο του εξωτερικού που εύλογα επιθυμεί να παραμείνει μυστικός.

Website: www.soundgaze.gr
Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα