Παρασκευή, 29 Μαρτίου 2019 13:22

Live Review: Waldeck @ Fuzz Club, 15/3/19

Written by 

Το βράδυ της Παρασκευής 15/3 είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε ζωντανά την μπάντα ενός παραγωγού που έχει ακουστεί αρκετά στη χώρα μας. Ο Αυστριακός Klaus Waldeck παράτησε προ 25ετίας τη δικηγορική για να ασχοληθεί με τη μουσική, δημιουργώντας τραγούδια και μίξεις με τη δέουσα επιτυχία στους chill-out/swing κύκλους. Οπότε η βραδιά αναμενόταν τουλάχιστον ευχάριστη, ειδικά αφού το Fuzz γέμισε ικανοποιητικά: όχι ασφυκτικά ώστε να μην μπορείς να λικνιστείς με άνεση, αλλά ούτε και εντελώς αραιά ώστε να υπάρχει σαφής απόσταση ανάμεσα σε κοινό και μουσικούς. Τα πασάκια που είχαν στηθεί μέσα στο χώρο έφτιαξαν μία ωραία ατμόσφαιρα μπαρ και το ζέσταμα με τους ήχους του DJ Spector απεδείχθη όπως έπρεπε για το κοινό που έφτασε από νωρίς στο Fuzz για το καθιερωμένο προσυναυλιακό ποτό.

 

Η μπάντα του Waldeck εμφανίστηκε στην σκηνή σύμφωνα με το πρόγραμμα ακριβώς στις 10:30. Η τριπλέτα των πνευστών στα μετόπισθεν, η ηλεκτρική κιθάρα, το αδιάρρηκτο rhythm section (μπάσο - ντραμς) και φυσικά τα πλήκτρα και τα samples του Waldeck έστησαν χωρίς ιδιαίτερες τυμπανοκρουσίες ένα χαλαρό οργανικό έως ότου μας συστηθεί η Ιταλοαυστριακών γονιδίων τραγουδίστρια Patrizia Ferrara με μία vintage εμφάνιση σε όλα της. Εκτός από τον προσεγμένο φλοράλ ρουχισμό της, χρησιμοποίησε ένα παλαιού τύπου μικρόφωνο με χαρακτηριστικό παλιακό εφφέ. Μάλιστα μας εκμυστηρεύτηκε πως είναι η πρώτη φορά που το δοκίμασε σε ζωντανή εμφάνιση, με στόχο φυσικά να μονιμοποιηθεί. Η αίσθηση που έδινε ήταν πράγματι μοναδική, καθώς όταν η Patrizia τραγουδούσε, ένιωθες πως άκουγες παλιά ηχογράφηση πολύ ταιριαστή με τους ήχους των οργάνων. Βέβαια όταν μιλούσε και απευθυνόταν στο κοινό ανάμεσα στα κομμάτια, ήταν πιο δυσκολο να γίνουν κατανοητά όσα έλεγε, αλλά υποθέτω πως αυτό είναι ένα πρόβλημα που θα λυθεί στις επόμενες συναυλίες που θα έχει αξιολογηθεί η χρήση του.

 

Ακούστηκαν ανάμεσα στο κοινό διάφορες συγκρίσεις με τον συμπατριώτη Parov Stelar (για τους φίλους ακούει και στο εξελληνισμένο “Στελάρας”!), διότι electroswing θα τους λέγαμε και τους δύο, αλλά η προσέγγισή τους είναι εντελώς διαφορετική. Ο Stelar δίνει πολύ περισσότερο beat, πάνω στο οποίο στηρίζεται και η επιτυχία των ζωντανών εμφανίσεών του στη χώρα μας. Η διάθεση του Waldeck είναι λιγότερο χορευτική και περισσότερο ρετρό σε γενικές γραμμές, αν και το πιο πρόσφατο άλμπουμ, Atlantic Ballroom, προορίζεται περισσότερο για τα πόδια σε σχέση με προηγούμενες δουλειές του. Η γενική κλίση της συναυλίας, πάντως, ήταν προς πιο αργούς και εσωτερικούς ρυθμούς, κάτι που στην αρχή φάνηκε να ξενίζει το κοινό που στην πλειοψηφία του μάλλον θεωρούσε πως ό,τι συμβαίνει στην σκηνή τον αφορουσε περισσότερο ως soundtrack των συζητήσεών του… Η Ferrara έδρασε φιλότιμα ως frontwoman και προσπάθησε να τραβήξει με το μέρος της το κοινό, κάτι που κατάφερε ουσιαστικά μετά το πρώτο ημίωρο της συναυλίας, όσο τα κομμάτια γίνονταν όλο και πιο αναγνωρίσιμα και η ένταση του ήχου ανέβηκε τόσο ώστε να καλύψει τις κουβέντες. Ίσως το σημείο καμπής που πυροδότησε κάπως πιο έντονες αντιδράσεις να ήταν το δυναμικό τζαμ της μπάντας ως ροκ κουαρτέτο χωρίς πνευστά, όπου έλαμψε η προσωπικότητα του μπασίστα, ο οποίος εδώ που τα λέμε δεν σταμάτησε δευτερόλεπτο να γκρουβάρει (όχι μόνο ηχητικά) πάνω στις μπασογραμμές του - δίνοντας ρέστα π.χ. στο πρόσφατο hit Never Let You Go!

 

Μιλώντας για hits, εννοείται πως το Addicted θα έφερνε ακόμη και sing-along για να συνοδεύσει την αισθαντική ερμηνεία της Ferrara. Ένα rock’n’roll και ένα charleston έδωσαν ώθηση για χορό, ώσπου να ακουστεί το έτερο hit Memories - είναι γνωστό ότι το Ballroom Stories τροφοδότησε το ελληνικό ραδιόφωνο με κομμάτια που αναγνωρίζονται ακόμη και από το casual κοινό. Η συνέχεια έγινε με swing standards όπως το Bei Mir Bist Du Schön, όπου η Ferrara εξήγησε την καταγωγή του κομματιού και την αγγλική του παράφραση. Για το τέλος, μας χαρίστηκε το Our Day Will Come που πρωτοηχογραφήθηκε από τους Ruby & the Romantics το μακρινό 1961 και έγινε γνωστό στις σύγχρονες γενιές από τη διασκευή της Amy Winehouse. Ο αποχαιρετισμός του κοινού ήταν σαφώς θερμότερος από τις γενικότερες αντιδράσεις του κατά τη διάρκεια της συναυλίας, οπότε η επίγευση μίας χαλαρής βραδιάς ήταν τελικώς θετική. Η συνέχεια δόθηκε στα μπαράκια του κέντρου...

Κείμενο - Φωτογραφίες: Μιχάλης Κουρής

 

Soundgaze team

Fix your gaze on music!

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα