Πέμπτη, 27 Φεβρουαρίου 2014 10:03

Live review: Misfits, 24/2/2014, Fuzz Club

Written by 

Μία δεκαετία μεσολάβησε από την τελευταία εμφάνιση των Misfits στη χώρα μας, διάστημα στο οποίο κυκλοφόρησαν studio άλμπουμ με νέο υλικό μετά από πάρα πολλά χρόνια (The Devil’s Rain), ένα άλμπουμ διασκευών (Project 1950), συν ένα live (Dead Alive!) και ένα EP με… χριστουγεννιάτικα τραγούδια (Horror Xmas). Γενικότερα το συγκρότημα δεν έμεινε καθόλου ανενεργό, όπως τόνισε και ο Jerry Only στη συνέντευξη που έδωσε στο SoundGaze.gr, καθώς περιόδευε συνεχώς.

Misfits @ Fuzz Club

Στην προηγούμενη επίσκεψη τους, λόγω της συμμετοχής του Marky Ramone, είχαν περιλάβει πολλά κομμάτια των Ramones στο set τους. Αυτή τη φορά οι Misfits παρουσίασαν ένα set γεμάτο από δικά τους κομμάτια, καθώς ο Marky έχει αποχωρήσει από καιρό και τη θέση του drummer κατέχει, πλέον, ο Eric "Chupacabra" Arce.

Οι Misfits κατέλαβαν τη σκηνή του κατάμεστου Fuzz Club με μια μικρή καθυστέρηση λόγω της μεγάλης προσέλευσης και χωρίς να έχει προηγηθεί support. Όπως ήταν αναμενόμενο, το πρώτο μέρος της συναυλίας βασίστηκε σε κομμάτια από το πιο πρόσφατο πόνημα τους The Devil's Rain του 2011, από τα οποία ξεχώρισε η τριάδα με την οποία ξεκίνησαν (The Devil's Rain, Vivid Red και Land of the Dead) καθώς και το Jack The Ripper, στο οποίο τα κύρια φωνητικά ανέλαβε (όπως και στο Death Ray) ο κιθαρίστας Dez Cadena (των θρυλικών Black Flag). Η συνέχεια μας επιφύλαξε καταιγισμό από κλασικά κομμάτια τους, με πρώτο στη σειρά το (λατρεμένο) Static Age, το οποίο ακολούθησαν τα TV Casualty, She, Attitude, Skulls, Vampira, Hate Breeders, Some Kinda HateWhere Eagles Dare, We Are 138. Για το τέλος οι Misfits άφησαν την δυάδα Die Die My Darling και Halloween με το αναμενόμενο πανδαιμόνιο να επικρατεί κάτω από τη σκηνή. Μετά το τέλος του live οι Misfits κατέβηκαν από τη σκηνή θέλοντας να ευχαριστήσουν το κοινό και βεβαίως ο Only δεν έχασε την ευκαιρία για ένα show φιλώντας όλες τις θηλυκές παρουσίες της πρώτης σειράς και υπογράφοντας πρόθυμα αυτόγραφα σε όποιον το ζητούσε. 

Γενικότερα το live θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «χύμα» (με μια αναπόφευκτη δόση παρακμής) αλλά και τίμιο. Οι Misfits έμειναν πιστοί στην punk νοοτροπία, παίζοντας το ένα κομμάτι μετά το άλλο (για περισσότερη από μιάμιση ώρα), χωρίς περιττές διακοπές, αδιαφορώντας για την ποιότητα του ήχου ή το να προσποιηθούν ότι είναι βιρτουόζοι μουσικοί. Μπορεί να μην θάμπωσαν με την απόδοση τους, ωστόσο τίμησαν το punk παρελθόν τους και έκαναν το κόσμο να περάσει καλά (η αλήθεια είναι ότι δεν έχεις και πολλές ευκαιρίες να ακούσεις τόσα πολλά αγαπημένα και διαχρονικά κομμάτια μαζί), ενώ και οι ίδιοι φάνηκαν να περνούν εξίσου καλά. Και αυτό, μάλλον, είναι και το σημαντικότερο τόσο για το ίδιο το συγκρότημα, όσο και για τους πιστούς του.

 

Κείμενο: Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος / Φωτογραφίες: Μιχάλης Κουρής

 

Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος

 

 

Ο Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος γεννήθηκε στη διάρκεια της δεκαετίας του ’80 (συγκεκριμένα τη χρονιά για την οποία έχει τραγουδήσει ο Jimi Hendrix), όταν πια οι Joy Division είχαν πάψει ήδη να υπάρχουν από καιρό (ευτυχώς υπήρχαν οι New Order!). Μετά από χρόνια αναζητήσεων ανακάλυψε αυτό που έψαχνε σε μια έρημο, έκτοτε λατρεύει οτιδήποτε σχετίζεται με τους Kyuss. Πιστεύει ότι αν δεν υπήρχε το rock & roll θα έπρεπε να το έχουμε ανακαλύψει. Επίσης, είναι βέβαιος ότι ο Έλβις ζει κάπου ανάμεσα μας… 

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα